τόφρα δὲ Δαρδανίην καὶ Τρώιον οὖδας ἀμείψαςἸσμαρίδος μεθέηκε παραπλώων στόμα λίμνης,αἶψα δὲ Θρηικίοιο μετʼ οὔρεα ΠαγγαίοιοΦυλλίδος ἀντέλλοντα φιλήνορος ἔδρακε τύμβονκαὶ δρόμον ἐννεάκυκλον ἀλήμονος εἶδε κελεύθου, ἔνθα διαστείχουσα κινύρεο, Φυλλίς, ἀκοίτηνδεχνυμένη παλίνορσον ἀπήμονα Δημοφόωντα,ὁππότε νοστήσειεν Ἀθηναίης ἀπὸ δήμων.τῷ δὲ βαθυκλήροιο διὰ χθονὸς Αἱμονιήωνἐξαπίνης ἀνέτελλεν Ἀχαιίδος ἄνθεα γαίης, Φθίη βωτιάνειρα καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη.ἔνθεν ἀνερχομένοιο παρʼ εἰαμενὰς ἘρυμάνθουΣπάρτην καλλιγύναικα, φίλην πόλιν Ἀτρείωνος,κεκλιμένην ἐνόησεν ἐπʼ Εὐρώταο ῥεέθροις.ἄγχι δὲ ναιομένην ὑπὸ δάσκιον οὔρεος ὕλην γείτονα παπταίνων ἐρατὴν θηεῖτο Θεράπνην.οὔπω κεῖθεν ἔην δολιχὸς πλόος, οὐδέ γαλήνηςδηρὸν ἐρεσσομένων ἠκούετο δοῦπος ἐρετμῶν,καὶ χθονὸς εὐκόλποισιν ἐπʼ ἠιόνεσσι βαλόντεςπείσματα νηὸς ἔδησαν, ὅσοις ἁλὸς ἔργα μεμήλει. αὐτὰρ ὁ χιονέοιο λοεσσάμενος ποταμοῖοᾤχετο φειδομένοισιν ἐπʼ ἴχνεσιν ἴχνος ἐρείδων,μὴ πόδες ἱμερόεντες ὑποχραίνοιντο κονίης,μὴ πλοκάμων κυνέῃσιν ἐπιβρίσαντες ἐθείραςὀξύτερον σπεύδοντος ἀναστέλλοιεν ἀῆται. ἄρτι μὲν αἰπύδμητα φιλοξείνων ναετήρωνδώματα παπταίνων καὶ γείτονας ἐγγύθι νηοὺςἄστεος ἀγλαΐην διεμέτρεεν, ἔνθα μὲν αὐτῆςχρύσεον ἐνδαπίης θηεύμενος εἶδος Ἀθήνης,ἔνθα δὲ Καρνείοιο φίλον κτέρας Ἀπόλλωνος