ΠΕΡΙ ΤΟΓ
EN ΤΩΙ ΠΕΜΠΤΩΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΛΟΓΟΥ
ΔΕΙΚΝΥΝΤΟΣ ΤΙΣ H ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΦΙΛΟΜΑΘΙΑ
ΚΑΙ ΤΙΣ H ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ. Τὴν διαφορὰν τῶν φιλοσόφων ἐν τῷ πέμπτῳ τῆς Πολιτείας
πρὸς τοὺς φιλοδόξους λαβεῖν ἐθέλων τελευτᾷ μὲν εἰς
τὸ δεῖξαι τοὺς φιλοσόφους τῶν καθόλου τὴν γνῶσιν ἀσπαξομένους,
τοὺς δὲ φιλοδόξους τῶν μερικῶν· τοὺς μὲν γὰρ f. 144 v. 
τὰ πολλὰ καλὰ μόνως ἐφίεσθαι μανθάνειν , τοὺς δὲ τὸ 
ἁπλῶς καλόν. ἵνα δὲ ταῦτα δείξῃ, προλαμβάνει τίς ἡ διαφορὰ
τοῦ ἁπλῶς καλοῦ καὶ τῶν πολλῶν καλῶν· καὶ δείκνυσιν,
ὅτι τὸ μέν ἐστιν ἕν, τὰ δὲ αὐτὸ τοῦτο πολλά. καὶ
πάλιν ὅτι τὸ αὐτοκαλὸν ἕν, δείκνυσιν ἀπὸ τῶν ἐναντίων.
εἰ γὰρ δύο τὰ ἐναντία, καλὸν αἰσχρόν, ἕν ἐστιν ἑκάτερον· 
τὰ γὰρ δύο ἑνῶν ἐστι σύνοδος. ἔδειξε δὲ ἀπὸ τῶν ἐναντίων,
ἐπείπερ οὐ δυνατὸν τὰ ἐναντία μὴ οὐχὶ δύο λέγειν,
τὰ δὲ δύο οὐ δυνατὸν μὴ οὐχὶ ἐξ ἑνῶν λέγειν. ἓν οὖν τὸ
καλὸν καὶ ἓν τὸ αἰσχρόν, τὰ δὲ πολλὰ καλὰ καὶ πολλὰ
αἰσχρὰ αὐτὸ τοῦτο πολλά ἐστιν. οὐκ ἄρα ταὐτὸν τὸ καλὸν 
τοῖς καλοῖς ἢ τὸ αἰσχρὸν τοῖς αἰσχροῖς. ὃτι δέ ἐστιν πολλὰ
καλὰ καὶ πολλὰ αἰσχρά, ἔλαβεν ἀπὸ τῆς ἐναργείας· κοινωνήσαντα
γὰρ ταῦτα σώμασιν, ὥς φησι [p. 476a], καὶ πράξεσι
πολλὰ ἐγενέσθην· ἔστι γὰρ ἑκάτερον καὶ ἐν ταῖς τῶν ψυχῶν
ἐνεργείαις καὶ ἐν ταῖς τῶν σωμάτων συστάσεσιν. εἰ δὲ 
κοινωνήσαντα ταῦτα ἀλλήλοις πολλὰ ποιεῖ, δῆλον ἐκ τού-
 6 cf. Pl. 474b sqq. 8 cf. Pl. 479e 16 ἀπὸ ex ἐπὶ m2 
 19 πολλὰ post καὶ im. m3 24 γενέσθην, ἐ ss. m3 25 cf.
Pl. 1. c. τῇ δὲ τῶν πράξεων καὶ σωμάτων καὶ ἀλλήλων κοινωνίᾳ 


 
των, ὅτι οὐκ ἔστιν χωριστὰ τῶν πολλῶν, εἴπερ κοινωνεῖ
πως αὐτοῖς· ἐπεὶ καὶ σαφῶς μετέχοντα μὲν καλεῖ τὰ πολλά,
μετεχόμενα δὲ τὰ εἴδη. εἰ δὲ τοῦτο ἀληθές, ἔοικεν τὰ ἐν
τοῖς καθ’ ἕκαστα λαμβάνειν· περὶ γάρ τοι ταῦτα καὶ διέτριβεν
 ὁ Σωκράτης τὰ ὁριστὰ εἴδη, καὶ ὅ γε Ἀριστοτἐλης
φησὶν αὐτὸν ἀπὸ τῆς περὶ τοὺς ὁρισμοὺς διατριβῆς εἰς
ἴννοιαν τῶν εἰδῶν ἀναδραμεῖν [met. Μ 4]. ἀλλὰ μὴν
προι·ὼν καθ’ αὑτὰ αὐτά φησιν εἶναι, καὶ κατὰ τὰ αὐτὰ
 f. 145 r. ἴχοντα καὶ Ι ὅμοια τὰ πολλὰ τοῖς εἴδεσιν· εἰ οὖν δεῖ καὶ
 ταῦτα καὶ τὰ πρότερα συμβαίνειν ἀλλήλοις, πᾶν τὸ καθόλου
λαμβάνειν αὐτὸν ῥητέον, τό τε μετεχόμενον καὶ τὸ μεθεκτόν,
καὶ ἀντιδιαιρεῖν εἰκότως τοῖς πολλοῖς καὶ μερικοῖς, καὶ ἄρχεσθαι
μὲν ἀπὸ τῶν μετεχομένων εἰδῶν διὰ καὶ ἐκ τῶν
ἐναντίων ἐπιχειρεῖ· ἔστι γὰρ ἐν τοῖς μετέχουσιν οὐ καλὸν
 μόνον, ἀλλὰ καὶ αἰσχρὸν διὰ τὴν τῶν μετεχόντων ἀνωμαλίαν),
τελευτᾶν δὲ εἰς τὰ ἀμέθεκτα τῶν εἰδῶν, ἃ δή
ἐστι παντελῶς ὄντα καὶ ὡσαύτως ἴχοντα. διὸ καὶ οὐκέτι
μεμνῆσθαι τοῦ αἰσχροῦ καὶ ὅλως τῶν στερήσεων· οὐ γάρ
εἰσιν ἐν τοῖς ἀμεθέκτοις εἴδεσιν αἱ στερήσεις τῶν εἰδῶν
 οὐδὲ αἱ τῶν κακῶν ὑποστάσεις· εἰ μή τις λέγοι τὸν νοῦν
 τῷ γιγνώσκειν τὸ καλὸν γιγνώσκειν καὶ τὸ αἰσχρόν, οὐχ
ὥς τι ὂν αὐτὸ τῶν Με αἰσχρῶν, ἀλλ’ ὅρον ἐπάγογ
του καλοῦ τῇ στερήσει. οὐ γὰρ πᾶσα ἔκβασις ταὐτὸν ἔξεισιν,
ἀλλὰ ἄλλη μὲν ψυχῆς, ἄλλη δὲ σώματος ἔκβασις τοῦ
 καλοῦ· καὶ ἣ μὲν μέχρι φθορᾶς, ἣ δὲ μέχρις ποιᾶς ζωῆς.
εἰ οὖν ταῦτα κρατοίη καὶ εἴη τὸ αἰσχρὸν ἐν τοῖς μετέχουσιν,
τὰ ἐναντία ληπτέον, τὸ καλὸν λέγω καὶ αἰσχρόν, καὶ τὰ ἐν
 4 γὰρ m1, γάρ τοι m3 6 cf. Pl. 479e τί δὲ αὖ τοὺς αὐτὰ
ἕκαστα θεωμένους καὶ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ ὡσαύτως ὄντα; 16 τελευτῶι
18 μέμνηται b 20 cf. Parm. 141e. 143a
22 αἰσχρὸν, corr. b Ι ἐπάγὠν ω ex o) 28 nempo <εἰς>
26 an πονηρᾶς ξωῆς 27 aut scribendum κατὰ τὰ
pro καὶ τὰ aat del. καὶ 


 
τοῖς ὑποκειμένοις ὄντα καὶ μαχόμενα ἀλλήλοις περὶ ταὐτὸν
ὑποκείμενον. καὶ ἔοικεν ὁ λόγος ἀπὸ τῶν προσεχῶν τοῖς
π·ολλοῖς εἰδῶν ἀναβαίνοντι ἐπὶ τὰ πορρώτερον, ἴως ἂν ἐπὶ
τὰ ἀκρότατα ἀνέλθῃ. πλὴν κοινὰ τὰ λεγόμενα ἁπάντων,
καὶ τῶν μετεχομένων καὶ τῶν ἀμεθέκτων. ἐπεὶ καὶ τὰ ἀμέθεκτα 
φαίης ἂν μετέχεσθαί πως, ἀλλ’ ὡς μεταδιδόντα ἑαυτῶν,
καὶ τὰ μετεχόμενα ὄντα καὶ ὡσ|αύτως ἔχοντα, οὐχ f. 145v 
ὡς τὰ ἀμέθεκτα, ἀλλ’ ὡς ἀί··δια καὶ αὐτά. κοινὸν οὖν πάντων
εἰδῶν, καὶ τῶν χωριστῶν καὶ τῶν ἐν τοῖς πολλοῖς,
πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν πολλῶν τὸ ἓν ἕκαστον εἶναι καὶ 
μονογενές εἶναι], καὶ μόνως ὂν τὸ ὡσαύτως ἔχον, ἀλλὰ
μὴ ἄλλοτε ἄλλως. τὰ δὲ πολλὰ τούτοις ἀντιθέτως οὐ μονογενῆ,
ἀλλὰ καὶ πολλά, οὐκ ὄντα μόνον, ἀλλὰ καὶ μὴ ὄντα,
οὐκ ἀΐδια, ἀλλὰ καὶ φθαρτά. εἰ μὲν οὖν δύο ταῦτα ἄλεγεν
εἶναι, τὸ μερικὸν καὶ τὴν ἰδέαν, ἠναγκάζετο καὶ τὸ αἰσχρὸν 
ἕν τι παρὰ τὰ πολλὰ τιθεὶς ἰδέαν αἰσχροῦ λέγειν· εἰ δὲ
πᾶν εἶδος ἀντιδιαιρεῖ πρὸς τὸ μερικόν, οὐδὲν ἂν λέγοι ἄλλο
ἢ ὅτι ἐστὶν καὶ αἰσχρὸν εἶδός τι ἕν· τοῦτο δὲ οὐ πάντως
ἰδέαν εἶναι ἀναγκάζει, ἀλλ’ ἐν τοῖς καθ’ ἕκαστα κατὰ ἀπόπτωσιν
ὑποστὰν τῆς ἰδέας, καὶ εἶδος ἄν] λεγόμενον ὡς 
πολλοῖς κοινόν, ἢ ἐν ταῖς ψυχαῖς ὡς νόημα ὑστερογενές,
οὐκ ἄνωθεν αὐταῖς ἐγγενόμενον, ἀλλὰ κάτωθεν. ἐξ ὧν δῆλον,
ὅτι τὰ μὲν κατὰ φύσιν τριχῶς ἐστιν, πρὸ τῶν πολλῶν,
ἐν τοῖς πολλοῖς, ἐπὶ τοῖς πολλοῖς, τὰ δὲ παρὰ φύσιν
διχῶς, ἐν τοῖς πολλοῖς καὶ ἐπὶ τοῖς πολλοῖς. ὅτι δὲ οὐχὶ 
τὴν ἰδέαν ἀντιδιεῖλεν τοῖς πολλοῖς, δῆλον· ἀτελὴς γὰρ ἂν
ἦν ἡ διαίρεσις, ὄντων καὶ ἄλλων παρὰ ταῦτα τῶν ἐν τοῖς
καθ’ ἕκαστα καὶ τῶν ὑστερογενῶν. Τούτων δὲ διῃρημένων δείκνυται τὸ μὲν εἶδος πάντῃ
γνωστόν, τὰ δὲ πολλὰ γνωστὰ καὶ ἄγνωστα, μέσα ὄντα τοῦ 
 7 οὐχ ὡσ τὰ im. add. m3 10 καὶ καὶ εἶναι im. add.
m1, εἶναι exp. m3 11 post εἶναι m3 add. τὸ ὂν εἶναι εἶναι 
 20 ἂν exp. m1 

 
ὄντος καὶ μὴ ὄντος γιγνόμενα γάρ), ἡ δὲ γἐνεσις μέση
τούτων· τὰ δὲ εἴδη ἀγένητα· ἀΐδια γάρ. εἰ οὖν τὰ τρία
διέστηκεν, ὂν γένεσις μὴ ὄν, καὶ τὰ μὲν ἄκρα ἀσύναπτα,
 τὸ δὲ ἀμφοῖν ἀμφοῖν μετέχον, ὄντος καὶ μὴ ὄντος, ἕπεται
 f. 146 r. | ἰδεῖν, ἐπειδὴ τὸ ὂν γνωστὸν καὶ τὸ μὴ ὂν ἄγνωστον
ταῦτα γὰρ κατεσκεύασεν), τὸ μέσον πῶς ἴχει· καὶ δείκνυσιν,
ὅτι καὶ τοῦτο γνωστὸν ἅμα καὶ ἄγνωστον. εἶτα δείξας
τὴν ὡς ἀληθῶς γνῶσιν οὐ μετέχουσαν τοῦ ἐναντίου οὐδὲ
γὰρ ἄλλο τι τοῦ ἐναντίου ἀναπίμπλαται τῶν εἰλικρινῶς ὄντων,
 οἶον μέλανος τὸ λευκόν, ἤ τοῦ ψυχροῦ τὸ θερμόν, ἤ
ταῦτα ἐκείνων) δείκνυσι τὴν δόξαν ἑτέραν τῆς ὡς ἀληθῶς
γνώσεως. ἁμαρτάνει γάρ, ἣ δὲ ἀναμάρτητος, εἴπερ ἀγνοίας
καθαρεύει· γνωστικῆς γὰρ δυνάμεως ἁμαρτὰς ἡ ἄγνοια.
εἰ δὲ δόξα τῆς ὄντως γνώσεως ἑτέρα, γνῶσις δἐ τις ὅμως
 τοῦτο δὲ ἔλαβεν, διότι πᾶς ὁ δοξάζων γιγνώσκει τι), εἴη
ἂν έτέρα καὶ ἀγνοίας. ἤ οὖν πρὸ ἀμφοῖν ἐστιν ἤ μετὰ
ἄμφω, ἐτέρα οὖσα αὐτῶν, ἤ μέση. ἀλλὰ μὴν οὐ πρὸ ἀμφοῖν
οὐ γὰρ ἂν μετεῖχεν ἀγνοίασ, ἧς ἡ γνῶσις ἄδεκτος) οὐδὲ
μετὰ ἄμφω οὐ γὰρ ἄν πη μετεῖχεν γνώσεως, ἧς ἡ ἄγνοια
 ἄδεκτος), ἐν μέσῳ ἄρα ἀμφοῖν. εἰ οὖν ἡ γνῶσις τῶν εἰδῶν
ἐστιν ἃ δὴ ὄντα ἐστίν, ἡ δὲ ἄγνοια τοῦ μὴ ὄντος, ἡ δόξα
τῶν γενητῶν ἐστιν. λεγέσθω τοίνυν οὕτως. τὰ πολλὰ καλὰ
γενητά· τὰ γενητὰ μεταξὺ ὄντος καὶ μὴ ὄντος· τὰ μεταξὺ
ὄντος καὶ μὴ ὄντος δοξαστά· τὰ ἄρα πολλὰ καλὰ δοξαστά.
 καὶ πάλιν· τὰ εἴδη μόνως ἐστὶν ὄντα· τὰ μόνως ὄντα μόνως
γνωστά· τὰ εἴδη ἄρα μόνως γνωστά. τὸ μηδαμῶς ὂν
οὐδαμῶς ἴν ἐστιν· πᾶν τὸ γνωστὸν ἴν γέ τί ἐστιν, εἴπερ ὁ
γινώσκων ἴν γέ τι γιγνώσκει· τὸ ἄρα μηδαμῶς ὄν οὐκ ἔστι
γιγνώσκειν. Τούτων δεδειγμένων δείκνυται τὰ προκείμενα
 οὕτως. οἱ φιλόσοφοι τὰ εἴδη γιγνώσκειν ἐφίενται· οἱ τὰ
 14 εἰ b] ἠ Ι ὅλωσ 15 cf. Pl. 478b οὐχ ὸ δοξάζων ἐπὶ τὶ
φέρει τὴν δόξαν; 21 δὴ] δῆλά 28 ὸ́ντοσ καὶ μὴ ὄντοσ· τὰ
μεταξὺ im. m3 


 
εἴδη γιγνώσκειν ἐφιέμενοι Ι γνώσεώς εἰσιν φίλοι· δῆλον f.146 v. 
τὸ συναγόμενον. πάλιν· οἱ πολλοὶ τὰ καθ᾿ ἕκαστα μανθάνειν
ἐθέλουσιν· οἱ τὰ καθ’ ἕκαστα μανθάνειν ἐθέλοντες τὰ
δοξαστὰ μανθάνειν ἐθέλουσιν· οἱ τὰ δοξαστὰ μανθάνειν
ἐθέλοντες φιλόδοξοι· οἱ ἄρα πολλοὶ φιλόδοξοι. καὶ τρίτον· 
οἱ πολλοὶ φιλόδοξοι· οἱ φιλόσοφοι οὐ φιλόδοξοι· οἱ ἄρα
πολλοὶ οὐ φιλόσοφοι. τοῦτο δ’ ἦν τὸ ζητούμενον. Ἐν δὴ
τούτοις τοσοῦτον μόνον ἐπιστάσεως ἄξιον, ὅτι τοὺς πολλοὺς
καταλέγων ἐν τούτοις ἴθετο καὶ τοὺς τεχνικοὺς καὶ τοὺς
πρακτικούς, οὗτοι δέ που καὶ εἰδῶν ἔχουσιν γνῶσιν, ἀφ’ 
ὧν τεχνιτεύουσιν ἢ πράττουσιν. δεῖ δὲ συννοεῖν, ὅτι καὶ
οὗτοι τὴν τῶν εἰδῶν ἐπίσκεψιν διὰ τὰ καθ’ ἕκαστα προβέβληνται,
καὶ σκοπὸς αὐτοῖς οὐχ ἡ τῶν εἰδῶν αὐτῶν γνῶσις,
ἀλλ᾿ ἡ τῶν τεχνητῶν καὶ τῶν πρακτῶν, δι᾿ ἃ τὰ εἴδη καὶ
ὁπωσοῦν προεννοοῦσιν. πολλοῦ δὴ οὖν δέουσιν καὶ οὗτοι 
φιλοσοφεῖν, οὐκ ἀναχωροῦντες ἀπὸ τῶν μερικῶν, ἀλλὰ κυπτάζοντες
περὶ αὐτὰ καὶ οὐ διὰ τὰ εἴδη τὰ εἴδη σκοποῦντες.
ὥστε εἰκότως ὁ Σωκράτης καὶ τούτων διώρισε τοὺς φιλοσόφους,
οἳ καὶ ἀναβαίνουσιν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ
εἴδη καὶ οὐδὲ ἐν τούτοις ἵστανται μόνοις, ἀλλ’ ἐπ᾿ αὐτὰς 
χωροῦσι τὰς νοητὰς αἰτίας καὶ χωριστὰς τῶν εἰδῶν. ταῦτα
μὲν δὴ περὶ τούτων ἄν τις ἐπιστήσας διορίσαιτο δεόντως.
Ἐπειδὴ δὲ δόξαν καὶ γνῶσιν ἀπ’ ἀλλήλων αὐτὸς διώρισεν,
ἄξιον ἰδεῖν, τίνα ἑκατέραν ἐν τῷ λόγῳ τῷδε παρα-
 αݲ λαμβάνει. λέγεται μὲν οὖν δόξα παρ’ αὐτῷ καὶ τὸ συμπέρασμα 
τῆς διανοητικῆς ἐνεργείας, ὡς ἐν Σοφιστῇ [p. 263e sqq.]
φησιν, ὅταν λέγῃ Ι διάλογον μὲν αὐτῆς πρὸς ἑαυτὴν τῆς f. 147 r. 
ψυχῆς εἶναι τὴν διάνοιαν, διανοίας δὲ ἀποτελεύτησιν τὴν
 βݲ δόξαν, μίαν κρίσιν οὖσαν ὧν ἐκείνη συλλελόγισται.
δὲ καὶ ἡ ἄνευ αἰτίας γνῶσις τῆς ψυχῆς εἶναι παρ᾿ αὐτῷ 
 10 cf. Pl. 475e 14 δι᾿ ἃ Raderm. Wendl.] διὰ
29 ἐκείνησ 


 
δόξα, καθάπερ ἐν τῷ Μἐνωνι διώρισεν [p. 98a], ἐπιστήμην
μὲν μὲν γνῶσιν δεθεῖσαν αἰτίας λογισμῷ, δόξαν δὲ
τὴν ἄνευ αἰτίας τῶν αὐτῶν γνῶσιν. λέγεται δὲ καὶ ὴ τῶν γ#x772; 
αἰσθητῶν γνῶσις παρ’ αὐτῷ δόξα τῆς ἐπιστήμης τῶν νοητῶν
 οὔσης, ὡς ἐν Τιμαίῳ [p. 37b] παραδέδοται, ὅταν μὲν
ᾖ περὶ τὰ ὄντα ἡ γνῶσις, <καὶ> ἐπιστήμην
ἐξ ἀνάγκης, ὅταν δὲ περὶ τὰ αἰσθητά, δόξας καὶ
πίστεις. Τούτων δὲ οὕτως ἐν ἄλλοις αὐτῷ περὶ δόξης καὶ
ἐπιστήμης διωρισμένων ἐνταῦθα τὰ πάντα διελὼν εἰς τὰ
 εἴδη καὶ τὰ καθ’ ἕκαστα τοῖς μὲν εἴδεσιν ἀποδίδωσι τὴν
ἐπιστήμην καὶ καλεῖ γνῶσιν αὐτὴν ὡς ἀκίβδηλον οὖσαν καὶ
τοῦ ἐναντίου ἄδεκτον καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον καθαρὸν
τὸ μὴ ἀναπεπλησμένον τοῦ ἐναντίου· λευκὸν γοῦν
ὄντως εἷναι τοιοῦτόν φαμεν, ᾧ μὴ μέτεστι μέλανος), τοῖς
 δὲ πολλοῖς καὶ καθ᾿ ἕκαστα, περὶ ἃ πλανῶνται οἱ μὴ φιλόδιὰ,
τὴν δόξαω· ταῦτα γὰρ εἰ καὶ ὡς αἰσθητὰ γιγνώσκεται
διὰ τῶν αἰσθήσεων, ἀλλ’ ἡ λογικὴ γνῶσις αὐτῶν γίγνεται
διὰ δόξης, καὶ ἔστι δοξαστὰ κυρίως, ὥσπερ τὰ καθόλου
ἐπιστητά· τούτων γάρ εἰσιν αἱ ἐπιστῆμαι, τῶν δὲ καθ’ ἕκαστα
 λαβεῖν ἐπιστήμην ἀδύνατον. οὕτω δὲ καὶ ὁ Ἀριστοτἐλης
ἐν τοῖς ἀποδεικτικοῖς [anal. post. Ι 33. 88b 30] τῶν
 f, 147 v μὶν ἀναγκαίων εἶπεν εἷναι τὴν ἐπιστήμην, Ι τῶν δὲ ἐνδεχομένων
καὶ ἄλλως ἔχειν τὴν δόξαν· οὐδὲν ἄλλο λέγων ἤ
ὅ φησιν ἐν τούτοις ὁ Σωκράτης, πλανητὰ μὲν τὰ δοξαστὰ
 καλῶν, κατὰ τὰ αὐτὰ δὲ ἔχοντα τὰ καθόλου καὶ ἐπιστητά.
τὰ μὶν οὖν ὐπὸ σελήνην, ἐν οἷς τὸ εἶδος ἐν πολλοῖς ἐστιν,
ἐναργῶς τὰ πολλλὰ δείκνυσιν ἐνδεχομένως ὄντα; τὰ δὲ οὐράνια
μοναδικὰ ὄντα δόξειεν ἂν μηδὲ τὸ τὸ εὶδος τὸ
μετεχόμενον διάφορον τοῦ μερικοῦ καὶ μετέχοντος. πλὴν καὶ
 6 καὶ add. b 9 εὶσ τὰ im add. m3 14 fort. <τὸ>
τοιοῦτον 17 αἰσθήσεων] αἰσθητῶν 24 cf. Pl. 479d τῇ μεταξὺ
δυνάμει τὸ μεταξὺ πλανητὸν ἀλισκόμενον et 484b 28 μνδὲν,
corr. b 29 διαφέρον m3 


 
ἐν ἐκείνοις ὁ τῆς ἐπιστήμης λόγος εὑρίσκει τὴν ἑκατέρου
διαφοράν· τὸ μὲν γὰρ εἶδος τῆς ἐν αὐτοῖς ὑπάρξεως ἐστώσης
αἴτιόν ἐστιν, τὸ δὲ μερικὸν ἰδίωμα τῆς μεταβολῆς. τὸ
γὰρ κινεῖσθαι καὶ ἄλλοτε ἄλλως ἔχειν ὑπάρχει κἀκείνοις ὡς
μερικοῖς. διὸ καὶ ὁ Τίμαιος ἔλεγεν πᾶν τὸ γενητὸν εἶναι 
δοξαστόν· ᾗ γὰρ γενητόν, τοιοῦτόν ἐστιν, εἴτε κατ’ οὐσίαν
ἔχοι τὸ γενητὸν εἴτε κατ’ ἐνέργειαν. Με κἂν ᾖ τι τῶν
οὐρανίων ὡς μερικὸν εἶναι ὡσαύτως ἔχον, διὰ τὴν πρὸς τὸ
εἶδος σύμβασιν τοῦτο πέπονθεν, οὐδὲν διαφέρειν τοῦ εἴδους
δοκοῦν, ἵνα καὶ ἐνταῦθα τὰ πρῶτα τῶν πρὸ αὐτῶν ἔχοι 
μορφήν. λέγω δὲ τῶν μερικῶν πρῶτα ὄντα τὰ ἐν οὐρανῷ
τῶν εἰδῶν ἔχειν τὸν τύπον ἀεὶ ὡσαύτως ὄντα, φέροντα δὲ
ὅμως καὶ τῆς τῶν μερικῶν ἰδιότητος γνώρισμα τὴν κατὰ
τόπον μεταβολήν. οὐ γὰρ τὸ εἶδός ἐστιν ἐν τόπῳ πᾶν
γὰρ εἶδος ἀσώματον), ἀλλὰ τὸ μερικὸν σωματικὸν ὂν καὶ 
τοῦ εἴδους σωματικῶς μετέχον. μὴ γὰρ οὐδὲ ἄλλο τι ᾐ
τοιοῦτον μερικὸν ἢ τὸ σῶμα μεριστὸν ὄν, καὶ πᾶν εἶδος
γίνηται μερικὸν | σωματικὸν γενόμενον· ἐν ὅσῳ δὲ ἔξω f. 148 r. 
σώματός ἐστιν ἀσώματον ὂν μόνως, εἶδός ἐστιν μόνως· διὸ
καὶ πάντα τὰ χωριστὰ σωμάτων εἴδει διέστηκεν ἀλλήλων. Τὴν μὲν οὖν δόξαν καὶ τὴν ἐπιστήμην τοιαύτην ἐκατέραω
δεῖ θεωρεῖν. ἐπειδὴ δὲ ἀρχόμενος τοῦ περὶ αὐτῶν
σκέμματος δύο πεποίηται ἐρωτήσεις, ἄξιόν τι καὶ περὶ τούτων
φάναι. τὴν μὲν οὖν προτέραν τοιαύτην πεποίηται, εἰ
πᾶς ὁ γιγνώσκων τὶ γιγνώσκει ἢ οὐδἐν· ἀντίφασις γὰρ τὸ 
τὶς καὶ τὸ οὐδείς, ὡς τὸ πᾶς καὶ τὸ οὐ πᾶς. λαβὼν δὲ
ὅτι γιγνώσκει τὶ πᾶς ὁ γιγνώσκων, ἠρώτησεν πάλιν δευτέραν
ἐρώτησιν, εἰ ὁ τὶ γιγνώσκων ὂν γιγνώσκει ἢ καὶ μὴ ὄν, ὡς
διαφέρουσαν ταύτην τῆς πρὸ αὐτῆς ποιησάμενος τὴν ἐρώτησιν.
οὐ γὰρ ἂν εἰ τὸ τὶ καὶ τὸ ὂν ταὐτὸν ἦν, καὶ τὸ 
 5 cf. p. 263, 5 7 ἴχει b 9 πἐπονθεν potius quam
εἶναι ab ὥστε pendet; certe aliquid turbatum 16 ᾖ] ἣι
(spir. ir.) 20 εἴδη b 24 Pl. 476e 27 Pl. 477a 


 
οὐδὲν καὶ τὸ μή ὄν, εἶχεν λόγον ἐρωτᾶν, εἰ ὁ τὶ γιγνώσκων
ἢ ὄν ἢ μὴ ὄν γιγνώσκει. ταὐτὸν γὰρ ἦν ταῦτα ἐρωτᾶν καὶ
εἰ ὁ τὶ γιγνώσκων γιγνώσκει τὶ ἢ οὐδέν. ἃ δὴ πάντως
ἄτωτα. τούτων δὲ διαφερόντων ἄλλο τὸ μὴ ὂν καὶ τὸ οὐδέν·
 καὶ δῆλον ὅτι τὸ οὐδὲν πάντως καὶ μὴ ὄν, οὐ μέντοι ἔμπαλιν·
εἴη γὰρ ἂν πάλιν τὸ οὐδὲν καὶ μὴ ὂν ταὐτόν, εἰ
ἀντιστρέφοιεν ἀλλήλοις. εἰλήφθω τοίνυν τοῦτο, ὅπερ ἀποφάσκει
τὸ οὐδέν, λέγω δὴ τὸ ἕν· τοῦτο οὖν οὐδὲν μὲν εἰπεῖν
ἀδύνατον, ἐπειδὴ τὸ οὐδὲν ἀποφάσκει καὶ αὐτὸ τὸ ἴν.
 ἐπειδὴ δὲ ἀντίκειται τὸ τὸ καὶ τὸ οὐδὲν καὶ τὸ ὂν πρὸς τὸ
μὴ ὄν, ἐπὶ πλέον δὲ τὸ μὴ ὂν τοῦ οὐδενός, ἀνάπαλιν δήπου
τὸ ἔν ἐπὶ πλέον τοῦ ὄντος. δέδεικται γὰρ τοῦτο ἐν
τοῖς προτέροις ἀναλυτικοῖς. εἴ τι ἄρα ὄν ἐστιν, μετέχει
 f. 148 v. Ι ἑνός, οὐ μέντοι εἴ τι ἕν, μετέχει ὄντος· ηὕρηται γοῦν
 τοῦτο ἕν, ὃ μὴ ἔστιν ὅν. ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἡμεῖς ἐπιέσαμεν·
ὁ δὲ Ι'λαύκων εἶπεν [p. 477a] πάντα τὸν γιγνώσκοντα ὂν
γιγνώσκειν, οὐκ ὢν ἰκαωὸς συνορᾶν ὅτι ἐστίν τι ἕν μὴ ὂν
μέν, ἔσχατον δὲ μάθημα τῶν τὰ ὄντα γιγνωσκόντων, Οἶον
εἶναι τὸ ἀγαθόν φησιν ὁ Σωκράτης. ὅθεν καὶ ἐν τοῖς ἐπομένοις
 λόγοις εἰπόντος τοῦ Σωκράτους τἀγαθὸν πρὸ οὐσίας
ὑφεστάναι καὶ αὐτὸ παράγειν τὸ ὄν, Ἄπολλον, ἴφη ὁ
Γλαύκων, δαιμονίας ὑπερβολῆς [VI 509c], εἰς τὸ ὐπερούσιον
ἐνατενίσαι μὴ δυνηθείς· καὶ κατέγνω τοῦ θαύματος
ὁ Σωκράτης μάλα γελοίως τοῦτο εἰπὼν ἀπορρῖψαι τὸν
 Τλαύκωνα, καὶ πολλά φησιν τῶν δοκούντων αὐτῷ περὶ
ἐκείνου σιωπήσεσθαι. λαβὼν δ’ οὖν, ὅτι πᾶς ὁ γιγνώσκων
ὄν γιγνώσκει τὸ γὰρ μὴ ὂν ὡς τὸ μηδαμῶς ὂν οὐκ εἶναι
γιγνώσmιν) ἐκ τῆς ἀποκρίσεως τοῦ Γλαύκωνος μὴ δυνηθέντος
τὸ μὴ ὄν διελεῖν ὁσαχῶς λέγεται, μόνον δὲ μὴ ὄν
 οἰηθέντος εἷναι τὸ μηδαμῶς ὄν, δείκνυσι τῷ μὲν εντι τὴν
 9 ἴν m3] ὺδὲν m3 15 τοῦτο] an τοιοῦτον? 23 ἀτενίσαι,
corr. m3 


 
γνῶσιν, τῷ δὲ μὴ ὄντι συνεζευγμένην τὴν ἄγνοιαν. τούτων
δὲ πάντη διεστώτων δείξας καὶ τὸ μέσον τοῦ ὄντος καὶ μὴ
ὄντος ὑφεστὸς γνωστὸν ἅμα φησὶν αὐτὸ καὶ ἄγνωστον, καὶ
δύναμιν ἐπ᾿ αὐτῷ γνωστικὴν εἶναι τὴν δοξαστικήν, ἑτέραν
οὖσαν τῆς ἐπιστημονικῆς. ἐπειδὴ δὲ ἀναγκαῖον ἦν αὐτὸν 
εἰπεῖν, τῷ διορίζει τὰς ἑκατέρας δυνάμεις καὶ πῶς αὗται
δυνάμεις εἰσίν, τοῦτο μὲν ὡς ὁμολογούμενον προείληφεν,
ἐκεῖνο δὲ κανονίζει μόνον. ὅτι μὲν οὖν τὴν δόξαν καὶ τὴν
ἐπι|στήμην χρὴ τιθέναι ὡς δυνάμεις, μάθοιμεν ἂν διελόντες f.149 r. 
τὰ πάντα εἰς οὐσίας εἰς δυνάμεις εἰς κινήσεις, καὶ 
τὰς μὲν οὐσίας εἰς ἀσωμάτους ἢ σωματικάς, τὰς δὲ δυνάμεις
εἰς ποιητικὰς ἢ παθητικάς, τὰς δὲ κινήσεις εἰς χρονικὰς
ἢ αἰωνίας. τούτων γὰρ διῃρημένων οὔτε οὐσίας
δυνατὸν φάναι τὰς γνώσεις καὶ δόξας (ἐν ἄλλῳ γάρ εἰσιν)
οὔτε ἐνεργείας ἀπ᾿ αὐτῶν γὰρ αἱ ἐνέργειαι, λέγω δὴ τὸ 
γνῶναι καὶ δοξάσαι), δυνάμεις ἄρα εἰσίν. εἰ δὲ ὀρθῶς αὐτὸς
εἶπεν δυνάμεις εἶναι γένος τι τῶν ὄντων [p. 477c],
οὐ πᾶν τὸ ὂν δύναμις· καὶ ἔχοις ἂν διὰ τούτου τὸν ἐν τῷ
Σοφιστῇ [p. 247c] γεγραμμένον ὅρον τοῦ ὄντος ἐλέγχειν, 
ὅς φησιν τὸ ὂν τὴν δύναμιν ὁρίζειν, ὡς οὐκ ὄντα Πλατωνικόν,
 ὥσπερ καὶ ἐκεῖ διέσυρεν αὐτὸν προïὼν ὁ Ἐλεάτης
ξένος. δεῖ δὲ καὶ τῷ εἴδει προσέχειν τὴς ἑρμηνείας, ὅπως
εἶπεν ἀδιορίστως δυνάμεις εἶναι γένος τι τῶν ὄντων ἀλλ
οὐχὶ τὰς δυνάμεις οὐδὲ δὴ πάσας δυνάμεις· ὥστ’ εἴ τινές
εἰσιν ὑπερούσιοι δυνάμεις, οὐδὲν πρὸς ταύτας ὁ παρὼν λόγος, 
οὐδὲ εἰ τὴν ὕλην δυνάμεις ἔχειν λέγοι πρὸς τὸ ὂν
αὐτὴν καὶ τὴν γένεσιν ἀντιδοθείς· τριχῶς γὰρ ἡ δύναμις,
προούσιος οὐσιώδης ἀνούσιος. ὅτι δὲ χρὴ διορίζειν τὰς δυνάμεις
οὕτως, ὡς αὐτὸς διώρισεν, ἐφ’ ᾧ τέτακται ἑκάστη καὶ ὃ
ἀπεργάζεται λαμβάνοντας δῆλον. ἀπὸ γὰρ τῶν ἐνεργημάτων 
διαφόρων φαινομένων καὶ ἀπὸ τῶν ὑποκειμένων, περὶ ἃ τὰ
 6 ἑτέρασ 26 δυνάμει 28 Pl. 477d 


 
ἐνεργήματα διεσταλμένmν κἀκείνας διαιρούμεθα καὶ ἑτέρας
λέγομεν. δηλοῖ δὲ τὸ μὲν ἐφ’ ᾧ τέτακται πρὸς ὃ ὡς
 f. 149 v. ὁποσάμηνον τέτακται, τὸ δὲ ὃ ἀ|περγάξεται τὴν ἐνέργειαν
τὴν εἰς ἐκεῖνο τὸ ἀποκείμενον. οἷον ἡ ἐπιστήμη
 δύναμίς ἐστιν ἐπὶ τῷ ὄντι τεταγμένη, καὶ ἡ δόξα ἐπὶ τῷ
πσῇ μὲν ὄντι, πῇ δὲ μὴ ὄντι· ἀπεργάζεται δὲ ἣ μὲν γνωστικοὺς
ἡμᾶς τοῦ ὄντος, ἣ δὲ δοξαστικοὺς τοῦ πῇ μὲν
ὄντος, πῇ δὲ μὴ ὄντος· οὐ γὰρ δηλοῖ τὸ ἐφ’ ᾧ τέτακται
τὸ αὐτῇ ὐποχείμενον, ἀλλὰ τὸ τῇ ἐνεργείᾳ αὐτῆς ὐποβεβλημένον.
 μένον. δῆλον δὲ αὖ καὶ ὅτι εἰ τέτακται ἡ δύναμις, οὐκ
ἂν εἴη πρῶτον, ἀλλὰ πρὸ αὐτῆς τὸ τάττον αὐτήν ἐστιν·
καὶ εἰ ἀπεργάζεταί τι, οὐκ ἂν εἴη ἔσχατον, ἀλλὰ μετ᾿ αὐτὴν
ὃ ἀπεργάζεται· τῶν μέσων ἄρα ἡ δύναμις. εἰ δὲ τοῦτο,
δῆλον ὅτι πᾶσα δύναμις ἑνὸς αἰτία καὶ ‘ὲν ἀποτελεῖ κατὰ
 τοῦτον τὸν λόγον· εἰ γὰρ πλείω ἑνός, οὐκέτι δυνατὸν ἐκ
τῶν ἐνεργουμένων διαφερόντων ἢ τῶν αὐτῶν ὄντων ἑτέρας
τὰς δυνάμεις λέγειν ἢ τὰς αὐτὰς τὰς τούτων αἰτίας. αἰτίας.
μία δύναμις ἑνός ἐστιν ἔργου ὃ ἀπεργάζεται· κἄν ἡ αὐτὴ
πλείω δοκῇ ποιεῖν, ἢ ἐκεῖνα ἔστιν ὅπῃ ἴν, ἢ ἡ δύναμις
 ἔστιν ὅπῃ μία οὖσα οὐ μία ἐστίν. εἰ δὲ πᾶσα δύναμις
ἀχρώματός ἐστι καὶ ἀσχημάτιστος δυνάμεως γάρ φησιν
[p. 477c] μήτε σχῆμα μήτε χρῶμα ὁρᾶν), δῆλον ὅτι πᾶσα
δύναμις ἀσώματός ἐστιν κατ᾿ αὐτόν· πᾶν γὰρ σῶμα πεπερασμένον
σχήματος μετέχει πάντως. καὶ καὶ τοῦτο ἀληθὲς
 καὶ ὅπερ ὁ Πλωτῖνός φησιν [IV 7, 8], τὸ καὶ ἐν μεγάλοις
σώμασιν εἷναι δυνάμεις οὐ μεγάλας καὶ ἐν σμικροῖς
οὐ σμκράς, τῶν ὄγκων οὐ προστιθέντων ταῖς δυνάμεσιν
ἤ ἐλαττούντων αὐτός. τοῦτό τε οὖν λάβωμεν περὶ δυνάμεως
 f. 150 r. καὶ ὅπερ ἐν Νόμοις φησίν, ὅτι αἱ μὲν γνω|αρικαὶ
 δυνάμεις ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν αἱ τὰ ἐλάσσονα γνγνώτὰσ
 17 ante τούτων ins. m2 aut m3 19 post ὅπηι
ss. m2 (debebat μὴ ἓν ὄντα ἕν ἐστιν) 24 an <ὂν> σχήματος? 


 
σκουσαι καὶ τὰ μείζονα γιγνώσκουσιν, ὡς ἐπὶ τῶν νοητῶν
αἱ τὰ μείζονα καὶ τὰ ἐλάσσονα, αἱ δὲ κινητικαὶ αἱ τὰ
μείζω κινοῦσαι καὶ τὰ ἐλάσσονα κινοῦσιν, οὐκ ἀνάπαλιν,
ὥσπερ αἱ παθητικαὶ αἱ ὑπὸ τῶν ἐλασσόνων κινούμεναι καὶ
 ὑπὸ τῶν μειζόνων κινοῦνται, ἀλλ᾿ οὐκ ἔμπαλιν. τούτων
δὲ φανερῶν ὄντων δῆλον, ὅτῳ δόξαν καὶ γνῶσιν χρὴ διακρίνειν·
ἐφ’ ἑτέροις γὰρ τετάχαται, εἴπερ τὸ γνωστὸν καὶ
τὸ δοξαστὸν ἕτερα ἀλλήλων. ΠΕΡΙ ΤΟΥ EN ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ
ΛΟΤΟΥ ΤΟΥ ΔΕΙΚΝΥΝΤΟΣ TI ΠΟΤΕ
ΕΣΤΙΝ ΤΑΤΑΘΟΝ. Τοὺς γνησίως φιλομαθεῖς καὶ φιλοσόφους οὐ πλαστῶς
 ὁ Σωκράτης ἄρχοντας τῆς ἀρίστης πολιτείας καθιστὰς καὶ
ἀξιῶν θεωροὺς εἶναι τῶν ὅλων, οἷς καὶ τὰ διοικούμενα ὑπ
αὐτῶν ἀφομοιοῖ, καὶ τὸ πάντων ἔσχατον αὐτοὺς μάθημα
γιγνώσκειν μάλιστα πάντων τιθέμενος, ὅτι ποτέ ἐστιν τοῦτο,
τῶν κοινωνούντων αὐτῷ τοῦ λόγου ζητησάντων, τί ποτε λέγει
 τοῦτο καὶ αἰνίσσεται τῶν μαθημάτων ἀπάντων τὸ ἔσχατον,
πολλάκις μὲν αὐτοὺς ἤδη καὶ πρότερον ἀκηκοέναι φησίν,
ὡς ἄρα τοῦτό ἐστιν τὸ ἀγαθόν, οὗ πάντα ἐφίεται. καὶ
γὰρ οὐδὲ ὅποι τις τρέψῃ τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν ἔχει] τούτου
τοῦ ἀξιώματος ἀμελήσας, ἔστιν φάναι. τί δὲ ἄρα ἐστὶν
 τἀγαθόν, ἐπαγγέλλεται δηλώσειν, καὶ ἐπαγγειλάμενος τότε
μὲν ὡς περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ ποιεῖσθαι φαίνεται τὸν
λόγον, ὁπόταν ζητῇ, πότερον αὐτὸ δεῖ λέγειν ἡδονὴν ἤ
φρόνησιν ἢ μηδέτερον τούτων (ὃ δὴ καὶ ὁ ἐν τῷ Φιλήβῳ
 f. 150 v. [p. 20e sqq.] Σωκράτης ἐξήτησέν τε καἰ διήρθρωσεν, Ι ἀποδείξας
 ὡς ὠς ἡδονὴ τὸ ἀγαθὸν ἡμῶν ἐστιν οὔτε νοῦς, ἣ
μὲν ἄνους οὖσα καὶ ληφθεῖσα παντελῶς, ὅ δὲ ἀνήδονος
καὶ οὗτος παωτελῶς), τότε δὲ ὡς περὶ τοῦ εἴδους τῶν ἀγαθῶν
πάντων, ὅπερ εἴωθεν ἐπονομάζειν αὐτοαγαθὸν καὶ
σύστοιχον λέγειν τῷ αὐτοδικαίῳ καὶ τῷ καθάπερ καθάπερ
 6 cf. Pl. VI 500c IX 592b 7 ἀφομοιοῦν Ι cf. Pl. VI 504d 
 13 malui delere ἔχει qaam scribere τρέψαι 16 cf. Pl.
505b 22 cf. Pl. 506d? 


 
καὶ ἐν τῷ Φαίδωνι [p. 65d] τὰ τρία συνάπτων ἠρώτησεν,
εἴ φησιν ὁ Σιμμίας εἶναί τι δικαίου εἶδος καὶ καλοῦ καὶ
ἀγαθοῦ· καὶ ἐν Παρμενίδῃ [p. 130b] τὸν αὐτὸν τρόπον,
εἰ οἴεται τούτων ἕκαστον ὁ Σωκράτης εἶδος εἶναι καθ’ αὑτὸ
τῶν πολλῶν ἕτερον, ἠρώτηται παρὰ τοῦ καθηγεμόνος καὶ 
ὡμολόγησεν), τότε δὲ ὡς περὶ ἄλλου τινός, οὔτε ἐν ἡμῖν
ὄντος οὔτε εἰδητικὴν ἴχοντος οὐσίαν οὐδ’ οὐδ᾿ οὐσίαν,
ἀλλ’ ἐπέκεινα, καθάπερ φησίν, τοῦ εἶναι καὶ οὐσίας ὑπάρχοντος·
τοῦτο γὰρ οὔτε τῷ ἐν ἡμῖν ἐστιν ταὐτόν, ἐν τῷ
νοητῷ τόπῳ βασιλεύειν λεγόμενον, οὐ τοῦ ἐν ἐν ἀγαθοῦ 
μόνον, ἀλλὰ καὶ ἡμῶν ὑπὸ τὸ νοητὸν τεταγμένων, οὔτε τῷ
εἴδει τῶν ἀγαθῶν, ὅ ἐστι τῷ δικαίῳ καὶ τῷ καλῷ σύστοιχον.
διττῶν γὰρ ὄντων τῶν εἰδῶν, καὶ μόνως τῶν μὲν τὰς
ὑπάρξεις τῶν εἰδοποιουμένων ἀφοριζόντων, τῶν δὲ τὰς
τελειώσεις, τὸ μὲν τῆς οὐσίας γένος καὶ ταὐτοῦ καὶ ἑτέρου 
καὶ ζῴου δὲ καὶ ἵππου καὶ ἀνθρώπου καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον
εἶδος ὑπάρξεών ἐστιν ἀφοριστικὰ καὶ ὑποκειμένων, τὸ δὲ τοῦ
ἀγαθοῦ καὶ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ δικαίου καὶ εἰ τι ἀρετῆς
εἶδος, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ τῆς ὑγείας καὶ ἰσχύος καὶ πᾶν ὅτι
τοιοῦτον, τελειωτικὰ τῶν ὑποστάσεών ἐστιν. καὶ τῶν μὲν ἡ 
οὐσία πάντων ἡγεῖται, τῶν δὲ τὸ ἀγαθόν· πᾶν γὰρ τὸ ὂν
οὐσίας ἀνάγκη Ι μετέχειν, ὡς αὐτός φησιν, καὶ πᾶν τὸ f. 151 r. 
σωστικόν τινος καὶ τέλειον ποιοῦν ἢ φυλάσσον ἀγαθὸν 
ὑπάρχει, ὡς καὶ τοῦτο δοκεῖ τῷ Σωκράτει [X 608e]. δύο
δὲ τούτων ἡγουμένων, τῆς μὲν τῶν ὑπαρκτικῶν εἰδῶν, τοῦ 
δὲ τῶν τελειωτικῶν , ἀνάγκη θάτερον ὑπὸ θάτερον εἶναι,
λέγω δὴ τὸ ἀγαθὸν τὸ τῶν τελειοτήτων τὴν συστοιχίαν εἰληχὸς
ὑπὸ τὴν οὐσίαν τὴν τῶν ὑπαρκτικῶν αἰτίαν, εἴπερ
ὄν ἐστιν τὸ ἀγαθὸν καὶ τὶ ὄν. ἢ γὰρ τῇ οὐσίᾳ ταὐτόν
ἐστιν ἢ ἕτερον παρὰ τὴν οὐσίαν, ἣν γένος ἐδείκνυ 
τοῦ ὄντος ὁ Ἐλεάτης ξένος. καὶ εἰ μὲν τῇ οὐσίᾳ ταὐτόν,
 6 cf. maxime Pl. 509b 9 τῷ prius b] τῶν Ι cf. Pl. 508c 
 13 sanumne μόνως? 31 cf.Pl. Soph. 248a sqq. 


 
ἄτοπον· οὐ γὰρ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ εὖ εἶναι· εἰ δὲ
ἕτερόν τι τῆς οὐσίας, ἀνάγκη μετέχειν αὐτὸ τῆς οὐσίας·
ἐκείνη γὰρ πάντων γένος τῶν εἰδῶν. εἰ δὲ τὰ γένη πρεσβύτερα
τῶν εἰδῶν, οὐκ ἂν εἴη τοῦτο τὸ ἀγαθὸν βασιλεῦον
 τῶν νοητῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνο, ὑφ’ ὃ καὶ τοῦτο τέτακται καὶ
εἶδος ἅπαν, τὸ ὄν, ὅπερ ἐστίν, καὶ τῶν ἄλλων γενῶν τοῦ
ὄντος ἡγεμονοῦν. ὅταν ἄρα τὸ ἀγαθὸν βασιλεύειν λέγῃ τῶν
νοητῶν ἐκ τῆς περὶ τὸν ἥλιον ἀναλογίας ὁρμώμενος, οὔτε
τὸ ἐν ἡμῖν ἔοικεν ἀγαθὸν λέγειν, ὅ γέ ἐστιν ἐν ἡμῖν, ἀλλ’
 οὐκ ἐν ἐκείνοις, οὔτε τὸ τῷ καλῷ καὶ τῷ δικαίῳ σύστοιχον,
ὅ γέ ἐστιν ἄλλου μετειληχὸς καὶ τὶ ὄν, ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς ὄν.
καίτοι γε, ὥσπερ ἔφαμεν,, ἤρξατο μὲν ὡς τὸ ἐν ἡμῖν ἀγαθὸν
ζητῶν καὶ γὰρ τοῦτο ἦν τὸ πράγματα παρέχον τοῖς
ζητοῦσιν, εἴτε ἡδονὴν αὐτὸ λεκτέον ἐστὶν εἴτε νοῦν ἢ φρόνησιν),
 προïών όὲ ἐκεῖνο τὸ ὡς εἶδος ἀγαθὸν χωρὶς ὂν ὡς
τὸ δίκαιον μνήμης ἠξίωσεν, καὶ μέχρι γέ τινος ὡς πέρα
 f. 151 v. τῶν εἰωθό|των οὑδὲν ἀπομαντευόμενος ἐχρῆτο τῷ λόγῳ·
τέλος δὲ εἰπὼν αὐτὸ τῆς οὐσίας εἶναι τοῖς γιγνωσκομένοις
αἴτιον, ἐπέκεινα ὂν οὐσίας αὐτὸ καὶ τοῦ εἶναι παντελῶς,
 ὑπερθέων ἐγένετο δῆλος καὶ τὸ ὡς εἶδος ἀγαθόν. δοκεῖ
τοίνυν μοι τρόπον τινὰ τοῖς ἐπαναβασμοῖς χρήσασθαι τῶν
περὶ τοῦ ἀγαθοῦ λόγων δαιμόνιον, τριττὰ λαβὼν ἀγαθά,
ὧν οὐδ’ ἂν γένοιτο πλείω, τὸ μὲν ἀμέθεκτον καὶ ὐπερούσιον,
τὸ δὲ οὐσιῶδες ἀμέθεκτον, τὸ δὲ μεθεκτόν τοιοῦτο
 γὰρ τὸ ἐν ἡμῖν, οὐσιῶδες δὲ τὸ εἰδητικόν, ὑπερούσιον δὲ
τὸ οὐσίας ἐπέκεινα ῥηθέν)· εἰ δὲ βούλει, τὸ μὲν ὡς ἕξιν
λαβὼν ἐν ὑποκειμένῳ οὖσαν, τὸ δὲ ὡς οὐσίαν καὶ ὡς μέρος
οὐσίας, οἶον εἶδος, τὸ <δὲ> μήθ’ ὡς ὡς μήθ’
μέρος. καίτοι γε δόξειεν ἂν ἑκάτερον ἑπάγειν τῷ πρωτίστῳ
 3 ἐκείνην 5 ἐκεῖνο ὑφ᾿ ὃ m3] ἐκείνου ἐφ’ 8 m1 ν exp,
m1 uv.) 8 cf. Pl. 508a 11 ἄλλου b] ἀλλ᾿ οὐ 12 cf.
p. 426, 86 16 ὡς πέρα] ὥσπερ ἴν 20 ὑπερθέων ἐγ. δῆλος]
ὐπερθεον ἐγ. δηλοῖ 26 ωσ (sic) ante ἕξιν ss. m3 


 
τῶν ἀγαθῶν, τὴν μέν, ὅταν λέγῃ τὴν τἀγαθοῦ ἕξιν [p. 509a],
τὸ δέ, ὅταν ἓν τι ποιῇ καὶ αὐτὸ τῶν νοητῶν, ἰδέαν τοῦ
ἀγαθοῦ λέγων καὶ ἔτι νοητὸν λέγων καὶ γνωστὸν καὶ ἐκεῖνο,
καθάπερ καὶ τὸν ἥλιον ἴν τι τῶν ὁρατῶν καὶ τοῦδε τοῦ
κόσμου μέρος. ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὅπως λέγεται μικρὸν ὕστερον 
ἔσται καταφανές, ἡνίκα ἂν ἐξεργαζώμεθα τὴν περὶ τὸ
ἀγαθὸν ἐκεῖνο καὶ τὸν ἥλιον ἀναλογίαν.
Νυνὶ δὲ ἀναλάβωμεν τὰς ῥήσεις πρῶτον, ἐν αἷς τό τε
ἐν ἡμῖν ἀγαθὸν ἤρξατο σκοπεῖσθαι καὶ ἐπὶ τούτῳ το ἐν
τοῖς εἴδεσιν, ἔπειτα προσέθηκεν ἐκ τρίτων, ὅσα ἐπ᾿ ἄλλο τι 
πρὸ τούτου μετέστησεν τὴν θεωρίαν. εἰπὼν γὰρ ὅτι ἡ τοῦ
ἀγαθοῦ ἰδέα μάθημα τὸ μέγιστόν ἐστιν, ᾗ καὶ τὰ δίκαια
καὶ καὶ προσχρησάμενα χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα
ἀποτελεῖται, καὶ ὅτι αὐτὴν οὐχ ἱκανῶς ἴσμεν, καὶ f. 152 r. 
τούτων ῥηθέντων κοινῶν καὶ τῷ ἐν ἡμῖν ἀγαθῷ καὶ τῷ 
ἐν τοῖς εἴδεσιν καὶ τῷ ὑπονοουμένῳ πρὸ πάντων εἶναι τῶν
νοητῶν ἰδέα γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τὸ μετεχόμενόν ἐστιν
εἶδος καὶ τὸ νοητόν, ὅ ἐστι χωριστόν, καὶ τὸ προ τῶν νοητῶν,
εἴπερ τὸ τῆς ἰδέας ὄνομα δηλοῖ ηἳ] τὸ πρὸ πάντων
ἱδρυμένον ἐφετόν) — τούτων δ’ οὖν ῥηθέντων ἐπήγαγεν, 
ὅτι τὸ ἀγαθὸν οἳ μὲν φρόνησιν οἱ κομψότεροι λέγουσιν, οἳ
δὲ ἡδονὴν. οἷς καὶ ὁ ἀκροατὴς ὡς γνωρίμοις συνεχώρησεν
καὶ ἠξίωσεν γνῶναι τὴν τοῦ Σωκράτους περὶ τούτων κρίσιν·
ὁ δὲ ὅτι μὲν οὐκ ἔστιν τὸ ἀγαθὸν φρόνησις οὐδ’ αὖ
ἡδονή, συντεμὼν ἔδειξεν. ἐρωτώμενοι γάρ, φησίν, οἱ ταῦτα 
διορίζοντες, εἰ πᾶσα φρόνησις τὸ ἀγαθόν, οἶον καὶ ἡ τῶν
ξυλίνων σκευαστῶν καὶ ἡ τῶν ἄλλων, οὐκ ἀξιοῦσιν, ἀλλὰ
προστιθέασιν τὴν τοῦ ἀγαθοῦ φρόνησιν ἀγαθὸν εἶναι, γελοῖόν
τι πάσχοντες, ἐν τῷ ὅρῳ τοῦ ζητουμένου τὸ ξητούμενον
αὐτὸ παραλαμβάνοντες. καὶ αὖθις τὴν ἡδονὴν ἀγα- 
 3 cf. Pl. 505a 11 cf. Pl. 504d et 505a 19 nolui scribere
δηλοίη 27 cf. Pl. IV 428c 


 
θὸν τιθέντες ἀναγκαζόμενοι ὁμολογεῖν ἡδονὰς εἶναί τινας
κακὰς περιάγονται εἰς τὸ λέγειν εἶναί τινα κακὰ τῶν ἀγαθῶν·
τοῦτο δὲ ἀδύνατον, τί ποτε δἐ ἐστιν, οὐκέτ᾿ εἶπεν
αὐτός· ἴδει γὰρ πάντας ἀνακινῆσαι τοὺς ἐν τῷ Φιλήβῳ
 λόγους, ἐξ ὧν ἴΜεν ἐν τῷ μικτῷ τὸ ἀγαθὸν ἐν ἐκείνοις.
ταῦτα δ’ οὖν ὅτι περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ τὴν ζήτησιν
ποιεῖται', παντὶ γνώριμον· καὶ δὴ καὶ αὐτὸς ἐδίδαξεν ἐπαγαγών,
γαγών, ὅτι δίκαια μὲν καὶ καλὰ πολλοὶ ἂν ἕλοιντο
 καὶ τὰ δοκοῦντα κεκτῆσθαι, ἀγαθὰ δὲ οὐδενὶ ἀρκεῖ τὰ δοκοῦντα
 f. 152 v. κτᾶσθαι, ἀλλὰ τὰ ὄν|τα ζητοῦσιν. ἐκ γὰρ τούτων
δῆλον, ὅτι τὸ ἀγαθὸν τὸ κτητὸν ζητεῖ, καὶ οὐ τὸ χωριστὸν
ὂν ἡμῶν· οὐ γὰρ ἐκεῖνο ἐκτώμεθα, ἀλλὰ τὸ ἐν ἡμῖν, ὃ καὶ
ἀπομαντευομένην πᾶσαν ψυχήν φησιν πράττειν ἅπαντα τῆς
κτήσεως αὐτοῦ χάριν [p. 505e]. καὶ μέχρι τούτου προῆλθεν
 ὁ περὶ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ λόγος, κτητὸν αὐτὸ καὶ ἑκτὸν
καλέσας. μετὰ δὲ τοῦτο τὸ ἀγαθόν, διορισάμενος τὸν περὶ
αὐτοῦ αὐτοῦ ὡς μείζονα ὄντα τῶν προκειμένων, τοῦ Γλαύκωνος
κινήσαντος ὅπως ἂν ἐνδείξηται τί τὸ τῷ ὄντι ἀγαθόν,
ὥρμησεν μέν, ὡς καὶ αὐτός φησιν [p. 506e], οὐχ ὅτι
 ἐσιὶν εἰπεῖν τὸ ἁπλῶς ἀγαθόν, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐν ἡμῖν,
ἀλλὰ τί τὸ ἐοικὸς αὐτῷ. καὶ γὰρ οὐ τὸ ἐν ἡμῖν διὰ τῆς
εἰκόνος ὁρμήσας ποιῆσαι σαφές, ἀλλὰ τὸ ἁπλῶς, δεδήλωκεν
εἰπών· ἀλλ᾿, ὦ μακάριε, αὐτὸ μὲν τί ποτἐ ἐστι τὸ
ἀγαθόν ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι· πλέον γάρ μοι φαίνεται
 ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε
δοκοῦντος ἐμοὶ νῦν. ἀφ᾿ οὗ κἀκεῖνο συλλογίσαιτ’ ἄν
τις, ὅτι κἄν ἐξ εἰκόνος τι δοκῇ λέγειν περὶ του ἀγαθοῦ
κἄν παραγυμνοῦν τι τῶν ἀπορρήτων, ἀλλ᾿ οὐ παντάπασιν
 4 cf. Phileb. 25b sqq. 5 an ἐνεῖναι? 8 cf. Pl. 505d 
 11 ζητεῖν Ι χωριστὸν ὂν b] χωριστὸν ποιον m1 χωρίσ που
ὂν m3 22 ὠρμησεν] ω exp. m1, εν ex αι? m3 (possis servato
ὥρμησαν seribere ὅτι γὰρ pro καὶ γὰρ) 28 μακάριοι Pl.
 παροῦσαν Pl.] δοκοῦσαν 26 τὰ νῦν Pl. 


 
ὅλην ἐκφαίνει τὴν περὶ αὐτοῦ ἀλήθειαν. καὶ ἴσως τοῦτό
γε διὰ τοὺς Θρασυμάχους καὶ τοὺς Κλειτοφῶντας, οὐκ
ἀξιῶν ἐν σοφισταῖς τὰ μυστικώτατα ἐκφαίνειν. διὸ καὶ ἑξῆς
εἰπὼν ὑπερούσιον εἶναι τὸ ἀγαθόν, τοῦ Γλαύκωνος δαιμονίαν 
εἶναι φάντος τὴν ὑπερβολὴν ἐπέπληξε, γελοίως 
εἰπεῖν ἀποφηνάμενος. εἶθ’ ὡς κενεμβατοῦντος πρὸς τὴν
θέαν τοῦ πάντων ἐπέκεινα πάλιν πολλά φησιν παραλείψειν
ἐκὼν εἶναι τῶν ἑαυτῷ δοκούντων καὶ μόνην τὴν περὶ τὸν
ἥλιον ἀναλογίαν γυμνώσειν· εἰ δ’ ἦσαν οἱ ἀκροαταὶ τοῖς f.153r. 
τοιοῖσδε λόγοις προσφερεῖς, πολλῶν ἂν καὶ ὄντως θεολογικῶν 
ἡμᾶς ἐπλήρωσεν περὶ αὐτοῦ λόγων. ἀλλ’ οὖν, ὅπερ
ἐλέγομεν, ἀπὸ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀγαθοῦ, περὶ οὗ καὶ ἐζήτουν
οἱ φρόνησιν αὐτὸ λέγοντες ἢ ἡδονήν, εἰς αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν
μεθιστὰς τὴν ζήτησιν (οὐδὲ γὰρ τὸ τὶ ἀγαθὸν ἄνευ τοῦ
ἁπλῶς ἀγαθοῦ γνῶναι δυνατόν) καὶ τῆς εἰκόνος ἀρχόμενος 
τῆς κατὰ τὸν ἥλιον πρῶτον μὲν παρακελεύεται τοῖς ἀκροαταῖς
παραφυλάττειν, μὴ κίβδηλον ἀποδῷ τὸν λόγον τοῦ
τόκου [p. 507a], τὸν μὲν ἥλιον τόκον ἀποκαλῶν, τὴν δὲ
κιβδηλίαν ἀπὸ τῶν ἐν νομίσμασι τόκων μεταγαγών, ἐνδεικνύδιᾶς
δὲ τοῖς οὐδὲ τούτων παρέργως ἀκούουσι τῶν ἐν παιδιᾶς 
μοίρᾳ λεγομένων, ὡς ἄρα ἐπισφαλής ἐστι τρόπος διδασκαλίας
ὁ διὰ τῆς ἀναλογίας. δέος γὰρ μὴ κατ’ ἄλλο τι
τὰ πράγματα μεταθέοντες καὶ οὐ καθ᾿ ὅσον ἡ ἀναλογία
παρείληπται, σοφισώμεθα τὴν ἀπόδειξιν. οἶον καὶ ἐν τούφωτός
εἰ λέγοντος αὐτοῦ τῷ ἀγαθῷ τὸν ἥλιον ἀναλογεῖν, ᾗ 
φωτός ἐστιν αἴτιος, ὡς ἐκεῖνο τῆς ἀληθείας, λαμβάνοι τις
τὸν ἥλιον οὐκέτι μόνον αἴτιον φωτός, ἀλλὰ ᾗ κινούμενόν
ἐστιν, καὶ ζητοῖ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀγαθοῦ τὸ ὅμοιόν. οὐ γὰρ
ἔτι φυλάττει τὸν τοῦ ἡλίου λόγον ὁ τοῦτο δρῶν· οὐ γὰρ
 6 ἀποφηνιάμενοσ 7 παραλήψειν 9 γυμνάσειν, corr.Wendl. 
 14 μεθιστάντασ 17 ἀποδῶ Ι cf. Pl. 507c τοῦτον δὲ δὴ οὖν
τὸν τόκον τε καὶ ἔκγονον αὐτοῦ τοῦ ἀγαθοῦ κομίσασθε 18 τὸ
δὲ κίβδηλον m3 19 τύπων b 20 παιδείαα 29 φυλλάττει 


 
ᾗ αἰτmὸν ὁ ἥλιος, εἴληπται κατὰ τὴν ἀναλογίαν, ἀλλ’ ᾗ
αἴτιον μόνον. ἐπεὶ καὶ ἀδύνατον ἦν τῷ ἀγαθῷ τι λαβεῖν
κατὰ πάντα ὅμοιον· πᾶν γὰρ τὸ μετ’ ἐκεῖνο προσλαβόν τι
χεῖρον ἐκείνου γέγονεν, τὸ μὲν νόησιν, ὡς νοῦς, τὸ δὲ
 κίνησιν, ὡς ψυχή, τὸ δὲ γένεσιν, ὡς σῶμα. κἄν ἐν νοῖς
 f. 153 v. οὖν λαμβάνῃς τὸν πρῶΙτον νοῦν, ὡς τῷ ἀγαθῷ ἀνάλογον,
ἰδὲ μόνον ἐκεῖνο καθ’ ὃ τῷ ἀγαθῷ ἔοικεν, μὴ καθ’ ὃ
ἐκένου κεχώρισται, κἂν ἐν ψυχαῖς κἄν ἐν σώμασι. δεῖ γὰρ
εἶναι τὸ ἀναλογοῦν τῷ ἀγαθῷ, μετὰ τῆς ὁμοιότητος μέντοι
 καὶ τὴν ἀνομοιότητα ἴχον· αἱ δὲ ἀναλογίαι καὶ οἱ λόγοι
οὐχὶ κατὰ τὸ ἀνόμοιον λαμβάνονται πάντων, ἀλλ’ αὐτὸ
τοὐναντίον κατὰ τὸ ὅμοιον. ταύτην δ’ οὖν τὴν εὐλάβειαν
ἀξιώσας εὐλαβηθῆναι τοὺς κοινωνοὺς τῶν περὶ τοῦ ἀγαθοῦ
λόγων, καὶ ἤδη μέντοι τῶν λόγων ἀρχόμενος καὶ διορίσασθαι
 ἐθέλων, ὡς ἄλλα μὲν τὰ νοητά ἐστιν εἴδη, ἄλλα δὲ τα
αἰσθητά, ἃ] διαμνημονεύει τοῦ τε αὐτοκαλοῦ καὶ τοῦ αὐτοαγαθοῦ,
ταῦτα μὲν ὡς εἴδη τῶν πολλῶν καλῶν θέμενος
καὶ ἀγαθῶν διορίζων δὲ οὑτωσί· καὶ τὰ μὲν ὁρᾶσθαί
φαμεν, νοεῖσθαι δὲ οὔ, τὰς δὲ ἰδέας νοεῖσθαι μέν,
 ὁρᾶσθαι δὲ οὔ [p. 507b]. καὶ μέχρι τούτων δῆλός ἐστιν
εἰς τὰς ἰδέας ἡμᾶς ἀναπέμπων καὶ τὰ κἀθόλου τὰ πρὸ τῶν
πολλῶν, ἐν οἶς εἰώθει τὴν πραγματείαν ἔχειν ὁ Σωκράτης,
αὐτὸ τὸ καλὸν καὶ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν ὁριζόμενος καὶ τῶν
πολλῶν ἀγαθῶν ἢ καλῶν ἀναχωρῶν. καὶ εἰ μηδὲν ἄλλο
 προσέθηκεν, οὐκ ἂν ἔγωγε συνεβούλευσα τοῖς Πλάτωνος
φίλοις ἄλλο τι νοεῖν τὸ ἀγαγὸν ἤ τοῦτο δὴ τὸ τῶν εἰδῶν
αἴτιον καὶ πρώτιστον ἐν τοῖς τελειωτικοῖς τῶν ὄντων εἴδεσιν,
ὑφ’ ὃ καὶ τὸ καλὸν καὶ πᾶν εἶδος ἀρετῆς, ὣς που καὶ
μικρῷ πρότερον εἴπομεν. ἐπειδὴ δὲ τῆς ἀναλογίας ἀψάμενος
 τῆς περὶ τὸν ἥλιον καὶ τὴν ὄψιν καὶ τὸ φῶς θαυἰδὲ]
 7 εἰδὲ 9 an εἶναι? (ἐοικέναι Wendl.) 11 τὸ
b] τὸν | πάντως b 16 S del. b 18 οὑτωσί m3] οὕτως m1 Ι μἐν
δὴ Pl. 19 τὰς δ’ αὖ Pl. 28 ὥς b] ἓωσ 29 cf. 270, 13 sqq. 


 
μαστῶς ὅπως τας μὲν ἰδέας πάσας νοητὰς οὔσας, τὸ αὐτοκαλὸν
| τὸ αὐτοαγαθὸν τὸ αὐτοδίκαιον, καὶ οὐ ταύτας f. 154 r. 
μόνας, ἀλλα καὶ τῶν τῶν πράξεων καταλάμπεσθαί φησιν
ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦτο δὲ τὴν τελειότητα καὶ τὴν ὕπαρξιν
ἐνδοῦναι τοῖς νοητοῖς πᾶσιν, ὡς καὶ τῶν οὐσιῶν καὶ τῶν 
τελειοτήτων αἴτιον καὶ αὐτὸ τούτων ἐπέκεινα ὄν, σκοπεῖν
ἀξιῶ, μήποτε τὸ μὲν εἰδητικὸν ἀγαθὸν ὁμοῦ τῷ καλῷ μνήμης
ἠξίωσεν, ὡς εἶδος ἕν τι τελεσιουργόν, ἵνα λάβῃ τὰ εἴδη
πάντα πρὸ τῶν πολλῶν εἶναι τὰ νοητὰ πρὸ τῶν ὁρατῶν,
ἀναβαίνει δὲ ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ πρώτιστον τῶν ὅλων αἴτιον ἐντεῦθεν, 
ὃ δὴ κρείττονι μὲν ὀνόματι τοῦ ἀγαθοῦ προσειπεῖν
οὐκ εἶχεν πάντων γὰρ τἀγαθὸν σεμνότατον καὶ πάντα τοῦ
ἀγαθοῦ ἐφίεσθαι πεπίστευται· οὗ δὲ πάντα ἐφίεται, τοῦτο
πάντων αἴτιον), εὐλαβηθεὶς δὲ μή πη ἄρα τοιόνδε τι τὸ
πρῶτον ὑπολάβωμεν, οἷον τὸ ἐν ταῖς ἰδέαις ἀγαθὸν τῆς 
τελειότητος μόνης αἴτιον ἑκάστοις, τὴν μὲν ἀρχὴν ἔδειξεν
αὐτὸ καὶ ἐπιστήμης καὶ ἀληθείας ἐπέκεινα, καθάπερ ὄψεως
καὶ φωτὸς τὸν ἥλιον, εἰς δὲ τὸ πρόσω προìὼν καὶ τῶν
νοουμένων πρωτουργὸν αἴτιον καὶ ὑπερούσιον, ὡς τὸν ἣλιον
ὑπὲρ γένεσιν· καὶ οὕτω δὴ τοῦ ἐν τοῖς εἴδεσιν ἀγαθοῦ καὶ 
τοῦ καλοῦ μέντοι καὶ τῶν νοητῶν ὅλων οὐσιῶν τἀγαθὸν
αἰτίαν τὴν πρώτην ἀπέφηνεν.
Ἵνα δὲ μὴ παραδράμωμεν τὴν διὰ τῆς ἀναλογίας διδασκαλίαν,
δασκαλίαν, σκόπει πῶς φησιν τῷ μὲν ἀγαθῷ τὸν ἥλιον
ἀναλογεῖν· κατ᾿ ἄλλο μὲν οὐδέν (λέγω δὲ οὐ καθόσον σῶμα 
ἔχει καὶ τόπον σωματικόν, οὐ καθόσον κινητόν), καθ’ ἓν
δὲ μόνον τὸ αἴτιον εἶναι φω|τός, δι’ οὗ τὰ ὁρώμενα f. 154 v. 
πάντα ὁρατά· καὶ αὖ τῇ ἀληθείᾳ τὸ τοιοῦτον φῶς, οὐχὶ
 3 ante πράξεων ὑπαρχόντων exp. m1; sententiam non
prorsus assequor 6 αὐτὸ b] αὖ τὸ 8 cf. Pl. 507b καὶ αὐτὸ
δὴ καλὸν καὶ αὐτὸ ἀγαθὸν . . . Ι λάθη m1, β ss. m3 15 an
<τὸ> τῆς? 19 νοουμένων b] ἠθουμένων 22 ὁρώμενα 
 28 αὖ τῇ] ἀῦτηδ (acc. posuit et σ exp, m3); subaudi ἀναλογεῖν
ex v. 25 Ι cf. Pl. 508e | τὸ ss. m3 


 
καθόσον διαστατὸν ἤ ἀνακλάσεις ἴχει παντοίας, ἀλλὰ μόνον
καθόσον αἰτίαν παρέχεται τοῖς ὁρατοῖς τοῦ ὁρᾶσθαι καὶ τοῦ
ὁρᾶν τοῖς ὁρῶσιν, ὡς ἡ ἀλήθεια τοῖς μὲν νοητοῖς τοῦ νοεῖσθαι,
τοῖς δὲ νοοῦσι τοῦ νοεῖν· τὰ δὲ ὁρώμενα τοῖς νοουμένοις,
 οὐχὶ ὡς ἐν τόπῳ ὄντα καὶ κινούμενα, ἀλλ᾿ ὡς ὁρώμενα
μόνον. δεῖ γὰρ ὡς εἴπομεν ἐν ταῖς ἀναλογίαις ᾗ
ὅμοιa βλέπειν ἕκαστα τῶν λαμβανομένων ἐν τοῖς αὐτοῖς
λόγοις, ἀλλ᾿ οὐχ ᾗ ἀνόμοια καὶ τῶν αὐτῶν ἐστι λόγων τῶν
εἰλημμένων ἐκτός. Τούτων δὲ οὕτως ληφθέντων δείκνυται
 δηλονότι τἀγαθὸν ἐπέκεινα νοῦ καὶ ἐπιστήμης, ὡς ὁ ἥλιος
τῶν αἰσθητῶν καὶ τωπ́ων μάλιστα τῆς ὄψεως. καὶ διὰ
ταύτης ἄρα τῆς λήψεις φαίνεται οὐδ’ ἐν ἡμῖν τὸ ἀγαθὸν
τῇ ἐπιστήμῃ καὶ τῇ φρονήσει ταὐτόν, εἴπερ μηδὲ ἐν τοῖς
ἄλλοις τὸ ἁπλῶς ἀγαθὸν τῇ ἐπιστήμῃ. δείκνυται δὲ καὶ
 τῆς ἀληθείας ἐπέκεινα ὄν, ὡς ὁ ἥλιος τοῦ φωτός· τούτῳ
δὲ ἕπεται τἀγαθὸν ἄδεκτον ἀληθείας εἶναι. τὸ γὰρ ὑπὲρ
ἀλήθειαν οὔτ᾿ εἶναι ἀληθῶς οὔτ᾿ ἄλλο τι τῶν πάντων
ὑπάρχειν ἀληθῶς δυνατόν, ὥστ᾿ εἴπερ ἴστιν, μὴ ἔστιν δὲ
ἀληθῶς, εἴη ἂν οὐκ ἀληθῶς ὄν. τοῦτο δὲ ἀδύνατον· τὸ
 γὰρ οὐκ ὄντως ὂν μετὰ τὸ ὄντως ὂν εἶναί φησιν Πλάτων.
οὐκ ἴστιν δὲ ἀληθῶς ὂν τὸ ἀγαθόν, ἐπειδὴ γεννᾷ τὴν ἀλήθειαν,
οὗ δὲ γεννᾷ, τούτου παντελῶς ἄδεκτόν ἐστιν· πᾶν δὲ
ἀηθῶς ὄν μετέχειν ἀηθείας ἀναγκαῖον. δείκνυται δὲ καὶ
τοῦ ὄντος ἐπέκεινα ὄν. εἰ γὰρ τὸ μὲν ὄν ἀληθῶς ὄν ἐστιν,
 τὸ δὲ ἀγαθὸν τὴν ἀλήθειαν ὑπέστησεν τοῦ ὄντος οὖσαν
 f. 155 r. κρείσσονα, καθάΙπερ τοῦ ὁρατοῦ διὰ τὸ φῶς αὐτὸ σεμνότερον
τὸ φῶς, κρεῖσσον τὸ ἀγαθὸν τοῦ ὄντος. ὅτι δὲ τῷ
ὁρωμένῳ διὰ τὸ φῶς ἀνάλογον ἔλαβεν τὸ ὄν, δηλοῖ σαφῶς·
εἰπὼν γάρ· ὁφθαλμοί, ἦν δὲ ἐγώ, ὅταν τις αὐτοὺς
 μὴ ἐπ’ ἐκεῖνα τρέπῃ, ὧν τὰς χρόας ἡμερινὸν φῶς
 12 οὐδ᾿ ἐν] οὐδὲν 21 ἐπειδὴ b] ἐπειδὲ 26 accuratius
scripsisset σεμνότερος ὁ ἥλιος 


 
ἐπέχει, ἀμβλυώττουσιν, ὅταν δὲ ὧν ὁ ἥλιος καταλάμπει,
σαφῶς ὁρῶσιν [p. 508cd] — ταῦτ’ οὖν ἐπὶ
τῶν ὁρατῶν διελόμενος, χρόας φῶς ὀφθαλμοὺς ἥλιον, ἐπήωεγκεν
τὰ ἀνάλογον καὶ ἐπὶ νοουμένων λέγων· οὕτω καὶ
τὸ ὄμμα τῆς ψυχῆς, ᾡ δὴ νοεῖ, ὅταν μὲν τρέπῃ τις 
οὗ τὸ ὂν καὶ ἡ ἀλήθεια λάμπει, νοεῖ καὶ γιγνώσκει,
ὅταν δὲ εἰς τὸ τῷ σκότῳ κεκραμένον, τὸ γιγνόμενον
καὶ ἀπολλύμενον, δοξάζει δοξάζει τε καὶ ἀμβλυώττει. τῇ
οὖν χρόᾳ τὸ ὂν ἀνάλογον ἔλαβεν, τῷ δὲ φωτὶ τὴν ἀλήδειαν,
τῷ δὲ ἡλίῳ τὸ ἀγαθόν, ὡς τῷ ὄμματι τὸν νοῦν· ἐξ 
ὧν δῆλον, ὅτι τὸ ὂν μετὰ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὴν ἀλήθειαν,
ὡς ἡ χρόα μετὰ τὸ φῶς καὶ τὸν ἥλιον· ἐπέκεινα ἄρα τοῦ
ὄντος τὸ ἀγαθόν. οὐ γὰρ τὶ τῶν ὄντων, ἀλλὰ τὸ ὂν αὐτὸ
λάμπειν εἶπεν τῇ ἀληθείᾳ, καθάπερ τῷ φωτὶ τὴν χρόαν.
εἰ οὖν ὑπὲρ τὸ ὂν τἀγαθὸν ἐξ ἀνάγκης, καὶ ὑπὲρ οὐσίαν 
αν ειη. Τούτων δὲ αὐτῷ διὰ τῆς ἀναλογίας ἠνυσμένων ἔτι μεῖζον
προστίθησιν , ὅτι τῶν νοητῶν αἴτιον τὸ ἀγαθόν, οὐ
τοῦ νοεῖσθαι μόνον αἴτιον αὐτοῖς ὄν, ἀλλὰ καὶ τῆς οὐσίας,
ὡς ὁ ἥλιος τοῖς ὁρωμένοις οὐ τοῦ ὁρᾶσθαι μόνον, ἀλλὰ 
καὶ τῆς γενέσεως καὶ τροφῆς καὶ αὔξης· καὶ ὡς αὐτὸς οὐ
γἐνεσις, οὕτως τὸ ἀγαθὸν οὐκ οὐσία. ταῦτα γὰρ ἐναργῶς
ἔδειξεν ἑπόμενος τῇ ἀναλογίᾳ, καὶ ὡς ὑπερούσιον τὸ ἀγαθόν·
ἀφ’ ὧν ἐκεῖνο λοιπὸν δῆλον, ὡς οὐκ ἔστιν Ι τοῦτο τὸ f. 155 v. 
ἀγαθὸν τῷ ἐν τοῖς εἴδεσι ταὐτόν. τοῦτο μὲν γὰρ ὑπερούσιον, 
ἐκεῖνο δὲ ἕν τι τῶν εἰδῶν ὂν πάντως ὑπὸ οὐσίαν
ἀνάγεται· γένος γὰρ ἡ οὐσία πάντων τῶν εἰδῶν· καὶ τοῦτο
 1 Platonis verba decurtavit ἐπέχῃ et καταλάμπῃ Pl.)
4 οὕτω τοίνυν καὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὧδε νόει· ὅταν Pl. 6 καταλάμπει
Pl. 20 cf. Pl. 509b τὸν ἥλιον τοῖς ὁρωμένοις οὐ μόνον,
οἶμαι, τὴν τοῦ ὁρᾶσθαι δύναμιν παρέχειν φήσεις, ἀλλὰ καὶ
τὴν γένεσιν καὶ αὔξην καὶ τροφήν, οὐ γένεσιν αὐτὸν ὄντα
22 ταῦτα accusativus coordinatus enuntiato καὶ ὡς ὑπ. τὸ ἀγαθόν
(an ταῦτά τε?) 


 
μὲν οὐσιωιοιόν ἐστι τῶν ὄντων, ἐκεῖνο δὲ τελειωτικὸν μόνον
τῶν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἐπίστησον, τίνα καλεῖται γιγνωσκόμενα,
οἶς φησιν οὐ τοῦ γιγνώσκεσθαι μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς
οὐσίας αἴτιον εἶναι τἀγαθόν [p. 509b]. εἰ μὲν δὴ τὰ μετὰ
 τὸ νοητὸν αὐτὸν λέγοιμεν λαμβάνειν, οἷον τὰ διανοητά,
γελοῖον. τούτων γὰρ οὐ τὸ ἀγαθὸν μόνον ἐπέκεινά ἐστιν,
ἀλλὰ καὶ πάντα τὰ νοητά, καθάπερ τὰ αἰσθητὰ τῶν εἰκαστῶν·
ὁ γὰρ αὐτὸς τῶν νοητῶν πρὸς τὰ διανοητὰ λόγος
καὰ πρὸς τὰ εἰκαστὰ τῶν αἰσθητῶν. τίνα οὖν ἔτι φήσεις
 τῷ ἀγαθῷ προτίμησιν ἀπονέμειν, εἰ καὶ πᾶσιν ὁπάρχει τοῖς
νοητοῖς αἰτίοις εἶναι τῆς τῶν διανοητῶν οὐσίας; εἰ δὴ μὴ
τὰ διανοητὰ λέγοιμεν εἷναι τὰ γιγνωσκόμενα καὶ παρὰ τοῦ
ἀγαθοῦ δεξάμενα τὴν οὐσίαν, ὑπόλοιπον αὐτὰ τὰ νοητὰ τὰ
ὄντως ὄντα λέγειν. οὐ γάρ που τὰ αἰσθητά· ταῦτα γὰρ
 οὔτε γνωστὰ φίλον αὐτῷ καλεῖν, ἀλλὰ δοξαστά· καὶ οὐδὲν
διαφέρει τῶν ὁρωμένων, οἷς ὁ ἥλιος τῆς γενέσεως αἴτιος·
καὶ ὅλως ἀναίνεται τὸ εἷναι ταῦτα καὶ τὴν οὐσίαν. εἰ οὖν
τῶν γνγνωσκομένων προüπάρχει τἀγαθόν, καὶ οὐ τινῶν γε
τούτων, ἀλλὰ πάντων τοῦτο γὰρ δηλοῖ λέγων καθόλου
 [p. 509b] καὶ τοῖς γιγνωσκομένοις τοίνυν τὸ
μὴ μόνον τὸ γιγνώσκεσθαι παρέχειν, ἀλλὰ καὶ
τὴν οὐσίαν), πρόδηλον ὡς ἄρα καὶ τῆς νοητῆς οὐσίας
 f. 156 r. αἴτιον ὂν τἀγαθὸν ὑπερούσιον ἂν εἴη διαφερόνΙτως. καὶ
οὐκ ἐκεῖνο μόνον, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλήθεια· καὶ γὰρ ταύτην
 καταλάμπειν εἶπεν τὰ γιγνωσκόμενα πάντα, καθάπερ τὰ
ὁρώμενα τὸ τοῦ ἡλίου φῶς· καὶ ἔοικεν ἔλλαμψις εἶναι τῆς
ὑπερουσίου τῶν ὅλων ἀρχῆς, δι᾿ ἣν καὶ τοῖς νοητοῖς
ὑπάρχει μετουσία τις ἐκείνης καὶ τοῖς νοοῦσιν, ἑνοποιὸς οὖσα
τούτων αὐτῶν τε καθ’ ἑαυτὰ καὶ πρὸς ἄλληλα. διὸ καὶ
 λέγεται προξενεῖν τοῖς μὲν τὸ νοεῖσθαι, τοῖς δὲ τὸ νοεῖν·
 1 μόνον τῶν μενόντων 2 possis καλεῖ τὰ 5 λέγομεν
m1, corr. m3 διονοητὰ 14 ovra bj νοητὰ 16 an οὐδὲ? 
 29 cf. Pl. 508e 


 
ἄνευ γὰρ δόσεως καὶ κοινοῦ τινος δεσμοῦ συναφθῆναι ταῦτα
ἀδύνατον, ὡς τὸ μὲν νοητὸν ὅλως γενέσθαι, τὸ δὲ νοητικόν.
ᾗπερ οὖν τὸ φῶς καὶ τὰ ὁρατὰ ποιεῖ λάμπειν καὶ τὰ ὁρατικά,
τικά, συνάπτει δὲ ἄμφω δι᾿ ὁμοιότητος, ἑκατέροις προσθὲν
τοῦ ἐνόντος μεῖζον φῶς, κατὰ ταὐτὰ δὴ καὶ τὸ νοοῦν ὑπὸ 
τῆς ἀληθείας ἑνιζόμενον καὶ τὸ νοούμενον ἀλλήλοις συμφύεται·
καὶ τὸ μὲν νοεῖται, τὸ δὲ νοεῖ, γενόμενον ἑκάτερον
ἀγαθοειδές, καὶ ἐφαρμόζει θατέρῳ θάτερον. ἵν’ οὖν μὴ
μακρολογῶμεν, φανερὸν ἐκ τούτων, ὅτι κατὰ Πλάτωνα
τἀγαθόν ἐστιν ὑπὲρ τὴν τῶν νοητῶν οὐσίαν καὶ ὄντως 
ὑπερούσιον. σαφῶς γὰρ εἶπεν [p. 509b]· οὐκ
ὄντος ἐκείνου, ἀλλ’ ἐπέκεινα οὐσίας καὶ τοῦ εἶναι
καὶ τιμιωτέρου τούτων ὄντος, καίτοι καὶ γνωστὸν εἶναί
φησιν αὐτό, πᾶσι τοῖς γιγνωσκομένοις τοῦ γιγνώσκεσθαι
αἴτιον ὂν καὶ μάθημα ἴσχατον. καὶ γὰρ τοῦτο λέγει σαφῶς 
καὶ ἐπ᾿ αὐτὸ τὴν διαλεκτικὴν ἀνάγειν· καὶ ὥσπερ τὸν ἥλιον
ὁρᾶσθαί φησιν, τοῖς ὁρωμένοις αἴτιον ὄντα τοῦ ὁρᾶσθαι
καὶ τοῖς ὁρῶσι τοῦ ὁρᾶν, οὕτω καὶ Ι περὶ τῆς τἀγαθοῦ f. 156 v. 
ἰδέας ἀξιοῖ τὸν ἀκροατὴν ὡς γιγνωσκομένης διανοεῖσθαι,
κρείσσονος δὲ ἀληθείας καὶ ἐπιστήμης. καὶ γὰρ ὅτι μὲν 
δοξαστὸν οὐκ ἔστιν, συνιδεῖν ῥᾴδιον· δοξαστὸν γὰρ αὐτὸς
ἔθετο πᾶν τὸ πῇ μὲν ὄν, πῇ δὲ μὴ ὄν. ὅτι δὲ οὐδὲ ἐπιστητόν,
καὶ τοῦτο δῆλον· εἰ γὰρ ἀπ᾿ αἰτίας γνωστὸν τὸ ἐπιστητόν,
οὗ μὴ ἔστιν αἰτία, τοῦτο οὐκ ἐπιστητόν. εἰ δὲ καὶ
ὑπὲρ ἀλήθειάν ἐστιν, οὐκ ἂν εἴη γνωστὸν οὕτως ὡς τὰ 
νοητὰ τὰ διὰ τῆς ἀληθείας γνωστὰ τοῖς νοοῦσι. μόνῃ ἄρα
γνωστὸν τῇ ἐνθέῳ προσβολῇ τῇ τοῦ νοῦ κρείττονι, ἣν αὐ
τὸς αὐγὴν καλεῖ τῆς ψυχῆς, ἣν ἀνακλίναντα, φησίν
[III 540a], ἐκείνῳ δεῖ προσβάλλειν διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν
μετ’ αὐτὸ πάντων. καὶ γὰρ τοῦτο σαφῶς εἶπεν αὐτός, ὅτι 
 2 ὅλως b] ἄλλωσ 5 ταὐτὰ] αὐτὰ Ι νοοῦν m3] νοητὸν m1 
 11 σοφῶς 13 ὄντωσ, corr. b 16 fort. ἀνάγει
21 συνεπιδεῖν Ι cf. Pl. 477ab et supra 261, 6 sqq. 


 
ἀφελεῖν δεῖ τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν ἀπὸ πάντων, καὶ οὕτως
ἐπ᾿ αὐτὸ ἀνακλῖναι τὴν τῆς ψυχῆς αὐγήν, εἴπερ μέλλοι τις
ὄψεσθαι αὐτὴν καθ᾿ αὁτήν. ὥστε δῆλον ἐκ τούτων, καὶ
ποίαις γνώσεσιν γνωστὸν οὐκ ἔστιν τἀγαθόν, καὶ πῶς γνωστὸν
 καὶ μάθημα ἔσχατον, καὶ τίς ἡ ἐσχάρη μάθησις, καὶ
τί σνντελεῖ πρὸς τὴν ἐκείνου θέαν ἡ τῆς διαλεκτικῆς ὁδὸς
 ἐπ’ αὐτὸ διὰ τῶν ἀφαιρέσεων ἀνάγουσα τὸν ψυχικὸν νοῦν. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ τοῦ ἡλίου πεποιήμεθα μνήμην ὡς ὁρατοῦ,
καλῶς ἂν ἔχοι περὶ τούτου πρῶτον εἰπεῖν, πῶς οὐκ ἴστι
 γἐνεσις, εἴπερ πᾶν τὸ ὁρατὸν γενητόν. εἰ γὰρ οὗτος ὀφθήκαὶ
καὶ γένεσις ὢν καὶ ὑπὲρ γένεσιν, τί κωλύει, φασίν,
καὶ τἀγαθὸν οὐσίαν τ’ εἷναι καὶ ὐπερούσιον; μήποτε οὖν
ἐνταῦθα τῶν περὶ τῆς ἀναλογίας ἡμῖν προδιῃρημένων μνημονεύειν
 f. 157 r. kairqow, ἐν οἷς ἐλέΙγομεν δεῖν μὴ μεταβαίνειν
 ἐπ᾿ ἄnας ἰδιότητας τῶν τοὺς λόγους ἐχόντων, ἀλλ᾿ ἐμμένειν
χρῆναι ταῖς ἐξ ἀρχῆς, καθ’ ἃς ἡ ἀναλογία θεωρεῖται. καὶ
γὰρ ἐν τούτοις, ὅταν τὸν ἥλιον ὑπὲρ γένεσιν θέμενοι τὴν
τῶν φωτιζομένων αὐτὸν γἐνεσιν λέγωμεν, οὐκέθ’ ἡγούμενον
αὐτὸν οὐδὲ αἴτιον, ἀλλ᾿ ἑπόμενον ποιοῦμεν. ἐπισκοποῦντες
 δὲ τὴν γένεσιν τὴν τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ φmιζομἐνων ἀγένητον
αὐτὸν παντελῶς εὑρήσομεν. μόνος γὰρ γὰρ τῶν ἐν τῷ
κόσμῳ πάντων ὄντως ἐστὶν ἀγἐνητον σῶμα, προσλαμβάνων
οὐὲν οὐδὲ γιγνόμενος οὐδ’ ἀποβάλλων τι ἀφ’ αὑτοῦ.
πάντα δὲ τὰ ἄλλα, ὅσα φωτίζει, δεχόμενα παρὰ φῶς φῶς
 ἄλλοτε ἄλλο παρ᾿ αὐτοῦ διὰ τὴν περὶ τὸ κἐντρον τὸ οἰκεῖον
κύησιν τῆς ἡλιακῆς σφαίρας, ἄλλοτε ἄλλας ἀκτῖνας κατὰ
κύκλον εἴς τε τὰ ἐν οὐρανῷ διαπεμπούσης καὶ εἰς τὰ ὑπὸ
σελήνην, γένεσίν τε ἴσχει, καθόσον φωτίζεται, καὶ φθοράν·
καθάπερ καὶ ἡ σελήνη φθίσεις τε δέχεται καὶ αὐξήσεις
 τοῦ φωτός. κατ’ αὐτὸ ἄρα τὸ φωτίζειν ἀγένητός ἐστιν
 5 τίς] πῶσ 14 καιρὸσ m3] καὶ πρὸσ m1 Ι cf, p. 274, 22.
277, 6 17 τούτος] τοῖσ 18 αὐτὸν] αὐτῶν 19 αὐτὸ
22 όγἐνητοσ, corr, m. rec. 


 
παντελῶς ὁ ἥλιος· κατὰ δὲ τοῦτο ἀπείκασται πρὸς τἀγαθόν,
οὐ καθ᾿ ὅσον σῶμά ἐστιν· κατὰ γὰρ τοῦτο ἀνόμοιος πρὸς
ἐκεῖνο τῆς ἀναλογίας δι᾿ ὁμοιότητα λόγων συνισταμένης.
λάβωμεν οὖν ἀπὸ τούτων, ὅτι θείως συνεῖδεν ὁ Πλάτων,
ὡς ἄρα ἔνεστι καὶ ἐν τοῖς γενητοῖς ἀγένητον εἶναι καθάπερ 
τοῖς μεριστοῖς ἀμερές, καὶ κατὰ τοῦτο δὴ τὸ ἀγένητον
ὁ ἥλιος βασιλεύει τῶν ὁρατῶν. ἐπεὶ καθόσον σῶμα καὶ
καθόσον κινητόν, τῶν βασιλευομένων ἐστίν, οὐ τῶν βασιλευόντων·
ἄγεται γὰρ ὑπὸ τῆς ταὐτοῦ περιόδου, Ι καὶ f. 157 v 
ἡ περίοδος αὐτοῦ δευτέραν ἴχει τάξιν τῆς φρονιμωτάτης 
κυκλήσεως. εἶτα κἂν τοῦτο συγχωρήσωμεν, κατ᾿ ἄλλην τινὰ
γένεσιν τὸν ἥλιον γενητόν, οὐκέτ’ ἀληθὲς τὸ καὶ τἀγαθὸν
κατ᾿ ἄλλο σημαινόμενον οὐσίας ὑπάρχειν οὐσίαν. τῆς μὲν
γὰρ γενέσεως ὑπελείπετό τι καὶ ἕτερον σημαινόμενον, σώἦν
παντὶ προσῆκον, τῆς δὲ καὶ τοῦ ὄντος οὐδέν· ἔν γὰρ 
ἦν μόνον τὸ τοῖς νοητοῖς πᾶσιν ὑπάρχον, ὃ καὶ εἶναι καὶ
ὄντως εἶναί φαμεν. τούτων δὲ ὑπεριδρυμένον τἀγαθὸν
ποίαν ἂν ἔχοι λοιπὸν οὐσίαν, καθ᾿ ἣν οὐσία ἐστὶν καὶ οὐχ
ὑπερούσιον μόνον; πᾶσα γὰρ οὐσία ὄν ἐστιν ἐξ ἀνάγκης,
τἀγαθὸν δὲ οὐχὶ μόνης τῆς οὐσίας εἶπεν ὁ Σωκράτης ἐπέκεινα, 
ἀλλὰ καὶ τοῦ εἶναι. οὐκ ἄρα δεῖ φάναι τὸ ἀγαθὸν
εἶναι, ὅπερ ἐπέκεινα τοῦ εἶναί ἐστιν, καὶ διὰ τοῦτο <οὐδὲ>
εἶναι χρὴ λέγειν αὐτό· πάλιν γὰρ τὸ μὴ εἶναι κοινόν ἐστιν
πρὸς ἄλλα, οἷς τὸ μὴ ὂν οἰκεῖον. ἄμφω τοίνυν λεκτέον, ὡς
οὔτεὄν ἐστιν οὔτε μὴ ὄν. ὃ καὶ ἄλλους ἀνέπεισεν ἄγνωστον 
αὐτὸ λέγειν καὶ ἄρρητον παντὸς ἢ ὄντος ἢ μὴ ὄντος, οὐδὲ
τοῦ Πλάτωνος, ὁπόταν αὐτὸ γνωστὸν προσαγορεύῃ καὶ μάθημα
τελευταῖον καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον, ἀφέντος ἡμᾶς ἀορισταίσυνεῖδεν
 4 ex συνίδεν m3 6 <ἐν> τοῖς b 9 cf. Pl.
36c et rep. Χ 616e (Procl. f. 148v cod. Vat.); sapientissima rotatio
est sphaerae inerrantis 15 τῆς δὲ sc. οὐσίας 23 χρὴ melius
abesset 24 ἄλλα οἷσ ex ἄλλασ m3 Ι ὄν m3] ἔν m3]
26 aut ἄρρητον corruptum ἄδεκτον sententiae convenit) aut
id quod verisimilius excidit v. g. καὶ ὑπεριδρυμένον 


 
νειν καὶ οὕτω γνωστὸν ὑπολαμβάνειν, ὡς τὰ ὄντα καὶ ὧν
ἐστι τῆς οὐσίας αἴτιον. ταῦτα μὲν <γὰρ> γνωστὰ καὶ
κατὰ τὸν τῆς ἐπιστήμης τρόπον ὃν αὐτὸς διώρισεν
τὸν ἀκριβέστατον, καθ’ ὃν τὰς ἐξ ὑποθέσεως ἐπιστήμας
 ἠτίμασεν καὶ μίαν ἔφατο τὴν ὄντως οὖσαν ἐπιστήμην
ὑπάρχειν. λέγει δὲ οὑτωσὶ περὶ τούτων, ἣν ἔχει διάνοιαν
 f. 158 r. ἐκδιδάσκων, ὡς αἱ μὲν ἄλλαι ἐπιστῆμαι δοκοῦΙσαι εἶναι
ποιοῦνται τὰς ἀρχὰς ὑποθέσεις, μόνη δὲ διαλεκτικὴ ἐπ᾿ αὐτὴν
ὁρμωμένη τὴν ἀρχὴν ἀναιρεῖ τὰς ὑποθέσεις, ἴως ἂν
 εὕρῃ τὴν μὴ οὕτως οὖσαν ἀρχὴν ὡς ὑπόθεσιν, ἀλλ’ ὄντως
ἀνυπόθετον. τοιαύτη δὲ ἀρχὴ τὸ ἴν, εἰς ὃ πᾶσαν τὴν τῶν
γνωστῶν ὑπόστασιν τελευτᾶν. οὐκοῦν ἀπὸ τούτων δῆλον,
ὡς ἄρα τὴν διαλεκτικὴν θριγκὸν τῶν ἐπιστημῶν εἶναι δοκουσῶν
ἀποκαλῶν καὶ ὄντως ἐπιστήμην ὁριζόμενος ἐξ ἀνυποθέτου
 φησὶν ἀρχῆς ὁρμωμένην πάντα σκοπεῖν, ὡς ἔχει
φύσεως, ὅτι ποτέ ἐστιν ἕκαστον. εἰ μὲν οὖν καὶ τὸ ἀγαθὸν
θεωμένη, τίνα ἰδιότητα ἔχει καὶ πῇ διέστηκεν τῶν ἄλλων,
ἐξ ἀρχῆς ἀποθετέον σκοπεῖ, καὶ τοῦτο τάχ’ ἂν εἴη τις
ἐπιστήμη καὶ τοῦ ἀγαθοῦ, τί ποτέ ἐστιν ὄντως ἢ οὐκ ἴστιν.
 εἰ δὲ ἀρχὴ τοῦτο πάντων, ἀρχῆς δὲ οὐκ ἔστι λαβεῖν ἀρχήν,
τίς μmανὴ καὶ τονίου λέγειν εἶναί τινα ἐπιστήμην; παντὸς
μὲν ἐπιστητοῦ ἀπὸ ἀρχῆς ἀνυποθέτου καταληπτοῦ ὄντος,
ὅπερ ἐστὶ κυρίως ἐπιστητόν, τοῦ δὲ ἀγαθοῦ μὴ ὄντος ἐξ
ἀρχῆς ἀνυποθέτου καταληπτοῦ, τῷ μήδ’ ἥντιν’ οὖν ἴχειν
 ὅλως ἀρχήν· ὥστ’ εἰ οὗτός ἐστι τῆς ἐπιστήμης ὅρος, οὐδαμῶς
ἐπιστητὸν τὸ ἀγαθόν. ἕπεται δὲ τούτῳ μηδὲ ὂν
αὐτὸ παντελῶς πάλιν εἶναι, σαφέστατα του Πλάτωνος ἐπιστήμην
μὲν ἐπὶ τῷ ὄντι τάττοντος, πίστιν δὲ ἐπὶ τῷ δοκῦντί
κοῦντί πως εἶναι καὶ αἰσθητῷ, διάνοιαν δὲ ἐπὶ τοῖς διανοητοῖς,
 καὶ εἰκασίαν ἐπὶ τοῖς εἰκαστοῖς· καὶ νόησιν μὲν ἐπὶ
 3 cf. Pl, VII 533a sqq, 10 οὕτως] ὂντωσ 13 θριγχὸν
r, m3 Ι cf, Vn 534a
(y ir.) m1, cr, m3 | cf, 534e 19 ὅντοσ, corr, b 25 cf
Pl. VI 511d 534e 


 
τοῖς νοητοῖς καὶ διανοητοῖς καὶ εἰκαστοῖς], δόξαν δὲ ἐπὶ
τοῖς αἰσθητοῖς καὶ εἰκαστοῖς. καὶ οὐκ ἐν τούτοις Ι μόνον, f. 158 v. 
ἀλλὰ καὶ ἐν Τιμαίῳ [p. 37b] λέγοντος, ὅτι ὅπερ οὐσία
πρὸς γένεσιν, τοῦτο πρὸς πίστιν ἀλήθεια, καὶ λόγους μὲν
τοὺς ἀνελέγκτους τοῖς οὖσιν, λόγους δὲ εἰκοτολογικοὺς τοῖς 
γενητοῖς ἀποδιδόντος, ὡς ἂν τῆς ἐπιστήμης τὰ ὄντως ὄντα
καταθεωμένης. εἰ οὖν τὸ ὂν ἐπιστητόν, τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐκ
ἐπιστητόν, τὸ ἄρα ἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ὄν· ὅπερ καὶ αὐτὸς
ἔλεγεν, οὐσίας αὐτὸ λέγων ἐπέκεινα καὶ τοῦ εἶναι. μή σοι
δοκεῖ καὶ διὰ τούτων ἀφανῶς ὑπερούσιον αὐτὸ λέγειν, ἀλλ’ 
οὐχὶ καὶ οἷς διορίζεται περὶ τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης τὸ
αὐτὸ συμβαίνειν, οἷς ἐκ τῆς πρὸς τὸν ἣλιον ἀναλογίας
συνήγαγεν, ὡς ὑπὲρ γένεσιν ἐκεῖνον, ὑπὲρ οὐσίαν τὸ ἀγαθὸν
ἀποφαίνων; τῶν δύο τοίνυν θάτερον, τὴν ἐπιστήμην
ἐροῦμεν εἶναι τὴν ἐκ τῆς ἀνυποθέτου δεικνῦσαν ἀρχῆς 
(καὶ οὐκ ἔσται τοῦ ἀγαθοῦ ἐπιστήμη) <ἢ> καὶ αὐτῆς
ἀρχῆς οὖσαν μηκέτ’ ἀπ᾿ ἀρχῆς εἶναι γνῶσιν, καὶ οὕτως
εἶναι καὶ πρὸ τῆς διαλεκτικῆς ἄλλην ἐπιστήμην ζητήσομεν.
εἰ δὲ αὐτὴν τὴν διαλεκτικὴν οὐ μόνον εἰδέναι τἆλλα φήσομεν 
ἀπὸ τῆς ἀνυποθέτου † μόνην ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν 
τὴν ἀρχήν, δῆλον μέν, ὡς οὐκ ἂν ἀπὸ ἀρχῆς γιγνώσκοι
καὶ ταύτην, ὥσπερ τὰ ἀπ᾿ αὐτῆς. λείπεται δὲ ἀπὸ τῶν
μετ’ αὐτὴν ἂν ὑπάρχειν αὐτῇ τὴν γνῶσιν, καὶ δῆλον ὡς
δεικνῦσαν ἐκείνην μηδὲν οὖσαν τῶν μετὰ ταύτην, ἢ ὡς ἐκ
τεκμηρίων τούτων συλλογιζομένην περὶ ἐκείνης. ἀλλ’ εἰ 
μὲν οὕτως, χειρόνως γνώσεται τὴν ἀρχὴν τῶν ὄντων ἢ τὰ
ὄντα· ταῦτα μὲν γὰρ ἀπ᾿ αἰτίας, ἐκείνην δὲ ἐκ τῶν ἀπ
αὐτῆς. τοῦτο δὲ οὐκ ἐπιστημονικόν· καὶ γὰρ αὐτῷ Ι δοκεῖ f. 159 r. 
κεῖ τὴν ἐπιστήμην εἶναι γνῶσιν τῷ τῆς αἰτίας λογισμῷ
 11 οἷσ διορίζεται ex οἱ διορίζονται m3 18 εἶναι post
οὕτως fort. del. 20 nempe ἀρχομένην aut ὁρμωμἐνην Ι ἀρχὴν,
corr. b 23 ἂν abundat; displicet ἐνυπάρχειν
24 δεικνῦσα 


 
δεθεῖσαν, ὡς ἐν Μένωνι διώρισεν [p. 98a]. ὥστε καὶ κατὰ
τοῦτον τὸν ὅρον οὐκ ἐπιστητὸν τἀγαθόν, ὃ μὴ δυνατὸν
ἀπ᾿ αἰτίας γνῶναι. κἄν ὡς ἐκ τεκμηρίων δὲ γιγνώσκηται,
πάλιν οὐκ ἐπιστητόν· οὐ γὰρ αἰτία ταὐτὸν καὶ τεκμήριον.
 εἰ δὲ κατὰ ἀφαίρεσιν ἡ γνῶσις τοῦ ἀγαθοῦ, μόνως ἂν
οῦτως τῷ Σωκράτει συμφωνοῖμεν, ἀξιοῦντι καθάπερ ἐν
μάχῃ διεξιόντα περὶ τοῦ ἀγαθοῦ διελέγχειν ὡς ἄρα οὐκ
ἔστιν ἴν τι τῶν ἄλλων [VII 534c]· οὐ γὰρ ἄλλο τι
ταῦτα πλὴν τῶν ἀφαιρέσεων. τοῦτο δὲ αὖ πάλιν δείκνυσιν
 αὐτὸ μὴ ὂν ἐπιστητόν. τὸ γὰρ ἐπιστητὸν οὐ τί οὐκ ἴστιν,
ἀλλὰ τί ἴστι, γνωστὸν ὑπάρχει διὰ τῆς ἐπιστήμης. οὐ μόνον
ἄρα ἐστὶν τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς ἀληθείας τὸ ἀγαθὸν ἐπέκεινα,
ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπιστητῶν , καὶ οὔτε ἐπιστήμη οὔτε
ἐπιστrμὸν οὔτε ἡ ταῦτα ἀλλήλοις συνάπτουσα ἀλήθεια.
 γνωστὸν δὲ ὅμως τρόπον ἕτερον διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν
ἄλλων ἀπ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν ἐλέγχων, οἲ δεικνύουσιν αὐτὸ
μηδὲν ὐπάρχον ἐκείνων, ὥσπερ αὐτὸς ὑπέμνησεν διὰ τῆς
ἀναλογίας, ὡς οὐκ ἔστιν ἐπισrήμη οὐκ οὐκ ἀλήθεια οὐκ
ἴστιν οὐσία καὶ ὄν. Καὶ εἰ βούλει τούτοις ὡς ἀρχαῖς χρησάμενος
 τὰ ἑπόμενα σκοπεῖν, εὕροις ἂν μήτε ταὐτὸν ἐκεῖνο
μήτε ἕτερον, εἰ μὴ ἴστιν ὄν, μὴ κινούμενον μὴ ἑστός, μὴ
σχῆμα ἔχον μὴ ἀριθμόν, μὴ ὅμοιον μὴ ἀνόμοιον, μὴ ἴσον
μὴ ἄνισον, μὴ χρόνου μετέχον. ἃ δὴ πάντα καὶ ὁ Παρμενίδης
ἐν τῇ πρώτῃ συνήγαγεν τῶν ὑποθέσεων καὶ συναγαγὼν
 ἐπήνεγκεν [p. 142a], ὡς ἄρα οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη
 f. 159 v. τοῦ ἑνὸς οὐδὲ δόξα· καὶ γὰρ γενέσεως ἐπἐκεινα Ι καὶ
οὐσίας· ὅλως δὲ ταύτης σεσαλευμένης ἕπεται τὰ λοιπὰ τοῖς
μὴ κενολογεῖν ἐθἐλουσιν. οὐκ ἄρα τοῦτο μόνον μόνον ἔχομεν
τῶν Σωκρατικῶν λόγων, ὅτι οὐκ ἐπιστητὸν τὸ ἀγαθόν, δλλὰ
 καὶ ὅπως ἄλλως γνωστὸν ἀπτῶτι λόγῳ διὰ τῶν ἐλέγχων καὶ
τῶν ἀφαιρέσεων. καὶ εἴπερ μὴ κατέγνω τοῦ Γλαύκωνος ὡς
 19 καὶ εἰ 88. m2 21 μὴ ἑστός b] ἢ ἑστὸς 24 συνάγων
m1, corr. m3 81 cf. Pl. 509c 


 
γελοίως ἀποκριναμένου πρὸς τὴν τοῦ ὑπερουσίου διὰ τῆς
ἀναλογίας ὑπόμνησιν, ἤκουσας ἂν αὐτοῦ περὶ ἐκείνου
κατατείνοντος τοιαῦτα, οἷα ὁ Παρμενίδης εἰς τὸ ‘ὲν ἀνέπεμψεν.
ἀλλὰ γὰρ ἰδὼν τὸν ἀκροατὴν ἐκτείνειν οὔπω πρὸς
ταῦτα τὸν νοῦν ἱκανόν, πολλὰ τῶν αὐτῷ δοκούντων ἔφατο 
παρήσειν [p. 509c] καὶ παρῆκεν· ἦν δὲ ταῦτα μετὰ τὴν
ἀφαίρεσιν τῆς οὐσίας καὶ τὰ λοιπὰ συναφελεῖν. ὥστε καὶ
εἴ τι προστίθησιν ἕλκων ἀπὸ τῶν μετὰ τὸ ἀγαθὸν ἐκεῖνο,
τὰ ὀνόματα μὴ θαυμάσῃς· τὰ γὰρ συνήθη τοῖς ἀκροαταῖς
ἠνάγκασται φέρειν ἐπ᾿ αὐτὸ τῶν ἀήθων ἀδέκτοις οὖσιν. 
Οὔτ᾿ οὖν μέρος οὐσίας ἐκεῖνο δεῖ λέγειν πρὸ οὐσίας ὄν,
οὔτ’ εἶδος ἕν τι τῶν εἰδῶν· τὸ μὲν γὰρ ὡς εἶδος ἀγαθὸν
οὕτως ἔχει πρὸς τὴν νοητὴν οὐσίαν, ὡς τὸ ἐν ἡμῖν πρὸς
τὴν ἡμετέραν· ὑφίστησιν γὰρ ἡ μὲν οὐσία τὴν οὐσίαν, ἡ
νοητὴ τὴν ἡμετέραν, τὸ δὲ ἀγαθὸν ἐκεῖνο τὸ ἐν ἡμῖν. 
ὥστε τῆς νοητῆς οὐσίας ἐκεῖνο καταδεέστερον, ὡς τὸ ἐν
ἡμῖν τῆς ἡμετέρας, καὶ οὐσιῶδες ἀγαθὸν τὸ ὡς εἶδος καὶ
οὐσία μέν τις, ἀγαθὸν δὲ ἁπλῶς τὸ πάντων αἴτιον τῶν
οὐσιωδῶν ἀγαθῶν τῶν τελειωτικῶν τῆς οὐσίας. ὥστ’ ὥστ᾿
τἀγαθόν, ὅπερ ὁ Σωκράτης ἐξύμνησεν νῦν, οὐσίας ἐστὶν 
καὶ τοῦ εἶναι κρεῖσσον, ἕτερόν ἐστι παντός τε εἴ σους f. 160 r. 
ἄλλου καὶ τοῦ τῆς οὐσίας ἀγαθοῦ. τὸ δὲ δὴ μέρος τῆς
οὐσίας πᾶν ἀτελέστερον ὂν τῆς οὐσίας, ἧς ἐστι μέρος, οὐκ
ἂν εἴη τὸ ὡς ἀληθῶς ἀγαθόν· τοῦτο γάρ ἐστιν, οὗ ἕνεκα
πάντα· πᾶν δὲ μέρος οὐχὶ οὗ ἕνεκά ἐστιν, ἀλλ’ ἕνεκά του. 
τοῦ γὰρ ὅλου ἕνεκα τὸ μέρος, ὡς καὶ αὐτός πού φησιν
Πλάτων· μέρος μὴν ὅλου ἕνεκα καὶ οὐχὶ ὅλον μέρους
[legg. X 903c]. εἰ οὖν τἀγαθὸν οὐκ ἔστιν ἕνεκά του, πᾶν
δὲ μέρος ἕνεκά του, τἀγαθὸν οὐδενὸς ἂν εἴη μέρος, ὥστ
οὔτε τοῦ νοητοῦ κόσμου μέρος οὔτ’ ἄλλου τινός. καὶ πάλιν 
ἐκ τούτου δῆλον, ὅπως αἱ κοιναὶ ἔννοιαι τὸ οὗ ἕνεκα λέγουἤχουσας
 2 ἂν ex ηκουσαν m3 3 τοιαῦτα] ταῦτα 8 εἰ τι ex
ἐπι uv. m3 τὸ] 25 οὗ ἕνεκάb]οὕνεκά 27 μὴν μὴν m1] ἦν m3 


 
σαι πάωτα τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ τὸ οὗ πάντα ἐφίεται τὸ
ὁπὲρ οὐσίαν ἀπομαντεύονται. τὸ γὰρ οὐσιῶδες ἀγαθὸν
ἕνεκα τῆς οὐσίας ἐστίν, ἐκείνης ἕνεκα καὶ ὑποστὰν καὶ
ζητούμενον, ὡς εἰς τὴν ἐκείνης τελείωσιν συντελοῦν, ἴνα
 ἔχῃ κατὰ φύσιν καὶ τὸ εἷναι αὐτῆς μὴ εἴη ἀτελἐς. μόνον
οὖν ἐκεῖνο τἀγαθόν, εἰς ὃ καὶ ὁπόστασις ἀνήρτηται πᾶσα
καὶ τελειότης, οὗ ἕνεκα πάντα ἐστίν, ἕνεκα δὲ οὐδενὸς αὐτό,
οὔτε τινὸς ὂν ὡς τὸ εἰδητικὸν ἀγαθόν, οἵτε ἄλλου ἐφιέμενον,
ὡς ἡ οὐσία παντὸς ὄντος ἐφίεται τοῦ ἀγαθοῦ, καὶ
 ἵνα ᾐ καὶ ἵνα τελέως ᾐ. καὶ τοῦτό ἐστιν ἄρα τὸ πάντων
βασιλεῦον καὶ νοητῶν καὶ αἰσθητῶν, εἰς ὃ καὶ ὁ Πλάτων
ἡμᾶς ἐν ἐπιστολαῖς [II 312e] ἀνήγαγεν εἰπών· περὶ τὸν
πάντων βασιλέα πάντα ἐστὶν καὶ ἐκείνου ἕνεκα
πάντα, καὶ ἐκεῖνο αἴτιον πάντων <τῶν> καλῶν.
 γὰρ ἐκεῖ σνντόμως, ταῦτα ἐν τούτοις διὰ πλειόνων ἐδίδαξεν·
ἀλλὰ μὴν ἐκεῖ περὶ τοῦ πρώτου θεοῦ ταῦτα ἔφθεγκται· τὸ
ἄρα ἀγαθόν ἐστιν ὁ πρῶτος κατὰ Πλάτωνα θεός. f. 160 v. ΠΕΡΙ ΤΟΥ EN ΤΩΙ
ΕΒΔΟΜΩΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΠΗΛΑΙΟΥ. Εἴ τι δεῖ καὶ ἡμᾶς φάναι περὶ τοῦ σπηλαίου καὶ τῶν
ἐξω τοῦ σπηλαίου πάντων καὶ τυ πρὸς τὰ πράγματα αὐτῶν
ὁμοιότητος, λεγέσθω πρῶτον, ὅπως ὅπων αὐτὸς ἐν
τῇ κατατομῇ τῆς γραμμῆς τὰ πάντα. καὶ γὰρ <ἐν>
ἀπεικάξει τὰ μὲν εἴσω τοῦ σπηλαίου τοῖς δοξαστοῖς, τὰ δὲ
 ἔξω τοῖς γνωστοῖς. διὸ καὶ ἐπὶ τυ διαιρέσει συμπληρώσας
 αὐτὴν ἐν τῷ ἕκτῳ τὴν εἰκόνα ταύτην ἴπλασεν εὐθὺς ἀρχόμενος
τοῦ ἑβδόμου, καὶ ἐπὶ τῇ εἰκόνι πάλιν ἔλαβεν τὴν
 5 nolui ἔχοι acribere (cf. e. g. Usener ad Theodor. 11, 18)
7 τελειότητεσ 8 possis <μέρος> τινὸς Ι εἰδητικὸν εἰ 
 14 τῶν add. 6 Plat. 18 cf. Pl. 514a 22 cf. Pl. VI 509d 


 
προρρηθεῖσαν διαίρεσιν, τὰς γνώσεις συνδιαιρούμενος καὶ
ἐφ’ οἷς εἰσιν αἱ γνώσεις, ὡς αὐτὸς εἶπεν· καὶ μεταξύ που
τούτων ἀπεικάζειν ἑπομένως ταῦτα παρακελεύεται τοῖς ἔμπροσθεν
εἰρημένοις, ἅπερ ἦν τὰ τέτταρα τμήματα τῶν πάντων
ἀναλάβωμεν οὖν ἐκεῖνα διὰ βραχέων, οἷς ὁμολογουμένην 
ἀποδείξομεν τὴν εἰκόνα πᾶσαν. Τὴν μὲν οὖν ἀφ’
ἑνὸς πρόοδον τῶν ὄντων συνεχῆ καὶ ἡνωμένην οὖσαν ἐνδείξασθαι
βουλόμενος γραμμῇ μιᾷ τὴν συνέχειαν ταύτην
ἀπείκασεν, δι’ ὁμοιότητος καὶ ἀλληλουχίας τῶν δευτέρων
ἀπὸ τῶν πρώτων ἀεὶ πρïόντων, κενοῦ δὲ οὐδενὸς τὰ ὄντα 
διείργοντος. οὐδὲ γὰρ ἦν τοῦτο θεμιτόν, τἀγαθοῦ πάντα
παράγοντος καὶ εἰς ἑαυτὸ πάλιν ἐπιστρέφοντος. δεῖ γοῦν
ὁμοιοῦσθαι τῷ γεννῶντι τὴν γένεσιν· ἑνὸς οὖν ἐκείνου ὄντος
συνεχῆ τὴν γένεσιν ἀναγκαῖον εἶναι· συγγενὲς γὰρ τῷ
ἑνὶ τὸ συνεχές. τούτου δὲ αἴτιον τοῦ συνεχοῦς ἡ ὁμοιότης 
τῶν ἑποlμένων τμημάτων πρὸς τὰ ἡγούμενα· ταύτην δὲ f. 161 r. 
εἶναι πρὸς τοῦ ἑνὸς ὁμολογοῦμεν ἅπαντες· ἡ γὰρ ὁμοιότης
ἑνότης τίς ἐστιν. μίαν μὲν οὖν γραμμὴν διὰ ταῦτα λαμβάνει,
τέμνει δὲ δίχα ταύτην, οὐκ εἰς ἴσα μέρη τέμνων,
ἀλλ’ εἰς ἄνισα, δύο δὲ ὅμως. καὶ γὰρ ἐν Φιλήβῳ [p. 16cd] 
τοῖς τὰ ὄντα σκοποῦσιν παρεκελεύσατο μετὰ τὸ ἓν σκοπεῖν
τὰ δύο, εἰ πως ἐστίν, εἰ δὲ μή, τὸν σύνεγγυς τῆς δυάδος
ἀριθμόν. ἡ δ᾿ οὖν εἰς ἄνισα τομὴ τῶν πάντων αὐτῷ τὴν
ἀξίαν ἐνδείκνυται τῶν τετμημένων, τὴν κατὰ τὸ συνεχὲς
ἀνισότητα τῆς κατὰ τὴν ὕπαρξιν ἀνισότητος εἰκόνα τιθεμένῳ. 
τούτων δὲ τῶν ἀνίσων δύο τμημάτων ἑκάτερον ἀνάλογον
τέμνει τῇ ἐξ ἀρχῆς γραμμῇ, τῆς ἀναλογίας πάλιν
ταύτης ἐναργῶς δηλούσης τὴν διὰ ταὐτότητος τῶν δευτέρων
ἀπὸ τῶν πρότερον ὕφεσιν. λόγου γάρ ἐστιν ἡ ἀναλογία
 2 cf. Pl. 534a τὴν δ’ ἐφ’ αἷς ταῦτα ἀναλογίαν Ι cf. Pl. 517a
ταύτην τοίνυν . . . τὴν εἰκόνα . . . προσαπτέον ἅπασιν τοῖς ἔμπροσθεν
λεγομένοις 12 ἐπιτρέφοντοσ m1, corr. m3 aut m.
rec. 15 τούτου] τοῦτο 25 τιθεμένων 29 possis προτέρων 


 
ταὐτότης καὶ δεσμῶν ὁ κάλλιστος, ὡς ἐν Τιμαίῳ [p. 31c]
μεμαθήκαμεν, καὶ Διὸς κρίσις, ὡς ἐν Νόμοις [VI 757b]
ἠκούσαμεν. ὡς οὖν ὁ κόσμος οὗτος δεδημιούργηται <κατὰ>
τὴν ἀναλογίαν, πάντων φιλίαν ἄλυτον πρὸς ἄλληλα λαβόντων,
 οὕτω καὶ τὰ πάντα προῆλθεν συνδεθέντα διὰ ταύτης
καὶ ὁμολογήσαντα ἀλλήλοις. τεττάρων δὲ τῆς μιᾶς γραμμῆς
ἀναφανέντων αὐτῷ τμημάτων τὰ μὲν δύο τὰ τὸ μεῖξον αὐτῆς
τμῆμα συμπληροῦντα τοῦ νοουμένου γένους γένους τίθεται,
τὰ δὲ δύο τὰ τὸ ἔλασσον τοῦ ὁρωμένου γένους. δεῖ γὰρ
 τῷ νοουμένῳ τὸ μεῖξον ἀποδιδόναι, κρείττονί τε ὄντι καὶ
περιέχοντι θάτερον, τῷ δὲ ὁρωμένῳ τὸ ἔλασσον· περιἐχεται
 f. 161 v. γὰρ ἐν ἐκείνῳ Ι κατ’ αἰτίαν. ἔλασσον δὲ τοῦ περιέχοντος
πανταχοῦ τὸ περιεχόμενον, εἴτε κατ᾿ οὐσίαν εἴτε κατὰ δύναμιν
εἴτε κατ᾿ ἐνέργειαν λαμβάνοις τὴν περιοχήν, ὥσπερ καὶ
 ἐπὶ τῶν συνεχῶν καὶ ἐπὶ τῶν διῃρημένων ὁρᾶται πάντων.
τὰ μὲν οὖν ἐξ ἀρχῆς ἄνισα δύο τμήματα τῆς γραμμῆς
νοούμενόν ἐστι γένος τὸ μεῖξον, ὁρώμενον δὲ θάτερον τὸ
ἴλασσον. τούτου δὲ ἑξῆς φησιν ἀπὸ τῶν πρὸς ἡμᾶς πρώτων
ὡς γνωριμωέρων ἀρξάμενος τοῦ ὁρωμένου γένους᾿ τὸ
 μὲν γὰρ ἕτερον τοῖν τμημάτοιν εἰκόνες, τὸ δὲ λοιπὸν
πᾶν ἀφ᾿ ὧν αἱ εἰκόνες. τῶν δὲ αὖ εἰκόνων δηλοῦν δυναμένων
καὶ ἀγάλματα ἀγάλματα ζωγραφήματα καὶ πᾶν ὅτι τοιοῦτον,
αὐτὸς διοριζόμενος, τίνας εἷναι βούλεται τὰς εἰκόνας, καὶ
ός τὰς ἀπὸ τῶν φωτιζόντων ἀποτελουμένας ἐν φημιζομένοις,
 τάς τε σκιάς φησιν εἰκόνας καλεῖν καὶ τὰς ἐμφάσεις τάς τε
ἐν ὕδασιν καὶ τὰς ἐν τοῖς ἄλλοις ἐνόπrροις. καὶ δὴ καὶ
διορίζων, τίνα ποτὶ δεῖ τούτοις ὑπάρχειν τοῖς ἐσόπτροις,
πυκνότητά φησι καὶ λειότητα καὶ φανότητα· τῆς μὶν γὰρ
πυκνότητος δεῖν, ἵνα μὴ τοῖς πόροις ἐμπίπτουσα ἡ ἔμφασις
 2 add. b (nolai dativum reponere) 7 αὐτῶν, corr. b
 ὁραῖται 20 Pl. 509e nil nisi baec: ἐν fih τῷ ὁρωμένῳ
τὸ μὲν τμῆμα εἰκόωες εἰκόνες 29 δεῖν pro δέον, quoniam
nihil hornm apud Pl. (cf. 43, 16 etc.) 


 
ἀπολέσῃ τὸ ἓν ἐκ πολλῶν γενέσθαι τῶν ἀπορροιῶν εἴδωλον·
τῆς δὲ λειότητος, ἴνα μὴ ταῖς ἐξοχαῖς καὶ εἰσοχαῖς ἡ τραχύτης
ἀνωμαλίας αἰτία γίνηται τῷ συστησομένῳ· τῆς δὲ φανότητος,
ἵνα τὸ εἴδωλον ἀμυδρὰν ἔχον τὴν ἰδέαν ὅμως ὀφθῇ·
καὶ γὰρ τὰ ἐν τῷ ἀέρι φαινόμενα διὰ τῶν θυρίδων καταλαμπόμενα 
ξύσματα χωρὶς φωτὸς ἀόρατά ἐστιν, ἀμαυρὰν
ἔχοντα τὴν ἑαυτῶν σύστασιν. ἐκ δὴ τού|των συλλογιστέον f. 162r. 
ἡμῖν, καὶ ὅτι κατὰ Πλάτωνα αἱ ἐμφάσεις ὁποστάσεις εἰσὶν
εἰδώλων τινῶν δαιμονίᾳ μηχανῇ δημιουργούμεναι, καθάπερ
αὐτὸς ἐν τῷ Σοφιστῇ [p. 266b] διδάσκει. καὶ γὰρ αἱ 
σκιαί, αἷς τὰ εἴδωλα συζυγεῖν φησιν, τοιαύτην ἔχουσι φύσιν·
καὶ γὰρ αὗται σωμάτων εἰσὶ καὶ σχημάτων εἰκόνες,
καὶ παμπόλλην ἔχουσιν πρὸς τὰ ἀφ᾿ ὧν ἐκπίπτουσιν συμπάθειαν,
ὡς δηλοῖ καὶ ὅσα μάγων τέχναι πρός τε τὰ εἴδωλα
δρᾶν ἐπαγγέλλονται καὶ τὰς σκιάς. καὶ τί λέγω τὰς ἐκείνων 
δυνάμεις; ἃ καὶ τοῖς ἀλόγοις ἤδη ζῴοις ὑπάρχει πρὸ λόγου
παντὸς ἐνεργεῖν. ἡ γὰρ ὕαινα, φασί, τὴν τοῦ κυνὸς ἐν
ὕψει καθημένου πατήσασα σκιὰν καταβάλλει καὶ θοίνην
ποιεῖται τὸν κύνα· καὶ γυναικὸς καθαιρομένης, φησὶν Ἀριστοτέλης
[π. ἐνυπν. 2. 459b 27], εἰς ἔνοπτρον ἰδούσης 
αἱματοῦται τό τε ἔνοπτρον καὶ τὸ ἐμφαινόμενον εἴδωλον.
ὅτι δὲ ὑποστάσεις εἰσὶ καὶ τὰ εἴδωλα κατὰ Πλάτωνα, καὶ
ἐκ τῆς ἀναλογίας οἶμαι δῆλον· οὕτω γὰρ ἔχειν τὰ εἰκαστὰ
πρὸς τὰ ὁρατά φησιν, ὡς τὰ διανοητὰ πρὸς τὰ νοητά·
ταῦτα δὲ εἰκότως καὶ εἴδη τινὰ καὶ ὄντα· καὶ τὰ εἰκαστὰ 
ἄρα τῶν ὁρατῶν εἴδωλα ὄντα φύσιν ἔχει τινὰ καὶ οὐσίαν
ἁμωσγέπως ἐν οἶς ἐστιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ διὰ πλειόνων γνῶναι τοῖς Πλάτωνος
φίλοις δυνατόν. τοιούτων δὲ ἄρα τῶν εἰκαστῶν
 11 αἷσ m3] οἷσ m1 14 δηλοῖ corr. in δηλοῦσι uv. m3
17—19 cf. Aristot. fr. 369 (= Aelian. h. a. VI 14) mir. ausc.
145 Plin. Vm 106 23 cf. Pl. 534a (511d) 27 an <τῶν>
ἐν οἷς ἐστιν? 

 
ὄντων τὸ ἕτερον γένος οἷον ὁρίζεται τῶν ὁρωμένων ἄκουσον.
ἐκεῖνο γὰρ εἶναι πᾶν, ᾧ τοῦτο ἴοικεν, τά τε περὶ ἡμᾶς
ζῷα καὶ τὸ φυτευτὸν καὶ τὸ σκευαστὸν ὅλον γένος.
 f. 162 v. ὥστε δῆλον ἐκ τούτων εἶναι τοῖς ἐπιβλέπειν δυναΙμένοις,
 ὅτι ἐν ἐν τῷ σπηλαίῳ τοἱς ὁρατοῖς ἀνάλογον ἔσται πᾶν, ὅσον
τε περὶ τοὺς δεσμώτας ζῷον καὶ τὰ σκεύη πάντα ὅσα φέρουσιν
πάωτες οἱ παριόντες, καὶ ὅσον περὶ αὐτοὺς ἐκείνους
φυτευτόν, σῶμα ὂν καὶ διὰ τοῦτο τοῦ ὁρατοῦ γένους. διεῖλεν
γὰρ οἶμαι πᾶν εἴς τε τὸ σκευαστὸν καὶ τὸ φυσικόν, ὃ
 δὴ φυτευτὸν εἶπεν. τὰς δὲ ἀπὸ τούτων σκιὰς καὶ τὰ εἴδωλα
τὰ ἐν τοῖς ἐνόπτροις φανταζόμενα κοινῶς εἰκόνας προσαγοεύσας
εἰς τὴν τοῦ τετάρτου τμήματος ἔταξεν μοῖραν. μεταβἀς
βὰς δὲ ἐπὶ τὸ μεῖξον τμῆμα τῆς γραμμῆς, ὃ δὴ τοῦ νοουμένου
 γένους ἔδετο, τὸ μὲν ὁρίζεται κἀν τούτῳ δεύτερον, τὸ
 δὲ φύσει πρότερον, διανοητὸν μὲν τὸ δεύτερον ὃ δὴ τοῖς τότε
μιμηθεῖσιν, τοῖς ὁρατοῖς δήπουθεν, ὧν ἦν τὰ εἰκαστὰ
μιμητὰ καὶ εἰκόνες, αὐτὰ αὐτὰ δὲ ἐκείνων ἐκείνων μιμηθέντα — τούτοις
οὖν τοῖς ἐν τῇ τοῦ ἐλάσσονος τμήματος διαιρέσει μιμηθεῖσιν
εἰκόσιν χρώμενον ἐξ ὑποεέσεών τινων ὡρμημένον,
 καὶ ταύταις ὡς ἀρχαῖς ὁμολογουμέναις τὰ ἑπόμενα ζητοῦσα
ἀναγκάζεται σκοπεῖν ἡ ψυχή. τῶν γὰρ διανοημάτων τὰ
ὁρατὰ μιμητά, κύκλος μὲν ὁ γραφόμενος δηλαδὴ τοῦ ἐν
γεωμετρίᾳ καὶ τρίγωνον, ἀριθμοὶ δὲ οἱ ἐν τοῖς ὁρατοῖς τῶν
ὐπὸ τοῦ ἀριθμητικοῦ δεωρουμένων, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
 ἁπάντων ὁ αὐτὸς τρόπος. ταῦτα δὴ τὰ ὁρατὰ μιμηθέντα
πρότερον ὑπὸ τῶν μιτὰ ταῦτα, τῶν εἰκαστῶν λέγω, μιμητὰ
δὶ αὐτὰ τῶν διανοητῶν ὄντα. διανοητὸν μὲν οὖν τοῦτό
ἐστιν ὡς ἔφην), νοητὸν δὲ εἰλικρινῶς τὸ πρότερον, ὃ δὴ
 2 cf. Pl. 510a 16 τοῖς Pl. 510b] τούτοισ 16 μιμηθεῖσιν
etiam Pl. A, τμηθεῖσιν Pl. M et vulg. 19 χρωμένη et
πορευομένη ὡρμημένη) Pl., et sic scribere debebat Proclus 
 20 ζητῶν m1 ονσα ss. m3 26 an οὕτω δὴ? 26 λέγων,
corr. m3 27 αὐτὰ] αὐτῶν Ι νοητά m1, ὄντα ss. m3 


 
τῶν διανοητῶν ὑπέρτεΙρον <ὂν< νοῦς ἐπισκοπεῖ καὶ οὗτος
οὐκ ἐπὶ τελευτὴν πορευόμενος, οἷον ἐξ ὑποθέσεών τινων
ἐπὶ συμπεράσματα, τῶν ὑποθέσεων ἀναποδείκτων κειμένων,
ἀλλ᾿ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ἐπ᾿ ἄλλας ἀνωτέρω κειμένας ἀρχάς,
ἕως ἂν ἐπὶ τὴν ἀναπόδεικτον ἀναδράμῃ καὶ ἀνυπόθετον 
ἀρχήν, οὐ καθ’ ὑπόθεσιν ταύτην οὖσαν, ἀλλὰ κατ’ ἀλήθειαν
τῶν πάντων ἀρχήν, ἦς οὐδὲν ἐπέκεινα νοεῖν θέμις, μηδενὶ
μὲν ὑποκειμένης, αὐτῇ δὲ τῶν ἄλλων ὑποκειμένων. τὸ μὲν
γὰρ σημεῖον, εἰ καὶ ἀρχὴ τῶν ἐν γεωμετρίᾳ πάντων ἐστίν,
ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς κοινῆς ἀνῆπται πάντων ἀρχῆς καὶ ὑπόκειται 
ἐκείνῃ. τινῶν οὖν ἀρχὴ καὶ μονὰς καὶ οὐ πάντων
ὡσαύτως, ἀριθμῶν μὲν ἀρχὴ καὶ τῶν ἐν ἀριθμητικῇ πάντων,
ὑπόκειται δὲ τῇ πάντων ἀρχῇ. καὶ ἐπαναβασμοῖς τούτοις
χρῆσθαι δυνατὸν τοῖς ἐπ᾿ ἐκείνην ἀνιοῦσιν τὴν τοῦ
παντὸς ἀρχήν. ποίου δὴ λέγων τοῦ παντὸς ἢ τοῦ νοουμένου 
παντός; τοῦτο γὰρ ἦν θάτερον τμῆμα τοῦ ὁπωσοῦν
ὄντος, ὥσπερ θάτερον τὸ ὁρώμενον γένος. καὶ τούτου μὲν
ἐπὶ τὸν ἥλιον ἡ ἄνοδος τὸν βασιλέα τῶν ὁρωμένων, ἐκείνου
δὲ ἐπὶ τἀγαθὸν τῶν νοουμένων πάντων βασιλεῦον, οἷς τὴν
οὐσίαν εἴρηται πρότερον αὐτῷ παρέχειν, αὐτὸ καὶ οὐσίας 
ὂν ἐπέκεινα καὶ ὄντος. Ταῦτα μὲν τοίνυν ὑπεμνήσθω τῶν ζητουμένων ἕνεκα
τῆς ὁμοιότητος, ἣν ἡ κατὰ τὸ σπήλαιον εἰκὼν ἐνδείξασθαι
πειράσεται. ταύτης δὲ ἀρχόμενος ἐν προοιμίοις τοῦ ἑβδόμου
σκόπει τί φησιν· ἀπείκασον τὴν ἡμετέραν φύσιν, 
αὐτὴν δήπου τὴν ἀνθρωπίνην ζωήν, | οὐ καθ’ ὅσον ἐστὶν f. 163 v. 
οὐσία καὶ δύναμιν ἔλαχεν τοιὰν ἢ τοίαν, ἀλλὰ παιδείας
τε πέρι καὶ ἀπαιδευσίας. τὴν μὲν γὰρ οὐσίαν ἡμῶν
ἐν τῷ ἐνάτῳ [p. 588d] Πλάτων ἀπεικάζει ζῴῳ συμμιγῆ
λαχόντι φύσιν ἔκ τε ἀνθρώπου καὶ λέοντος καὶ θηρίου 
 1 οὕτωσ 2 ὑποθέσεώσ, corr. b 11 ante μονὰς ὀὐ 14 cf.
Pl. 511b ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών 19 an <τὸ> τῶν? Ι
εἰσ 20 cf. Pl. 509b 24 ἀρχόμενον, corr. m3 27 τοιὰν ἢ im. m2 


 
πολυκεφάλου τινός, καὶ τοῦ ἔξωθεν οἷον ἐλύτρου περικειμένου
πᾶσιν. τὴν δὲ παροῦσαν εἰκόνα πλάττει τρόπον ἕτερον,
δεικνὺς ἀπαίδευτον ζωήν, ὁποία δή τις ἂν εἵη, καὶ
πεπαιδευμένην τοῖς Μένοις τμήμασιν καὶ ταῖς γνώσεσιν
 αὐτῶν ἑπομένην. καὶ τὸ μὲν σπήλαιον ἀπεικάζει παντὶ τῷ
ὁρωμένῳ γένει, τὰ πάντα δίχα τέμνων, ὥσπερ τὴν γραμμήν,
κἀνταῦθα μεῖζον τιθείς, ὅσον ἀφομοιοῖ τῷ νοουμένῳ,
πάντα τὸν ἔξω τόπον, ἔλασσον δέ, ὅσον τῷ ὁρωμένῳ, πάντα
τὸν ἔνδον τοῦ σπηλαίου τόπον· αὐτοῦ δὲ τοῦ σπηλαίου τὸ
 μὲν κατάγειον ὑπογράφων (οὕτω γάρ που καὶ εἶπεν· ἰδὲ
γὰρ ἀνθρώπους ἐν καταγείῳ σπηλαιώδει οἰκήσει),
τὸ δὲ ἀνωτέρω τεταγμένον, καὶ ἐπ᾿ αὐτό τινα μεμηχανημένην
ἄνοδον· μεταξὺ γοῦν φησιν τῶν τε δεσμωτῶν
δεῖν νοεῖν ἡμᾶς καὶ τοῦ πυρὸς ἐπάνω ὁδόν, καὶ αὐτὸ
 τὸ πῦρ ἄνωθεν φωτίζειν τούς τε σκευοφόρους καὶ τοὺς
δεσμώτας, ὅπως καὶ τῶν δεσμωτῶν ἐκπίπτοιεν αἱ σκιαὶ κάτω
καὶ ὧν φέρουσιν οἱ παριόντες σκευῶν. ὥστ᾿ εἶναι καὶ ἐν
τῷ σπηλαίῳ τινὰ ἄνοδον ἀπὸ τῆς χαμαιζηλοτέρας ζωῆς ἐπὶ
τὴν ὑψηλοτέραν, καὶ τὰς σκιὰς ἢ τῶν δεσμωτῶν ἢ τῶν
 σκευῶν, ἃ δὴ καὶ τὴν ἀρχὴν ὄντα νομίζουσιν οἱ δεσμῶται
δι᾿ ἀπαιδευσίαν, τὴν πρώτην εἶναι μοῖραν τῆς γραμμῆς |
 f. 164 r. * * * * πρὸς τὰ ὁρατά, καὶ τὰ διανοητὰ πρὸς τὰ νοητά.
τούτων δὲ πρώτων ἁπάντων ἡμῖν ἀνιοῦσιν φανεισῶν, προσέθηκεν
μεταξὺ τούτων τε καὶ τῶν ὄντως νοητῶν παρεμβαλὼν
 ἄλλο τι λεληθότως, καὶ ὕστερον αὐτά, τί δὴ διὰ τούτου
τοῖς μὴ παρέργως ἀκούουσιν ἐνδεικνύμενος ἢ τοῦτο ἐκεῖνο,
τὸ τῶν διανοητῶν, ὧν ἡ γεωμετρία σκοπεῖται καὶ ὧν ἡ
ἀριθμητική, τοὺς λόγους ἔχειν τὴν ψυχήν, ὡς εἰκόνας εἶναι
τὰ ὑπὸ τούτων θεωρούμενα καὶ χρῆναι τὴν διάνοιαν ἐν
 τούτοις γυμναζομένην καὶ ἑαυτὴν καθαίρουσαν αὐτοὺς προ-
 2 πράττει 10 ειδε γὰρ 11 σπηλαίωι διοικήσει 22 deest
unum ad minimum folium | ανοητά 28 φανεισῶν] θέαν εἰπὼν
24 cf. Pl. 515d 27 ὧν ἡ γεωμετρία] ἐν γεωμετρίαι 28 ἔχει 

 
βάλλειν τοὺς ἐν αὐτῇ τούτων λόγους, καὶ οὐκ ἐν ταῖς εἰκόσιν,
ἀλλ’ ἐν ἑαυτῇ ταῦτα θεάσασθαι συνεπτυγμένως ὄντα
καὶ ἀμερῶς· ἃ δὴ καὶ ἀνελίσσουσα τοσοῦτον ἐγεννήσατο
πλῆθος θεωρημάτων. μετὰ δὲ ταῦτά φησιν αὐτὸν ἰδεῖν
ἤδη τὸν ὅλον οὐρανὸν ἐν νυκτὶ καὶ τὰ ἄστρα τῶν νοητῶν 
ὄντα ὁμοιώματα καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς φῶτα, καθ’ ὃ ἡλιοειδῆ
πάντα ἐστίν, ὃπως ἂν καὶ τὴν οἰκείαν οὐσίαν αὐτῶν νοήσωμεν
καὶ τὰς θεότητας αὐτῶν. ὡς γὰρ ταῦτα ἡλιοειδῆ
διὰ τὸ ἀφ’ ἡλίου φῶς, οὕτως ἐκεῖνα θεῖα πάντα διὰ τὸ
ἐκ τἀγαθοῦ φῶς. εἰ δὲ ὡς τὸν ὅλον οὐρανὸν δεῖ πρὸ τῆς 
τοῦ ἡλίου θέας καὶ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ πάντα ἰδεῖν προσήκει
καὶ τὰ ἄστρα, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ πρὸ πρὸ ἀγαθοῦ τὸν
νοητὸν σύμπαντα διάκοσμον καὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα, συλλογιστέον
ἐστὶν ἐκ τούτων ἡμῖν, ὡς ἄρα δεῖ καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς
τὰ μὲν εἶναι ταῖς ὅλαις σφαίραις ἀνάλογον, τὰ δὲ τοῖς 
ἄστροις, οἷς οἷς αἱ σφαῖραι περιέχουσιν, τὰ δὲ τοῖς ἐν αὐτοῖς
κύκλοις· καὶ ταῦτα Ι κατιδόντας τὰς τῶν νοητῶν τάξεις f. 164 v. 
τῶν ὑπὲρ ψυχὴν καταδήσασθαι, τὰς μὲν ὁλότητας τῶν
σφαιρῶν εἰκόνας ὑπολαβόντας εἶναι τῶν ὡς ἀληθῶς ὑμνουμένων
ὁλικῶν θεῶν, τοὺς δὲ κύκλους τῶν ὁλικῶν ἅμα 
καλουμένων καὶ μερικῶν, τὰ δὲ ἄστρα τῶν μερικῶν ἰδίως
προσαγορευομένων, καὶ ταῦτα πάλιν ὑποδιαιρεῖν ἀπὸ τῶν
εἰκόνων ἀναγομένους. καὶ γὰρ καὶ Πλάτων οἶδεν ταύτας
τὰς τάξεις, ὡς ἐν ἄλλοις ἐδείξαμεν, καὶ πλήρεις τούτων
αἱ τῶν θεολόγων εἰσὶν ὑφηγήσεις. Μετὰ δὴ τὴν τούτων 
θεωρίαν καὶ τὸν πρὸς τὸ φῶς διὰ τούτων συνεθισμὸν τελευταῖόν
φησι δεῖν ἐν τῷ ὁρατῷ τὸν ἥλιον ὁρᾶν οὕτως <ὡς>
τῷ γνωστῷ τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν. καὶ ὅτι μὲν γνωστὸν καλεῖν 
εἴωθεν τὸ νοητόν, καὶ διὰ ταύτης ἐστὶ τῆς ῥήσεως
 2 νω in συνεπτυγμἐνωσ et το prius in τοσοῦτον v. 3 cum
membrana perierunt 4 cf. Pl. 516a 22 ὑποδιαιρε|σιν
25 cf. Pl. 517b 27 τὸν lacuna haustum Ι sic enim 1. c. Pl.:
ἐν τῷ γνωστῷ τελευταία ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα 


 
γνώριμον, ὥστε καὶ ἡνίκα τοῖς γιγνωσκομένοις ἔλεγεν τὴν
οὐσίαν παρέχειν τἀγαθόν [YI 509b], οὐ τοῖς μετὰ τὴν
παίστρην οὐσίαν ἔλεγεν, ἀλλ᾿ αὐτοῖς τοῖς ἀκροτάτοις τῶν
ὄντων. εἰ δὲ τοῦτο, καὶ οὐσίας ὑμνούμενον ἐπέκεινα καὶ
 τοῦ ὄντος αὐτῶν ἐστιν ἐκβεβηκὸς τῶν θειοτάτων οὐσιῶν
καὶ αὔτως ὑπερούσιον, ὡς πρὸ τῆς νοητῆς ὂν οὐσίας. ὅτι
δὲ καὶ πάνυ δαιμονίως εἴρηται τελευταίαν ἐν τῷ γνωτιῷ
τὴν τἀγαθοῦ ἰδέαν ὁρᾶσθαι καὶ μόγις καὶ γὰρ
τοῦτο προσέθηκεν)', δῆλον ἂν γένοιτο νοήσασιν, διότι τοῖς
 εἰς τὸ νοητὸν ἀναβᾶσιν ἀπ᾿ ἐκείνου μόνου καὶ δι’ ἐκείνου
συναφθῆναι πρὸς αὐτὴν δυνατόν. ἐν τῷ γνωστῷ οὖν ὁρᾶται
τἀγαθὸν ἐν προθύροις αὐτοῦ κειμένῳ· τὸ γὰρ πρώτως
αὐτοῦ μετέχον ἐστὶ τὸ νοητόν, ὃ δὴ τοῖς ἰδεῖν αὐτὸ δυνη|θεῖσιν
 f. 165 r. ἀστὶ ἑαυτοῦ δείκνυσιν, εἰ θέμις εἰπεῖν, οἷον ἄρα
 ἐστὶν τὸ νοητὸν τὸ νοητὸν τοῦ ἐν αὐτῷ φωτὸς αἴτιον. καὶ
γὰρ θειότερόν ἐστιν τὸ ἐν αὐτῷ φῶς ἤ τὸ ἐν τοῖς νοοῦσιν,
τὸ νοητόν, ὣσπερ καὶ τὸ ἐν ἄστροις ἤ <τὸ ἐν> τοῖς ὄμμασιν
τοῖς τὰ ἄστρα θεωμένοις. οὕτω δὲ καὶ ὁ ἐν Φιλήβῳ
[p. 65a] Σωκράτης δύσληπτον ὄν τὸ ἀγαθὸν καὶ
μόγις, ὡς κἀν τούτοις εἶπεν, ὁρατὸν ἔφατο σὺν τρισὶν
χρῆναι μονάσιν εὑρεῖν ταῖς ἐν προθύροις αὐτοῦ τεταγμέναις
καὶ οὔσαις νοηταῖς, τῇ ἀληθείᾳ τυ καλλονῇ, τῇ συμμετρίᾳ·
διαβιβάζουσιν γὰρ ἡμᾶς ἐπ᾿ αὐτὸ διὰ τὴν πρὸς αὐτὸ συγγένειαν.
καὶ εἴπομεν ἡμεῖς ἐν τῷ περὶ τῶν τριῶν τούτων
 μονάδων βιβλίῳ, πῶ[ς ἑ]κάστη τἀγαθὸν ἐκφαίνει
καὶ τίνα παρέχ[εται χ]ρείαν τοῖς νοητοῖς καὶ πῶς· τὸ γὰρ
ὂν ταύτας τε παρήγαγεν καὶ διὰ τούτων ἅπαν τὸ νοητὸν
πλάτος κατέλαμψεν. ὧν διὰ πλειόνων εἰρημένων ἐν ἄλλοις
οὐ σχολὴ διαμνημονεύειν ἐν τοῖς προκειμένοις λόγοις, ἀλλὰ
 τοῖς φιλοθεάμοσι τῶν ὄντων ἀπ᾿ ἐκείνου ληπτέον τὰς περὶ
 17 ellipsin tolerare nolui, quamquam veteres rarius praepositiones
repctere conatat; cf. ad 154, 20 20 σὸν τρισὶν
25 sq. perierunt quae inclusi 26 possig etiam παρέχει 


 
τούτων ἡμῶν ὑπονοίας. τὸν αὐτὸν δ᾿ οὖν τρόπον καὶ διὰ
τούτων ἀξιοῖ τῶν ῥημάτων τελευταῖον ὁρᾶν τὴν τἀγαθοῦ
ἰδέαν ἐν τῷ γνωστῷ, διότι τὸ γνωστόν, ὃ δὴ τὸ νοητόν ἐστιν,
ὑποβάθρα τῆς ἐκείνου θέας ἐστίν. ἐν τούτῳ οὖν ὁρᾶται, καίτοι
γε ἐπέκεινα τοῦ νοητοῦ παντὸς ὄν, ὡς ἐν πρώτως μετέχοντι 
καὶ δεικνύντι τῶν πάντων ἐναργέστατα, τί ποτέ ἐστιν, οὗ
μετασχόν ἐστιν μόνως γνωστόν. ἐφ᾿ ἅπασιν δὴ τὸν ἰδόντα
τἀγαθὸν χρῆναι συλλογίζεσθαι παρακελεύεται, πάντων αὐτὸ
καλῶν τε καὶ ὀρθῶν αἴτιον ὑπάρχειν, ἐν μὲν τῷ ὁρατῷ 
γεν|νῆσαν τὸ φῶς καὶ τὸ τούτου κύριον, ἐν δὲ τῷ νοητῷ f. 165. v 
† μόνως ἂν κύριον πάντων ἀλήθειαν παρασχὸν καὶ νοῦν.
καὶ γὰρ εἰ τὸν ἥλιον ἐγέννησεν, καὶ οἷς ὁ ἥλιος τῆς γενέσεώς
ἐστιν αἴτιος, κἀκεῖνο πολλῷ πρότερον αἴτιον, καὶ εἰ
τῆς οὐσίας ἐστὶν τοῖς νοητοῖς αἴτιον, καὶ ὧν ταῦτα αἴτια,
μειζόνως αἴτιον ἂν ὑμνοῖτο. 7 μόνως] an ὅλως? 10 τὸν τούτου κύριον Pl. et fortasse
Proclus | ἔν τε νοητῷ αὐτὴ κυρία (sc. ἡ τἀγαθοῦ ἰδέα) ἀλήθειαν
καὶ νοῦν παρασχομένη PL.; an μόνον ὂν aut ὡς ἂν? ΠΡΟΚΛΟΥ ΛΥΚΙΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ
 ΔΙΑΔΟΧΟΥ μέλισσα εἰς τὸν ἐν Πολιτείᾳ λόγον τῶν Μουσῶν. Τὴν μέλισσαν ἱερὰν μέν φασι τῶν Μουσῶν εἶναι, βασιλείας
 δὲ καὶ πολιτικῆς ζωῆς ἀνθρώποις διδάσκαλον. τὴν
τοίνυν κεφαλαιώδη τῶν εἰς τὸν λόγον τῶν Μουσῶν τὸν
παρὰ Πλάτωνι τοῖς παλαιοῖς δοξάντων καὶ ἡμῖν προσεξηυπορημένων
ἔκθεσιν εἴ σοι φίλον μέλισσαν ἐπονομάζειν, οὔτε
αἱ Μοῦσαι τῷ ὀνόματι μέμψονται οὔτε Πλάτων, ὁ προφήτης
 ὡς οἶμαι τῶν Μουσῶν, περὶ τῆς τῶν πολιτειῶν μετα-
βολῆς ἐν ἐκείνῳ τῷ λόγῳ πραγματευόμενος ὅν ὃν ταῖς Μούσαις
ἀνέθηκε. τὴν τῶν πολιτειῶν ἀπὸ τῶν ἀνωτέρω μεταβολὴν
εἰς τὰς προσεχεῖς οὐχ ὡς ἐξ ἀνάγκης οὕτω γιγνομένην
δοκεῖ μοι παραδοῦναι τοῖς τῆς πολιτικῆς ἐπιστήμης
 ἀντιποιουμένοις (γένοιτο γὰρ ἂν καὶ ἀπὸ τῆς ἀριστοκρατίας
εἰς τυραννίδα μετάπτωσις, οὐκ εἰς τὰς ἄλλας μόνον, τοῦ
κρατοῦντος βιασθέντος ὑπὸ δή τινος ἔξωθεν τυραννικῆς
ζωῆς ἐπαναστάσης τῷ ἄρχοντι καὶ μεταβαλούσης τὸ σχῆμα
τῆς πολιτείας εἰς τὸ ἑαυτῇ συζυγοῦν εἶδος τῆς παρανομίας·
 ἐν αὐτῇ μὲν γὰρ ἀδύνατον τῇ τοιαύτῃ πόλει γενέσθαι
 1 Inscr. V. 1. 2 suppl. ex ind. et subscr. (f. 109v) v. 3 extat
in C Ι cf. Pl. VIII 545d sqq. Ι Quae e prooemio supersunt (p. 1 —
4, 22), extant in CP 4 cf. Plotin. III 4, 2 ex. Geop. XV 3, 2
6 τὸν παρὰ Us.] τῶν παρὰ CP 7 δοξαζόντων CP, corr.
Diehl 8 ἔκθεσισ P 9 τῷ — Μουσῶν om. P 11 ὅν CJ
ἐν F 12 ἀνέθεακε P ἀνάθηκε C | ante τὴν excidit ἐν ᾦ,
certe aliquid turbatum est 14 δοκεῖ μοι uv. C] δόκειμος P
20 γὰρ om. P
Pkocltjs, ed. Kroll. II. . 1 

 
τοιαύτην ἐπανάστασιν, τῶν ἀρχόντων † οὕτω θείων ὄντων
καὶ τῶν ἐπικούρων παιδευθέντων τὴν αὐτῶν παιδείαν, ἔξωθεν
δὲ γένοιτ᾿ ἄν τις βίαιος ἐπανάστασις), ἀλλ’ ὡς τὴν
εὔτακτον ὕφεσιν μάλιστα δηλοῦν τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς
δυναμένην, διὰ τῶν μέσων ἀεὶ καὶ ὁμοίων γιγνομένην. αἱ 
γὰρ ὁμοιότητες κατὰ βραχὺ προϊοῦσαι τὴν μετάβασιν μετὰ
ῥᾳστώνης ποιοῦσι· καὶ γὰρ ὥσπερ ἐν ταῖς ἀνόδοις αἱ προσθέσεις
κατὰ μέτρα τεταγμένα γινόμεναι προξενοῦσι τοῖς
ἀναγομένοις τὴν ἀπαράλειπτον διὰ τῶν μέσων μετ᾿ εὐπετείας
εἰς τὰ πρῶτα περιαγωγὴν ἀπὸ τῶν τελευταίων, οὕτω 
καὶ ἐν ταῖς καθόδοις αἱ ἀφαιρέσεις διὰ τῶν † μετ᾿ αὐτὰς
τῶν τε ἀκροτάτων καὶ τῶν ἐσχάτων κατὰ τὸ συνεχὲς ἐπιτελούμεναι
πολλὴν εὐμάρειαν παρέχονται τῆς μεταβάσεως.
ἔχει μὲν οὖν ἡ τοιαύτη τῆς μεταβολῆς εὕρεσις καὶ τὸ κατὰ
φύσιν (πᾶν γὰρ τὸ φθειρόμενον ὑπὸ τῆς ἑαυτοῦ φθείρεται 
κακίας, ὡς αὐτός φησι [X 609c καὶ γὰρ ἔξωθεν
φθορὰ μὲν γένοιτ᾿ ἂν ὅλης τῆς πόλεως, μεταβολὴ δὲ ἀπὸ
τῆς τοιαύτης ζωῆς μενόντων τῶν πολιτῶν οὐκ ἂν γίνοιτο,
πάντων αἱρουμένων ἀπολέσθαι τελείως ἢ μεταπεσεῖν εἰς
αἰσχρὰν ζωήν), ἔχει δὲ ὡς ἔφην καὶ τὸ εὔτακτον ἐν τῇ 
ὑφέσει. τοῦτο δὲ πανταχοῦ τῷ ἐπιστήμονι διωκτέον ὡς
ὁμοιούμενον πρὸς τὴν φύσιν, ἐπεὶ καὶ ἐν ταῖς φυσικαῖς
μεταβολαῖς τῶν στοιχείων ἢ τῶν ἐκ τούτων αἱ μὲν διὰ τῶν
οἰκείων μεσοτήτων ἑκασταχοῦ καὶ πρὸς εὐκολίαν καὶ πρὸς
συνέχειαν ἀσφαλεῖς, αἱ δὲ ὑπερπηδῶσαι τὰ μέσα τὸ βίαιον 
ἔχουσι καὶ πρὸς τὴν φύσιν αὐτῶν πολλάκις ἐναντίον, οἵας
εἶναι τὰς θ<μὴθ> καθ’ εἱμαρμένην κινήσεις ἴφη που
 1 τοιαύτη ἐπανάστασις P Ι ὁμοθύμων sententiae aptum et
reponerem, si esset usitatum; ὁμονοούντων Wendl. 2 an
αὐτὴν? 7 ῥστώνης CP Ι ἀνόδεις P Ι προθέσεις Ρ
9 ἀπετείας P 11 μετ’ αὐτὰς] possis μέσων ἀεὶ 13 an
καταβάσεως? 21 τῷ C] τῶν Ρ 25 καὶ τὰ μέσα P
26 αὐτῶν] an αὐτὴν? 

 
Ἀριστοτέλης ὀρθῶς· οὐ γὰρ θέλει πηδᾶν ἄτακτα τὸ κατὰ
λόγους τεταγμένους ποιοῦν, ἀλλὰ βιασθὲν σαθρὰν ἀποφαίνει
τὴν ἐποικοδομουμένην τῶν ἑαυτοῦ ἔργων τελείωσιν.
Τὴν δὲ τῆς ἀρίστης πολιτείας μεταβολὴν αἰτίαν ἔζειν φησὶ
 τὴν τῶν ἀρχόντων στάσιν, οὐ γάρ που τῶν φαύλων ἐν
αὐτῇ· καὶ γὰρ δὴ γίνεται εἰκὼν τοῦ παντός, καὶ οἱ μὲν
ἄρχοντες ὁμοιοῦνται τοῖς πάντων αἰτίοις θεοῖς, οἱ δὲ ἐπίκουροι
τοῖς τῶν θεῶν ὀπαδοῖς δαίμοσιν, οἵ καὶ φρουροῦσιν
ἀσάσευτον τὴν τοῦ τάξιν τάξιν καὶ ἀναστέλλουσι τὴν ἀπὸ
 τῶν χειρόνων ταραχὴν
* * * *
τοῦ παντός. ὥστε καὶ τῆς ἀρίστης πολιτείας ἐν τοῖς ἄρχουσι
στάσις ἐγγινομένη φθείρειεν ἂν αὐτήν, ἀλλ’ οὐκ ἐν τοῖς
θησίν, οὓς οἱ ἐπίκουροι στεῖλαι δύνανται, καθάπερ οἱ ἐν
 τῷ παντὶ δαίμονες τὰς μερικὰς ζωὰς θορυβῶδες φθεγγο-
μένας· τὰς γὰρ τῶν ψυχῶν ἀπορίας, ἃς ἴσχουσιν ἐν γενέσει
γενόμεναι, τὴν εὐπορίαν οὐκ ἀλλαχόθεν φαμὲν ἢ ἀπὸ τῶν
θεῶν λαμβάνειν, παρ’ ὧν ὁ ἀληθής ἐστι πόρος. παρὰ μὲν
οὖν τῶν δημιουργικῶν θεῶν λύεται τὰ τῶν φυσικῶν ἄπορα
 διὰ τὴν ὑλικὴν ἐξανιστάμενα πενίαν, παρὰ δὲ τῶν δημιουργίας
ἐφόρων τὰ τοῖς ἱερατικοῖς εἰωθότα συμπίπτειν ἐν
αὐτοῖς τοῖς ἱεροῖς ἄθλοις, παρὰ δὲ τῶν παιωνίων τοῖς τῆς
θείας θείας ἰατρικῆς ὑπηρέταις, παρὰ δὲ τῶν Μουσῶν εἰκότως
τοῖς τῆς πολιτικῆς συμφωνίας τε καὶ ὁμονοίας προστάταις.
 ἐπειδὴ τοίνυν στάσιν τῶν ἀρχόντων αἰτιᾶσται τοῦ λυθῆναι
 1 Arist. phys. V 6. 230a 31 ἆρ’ οὖν καὶ γενέσεις εἰσὶν
ἔνιαι βίαιοι καὶ οὐχ εἱμαρμέναι; 2 τεγμένουσ P Ι ποιοῦν]
malim προϊόν Ι cf. Pl. leg. V 736c sq. (VII 793c) 3 ἑαντῶν
CP, corr. Us. 7 ὁμοιοῦται P Ι cf. p. 7, 16 Ι οἱ] ὅσοι CP
10 trium versuum et dimidii lac. in P, duorum in C
τῶ ἄρχοντι CP 14 οὓς] οἷσ P ομ(οῖς) C Ι στῆλαι P ἀναστεῖλαι)
15 φθεγγομένασ aut μένη in P 16 γεέσι
P 18 nolui παρ’ olg Ι cf. Pl. symp. 203b sqq. 20 παρὰ
Js.] περὶ CP | δημιουργίας falsum, verum puto τῆς θεουργίας |
φόρων P 22 περὶ P 

 
τὴν πολιτείαν τὴν ἁπασῶν ἀρίστην, ἄπορον δὲ ἦν, πῶς οἱ
ἄριστοι στασιάζουσιν οἱ μάλιστα ζωὴν ἀστασίαστον ἔχοντες,
οἱ διὰ πάσης ἥκοντες παιδείας, οἱ πάντα κοινὰ κεκτημένοι
καὶ μέχρι τῶν τελευταίων ἀπὸ τῶν πρώτων (καὶ γὰρ τὰ
ἐπιτηδεύματα αὐτοῖς κοινὰ καὶ τὰ χρήματα καὶ τὰ μέσα 
τούτων), εἰκότως ἐπὶ τὰς Μούσας καταφεύγει ζητῶν, ὅπως
δὴ πρῶτον στάσις ἔμπεσεν [p. 545d], Ὁμηρικῶς ἐπι-
καλεσάμενος τὰς θεάς, πλὴν ὅτι τὴν στάσιν ἀντὶ τοῦ πυρὸς
παρέλαβεν, οἰκειώσας τῷ πυρὶ τὴν στάσιν. διακριτικὸν γάρ
ἐστι τὸ πῦρ παντὸς ὀργάνου τεχνητοῦ μᾶλλον, ὃ δὴ καὶ 
μέχρι τῶν πρώτων ἀναλύει τὰ διαιρούμενα στοιχείων. Τί
δὲ δή ποτε μὴ τὸν Μουσηγέτην ᾔτησεν αὐτῷ τὴν αἰτίαν
χρησμῳδῆσαι τῆς τῶν ἀρχόντων ἐν τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ
στάσεως, ἀλλὰ τὰς Μούσας; καίτοι καὶ πρὸς τὸ τὰ μέλλοντα
ἐκφαίνειν ἐκεῖνος ὁ θεὸς οἰκειότερος ἦν. ἢ ὁ μὲν Μουσηγέτης 
γέτης τὸν ὅλον ὡς ἕνα κόσμον πληροῖ τῆς θείας ἁρμονίας
ἐκ τριῶν ὅρων συναρμόσας, νοῦ μὲν ὡς ὑπάτης, ψυχῆς δὲ
ὡς μέσης, σώματος δὲ ὡς νήτης, καὶ μίαν ὡς ἀληθῶς λύραν
δημιουργικὴν ἀποτελέσας ἐκ τούτων τὸ πᾶν εἷς ἔχει
τὸ κράτος· αἱ δὲ Μοῦσαι πλῆθος οὖσαι τοῦ Μουσηγέτου, 
προελθὸν ἀπὸ τῆς ἐκείνου μονάδος εἰς τὸν ὅλον ἀριθμὸν
καὶ ἓν νέον ἐφιέμενον εἶναι . . . .
* * * * * * *
* * | σεως τῶν πρώτων, καὶ τοῦ καιροῦ τὴν . . . . . . φη . . . f. 141r. 
εἰσάγονται μὲν ἀπὸ τῶν τοιούτων συνέρξε[ων π]αίδων γενέσεις 
οὐκ εὐφυῶν οὐδ’ εὐτυχῶν. ᾧ καὶ δῆλον ὅτι ὁ Πλάπρώτων]
 4 ᾶ΄ P (et 6 ᾶον) 6 cf. Π 113 infra cap. μδ΄ 
 10 ὃ] ὁ C ἣ P 11 ᾶ' Ρ 12 δὲ om. P 13 χρησμωδῆσαι
CP 16 an τὸ ὅλον? 19 εἷς ἔχει τὸ vix sanum
20 οὖσαι om. C 22 cf. infra f. ν in Tim. 206b 22 ἐαιέμενον(?)
P 24 σεως H, σεω. 1. (v. g. συνοικίσεως) Ι 1. καιροῦ
~ τὴν δ (vel θ)η . . ν | φή . . ησ ὀφειλήσεις H inepte, fuitne θήραν
φήσεις? et parenthesis ad φήσεις usque pertinens? 25 εἰονται
(ss. σάγ et EBBREV quod pertinet fort. ad scholion) 

 
των ἕπεσθαι βούλεται τῆς σπορ[ᾶς] τῇ τοιᾷδε καταρχῇ καὶ
τὴν τοιάνδε γένεσιν, ἀλλ’ οὐκ εἶναι τὴν μὲν τῆς κυήσεως
μόνον ἀρχήν, τὴν δὲ τῆς τοῦ τεχθέντος ζωῆς, ἀλλὰ καὶ
ταύτην εἰς ἐκείνην ἀνηρτῆσθαι καὶ συνέχειαν πρὸς αὐτὴν
 ἔχειν. τεχθέντας δ’ οὖν οὕτω τοὺς δευτέρους ἐσομένους
ἄρχοντας οὐκ εὐφυεῖς οὐδ’ εὐτυχεῖς διὰ τὴν παρὰ καιρὸν
σπορὰν αὐτῶν πρῶτον ἀμελήσειν τῶν Μουσῶν καὶ τὴν
παιδείαν οὐκέθ’ ὁλόκληρον μεταδιώξειν· ἀλλ’ εἰ καὶ αὐτοὶ
τῶν πρώτων ἀρχόντων ἐπιστατούντων καὶ διὰ μουσικῆς
 ἤχθησαν, ἅτε ἀμελῶς αὐτῆς ἐφαψαμένους οὐκέτι καὶ τοὺς
μεθ’ ἑαυτοὺς παιδεύσειν ὁμοίως, ἀλλὰ διὰ μόνης γυμναστι-
κῆς· ταύτης γὰρ οἱ μέσοι οἰήσονται δεῖν ἐπιμελεῖσθαι τοῦ
σώζεσθαι χάριν. ἀμελήσειν οὖν μουσικῆς διὰ ψυχῶν ἀφυΐαν
ἐν τῇ παιδείᾳ τῶν τρίτων ἐσομένων ἀρχόντων τοὺς δευτέρους
 οὐκ εὐφυεῖς ὄντας οὐδὲ εὐτυχεῖς διὰ τὴν παρὰ καιρὸν
σποράν· οὐκ εὐφυεῖς μέν, ὅτι μὴ πρὸς ὅλην τὴν παιδείαν
ἔχουσιν ἐπιτηδείως, οὐκ εὐτυχεῖς δέ, διότι περιόδῳ τοιαύτη
συνετάχθησαν, ἀρχὴν ἐπαγούσῃ τῇ ἀρίστῃ πολιτείᾳ λύσεως.
ἡ γὰρ των τῶν ἐκ τοῦ παντός ἐστιν ημιν ἀπονεμομένων
 ἀποπληρωτική, συντάττουσα τὰ ἡμέτερα ταῖς τοῦ παντὸς
τοιαῖσδε περιόδοις κατ᾿ ἀξίαν, ἀμείνοσιν οὔσαις ἢ χείροσιν.
παιδεύσουσιν δ’ οὖν οἱ δεύτεροι τοὺς ἀφ’ ἑαυτῶν, οὐκέτι
 f. 151v. δὲ διὰ πάσης ὡς εἴρηται τῆς παι|δείασ, ἀλλὰ διὰ μόνης
γυμναστικῆς, καὶ ταύτης ὡς ἀναγκαίας πρὸς τὸ εἶναι. τοὺς
 δὲ δὴ τρίτους ἀνάγκη τοὺς ἀμούσους ὄντας λοιπὸν ἀπαιδεύτως
ἔχειν πρὸς τὸ δια[κρίν]ειν τὰ διαφέροντα εἴδη τῆς
ζωῆς τὰ φυλακικὰ καὶ μὴ φυλακικά, καὶ συνάψειν τὰ ἀνόμοια
ἀλλήλοις. συγχεθέντων δὲ τῶν πολιτικῶν γενῶν ἔσεσθαι
 1 τῆι σπορ . . τῆι τοιᾶσι, καὶ m1: im. δε καταρχῆ m3 (recepi
dubitanter) 12 in textu μέσοι εἰσάγονται οι εἰσάγ ss.) δεῖν
ἐπιμελεῖσθαι, im γρ. οἰήσονται δεῖν ἐπιμ m3 uv. 19 ψυχὴ m1,
corr. m3? 25 ὄντας H] 1 . . . . . σ | λοιπὸν m1, ei supra οι ss,
m3 26 διακρίνειν complevit Sch. 

 
τοὺς τετάρτους ἀπὸ τῶν πρώτων στασιαστικούς, διὰ τὴν
σύγχυσιν ἑκάστων ἀντεχομένων τοῦ μένων τοῦ πρωτεύειν· ἐν γὰρ τοῖς
συγκεχυμένοις ἕκαστον ἐθέλει τὴν ἑαυτοῦ τάξιν ὑπερβαίνειν,
μήτε τοῦ φύσει χείρονος ἔτι ὅμοια φρονοῦντος διὰ τὴν ἐν
τῇ γενέσει μῖξιν, μήτε τοῦ δοκοῦντος ἀμείνονος ἄμεινον 
ἑαυτὸ μόνως δεικνύναι δυναμένου διὰ τὴν ἐν τῇ φύσει
παραδοχὴν τοῦ χείρονος. Τέταρτοι δὴ οὖν ἀπὸ τῶν πρώτων
εἰσὶν ἄρχοντες οἱ στασιάσοντες, ἀλλ’ οὐχ οἱ πρῶτοι. καὶ λέλυται
τὸ ἀπορηθέν, πῶς καὶ τοῦ κρατοῦντος στασιάσαντος
ἡ πολιτεία λυθήσεται καὶ τὸ ἀναμάρτητον ὑπάρξει τοῖς σοφοῖς 
ἄρχουσιν· οὐ γὰρ ἐν ἐκείνοις ἡ στάσις, ἀλλ’ ἐν τοῖς
πολλοστοῖς ἀπ᾿ ἐκείνων, οἳ τῆς αὐτῆς ἔτι πολιτείας ἄρχοντες
οὐ τῆς αὐτῆς μετέσχον παιδείας ἐκείνοις τοῖς ὡς ἀληθῶς
ἄρχουσιν. τῆς δὲ ἐν τοῖς τελευταίοις τούτοις ἄρχουσι στάσεως
αἰτία τῶν τρίτων ἡ ἀμουσία, γεννησαμένη παῖδας οὐκέτι 
φυλακικοὺς διὰ τὴν τῶν ἀνομοίων ἀδιάκριτον σύγχυσιν·
τῆς δὲ τῶν τρίτων ἀμουσίας ἡ τῶν δευτέρων ῥᾳθυμία
περὶ τὰς Μούσας, δι᾿ ἀφυΐαν οὐκέτι κατὰ τὴν ὅλην καὶ
τελείαν παιδείαν, καθ’ ἣν ἐτράφησαν, δυνηθέν|των ἐκθρέψαι f. 152r 
τοὺς παῖδας· τῆς δὲ τῶν δευτέρων ἀφυΐας ἡ τῶν 
πρώτων περὶ τὴν τοῦ καιροῦ θ]ήραν τῆς τῶν γάμων εὐ-
καιρίας ἁμαρτάς· ἣν ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως ἐφελκυσάμενοι,
πραγματείας πολλῆς δεομένης καὶ ἀγαθῆς τύχης εἰς τὸ μὴ
πολλὰ τοιαῦτα πταίειν καὶ μόλις δι᾿ ἀμυδρῶν ὀργάνων
τἀληθὲς ἑλεῖν ἰσχυούσης, τὸν μὲν λογισμὸν ἐξάντη τῆς ἐπικλωσθησομένης 
ἕξουσι τῇ πολιτείᾳ λύσεως, τὴν δὲ αἴσθησιν
ταῖς ἑαυτῆς παροράσεσιν αἰτίαν τῶν ἐν τοῖς λογισμοῖς παρὰ
τοῖς μετ’ αὐτοὺς ἄρχουσιν ἁμαρτημάτων ἀποφαίνουσιν. τριῶν
οὖν τούτων ὀφειλόντων μάλιστα σπουδάζεσθαι παρὰ τοῖς
 3 ἐθέλειν Sch. 21 καιροῦ H] l. και . . . Ι θήραν Sch.]
1. . ήραν 23 δεομένου, corr. Sch. 24 μόλις καὶ, transpos. Us.
I δι’ ἀμυδρῶν ὀργάνων μόγις Pl. Phaedr. 205b 28 an ἀποφανοῦσιν? 

 
’ ἐφεστῶσι τοῖς γάμοις τῶν φυλάκων, τῆς ἐκλογῆς τοῦ σπορίμου
καιροῦ, τῆς συζεύξεως τῶν ὁμοίων, πρὸς ἣν δέονται
τῆς τῶν κλήρων κομψείας, τῆς ἐνθέσμου συνέρξεως μετὰ
θυσιῶν γινομένης, τὸ περὶ τὴν ἐκλογὴν σφάλμα τοῦ καιροῦ
 γενήσεται ῥίζα τῶν ἑπομένων κακῶν, καὶ τῆς λύσεως τῆς
πολιτείας καὶ τῆς στάσεως , ἀφ’ ἧς ἡ λύσις, ἐν τοῖς τετάρτοις
ἀπὸ τῶν πρώτων ἁμαρτόντων συμπεσούσης. Ιݲ. Ὁ μὲν σκοπός ἐστιν τοῦ λόγου τῶν Μουσῶν ἐκφῆναι
τὰς αἰτίας, δι᾿ ἅς λύσις ἔσται τῆς ἀρίστης ἐν ἀνθρώποις
 πολιτείας, οὔσας διττάς· τὴν μὲν ἐν ταῖς ὅλαις
τοῦ κόσμου περιόδοις, φορὰς καὶ ἀφορίας ὡς φυτῶν, ὡς
ζῴων, ὡς σωμάτων, οὕτω καὶ ψυχῶν ἐπάγουσαν ἄλλοις καὶ
ἄλλοις μέρεσιν τῆς γῆς· τὴν δὲ ἐν τοῖς μερικοῖς, ἐν αὐτοῖς
 14 τοῖς ἄρχουσιν ὁρωμένην τοῖς μιμουμένοις τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ
 f.152 v. κρατοῦντας· τούτων γὰρ ἁμαρτόντων λυθήσε|σθαι τὴν
πολιτείαν. εἰσὶ γὰρ οἱ μὲν φύλακες τοῖς ἐν τῷ παντὶ θεοῖς
ἐοικότες, οἱ δὲ ἐπίκουροι τοῖς δαίμοσιν, οἱ δὲ θῆτες ταῖς
μερικαῖς ψυχαῖς · ταῦτα δέ ἐστι τὰ ἀσώματα γένη . . . τῶν
ἐν οὐ τὰ διοικούντων τὴν σωματικὴν φύσιν. ὡς οὖν
 οὐ τὰ ἀμαρτήματα ψυχῶν ἀνατρέπει τὸ πᾶν, οὕτως
οὐδὲ τὰ τῶν θητῶν ἐκείνην, ἀλλ᾿, ὃ μηδὲ φύσιν. εἴπεῖν, εἰ
θ<οἱθ> δαίμονες ἢ οἱ θεοί τι παρεώρων, οὕτως τὰ τῶν
παροράματα λύσει τὴν παρ’ ἡμῖν πολιτείαν. Ὁ δὲ
χαρακτὴρ τοῦ λόγου λίαν ἐστὶν ὑψηλός, πρέπων καὶ ταῖς
 Μούσαις ταῖς χρησμῳδούσαις τὴν λύσιν καὶ τοῖς ὑποκειμένοις
πράγμασι κοσμικοῖς οὖσιν· διὸ καὐτὸς σαφῶς εἶπεν
ὑψηλολογούμενος ἐρεῖν [p. 545e], ἐνδεικνύμενος ὅτι μέτεισιν
ἀπὸ τοῦ μέσου τύπου τοῦ πρέποντος ἠθικοῖς λόγοις
 5 an del καὶ? 7 ἁμαρτώντων ώ ex ό) 14 ὁρωμέην,
corr. Sch. 15 ἁμαρτώντων 18 μερικαῖς H] 1 . . . . . καῖσ Ι
post γέην ἄνω H, να aut ρα aut μα ego (tolerarem ἄνευ)
20 ἀνατρέπειν, corr. Scli. 22 οἱ add. Sch. 25 ταῖσ ex ται
m3 27 ὑψηλολογουμένας Us. (nolui ob καὐτὸς) 

 
ἐπὶ τὸν ἁδρὸν οἰκεῖον ὄντα τοῖς ῥηθησομένοις. ἡ δ’ ἰδέα
τοῦ παντὸς λόγου σεμνότης ἐστὶν προσήκουσα καὶ τοῖς πράγμασι
(σεμνὰ γὰρ καὶ τὰ περὶ τοῦ παντὸς καὶ τὰ περὶ τῶν
ψυχῶν) καὶ ταῖς θεαῖς. καὶ τὸ ἀπόκρυφον γοῦν καὶ αἰνιγματῶδες
τῆς σεμνότητος ἴδιον· οὐ γὰρ ἐθέλει τὸ σεμνὸν 
πρόχειρον εἶναι τοῖς πολλοῖς. ὥστε τῶν μὲν τριῶν χαρακτήρων
ὁ ἁδρός, τῶν δὲ ἑπτὰ ἰδεῶν τὸ μέγεθος ἥρμοσεν τῷ
λόγῳ· τὸ γὰρ σεμνὸν ὑπὸ τὸ μέγεθός ἐστιν. Ὁ δὲ τρόπος
τῆς διδασκαλίας μικτός ἐστιν, ἀποφαντικὸς μὲν ὢν διὰ τὰς
λεγούσας (πρέπει γὰρ θεῶν λόγοις, διὸ καὶ τοῖς ἐνθουσιάζουσιν 
καὶ τοῖς χρησμῳδοῖς), εἰκονικὸς δὲ διὰ τὰ πράγματα·
τὸ γὰρ ἀπὸ ἀριθμῶν ἐνδείκνυσθαι τὴν ἀλήθει|αν ἀπ᾿ f. 33 r. 
εἰκόνων ἐστὶ διδάσκειν· οἰκεῖον δὲ ψυχαῖς καὶ τοῖς κοσμικοῖς
πᾶσιν τὸ εἰκο[νικόν]. IݲAݲ. Τῶν τριῶν πολιτειῶν εἰς τὰς τρεῖς δημιουργίας 
ἀναφερομένων, εἰς τὴν Δίιον, εἰς τὴν Διονυσιακήν, εἰς τὴν
Ἀδωνιακὴν (πᾶς γὰρ πολιτικὸς ἀπεικονίζεσθαι βούλεταί τινα
δημιουργόν, ὁ μὲν πάντα κοινὰ ποιῶν τὸν τὰ ὅλα ποιοῦντα,
ὁ δὲ νέμων καὶ διαιρῶν τὸν διελόντα ἀπὸ τῶν ὅλων τὰ
μέρη, ὁ δὲ ἐπανορθῶν τὸ διάστροφον εἶδος τὸν τὰ γιγνόμενα 
καὶ φθειρόμενα ἀνυφαίνοντα), νῦν ὁ Πλάτων περὶ
τῆς πρώτης διδάσκων πολιτείας μιμεῖται τὸν ὅλον δημιουρ-
γόν. ὡς οὖν δὴ ἐκεῖνος ἄλυτον εἶπεν εἶναι τὸν κόσμον διὰ
τὴν αὑτοῦ βούλησιν μέγιστον οὖσαν δεσμόν [Tim. p. 41b],
οὕτω ταύτην τὴν πολιτείαν οὐκ ἄλυτον μέν, ἀνθρωπίνην 
οὖσαν, δύσλυτον δὲ εἶναί φησιν διὰ τὴν τῶν ἀρχόντων ἀρετήν.
τοῦ γὰρ χαλεπὸν εἶναι κινηθῆναι τὴν οὔτω συστᾶσαν
[p. 546a] ἐπὶ τὸν πολιτικὸν ἀναφέρει τὴν αἰτίαν, ὡς
 6 cf. Hermag. U 268, 22. 286, 15 Sp. Procli chrestom. 229
11 W. [Plut.] vit. Hom. 72 etc. 15 cf. Pr. in Tim. 135f
16 Διονυσιακήν H] 1. διο . . . . . . ήν 23 δὴ ἐκεῖνος Us.] δι’
ἐκεῖνον 24 αὐτοῦ Us. 27 τοῦ Wendl.] τὸ Ι σύστασιν
28 ἀναφέρειν, corr. Sch. (fort. ν exp.) 

 
τοῦ παντὸς ἐπὶ τὸν δημιουργόν. καὶ ἡ σύστασις οἰκεία τῇ
δημιουργίᾳ· συνιστάνειν γὰρ κἀκείνην εἶπεν τὸ πᾶν καὶ
συστατὸν τὸν κόσμον ἐκάλεσεν. καὶ γὰρ ὡς ὁ κόσμος ἐκ
πολλῶν ἐστιν δεσμῶν, οἷον τῶν στοιχείων, τῆς ἀναλογίας,
 τῶν ψυχικῶν μεσοτήτων, τῆς ἐμψυχίας, καὶ πρὸ τούτων τῆς
δημιουργικῆς βουλήσεως, οὕτω καὶ ἥδε ἡ πολιτεία παντοίους
ἔσχεν δεσμούς· κοινὰ τὰ ἐπιτηδεύματα, κοινοὶ οἱ παῖδες,
κοιναὶ αἱ κτήσεις. δύσλυτος οὖν καὶ αὕτη, καθάπερ ἐκεῖνος
 f. 33v . ἄλυτος· εἰ δὲ λυτή πώς Ι ἐστιν διὰ τὴν γένεσιν, δῆλον
 ὡς ὁ κόσμος μηδ᾿ ὅλως λύσιν ἐπιδεχόμενος ἀγένητός ἐστιν.
τὴν δὲ αἰτίαν τῆς λύσεως αὐτὴν εἰς ἁμαρτίαν μὲν αἰσθή-
σεως ἀνάγων, περιόδου δὲ συμπλήρωσιν, ἴνα ἔχῃς καὶ τὸ
μερικὸν αἴτιον καὶ τὴν ἀπὸ τῶν ὅλων ἀνάγκην, διδάσκει
σαφῶς, ὡς ἄρα τὰ συμπίπτοντα τοῖς ἐπιστήμοσιν ἐὰν ᾖ
 δυσχερῆ, διὰ τὴν κοινὴν φύσιν εἴωθεν μόνην σχεδὸν συμπίπτειν·
οἷον νοσεῖν οὐ παρὰ τὴν αὐτῶν ζωήν, ἀλλὰ παρὰ
τὴν κοσμικὴν τάξιν, καὶ ἄλλο τι πάσχειν· τῶν μὴ ἐπιστημόνων
καὶ δι’ ἑαυτοὺς πολλὰ πασχόντων. τὴν οὖν περίοδον
ἐπάγειν ὡς γενητῷ πράγματι τῇ πολιτείᾳ ταύτῃ λύσιν, ἀποχρωμένην
 τῇ παροράσει τῶν φυλάκων τῇ διὰ τῆς αἰσθήσεως,
ἣν ἀνάγκη σπανίαν εἶναι, καθάπερ καὶ πάντων ἐπιστημόνων
τὴν ἀποτυχίαν τῶν αἰσθήσει προσχρωμένων, οἷον
ἰατρῶν, κυβερνητῶν· ἀποτυγχάνουσι γὰρ σπανίως, κατορθοῦσι
δὲ πολλάκις. διὸ καὶ ἡ τῆς πολιτείας λύσις τῆς
 τοιαύτης διὰ μακρῶν γίνεται περιόδων. IݲBݲ. Ταῦτα τὰ ἀξιώματα τὰ ἐν τῇ Περὶ οὐρανοῦ
Πλατωνικὰ ἀναφαίνεται, τὸ μὲν ‘πᾶν γενητὸν φθαρτόν’
ἐνταῦθα [p. 546a], τὸ δὲ ‘πᾶν ἀγένητον ἄφθαρτον᾿
 2 cf. Pl. Tim. 29d. 47d. 32c etc. 7 δεσμούς Sch.] κόσμουσ
9 in seqq. quae H exhibet a me non lecta, prorsus
certa sunt Ι δῆλον θ<ὅτιθ> Us. interpungens ante διὰ 15
ss. m3] ἔχον 16 αὐτὴν et ss. ῶ 17 τάξ·ιν ταξιν
23 ἀποτυχάνουσι 26 cf. Ar. de caelo I 12 

 
ἐν Φαίδρῳ [p. 245d], ὅπου φησίν· ἐπειδὴ δὲ ἀγένυητόν
ἐστιν, καὶ ἀδιάφθορον αὐτὸ ἀνάγκη εἶναι. ὁ γὰρ
τρόπος πρόσκειται δηλῶν ὅτι ἀναγκαῖον τὸ ἀξίωμα. τούτων
δὲ οὕτως ἐχόντων δῆλον ὅτι γενητὸς κατ’ αὐτὸν ὁ κόσμος
ἄλλως, καὶ οὐ κατὰ χρόνον ἐστὶ γενητός· ἦν γὰρ ἂν καὶ 
φθαρτός. εἰ δὲ λέγοιέν τινες φθαρτὸν αὐτὸν ὄντα τῇ φύσει
γεγονέναι ἄφθαρτον Ι διὰ τὴν τοῦ θεοῦ βούλησιν, εἰ τὸ f 34 r. 
ἄφθαρτον ἀγένητον (ἀντιστρέψει γάρ, ἀναγκαίων ὄντων τῶν
δύο ἐκείνων), καὶ τὸ γενητὸν αὐτοῦ δώσουσιν ἀγένητον
πεποιηκέναι τὸν θεόν. ὁ γὰρ ἄφθαρτον αὐτὸν ποιήσας καὶ 
ἀγένητον εὐθὺς ἐποίησεν διὰ τὴν ἀνάγκην τῆς ἀκολουθίας·
ἀλλ’ ὁ αὐτός φησιν Πλάτων [legg. XI 934a] ὅτι τὸ γεγονὸς
ἀγένητον ποιῆσαι καὶ θεῷ ἀδύνατον· ὥστε καὶ τὸ φθαρτὸν
[[καὶ]] ἄφθαρτον, ἵνα μὴ τὰ προκείμενα ἀξιώματα ἀφανίσῃς.
 αݲ Πόθεν οὖν δῆλον, ὅτι πᾶν τὸ γενόμενον φθαρτόν; 
ἢ ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον ὑπ᾿ αἰτίου γίνεταί τινος, καὶ τούτου
κινουμένου· τὸ γὰρ ὑπ᾿ ἀκινήτου γενόμενον ἀγένητόν
ἐστιν, ἀίδιον ὄν, ἅμα τῷ εἶναι ἐκείνου συνυποστάν· ὃ εἴπερ
ἀκίνητόν ἐστιν, πάντως εἴη ἂν καὶ ἀγένητον. πᾶσα γὰρ
γένεσις ἢ κίνησίς ἐστιν ἢ μετά τινος κινήσεως· εἰ οὖν καὶ 
ὑπό τινος γίνεται, καὶ ὑπὸ κινουμένου γε τούτου. τὸ δὲ
κινούμενον ἐν ταὐτῷ μἐνειν ἀδυνατοῦν, ἐν μέρει γενόμενον
τῆς κινήσεως, ὑπ᾿ ἄλλου μέρους αὐτῆς φθαρήσεται· τοῦ γὰρ
αἰτίου μὴ ὄντος εἶναι τὸ αἰτιατὸν ἀδύνατον· λυθείσης οὖν
τῆς ὑποστησάσης αὐτὸ κινήσεως φθαρήσεται. ὅτι γὰρ οὐ 
πάσης ἦν ἀποτέλεσμα τῆς κινήσεως, δηλοῖ τὸ καὶ πρότερον
κινεῖσθαι τὸ αἴτιον τῆς τούτου συστάσεως. εἰ δὲ ἐκ μέρους
 βݲ ἐστὶ τῆς κινήσεως, ἐκείνου καταλήξαντος οὐκ ἔσται. Πόθεν
δέ, ὅτι τὸ φθαρτὸν γενητόν; εἰ γὰρ φθαρτόν ἐστιν, ἔχει τι
ἐναντίον, ἐκεῖνο δήπου τὸ φθαρτικὸν ἑαυτοῦ· φθείρεται γὰρ 
 4 ὅ|ὅτι 6 φύσιν 14 καὶ ἄφθαρτον im. add. , καὶ
del. Sch. 16 γενόμενον, corr. Sch. 18 nempe ἐκείνῳ
22 ἀδύνατον, corr. Us. 

 
ὑπὸ ἐναντίου πᾶν τὸ φθειρόμενον. εἰ δὲ ἔχοι ἐναντίον, ἢ
καὶ ἐξ ἐκείνου ὁδός ἐστιν εἰς αὐτό, καὶ εἴη ἂν γενητόν·
 f. 34v. ἢ φθαρέντος αὐτοῦ Ι μόνως ἔσται τὸ ἐναντίον, γεγονὸς
καὶ ἄφθαρτον, μηκέτι εἰς ἐκεῖνο μεταβάλλον· δέδεικται δὲ
 ὅτι πᾶν γενητὸν φθαρτόν· φθαρήσεται ἄρα. φθορὰ δὲ τοῦ
ἐναντίου τὸ ἐναντίον· Με ἐκεῖνο ἐκ τούτου γενήσεται· οὐκ
ἄρα ἀγένητον ἦν. Πόθεν δέ, ὅτι πᾶν τὸ ἀγένητον ἄφθαρτον; γݲ
εἰ γὰρ φθαρτόν, δεδείχαμεν δὲ ὅτι πᾶν τὸ φθαρτὸν
γενητόν, ἔσται τὸ ἀγένητον γενητόν· ὥστε τὸ ἀγένητον ἄφθαρτον
 Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ἄφθαρτον ἀγένητον· εἰ γὰρ δ
γενητόν, ἔσται φθαρτὸν τὸ ἄφθαρτον· δέδεικται γὰρ ὅτι
πᾶν τὸ γενητὸν φθαρτόν. Τὰ ἄρα τέτταρα ἀξιώματα ἀληθῆ,
ἠρτημένα δυεῖν ἀξιωμάτων, ὧν τὸ μὲν λέγει τὸ ἀπὸ
ἀκινήτου πᾶν ὑποστὰν ἀμετάβλητον εἶναι κατ’ οὐσίαν, τὸ
 δὲ τὸ ἀπὸ κινουμένου πᾶν ὑποστὰν μεταβλητὸν εἶναι κατ’
οὐσίαν. ΙݲΓݲ. Τίνα λέγει τὸν πάντα χρόνον, ὅταν λέγῃ, ὡς οὐδ’
ἡ τοιαύτη σύστασις τὸν πάντα μενεῖ χρόνον [p.546a];
ἢ εἰ ὁ πᾶς χρόνος αἰῶνός ἐστι τοῦ παντὸς εἰκών λέγεται
 γὰρ καὶ ὁ αἰὼν πᾶς· τὸ μὲν οὖν παράδειγμα τὸν
ἅπαντα αἰῶνά ἐστιν [Tim. 38c]) μέτρον δὲ ὁ πᾶς αἰών,
μέτρον ἄρα καὶ ὁ πᾶς χρόνος. ἀλλ’ ὃ μὲν τῆς τοῦ νοητοῦ
ζῴου ζωῆς μέτρον, ὃ δὲ τῆς τοῦδε τοῦ κόσμου ζωῆς, ὁ
χρόνος. καὶ εἴη ἂν τῆς τῶν ἐν αὐτῷ πάντων ἀσωμάτων
 κινήσεων καὶ σωματικῶν πασῶν κοινῆς συναποκαταστάσεως
μέτρον παντελές· ὃ δὴ πολλάκις ἀνελισσόμενον ποιεῖ τὸν
ἄπειρον χρόνον, διὰ τὴν ἐν τῷ αἰῶνι δύναμιν ἄπειρον λαμ-
βάνοντα τὴν κατὰ γένεσιν ἀπειρίαν, τῷ πάλιν καὶ πάλιν
γιγνομένην ἄπειρον, ἐκείνης οὔσης ἀπείρου καὶ οὐ γιγνομεταβαλόν.
 4 corr. H 13 ἀξιωμάτοιν H nec prorsus cer-
tum ω 19 εἰ ὁ πᾶς — 27 χρόνον e Proclo schol. Plat. 546a
21 cf. Pl. Tim. 30c 23 ζώου om. schol. 26 συνελισσόμενον
schol. 

 
μένης. ὡς οὖν πᾶς ὢν Ι χρόνος τὸν πάντα βίον ἔχει τῆς f. 35 r. 
τοῦ παντὸς ἀποκαταστάσεως, ἐν ᾡ τὸ μὴ φθαρὲν ἄφθαρτόν
ἐστιν. οὐδὲν οὖν φθαρτὸν μένει τὸν ἅπαντα χρόνον· οὐδὲν
γὰρ τῷ κόσμῳ συζῆσαν κατὰ πᾶσαν αὐτοῦ τὴν περιοδικὴν
ζωὴν φθαρτόν ἐστιν, ἴνα μηδὲν ἔξω ᾖ τῆς κοσμικῆς ὅλης 
ζωῆς, ἀλλὰ πᾶσαι πάντων γενέσεις, πᾶσαι πάντων μεταβολαὶ
ψυχικαὶ καὶ σωματικαὶ περιλαμβάνωνται ὑπὸ τοῦδε
τοῦ παντός. διὸ καὶ πᾶς κέκληται παρὰ τῶν Μουσῶν, ὡς
παντελῆ τὸν ἀριθμὸν προστησάμενος τὸν πασῶν μεταβολῶν
ἀφοριστικόν , ὃς ἀνακυκλούμενος ἄπειρος γίνεται. διὸ καὶ 
ἐπὶ τούτου τὸ ἄπειρον οὐχ οἷον ἅμα ἐστίν, ὡς ἐπὶ τοῦ
αἰῶνος. ΙݲΔݲ. Τὰ μὲν φυτὰ διέστησε τῶν ζῴων οὐχὶ τῷ αἰσθητικῷ
Περιπατητικῶς (οἶδεν γὰρ καὶ φυτῶν αἴσθησιν), ἀλλὰ
τῷ μονίμῳ καὶ πορευτικῷ. διὸ τὰ μὲν ἔγγεια προσεῖπεν, 
τὰ δὲ ἐπίγεια, τὰ μὲν φερόμενα ἐπὶ γῆς, τὰ δὲ κατερριζωμένα
ἐν γῇ. λέγει δὲ ὅτι οὐ τοῖς φυτοῖς μόνοις τοῖς ἐγγεόπος
ὡς ἐν τῇ γῇ κατερριζωμένοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς ζῴοις
τοῖς ἐπὶ γῆς κινουμένοις [[καὶ]] περίοδοί τινες ποιοῦσιν
καὶ δυσγονίας σωμάτων τε καὶ ψυχῶν. οὐ μόνον 
δὲ φυτοῖς εἶπεν [p. 546a] ἀπὸ τούτων ἀρξάμενος, ἐπειδὴ
τὸ κράτος τῶν εἱμαρμένων περιόδων ἐν τοῖς ἤκισττα μετέ-
χουσιν αὐτοκινήτου δείκνυται ζωῆς (καὶ γὰρ ὁ Τίμαιος
[p. 77ab] ἐν μόνοις τούτοις ἔφατο μὴ εἶναι τὸ αὐτοκίνητον,
ἀλλὰ τρίτον μέρος τῆς ψυχῆς), οἷα δή ἐστιν τὰ φυτά· διὸ 
καὶ ἀπὸ τῆς φύσεως ὠνόμασται. τὴν γὰρ εἱμαρμένην φυσι-
 1 post οὖν est ὁ Ι πᾶς ὢν Sch.] πασῶν Ι in seqq. pauca
legi Ι βίον] ἀριθμὸν Us. Ι ἔχει τῆς Sch.] ἐκείνης H, 1. . χειτη. 
 4 συζῆσαν scripsi] αὐξῆσαν H (non 1.), quo servato οὐδ’ ἴν
γε Us. 7 περιλαμβάνονται H ωντ non 1.), corr. Us. 8 πᾶσαι
| παρὰ Sch.] 1. . . ρὰ, πασῶν H 9 προστησάμενος] non 1.
προ, possis ὑποστ. (cf. I 88, 8) 13 τὰ φυτὰ — 17 γῇ contraxit
schol. Plat. 546a 17 τῆι ante γῆι ss. m3, om. schol. Plat.
19 καὶ del. Us. 25 ἀλλὰ Sch.] ἄλλο 

 
 f 35v. κὴν ζωὴν εἶναί φα|[μεν] . . 15. . . . δηλοῖ δὲ καὶ αὐ[τὸς
ἐν] Πολιτικῷ [p. 272e] λέγων· τὸν κόσμον ἀν[έστρεφ]εν
εἱμαρμένη καὶ σύμφυτος ἐπιθυμία. οὔκουν] ἐν τούτοις
μόνοις . . . . τῷ κύκλῳ φησὶν φερόμενα τῆς εὐγονίας
 καὶ δυσγονίας, [ἃ] δοκεῖ μάλιστα καθ’ εἱμαρμένην μόνην
[ζῆν] οὐκ ἔχοντα τὸ αὐτοκίνητον, ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς πλείονα
τὴν ζωὴν ἔχουσι καὶ ἐλευθερω[τέρ]αν (δοκεῖ γὰρ μάχεσθαι
τὸ εἱμαρμένον πρὸς τὸ ἀδέσποτον)· καὶ τῷ ὄντι σώματι
συζυγεῖσα ψυχὴ καθ’ εἱμαρμένην ζῇ καὶ ἢ καθ’ ὕπαρξιν
 ἢ κατὰ σχέσιν οὖσα σωματοειδής. Τά τε οὖν μέτρα τῶν
βίων ἀπὸ τῶν περιόδων πᾶσιν τῶν κυκλικῶν καὶ τὰ εἴδη
τὰ διάφορα τῆς ζωῆς. ὡς γοῦν καὶ Ἀριστοτέλης [de gen,
anim. IV 9. 778a 1] φησίν, ἕπονται ταῖς κυριωτέραις περιόδοις
αἱ ἀκυρότεραι. κυριώτεραι δὲ αἱ τῶν ἀιδίων, ἀκυρότεραι
 δὲ αἱ τῶν θνητῶν· πασῶν δὲ εἰς πάντα συντελουσῶν
τῶν ἀιδίων εἰς τὰ θνητά, ἄλλα ἄλλοις μᾶλλον αἴτια τῆς
περιτροπῆς· οἷον τῷ μὲν σεληναία περίοδος, τῷ δὲ Κρονία,
τῷ δὲ ἄλλη τις ἢ ἀφανὴς ἡμῖν ἢ ἐμφανής. πᾶν γὰρ κύκλῳ
κινούμενον περίοδον ἔχει καὶ αἴτιόν ἐστι θνητῷ τινι περιτροπῆς,
 εἴτε θεῖον εἴη ὄχημα εἴτε ἀγγελικὸν εἴτε δαιμόνιον.
καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὰ μέτρα τῶν τριῶν βίων διάφορα πλήθει
χρόνου καὶ τὰ εἴδη τῆς ζωῆς, ὅτι καὶ τὰ αἴτια διάφορα
τὰ ἀεὶ κινούμενα. λανθάνει δὲ τί τίνος αἴτιον· καὶ
θαυμάζομεν διὰ τί τὸ μὲν ζῇ μίαν ἡμέραν, ὡς τὸ περὶ τὸν
Ὕπανιν ποταμόν, γεννώμενον μὲν θ<ἐνθ> ἀνατολῇ,
δὲ ἐν τῇ δύσει, τὸ δὲ ἐννέα γενεὰς ἀνδρῶν γηρώντων, οὐχ
 1 φαμεν suppl. Us. Ι cf. de or. chald. 48 sq. Boll Studien
iiber Ptolem. 1552 | δηλοῖ δὲ καὶ τὰ τῶν περιοδικῶν λόγων H,
sic fere corr. Sch. (1. δη . . . δὲ καὶ αυ | . . 10. ῶ . . . ν)
2 ἀνέστρεφεν Pl.] ἀνα . . . σεν Η, 1. ἀνα 3 haec et seqq.
suppl. Sch. 4 1. μόνοισ . .11. |. η . . . φερόμενα; fuit igitur
εἶναι μέτρα] κύκλῳ φ. aut sim. 9 καὶ x003E; Us. 23 δὲ
τί (nisi est δ᾿ εἰ) ex δὲ m3 25 cf. Aristot. h. a. Y 19 Aelian.
V 43 Plin. XI 36 Ι add. Sch. 26 cf. Hesiod. fr. 183 Rz. 

 
ντες πάντα τὰ ἐν τῷ κόσμῳ κυκλο|φορητικά, καὶ ποῖα f. 36 r. 
ποίων ἡγεῖται περιτροπῶν· ἐν δὲ τούτοις ὥρισται καὶ τί
[τὸ ἀίδι]ον, ὅτι τὸ πᾶσαν κοσμικὴν περίοδον ζῶν· καὶ τί
τὸ μακροβιώτατον, ὅτι τὸ τὸν σύνεγγυς χρόνον τῆς περιόδου
ταύτης βιοτεῦον· καὶ τί τὸ βραχυβιώτατον, ὅτι τὸ τῷ ἐλαχίστην 
ἔχοντι τὴν ἀποκαταστατικὴν ζωὴν διεξάγον τὴν ἑαυτου
περιτροπην. ΙݲΕݲ. Θεῖον γενητὸν οὔτε τὸν ὅλον λέγει κόσμον, εἰ
καὶ προηγουμένως τοῦτον, οὔτε τὸν οὐρανὸν μόνον οὔτε τὸ
ὐπὸ σελήνην· ἀλλὰ πᾶν τὸ ἀεικίνητον καὶ περιφερόμενον 
εἴτε ἐν οὐρανῷ εἰδ᾿ ὑπὸ σελήνην, ὡς μὲν σωματικὸν γενη-
τὸν καλούμενον (οὐδὲν γὰρ σῶμα αὐθυπόστατον) , ὡς δὲ
ἀεικίνητον θεῖον· μιμεῖται γὰρ τὰ θειότατα τῶν ὄντων
ἄγρυπνον ἔχοντα ζωήν. καὶ γὰρ οὐδὲ εἶπεν τοῦ θείου
γενητοῦ τὸν τέλειον ἀριθμὸν τὴν περίοδον περιλαμβάνειν, 
ἀλλ᾿ ἄνευ τοῦ ἄρθρου θείου γενητοῦ· δι’ οὗ δηλοῖ πάντως
ἢ τινὸς ἢ παντὸς θείου γενητοῦ. τὸ δὲ τινὸς οὐκ
ἐπιστημονικόν· ἀόριστον γὰρ πολλῶν ὄντων θείων γενητῶν
καὶ οὐχ ἑνός, οὐδ’ ἂν πρὸς ἕν τι μόνον ἀντιδιῃρεῖτο τῶν
θείων γενητῶν τὸ ἀνθρώπειον γενητόν· οὐδὲ γὰρ ὁ ἄνθρωπος 
ἑνὸς τῶν θείων ἕτερος, ἀλλὰ πάντων, καὶ περίοδον ἔχει
διττήν, ἀμεινόνων καὶ χειρόνων γενέσεων, ἣν μηδὲν ἔχει
θεῖον γενητόν, ἀλλ᾿ οὐχὶ ἕν τι μόνον. παντὸς ἄρα λέγει
Μου γενητοῦ καὶ οὐχὶ τινός, ὅταν λέγῃ· θείῳ μὲν οὖν
γενητῷ περίοδός ἐστιν, ἣν ἀριθμὸς περιλαμβάνει 
τέλειος [p. 546b]. τῶν δὲ ἄλλων τὴν περίοδον οὐχὶ ἀριθ-
μὸς περιλαμβάνει τέλειος. ἐπεὶ καὶ εἰ Ι φήσ]ειέν τις τὸν f. 36v. 
κόσμον μόνον λέγεσθαι θεῖον γενητὸν καὶ διὰ τοῦτο τὸν
 6 ἀποκαταστικὴν, corr. H | διεξά et tres litt. inc. ss.
8 θεῖον — 14 ζωήν habet schol. Plat. 546b οὔτε] οὐ schol.
9 τὸν ἐν οὐρανῷ schol., unde τὸ ἐν οὐρ. Sch. 26 post τέ
λειςο extat ἐπεὶ καὶ παντὸς ἦν, εἰ ἔλεγεν τινὸσ θείου καὶ οὐ
παντοσ· quae Heitz] τοῦτον 

 
ἀριθμὸν αὐτοῦ τὸν περιοδικὸν τέλειον, γελοῖον ἀντιβα[λ]εῖν
τῷ κόσμῳ τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν τούτου περίοδον πρὸς τὴν
κοσμικήν· οὐ γὰρ εὔτακτος ἡ μετάβασις, καὶ ταῦτα Μουσῶν
λεγουσῶν. πᾶν ἄρα λέγει θεῖον γενητόν, μεθ’ ὃ τὸ ἀνθρώπειόν
 ἐστι γενητόν. τῶν οὖν γενητῶν ἀεικινήτων ὄντων ἢ
οὐκ ἀεικινήτων πάντα τὰ ἀεικίνητα θεῖα καλέσας τὸ ἀνθρώπειον
ἀντιδιεῖλεν ἐκείνοις, οὐκέτι μίαν ἔχον ζωὴν καὶ
ἀριθμῷ τὴν αὐτὴν οὐδὲ ἀπαράλλακτον τὴν περίοδον. Διόπερ
ἐκείνου μὲν παντὸς τὴν περίοδον ἀριθμὸς περιλαμβάνει
 τέλειος εἷς ὢν ἐφ’ ἑκάστου καὶ ὁ αὐτὸς ἀποκαταστατικός, μήτε
προσθήκην μήτε ἀφαίρεσιν ἔχων· καὶ πάντων τελειότατος ὁ
τοῦ παντός. μέρη γὰρ οἱ ἄλλοι, καὶ εἰ τέλειοι εἶεν, τοῦ
κοσμικοῦ χρόνου, ὡς καὶ αὐτὰ τὰ κινούμενα μέρη τοῦ κόσμου
πάντα, καὶ αἱ ζωαὶ αὐτῶν τῆς κοσμικῆς ζωῆς καὶ αἱ
 περίοδοι τῶν περιόδων. γενητὸν μὲν οὖν καὶ τὸ πᾶν σῶμα
καὶ ἕκαστον σῶμα, κἂν ἀίδιον ᾖ καὶ ἀπὸ χρόνου παντελῶς
ἀγένητον, ὡς ἀπ' ἄλλης αἰτίας μόνον γεννώμενον, ἀεί τοῦ
ποιοῦντος αὐτῷ ἀεὶ τῷ εἶναι ποιοῦντος· γενητὰ δὲ κυρίως
τὰ ἀπὸ χρόνου γεγονότα, ὧν τὸ ἀνθρώπειον ἐν τοῖς συνεγνωσμένοις
 πρῶτον. ὅτι γὰρ καὶ ἄλλα ἐστὶν θνητὰ πρὸ
ἡμῶν, δῆλον· οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν ἀιδίων καὶ λογικῶν εἰς τὸ
ἀσθενὲς τοῦτο ζῷον καὶ βραχύβιον ἀμέσως ἡ δημιουργία
 f. 37r. προῆλθεν, ἀλλ’ ἔστι καὶ ἄλλα γένη μακραίωνα ἐγ|γὺς θεῶν
οἰκοῦντα, θ<ἃθ> εἰς ἐκείνην τὴν τάξιν τατ]τόμεθά ποτε·
 δ’ ἄν . .11. . ἐκείνων εἰς τὸ γένος ἡμῶν μετάβασις,
 1 ἀντιβαλεῖν Sch.] ἀντκα εῖν H, 1. ἀντι . . . ν 6 πάν|τατα.
prius τα ins. m3 7 θ<εἴδειθ> καὶ ἀριθμῷ Us. 13 τὰ ss. m3 
 17 μόνον] ideo tantum omne corpus genitum est, quod ex
alio natum est. Sic edendum censeo: μόνον, γεννώμενον ἀεί,
τοῦ ποιοῦντος αὐτὸ ἀεὶ etc. 18 ἀι et supra ι ir. εὶ
23 καὶ I μακραίων, m1 ss. α, m3 ss. ων et acc. in ω priore
ἐκείνην H, non 1. 24 τὴν τάξιν τατ- suppl. Sch. (possis
ταττόμενα) 25 ἐκείνην H, 1. νων Ι μᾶλλον ἀπ’] ἐκείνων Sch.,
sed nos ad illos ascendimus. Ergo δ' ἄν ποτε καί τις] ἐκείνων 

 
οὐ κατ' οὐσίαν ἀληθῶς ἐκεῖ τεταγμένων, ἀλλὰ . .10. .
ἐκεῖ γιγνομένων. Ιݲςݲ. Τὸν τέλειον ἀριθμὸν οὐ μόνον χρὴ νοεῖν ἐπὶ
δακτ[ύλων τι]θέντας (οὗτος γ[άρ ἐστιν] ἀριθμητὸν μᾶλλον
ἢ ἀριθμὸς καὶ τελειούμενος καὶ οὐδέποτε τέλειος, ἀεὶ γιγνόμενος), 
ἀλλὰ τὴν αἰτίαν τούτου νοερὰν μὲν οὖσαν, περιέχουσαν
δὲ τὸν πεπερασμένον ὅρον τῆς τοῦ κόσμου πάσης
περιόδου. ὡς οὖν ὁ Μὴν ἐπὶ σελήνης θεὸς ὢν ὑφίστησι
τὸν ἀριθμούμενον μῆνα τῆς περιόδου τῆς σελήνης, καὶ ὡς
αἱ Ὡραι τὰ μέτρα τὰ ἐμφανῆ γεννῶσι τῶν ὡρῶν, οὕτω 
πολλῷ πρότερον ὁ τέλειος ἀριθμός ἐστιν ὁ ἑστὼς πρὸ τοῦ
κινουμένου. καὶ καθ’ ἕκαστον τῶν ἀεικινήτων ἔστιν τις
νοῦς, ὃς καὶ τὴν ζωὴν τὴν ἐν αὐτῷ συμπεραίνει καὶ τὴν
ἀποκατάστασιν τὴν σωματικήν. οὐκ ἄρα δεῖ ζητεῖν, τίς ὁ
τέλειος ἀριθμός, εἰς μυριάδας ἀποβλέποντας τόσας καὶ τόσας. 
οὐδὲ γὰρ δυνατὸν ἐπὶ τοῦ παντὸς εὑρεῖν τοῦτον, ὅτι
μηδὲ πάντων τῶν κινουμένων δυνατὸν τὰς περιόδους εὑρεῖν·
οὐδὲ γὰρ πάντα τὰ περιιόντα κύκλῳ, πολλαπλασίων ὄντων
τῶν μὴ καθεωραμένων θείων καὶ δαιμονίων σωμάτων, καὶ
ὧν δὲ ὁρῶμεν, ὡς τῶν ἀπλανῶν, τούτων ἑκάστου τὴν περίοδον 
εὑρεῖν ἀδυνάτου πᾶσιν ὄντος. κινεῖται μὲν γὰρ ἕκαστος
περὶ τὸ ἑαυτοῦ κέντρον· κινούμενος δὲ ἔχει τινὰ χρόνον τῆς
περιόδου, καθ᾿ ὃν εἰς τὸ αὐτὸ σχῆμα τελευτᾷ· τούτου δὲ
τὸν ἀριθμὸν δαίμονες Ι μὲν εἰδεῖεν ἄν, ἀνθρώποις δὲ f.37v. 
ἀμήχανόν ἐστ[ιν. εἰ δὲ καὶ] τῶνδε ηὓρηντο οἱ χρόνοι τῶν 
 1 ἐσχάτη H, σχα . . . 1. ego; supple κατὰ σχέσιν aut sim.
3 cf. in Tim. 270c sqq. | τὸν τε . .8. θμὸν 1., τὸν τοιόνδε ἀριθμὸν
H. Haec et seqq. ex scholv Plat. 546b suppl. Sch., qui
affert τὸν τέλειον δ’ ἀριθμὸν — 8 περιόδου δ' omisi)
4 δακτ . . . . . . θέντας 8 σελήνην H, 1. . ελή. . η . (num recte?) 
 14 καὶ (exp. m3 uv.) οὐκ 16 οὐ m1 δὲ add. m3 Ι ἐπὶ —
τούτων im. add. m3 Ι τούτων, corr. H 23 ὃν] ἣν sed η ir.
αν
24 μὲν εἴδειαν (sic, corr. Sch., fuit εἰδεῖεν) ἀνδρώ- solus l. H 
 25 sic fere suppl. Sch. Ι τῶνδε Us.] των δὲ H, 1. ωνδε 

 
ἡμῖν ὁρα]τῶν, ποῖος νοῦς πάντων τῶν δαιμονίων κινημάτων
ἢ τῶν ἄλλων εὗρεν ἂν τοὺς περιοδικοὺς ἀριθμούς;
ἀλλὰ μὴν τὸν ἀποκαταστατικὸν τοῦ παντὸς ἀριθμὸν ἐκ τούτων
ἀνάγκη μετρεῖσθαι πάντων· πολλῷ ἄρα μ·ᾶλλον ἐκεῖνον
 ἀδύνατον εὑρεῖν. ὅσοι |δὲ τὸν ἐκ τῶν ἑπτὰ
εὑρεῖν ἐπειράθησαν ἕνα καὶ τέλειον ἀριθμόν, εἰς μέρος τοῦ
παντὸς ἰδόντες ᾠήθησαν ἔχειν τὸ πᾶν. οὔτε οὖν τὸν τοιοῦτον
ἀριθμὸν ἀποδεκτέον τούτοις ἀδύνατον ὄντα πρὸς εὕρεσιν
καὶ οὔποτε τέλειον οὐδὲ περιέχοντα τὴν περίοδον, ἀλλὰ
 συμπαρατεινόμενον, οὔτε ὅπερ εἶπον ἄλλοι, τὸν αἰῶνα αὐτόν,
ὅς ἐστιν τοῦ χρόνου πατήρ. περιέχει μὲν γὰρ καὶ ἐκεῖνος,
ἀλλ᾿ οὐ τὴν τοῦ θείου γενητοῦ περίοδον, ἀλλ᾿, ὥς φησιν
Ἀριστοτέλης, αὐτὸν τὸν ἄπειρον χρόνον. καὶ ἔτι οὐδὲ
ἀριθμὸς ὁ αἰών, ἀλλὰ πρὸ ἀριθμοῦ παντός, ἐν ἑνὶ μένων,
 ὥς φησιν ὁ Τίμαιος [p. 37d]. ὁ γὰρ ἀριθμὸς ἐκεῖ, ὅπου
ἑτερότης· ὁ δὲ αἰὼν πρὸ ἑτερότητος καὶ πρὸ τοῦ ζῴου τοῦ
παντελοῦς. ἀλλ’ ἐπεὶ κατ’ ἀριθμὸν ὁ χρόνος ὁ ἐμφανὴς
κυκλεῖται, ὥς φησιν ὁ Τίμαιος [p. 38a], εἴη ἂν πρὸ τούτου
ὁ κυκλῶν ἀριθμός, ἀποκαταστατικὸς ὢν τῆς περιόδου
 πάσης. καὶ εἰ μὲν κἀκεῖνος ἐν γενέσει εἴη, πάλιν ἔσται κατ’
ἀριθμὸν ἄλλον καὶ εἰς ἄπειρον· εἰ δὲ ἀριθμὸς μόνον ἀεὶ
ὢν αἴτιος τοῦ κατ’ ἀριθμὸν κυκλουμένου χρόνου, ἀριθμὸς
ὢν αὐτὸς νοερὸς καὶ οὕτω χρόνος ὡς χορόνους τις ὤν, τοῦ
 f. 38r . χορεύειν αἴτιος τῷ κόσμῳ (τῆς κατὰ κύκλον ἀπο|καταστάἡμῖν
 1 ὁρατῶν Us. et Scla.] 1. . .8. ων | l. π . . . σνοῦ . . . ντω
. . . μο] . . . . . . μάτων ἠ τῶν ἄλλων . .7. τοὐσ Ι . . . . . . . κοὺσ
ἀριθ . ούσ αλλα αλλα μην . .8. Ι . . . . ατα . . . . . ὸν τοῦ π . .16. Ι . .8. η
μετρει . .8. νπολλωιἀρα, cetera H 3 τὸν spatium non explet
5 τὸν Us.] τῶν Ι ἐκ τῶν supra ras. ss. m3 verum puto δὲ ἐκ
τῶν — θ<τὸνθ> ἴνα cf. Procl. in Tim. 271b Aet. 363 Diels
de mens. Ill 16 W. Firmic. 2, 25 8 malim θ<ἐνθ>
13 cf. de caelo I 9. 279a 25 II 1. 283b 28 17 παντελῶσ,
corr. m3
Proclus, ed. Kroll. II. 2 

 
σεως χορείας λεγ[ομένης]) . . ἐν τῷ ἑβδόμῳ τῆς Πολιτείας
[p. 529d] . . . . . Σωκράτης ἀληθινὸν ἀριθμὸν π[ρο-
σειπὼ]ν ἐν αὐτῷ φησιν εἶναι τὸ αὐτοτάχος καὶ τὴν αὐτοβραδυτῆτα,
καὶ χρῆναι τὸν ὡς ἀληθῶς ἀστρονομικὸν ἐκεῖνον
ὁρᾶν ἀντὶ τῶν ἐμφανῶν οὐρανίων χρονικῶν μέτρων, περὶ 
ἃ διατρίβουσιν οἱ πολλοὶ τῶν τὰ οὐράνια φροντιστῶν. εἰ
γὰρ ἐννοήσαιμεν, ὅτι χρόνῳ μὲν ὁρίζεται τὸ ταχὺ καὶ βραδύ,
τὸν δὲ ἀριθμὸν ἐκεῖνόν φησι ταῦτα περιέχειν, συναγάγοιμεν
ἂν ἐξ ἀνάγκης τὸν ἀριθμὸν ἐκεῖνον χρόνον εἶναι· καὶ εἰ
προσεννοήσαιμεν, ὅτι ἢ ὁ μετ' οὐρανοῦ γεγονώς ἐστι χρόνος 
ἢ πρὸ ἐκείνου τις, ὁ δὲ μετ᾿ οὐρανοῦ γεγονὼς γενητός,
οὗτος δὲ ἀληθινὸς ἀριθμὸς ὑπ’ αὐτοῦ λέγεται, δῆλον ὡς
ἀναγκάσομεν ἐκείνου προεστάναι τοῦ κατ’ ἀριθμὸν ἰόντος
τὸν αὐτοαριθμόν, τοῦ γενητοῦ τὸν ἀληθινόν. θεὸς οὖν
ἐστιν ὑπερκόσμιος ὁ χρόνος ἐκεῖνος, οὕτως ἀριθμὸς ὡς 
ἀριθμῶν πάσας περιόδους τῶν ἐν τῷ κόσμῳ ζώντων, καὶ
ἀποκαθιστὰς πάντα κατὰ τὰ ἑαυτῷ σύμφυτα μέτρα. καὶ
οὗτος μὲν εἷς τέλειος καὶ ἀληθινὸς ἀριθμός· λοιπὸν δὲ
ἄλλος καθ’ ἕκαστον θεῖον γενητόν, ὡς μὴν ἐπὶ σελήνης
καὶ ἐνιαυτὸς ἐπὶ ἡλίου, καὶ ἐπὶ πάντων ὁμοίως ἢ ἐμφανῶν 
ἢ ἀφανῶν, θείων ὄντων γενητῶν καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ζώντων
κατὰ τὰς ἰδίας περιόδους τάς τε ψυχικὰς καὶ τὰς σωματικάς,
εἴτε οὐρανίας ἐχόντων τάξεις εἴτε ὑποσελήνους, ἀερίας τινάς,
ἐνυδρίας ἢ χθονίας. ἔστι γὰρ ἐν ἑκάστῃ μοίρᾳ τοῦ παν|τὸς f. 38v. 
. . .45. . . δὲ . . 10 . . . παντὶ τῷ ἀριθμῷ . . .10. . . ἀποκαταστατικῷ 
θείου γενητοῦ τ]ινος ἐκεῖνος ὁ τοῦ ἀνθρωπείου γενητοῦ
 1 ὃν requirere videtur spatium; at ubi verbum fuit
finitum? nam etiamsi προσεῖπεν scribas, ne sic quidem ὃν aptum.
Platonis locum indicavit Sch. qui cft. Pr. in Tim. 244
2 σωκράτης H, nil 1. 6 ne desideres aliquid, cf. Pl. apol. 18b
ἀνὴρ τά τε μετέωρα φροντιστής 8 συν. γ . . . . | μεν 1., omnia
dat H 9 ἂν ss. m3 12 ἀληθινὸς] ι ir. m3 uv. (idem v. 18) 
 14 αὐτὸν ἀριθμὸν, corr. Us. 18 λοιπὸν] σ exv m3? rectene? 
 5 praecessit fere εἰ γὰρ ὑποτέτακται 26 θείου γενητοῦ
H, paene nihil 1. Ι είου γενητοῦ H solus l. 

 
ἀριθμ]ός , ἴδιος ὢν τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς καὶ] μετρητικὸς
ταύτης καὶ ἀποκαταστατικός, οὐκέτι τέλειός ἐστιν
ἁπλῶς ὡς ἐκείνων ἕκαστος, ἀλλά, καθάπερ αὐτός φησιν
[p. 546c]. κύριος ἀμεινόνων καὶ χειρόνων νενέσεων.
 καὶ γὰρ οὗτος πρὸ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶ περιόδων,
εἴπερ κύριος αὐτῶν ἐστιν, περιέχων τὰ διάφορα μέτρα τῆς
τοῦ ἀνθρωπείου γενητοῦ ζωῆς καὶ τῆς εὐγονίας αὐτοῦ καὶ
δυσγονίας. ἀλλὰ τοῦτον μὲν εἰς ὕστερον εὑρήσομεν ὅστις
ἐστίν· νῦν δὲ ὁ παντὸς θείου γενητοῦ τῆς συμπάσης ζωῆς
 ἀριθμὸς εἶς καὶ πολὺς ὤν, ὡς καὶ τοῦ ὅλου κόσμου κοινὸς
καὶ ἑκάστου τῶν θείων γενητῶν ἴδιος, τέλειος μὲν ἅμα
λεγέσθω καὶ ἀληθινός, θ<ἀληθινὸςθ> μὲν ὡς νοερός,
δὲ ὡς τελεσιουργός· ὃς καὶ δῆλον ὅτι καὶ πρὸ πάσης ψυχῆς
ἐστιν, εἴπερ καὶ ψυχὴ πᾶσα κατὰ χρόνον ἐνεργεῖ καί, ὡς
 ἐν Φαίδρῳ λέγει [p. 247 de] διὰ χρόνου θεᾶται πᾶν ὅπερ
ἂν θεᾶται. νοῦς ἄρα τίς ἐστιν θεῖος, εἴπερ καὶ τὸ κατ
αὐτὸν κινούμενον θεῖόν ἐστι γενητόν. ΙݲΖݲ. Τὸν μὲν τέλειον ἀριθμὸν τῆς περιόδου τοῦ θείου
γενητοῦ παντὸς ὅτι νοερὸν χρὴ νομίζειν, εἴπομεν. τὸν δὲ
 τῆς ἀνθρωπείας περιόδου ποῖόν τινα ῥητέον; ἢ δῆλον ὅτι
πολλοστὸν ἀπ᾿ ἐκείνου καὶ οὐκέτι τέλειον ἁπλῶς, διττῶν
ὄντα κύριον γενέσεων, ὡς αὐτός φησιν, ἀμεινόνων καὶ χειρόνων,
 f.39r . ἀλλὰ συμφυᾶ μὲν τῇ οὐ|σίᾳ . . . . . . . συμφ[υᾶ
δὲ . . . .50. . . ἐ[φ]έστηκεν ταῖς περίοδοις τοῦ ἀνθρωπείου
 γενητοῦ, κύριος ὢν (ὥς φησιν) διττῶν, ἀμεινόνων καὶ χειρόνων
γενέσεων . . . . . . . . . των, ἀληθὲς ὅτι τῶν ἀιδίως
περιαγομένων δεῖ τινα προϋπάρχειν τῆς κυκλήσεως αἰτίαν
ἀκίνητον. ἐπεὶ οὖν καὶ τὸ ἀνθρώπειον γενητὸν ἔχει περιόδους,
εἰ καὶ ἀμείνους ἢ χείρους, ἔστιν τις ὁ καὶ τούτων
 μετρητικὸς πρὸ τῶν κατ' ἀριθμὸν μετρουμένων, ὁ μετρῶν
 1 καὶ suppl. Sch. 12 ἀληθεινὸσ, ι ex ει facere coepit
m3 Ι add. Us. 24 ante ἐφέστηκεν fort. ὁ. (i. e. ὅς)
26 φησιν — χειρόνων solus H 26 post γενέσεων fort. est και 

 
αὐτάς, εἴτε τις Προμηθεὺς ὢν εἴτε καὶ ἄλλος τις τῶν τε-
λούντων ὑπὸ τὸν ἕνα τῆς πάσης αἴτιον παλιγγενεσίας θεὸν
ἴν τε τοῖς θείοις γενητοῖς οὔσης καὶ τοῖς μὴ θείοις. πᾶσα
γὰρ ἡ χρονικὴ σειρὰ τοῦ ἑνὸς ἐκείνου θεοῦ ἀνῆπται, μετροῦσα
τῷ πάλιν καὶ πάλιν τὴν ἀποκατάστασιν ἑκάστων 
καθ’ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὅρον. δεῖν οὖν λέγω καὶ τὸν κύριον
τῶν ἀμεινόνων καὶ χειρόνων τοῦ ἀνθρωπείου γενητοῦ
περιόδων ἀριθμὸν ὁρᾶν μὴ μόνον ἐν αὐταῖς ταῖς κατ’ αὐτὸν
ἀνακυκλουμέναις ψυχαῖς καὶ συντελούσαις εἰς τὸ ἀνθρώπειον
γενητόν, μηδὲ ἐν τῇ εἱμαρμένῃ μόνον, ἀλλὰ πρὸ 
τούτων αὐτὸν καθ’ αὑτόν, εἶτα καὶ ἐν τῇ εἱμαρμένῃ καὶ
ταῖς ψυχαῖς. τὸ γὰρ ἄμεινον καὶ τὸ χεῖρον τῶν γενέσεων
ἀπὸ τῆς ποιᾶς ζωῆς τῶν ψυχῶν καὶ ἀπὸ τῶν εἱμαρμένων
συμπλέκεται περιόδων. εἰ οὖν ἀμφοτέρων εἱμαρμένη περιέχει
τὴν αἰτίαν τῶν τε εὐγονιῶν καὶ τῶν δυσγονιῶν, ὁ δὲ 
διπλοῦς οὗτος ἀριθμὸς παράδειγμά ἐστιν ἀμφοῖν, εἤ ἂν καὶ
ἐν τῇ εἱμαρμένῃ πάντως· καὶ εἰκότως, ἐπειδὴ καὶ πά|σης f. 39v. 
τῆς γενέσεω]ς τὸν ἀριθμὸν περιείληφεν θείας τε καὶ ἀνθρωπίνης·]
ἢ πῶς ἀποκαθίστησι τὸν κόσμον κατὰ τοὺς
οἰκείους ὅρους, πάντων οὖσα κινητικὴ τῶν ἐγκοσμίων, τῶν 
βραχυπόρων καὶ μακροπόρων; ἀλλ’ αὐτὸν ἀνάγκη καὶ ἐν
αὐταῖς εἶναι τοῦτόν γε ταῖς ψυχαῖς ταῖς εἰς τὸ ἀνθρώπειον
γένος ἰούσαις ζωτικαῖς· αὐτοκινήτως γὰρ ζῶσιν καὶ οὐ περιάγονται
μόνον ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης, ὥσπερ τὰ πληγῇ νεμόμενά
φασιν, ἀλλὰ καὶ ἑαυτὰς περιάγουσιν. ἔστιν οὖν ἀριθ- 
 1 de Prometheo cf. infra f. 55 15 αἰτί m1, αν ss. m3
17 1. σησ . .21. πε . . . . . . | θενθειας . . 28. Ι στησιν 18 στον 1. H,
γενέσεως suppl. Us. Ι περιείληφεν . . , τὰς θείας· ἢ H 19 1. στησιν
. κο . .26. Ι πάντων οὖσα κι . . .22. Ι . . . . αχυπόρων κ . .17. Ι
. . . . . αγ . . κ . .24. Ι . .28. γένοσ Ι . . . σα . σζ . .13. νή . . .
22 de τοῦτόν γε dubito 23 fort. ζωτικῶς; certe ζωτικαῖς aut
corr. aut perperam exceptum 24 Heracliti fr. 55 Byw. πᾶν
ἑρπετὸν πληγῇ νέμεται) 

 
μὸς ζωτικὸς κινούμενος περιοδικῶς, θ<περιόδωνθ>
ἢ χειρόνων· ἑκάστη δὲ δυοειδὴς οὖσα καὶ κύκλος ταὐτοῦ
καὶ θατέρου, κατὰ μὲν τὸν ταὐτοῦ κύκλον ἔχει τὴν ἁρμονίαν
τὴν κρείττονα, κατὰ δὲ τὸν θατέρου τὴν χείρονα·
 μηδέποτε μὲν ἔξω γιγνομένη πάσης ἁρμονίας (ἐκπέσοι γὰρ
ἂν καὶ τῆς οὐσίας αὐτῆς ἐν ἁρμονικοῖς ὑφεστώσης λόγοις),
κρείττονα δὲ ἁρμονίαν ὅμως δεχομένη καὶ χείρονα καὶ ἀριθμὸν
ἄλλον μὲν ἐκείνης, ἄλλον δὲ ταύτης προβάλλουσα.
καθάπερ οὖν τὸν τῶν θείων περιόδων ἀριθμὸν οὐχὶ πλῆθος
 ἐννοοῦμεν (ἀπεριήγητον γὰρ ἦν), ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ποιότητος
τέλειον αὐτὸν ἐλέγομεν ὡς τελεσιουργόν, οὕτω δὴ καὶ
τὸν τῆς ἀνθρωπείας κἂν διττὸν ποιῶμεν, μὴ κατὰ τὸ ποσὸν
αὐτὸν νοήσωμεν, ἀλλὰ κατὰ τὸ εἶδος τῆς ζωῆς, τέλειον καὶ
ἀτελῆ, ταὐτοποιὸν καὶ ἑτεροποιόν, ἐπιστρεπτικὸν καὶ γενεσιουργόν.
 ἡ μέν γε μυριάς, ἣτις ἐστὶν ἁρμονία κρείττων, ἐκ
τῆς τριωδουμένης γενομένη μονάδος ἐπιστραφείσης εἰς ἑαυτὴν
 f. 40r . ἀποκαταστατι|κή τίς ἐστιν καὶ τελεσιουργὸς τῆς ψυχῆς,
ἐπανάγουσα πεσοῦσαν αὐτὴν εἰς ἐκεῖνο πάλιν ὅθεν ἥκει
δεῦρο, καθάπερ εἶπεν ὁ ἐν Φαίδρῳ Σωκράτης [p. 248e].
 καὶ γὰρ ἡ μὲν μονὰς Δίιός ἐστι, μονοειδῶς πᾶν περιέχουσα
τὸ πᾶν· ἡ δὲ δεκὰς Διονυσιακή (τίκτει γοῦν αὐτὸν δεκάμηνον
ὁ πατὴρ πάσης ἀποκαταστάσεως αἴτιον)· ἡ δὲ ἑκατοντὰς
αὐταῖς προσήκει ταῖς ψυχαῖς, γεννηθείσαις ἐκ τῆς
δεκάδος εἰς ἑαυτὴν εἰσιούσης. εἰ δὲ βούλει, καὶ ἡ μὲν
 μονὰς ἑνοειδὴς οὖσα τῆς πάντων ἀρχῆς ἐστιν [εἰκών]· ἡ δὲ
δεκὰς τῆς νοερᾶς αἰτίας, ἥτις εἰς ἑαυτὴν στραφεῖσα μετὰ
 1 add. Sch. 5 γιγνομένην Ι ἐκπέσοι Us.] ἐκπεσεῖται sed
ται ss. 10 nempe ἐνοοῦμεν 13 αὐτὸν an διττὸν?
15 μὲν γε pro μὲν γὰρ ut saepe, cf. f. 77v. exc. Menon. 9, 22
Menand. rh. 37, 5 Philostr. v. Ap. IV 38, 3 Wendland Philol.
N. F. XI 272 22 1. ἀποκαταστάσεω . . . | τιον, omnia H
24 δεκάδος εἰς H.] 1. δεκάδ . . . . Ι 25 εἰκών supplevi in loco
evanido, ubi αἰτία praebet H 26 εἰς ἑαυτὴν B.] l. εἰ . . . ν
de his quoque dubitans; fuitne ἐπιστραφεῖσα? 

 
τὴν πρόοδόν ἐστιν δεκάς· ἡ δὲ ἑκατοντὰς ψυχικὴ λοιπὸν
ὡς τριωδουμένα μονὰς καὶ ἐξ ἀμφοῖν οὖσα· στραφεῖσα οὖν
εἰς ἑαυτὴν ὑφίστησιν αὕτη ζωὴν αὐτενεργήτων ἀποκαταστατικὴν
εἰς τὴν ἀρχήν, καὶ διὰ τοῦτο ἡ μυριὰς ἀποκαταστατικὴ
ψυχῆς ἐστιν. ὁ δὲ ἔτερος ἀριθμὸς ὁ ἐκ τῆς ἑκατοντάδος 
ἐπὶ τὸν πέντε καὶ ἑβδομήκοντα γεγονὼς ἐνέργειά τίς ἐστιν
καὶ αὐτὸς ψυχῆς (μένει γὰρ ἡ τριωδουμένη μονάς), ἀλλὰ
ἐκπεσούσης εἰς τὸ χεῖρον, εἰς ἑαυτὴν δὲ συννεῦσαι μὴ δυνηθείσης.
λείπων γάρ ἐστιν ἐκεῖνος τῷ ἀπὸ τῆς πεντάδος,
ἣν ἱερὰν δικαιοσύνης οἱ Πυθαγόρειοί φασιν· ἐλλείπων 
οὖν τῷ τῆς αὐτοπραγίας εἴδει τῆς εἰς γένεσιν ἐξελθούσης
ζωῆς ἐστιν εἰκών· ἣν ὁ θατέρου κύκλος προβάλλων γενεσιουργὸν
ἀποτελεῖ τὴν ὅλην ἡμῶν περίοδον ἀντὶ νοερᾶς, καὶ
ἀλλοτριοπραγοῦσαν ἀντὶ τῆς ἐπιστρεφούσης εἰς ἑαυτήν. Τοῦ
τοίνυν ἀριθμοῦ τῆς ἀνθρωπείας περιόδου δυοειδοῦς ὄντος 
κατά τε τὴν εἱμαρμένην ποίησιν καὶ κα|τὰ τὴν ψυχικὴν f.40 v. 
ζωή]ν, δεῖ τὸν καιρὸν παραλαβεῖν, ὃς διττ]ῶν ἐστιν ψυχῶν
οἰστικός, τῶν ἀμεινόνων καὶ τῶν χειρόνων, καὶ τὰς συζεύ-
ξεις ἐν τοῖς κ[ρείττο]σιν π[οι]εῖσθαι τῶν καιρῶν. ΙݲΗݲ. Ὅτι Κρόνιος πρὸς τοὺς διαφθείροντας τὸν κόσμον 
ἱστάμενος καὶ τοὺς γενητὸν ἀκούοντας ὡς τοῖς φθαρτοῖς
οἰκεῖον ‘ἄθλιοι’ φησίν ‘καὶ τὰς ἐναντίας δυνάμεις τῷ
πυρὶ μὴ ἱστορήσαντες ἀξιομάχους οὔδας᾿. καὶ ἔτι ὅτι οὐ
πάντα φθείρει τὸ πῦρ· οὔκουν τὰ λίνα τὰ ἐκ τῆς λίθου
τῆς Καρυστίας. καὶ ὅτι τὸ θεῖον πῦρ τῷ παρ᾿ ἡμῖν πολέἑκάτεροσ 
 5 7 τριωιδουμένη 10 πυθαγόριοι cf. theol.
ar. 27, 18 Syrian. 892a 11. 906a 27 17 comma ante δεῖ est
in codice Ι 1. παρα|. .10. ων, παραλαβὼν γενέσεων ἐστὶν διτ-
τῶν H 18 1. οἰ . . . ὸσ, τῶν ἀμει| . .9. ων χειρόνων, om-
nia H 19 κ vidit H 21 ἱστάμενος H, 1. . . μενο
γενητὸν Hb ἀγερων Ha), 1 . . . . . . ν 22 οἰκεῖον (sic H)
extare non affirmo neque aptum existimo Ι ἄθλιοι Scli] ἀίδιοι
H, 1. α . . . οι 23 ἀξιομάχους H, l. ἀ . . . . . χουσ
24 cf. Apollon. mirab. 36 et Keller praef. LIV 

 
μιον· οὐ καταφέρεται γοῦν κεραυνὸς εἰς οἰκίαν ἐν ᾗ πῦρ
ἐστιν οὐδὲ ἔνθα δέρμα ἀνάκειται φώκης· σχολῇ ἄρα τὰ
ἄλλα φθείρει τὸ πῦρ, φεῦγον τὴν θάλασσαν ἐν ᾗ αἱ φῶκαι.
ἀλλ’ οὐδὲ ἐπὶ δάφνην φέρεται κεραυνός· διὸ καὶ ὁ μῦθος
 τὸν Ἀπόλλω λέγει φεύγειν τὴν Δάφνην. Ιݲݲ. Ὅτι Κρόνιος τὰς δύο ἁρμονίας [p. 546c] ἀκούει
κατὰ μὲν τὸ ἄρρεν τὸν μύρια, κατὰ δὲ τὸ θῆλυ τὸν ΖΦ·
καὶ φησίν, ὅτι δεῖ καὶ τὸ ἄρρεν τῷ θήλει συζεύγνυσθαι
κατὰ τὸν τούτων λόγον καὶ τὴν ψυχὴν τῷ σώματι· καὶ γὰρ
 τούτων λόγος θ<ὣςθ> ἄρρενος πρὸς θῆλυ· καὶ ἡ
τούτων κἀκείνων σύνοδος (ἐμμελὴς δὲ ὡς κατὰ λόγον οὖσα
μουσικόν) εὐγονίαν ποιεῖ, ἡ δὲ ἐκμελὴς ἀφορίαν καὶ παῖδας
ἀμούσους. Κݲ. Ὅτι Δημήτριος ὁ γεωμέτρης μέν, Πορφυρίου
 δὲ διδάσκαλος, εἰς τὴν σύζευξιν τῶν ὁμοίων ἀνάγει πάντα
καὶ ἐκ τῶν ἀριθμῶν δείκνυσθαί φησιν, ὅτι καὶ ἐν τῇ φύ-
σει κατὰ τὴν μῖξιν τῶν ἀνομοίων κρατεῖ τὸ χεῖρον. καὶ
γὰρ τίκτουσι περιττοὺς οἱ περιττοὶ καὶ οἱ χείρους ἐναντίους,
 f. 41.r . I οἱ ἄρτιοι· ὁ γὰρ ἐξ ἀρτίου ἄρτιος. οἱ δὲ ἐξ ἀμφοῖν τοῖς
 χείροσιν ὁμοιοῦνται· ὁ γὰρ ἐξ ἀρτίου καὶ περισσοῦ ἄρτιος.
εἶναι οὖν τὸν ἀριθμὸν δηλωτικὸν τῆς ἐν τῇ συζεύξει τῶν
ἀγαθῶν καὶ μὴ ἀγαθῶν εἰς τὸ χεῖρον φορᾶς. ΚݲΑݲ. Ὅτι Σωσιγένης τὸν τέλειον ἐνιαυτὸν εἶναι συν-
ήγαγεν ἐκ μυριάδων τετάρτων μὲν ΛݲΔݲ, τρίτων δὲ ΔΤ . .,
 δευτέρων δὲ ΖݲΩݲΟݲςݲ, π[ρώ]των δὲ ΓݲΩݲΛݲς, καὶ ἔτι ἐτῶν . . .
τοῦτ]ον δὲ συνήγαγεν ἐκ τῶν συναποκαταστάσεων τῶν ἑπτὰ
σφαιρῶν. λαβὼν γὰρ ἑνὸς ἀποκατάστασιν ἀκριβῆ καὶ ἄλλον
εὗρεν τὸν ὑπὸ τούτων μετρούμενον, καὶ τρίτον προσέθηκεν
 1 cf. Plin. 2, 146 Lyd. de ost. 99, 4 Geop. XIV 11, 5 2 σχολὴ
5 ἀπόλω 10 ὡς add. Us. 12 ἐκμελὴσ εαν 15 an θ<ὃςθ>
εἰς? 18 post ἐναντίοσ ὡς im. add. m3 21 οδηλοτικὸν
23 cf. excursum 24 μυριάδων Hultsch] μονάδων 25 post
ἐτῶν 1. ΧΟ aut ΧΟ 28 προέθηκεν m1, σ supra ο, acc. acutum
in η, η supra εν ss. m3 (voluitne προσθήκνη?) 

 
καὶ ἑξῆς· καὶ οὕτως εὗρεν τὸν ὑπὸ πάντων. οὕτω δέ τινες
καὶ προρρήσεις ἀνέγραψαν, οὐ μόνον δωδεκαετηρίδας Διός,
ἀλλὰ καὶ Κρόνου καὶ Διός, ὡς ἑκάστου καὶ κατὰ τὴν ἓαυτοῦ
περίοδον καὶ κατὰ τὴν μετ’ ἄλλου τινὸς ἢ μετ’ ἄλλων
διάφορα συναποτελοῦντος. ΚݲΒݲ. Ὅτι Δερκυλλίδης τὴν τοῦ θείου σώματος περίοδον,
τὸ αὐτὸ τέλος ποιουμένην καὶ ἀρχήν, τοῦ μηδέποτε
συμπεσεῖσθαι τὸ πᾶν αἰτιᾶται. καὶ γὰρ τὴν ῥάβδον τὴν
περὶ τῷ δακτύλῳ κινουμένην μὴ πίπτειν, ἕως ἂν περιδινῆται,
καὶ τὸν ἐπὶ τῆς γῆς κυλιόμενον τροχόν· στάντα δὲ 
ταῦτα πίπτειν εὐθύς. εἰ οὖν συναποκαταστάντες εἰς ἓν σημεῖον
ἔστησαν οἱ ἀστέρες, ταὐτὸν ἂν ἔπαθον· νῦν δὲ τὸ
πέρας αὐτῶν ἀρχὴ ἄλλης γίνεται περιόδου· καὶ ἡ συναποκατάστασις,
οὐκ οὖσα στάσις ἀλλ’ ἀφετηρία τῆς ἑξῆς περιόδου,
τηρεῖ τὴν κοσμικὴν τάξιν. ΚݲΓݲ. Ὅτι αἱ ταῖς ἀρρήτοις διαμέτροις παρακείμεναι ῥηταὶ
μονάδι μείζους εἰσὶν ἢ ἐλάττους διπλασίου, διὰ τῶν
ἀριθμῶν οἱ Πυθαγόρειοι δεικνύ|ουσιν. ἐπεὶ γὰρ ἡ μονὰς f. 41v. 
πάντα ἐστὶν σπερματικῶς, δῆλον, φασίν, ὅρι καὶ πλευρά
ἐστιν καὶ διάμετρος. ἔστων οὖν δύο μονάδες, ἣ μὲν ὡς 
πλευρὰ ἣ δ]ὲ ὡς διάμετρος, καὶ προσκείσθω τῇ μὲν ὡς
πλευρᾷ μία διάμετρος, τῇ δὲ ὡς διαμέτρῳ πλευραὶ δύο,
ἐπείπερ ἡ ὡς διάμετρος μονάδι ἐλάσσων ἢ διπλασία τῆς ὡς
πλευρᾶς. ἔσται οὖν οὕτως ἣ μὲν δυεῖν μονάδων, ἣ δὲ
τριῶν· καὶ τὰ μὲν ἀπὸ τούτων τῆς μὲν τεσσάρων, τῆς 
 2 minimus enim lovis circuitus XII est annorum 3 Διὸς
etsi facile per commutationem notarum astronomicarum cor-
ruptum esse potest, tamen mutare nolui; nam et scribere debebat.
v. g. τριακοντασετηρίδας Κρόνου καὶ πεντεκαιδεκαετηρίδας
Ἄρεος et cogitare poterat de tractatibus, quibus quid et lup-
piter et Saturnus per XII annorum spatium efficerent prae-
dicebatur 17 διπλασίου] διάμετροι 18 πυθαγόρι-οι m1
(i- ir.), ει ex ι m3 20 ἴστων Eeitz.] ἴστω 25 μὲν post
suspectum 

 
δὲ ἐννέα, ὅπερ ἐστὶν μονάδι μεῖχον ἣ διπλάσιον. πάλιν
προσκείσθω τῇ μὲν Μιν μία διάμετρος ἡ τριῶν, τῇ δὲ
τριῶν διαμέτρῳ δὶς ἡ πλευρὰ ταῖν δυεῖν. ἔσται οὖν ἡ μὲν
πλευρὰ πέντε τινῶν, ἡ δὲ διάμετρος ἑπτά τινων, καὶ τὰ
 ἀπ᾿ αὐτῶν τῆς μὲν κε, τῆς δὲ μθ', μονάδι ἐλάσσονα ἢ
διπλάσιον. ᾗ καὶ ὁ Πλάτων εἶπεν τὸν ὀκτὼ καὶ τετταράκοντα
ἀριθμὸν εἶναι ἀπὸ διαμέτρων Μῶν μὲν πεμπάδος
δεομένων ἑνός, ἀρρήτων δὲ δεομένων δυεῖν, ἐπειδὴ διπλάσιον
ἡ διάμετρος δύναται τῆς πλευρᾶς. ἐὰν δὲ λάβωμεν
 ἁπάσας τὰς ἀπὸ τῶν τοιούτων διαμέτρων, ἔσονται διπλάσιαι
ὄντως, ὧν ἑκάστη μονάδι μείζων ἢ ἐλάσσων διπλασίου·
οἷον ἡ ἐννέα μετὰ τοῦ μθ' τῆς τοῦ κε καὶ δ'. διὸ καὶ οἱ
Πυθαγόρειοι ἐθάρρησαν τῇ μεθόδῳ. ΚݲΔݲ. Ὅτι τὸ μὲν τρίγωνον αὐτό φασιν οἱ περὶ τὸν
 Δερκυλλίδην ἐοικέναι τοῖς πρώτοις φύλαξιν διὰ τὴν τῶν
λόγων κοινωνίαν, τῶν μὲν περιεχουσῶν τὸν πρῶτον ἐν συμφωνίᾳ
λόγον ἐχουσῶν, τῆς δ’ ὑποτεινούσης † ἢ δυναμένης
ἀμφοῖν· τοὺς δὲ ἀπὸ τούτων τετάρτους ἀριθμοὺς τρὶς αὐξηθέντων
 19 ἐοικέναι τοῖς τετάρτοις· ἐν οἶς ὁ μέν ἐστιν ὁμοιότητι
 f. 42r. φίλος, ὁ ݲρ, ὁ δὲ ἀνο | μοιότητι, ὁ οݲεݲ. καὶ
γεννᾷ] τοιοῦτον ἄλλον τὸν μύρια, ὁ δὲ ἀνόμοιον μετ
ἐκείνου τὸν ΖΦ. ὧνπερ ὁ μέν ἐστιν εὐγονίας αἴτιος τὸ
ὅμοιον . .8. συνάγων εἰς ἀπογέννησιν, ὁ δὲ ἀφορ[ίας, ὃς]
ἀνόμοια συζεύγνυσιν . .12. . παραδείγματά εἰσιν τῆς τῶν
 ὁμοίων καὶ ἀνο]μοίων συναφῆς, ἃ παρ[ιδ]όν[τας τοὺς ἄρχον]τας
λύειν τὴν πολιτείαν. ΚΕ. Ὅτι καὶ Νικόλαος καὶ Μάγνος ὁ γεωμέτρης τὰ
Νικολάου παραφράζων δόξαν τὴν αὐτὴν ἔσχον, λέγοντες
 3 δυσιν, corr. Reitz. 6 ] η 8 ἀρρήτου 13 πυθαγόριοι
ιοι ir.) 17 ἢ] expectas διπλάσιον 18 τρεῖσ 20 οέ]
ο uv. 23 nempe ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ] 24 συζεύγνυσι uv.
Ι fort. ὥστε οἱ ἀριθμοὶ] 25 παριδόντας e vestigiis certum 

 
παραδείγματι τῷ ἀριθμῷ χρῆσθαι τὸν Πλάτωνα τῆς τῶν
πολιτειῶν μεταβολῆς καὶ Μούσαις αὐτὸν ἀναθεῖναι διὰ τὴν
περὶ τὰ ἀναθήματα τιμὴν δεικνύντα ὅτι, ὡ[ς ἐ]ν τοῖς ἀριθμοῖς
αἱ ποιαὶ συζεύξεις ὁμοίους ἢ ἀνομοίου ἀποτελοῦσιν
τοὺς ἐξ αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν τοῖς βίοις· καὶ ὡς χρὴ τοὺς 
ἄρχοντας εἰς ταῦτα βλέπειν, . ἵνα μένωσιν οἱ γεννώμενοι τοῖς
πατράσιν ὅμοιοι καὶ μὴ δι' ἀνομοιότητα εἰς ἄλλην μεταστῶσιν
πολιτείαν· τὴν δὲ ὁμοιότητα τῆς τοῦ ἀγαθοῦ εἶναι
συστοιχ[ίας]. λαμβάνειν δὲ καὶ περιόδων ἀριθμόν, οὐχ ὡς
καθ’ εἱμαρμένην τῶν συνόδων γιγνομένων , ἀλλ’ ὡς αφειλόντων 
τῶν συζευγνυμένων κατὰ τὴν προσήκουσαν ὥραν
συζεύγνυσθαι τῆς ἡλικίας· καὶ εἶναι τοῦτον τὸν καιρὸν ἐν
τῇ συμμετρίᾳ τῶν γαμούντων, ἕνα καθ’ ἡλικίαν
παιδοποιῶσιν. Κݲςݲ. Ὅτι ἀπὸ τοῦ τριγώνου τούτου δείκνυσιν Πυθαγόρας 
τὰς τῶν ἑπταμήνων καὶ ἐννεαμήνων εὐγονίας καὶ τὰς
τῶν ὀκταμήνων πηρώσεις· εἰσὶν γὰρ αὐτοῦ οἱ ἀριθμοὶ τῶν
περὶ τὴν ὀρθὴν γλωχίνων· ἐκάλουν δὲ οὔτω τὰς περὶ τὴν
I . .55. ν, γλωχῖνες . .20. ἐστὶν η'. . . θ' ἡ δ . . . . . . f. 42v.
γὰρ . ουμε . ῆσ. . . . ς', ὁμοῦ λἐ ἐ . .8. λειος αὐγ . .7. . ἑπταμηνι 
. .8. καὶ οθ' τῶν ὀξειῶν αἱ γλωχῖνες . .10. ς, ὁ ιβ'
καὶ ὁμοῦ ἡ περὶ τὴν ὀρθήν, . . . . ζ' καὶ τὸ ἐμβαδόν, ὅ
ἐστιν ζ' μετὰ τῆς τριάδος τοῦ ἀριθμοῦ . . . . . τῶν πλευ-
ρῶν· τρὶς γάρ εἰσιν β' . . . οἳ συντιθέμενοι ποιοῦσιν τὸν
με· ἐφ’ ὃν ὁ ς' . . . . . . ἐννεάμηνον. 15 cf. Diels Doxogr. 427 sqq. Gell. III 10, 8 Censorin. 7 sqq.
theol. ar. 42, 8. 55, 25 (et Ast) infra cap. λδ'; praeterea tractatum
quem. ed. Reitzenstein Berl. phil. Wochenschr. 1889 c.
624 adn. Ι ἀπὸ Reitz.] ὑπὸ 17 πειρώσεισ, corr. Rtz.
18 cf. Hero defin. VI ἐπίπεδος δὲ γωνία ἡ ἐν ἐπιπέδῳ πρὸς
ἀλλήλας σύννευσις τῶν γραμμῶν ἢ γραμμῆς εὐθείας πρὸς ἐνὶ
σημείῳ κλάσις· οὕτω γοῦν γλωχῖνας ἐκάλουν οἱ Πυθαγόρειοι
τὰς γωνίας. numeri 210. 240. 270, qui septem octo novem
menses complent, fiunt, si 35. 40. 45 sexies multiplicaveris (cf.
infra c. λδ') ΚݲΖݲ. Ὅτι ἐπειδὴ ἀδύνατον ῥητὴν εἶναι τὴν διάμετρον
τῆς πλευρᾶς οὔσης ῥητῆς οὐ γάρ ἐστιν τετράγωνος ἀριθμὸς
τετραγώνου διπλάσιος· ᾡ καὶ δῆλον ὅτι ἀσύμμετρά ἐστιν
μεγέθη, καὶ ὅτι Ἐπίκουρος ψευδῶς ποιῶν μέτρον τὴν ἀστινμεγέθη,
 πάντων σωμάτων καὶ ὁ Ξενοκράτης τὴν ἄτομον γραμμὴν
τῶν γραμμῶν), ἐπενόησαν οὕτω λέγειν οἱ Πυθαγόρειοι
καὶ Πλάτων, τῆς πλευρᾶς οὔσης ῥητῆς τὴν διάμετρον ῥητὴν
οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ’ ἐν οἷς δύνανται τετραγώνοις, τοῦ
διπλασίου λόγου, ὃν δεῖ τὴν διάμετρον ποιεῖν, ἢ μονάδι
 [δέ]ουσαν ἢ μονάδι πλεονάζουσαν· πλεονάζουσαν μὲν
τοῦ Δ τὸν Θ, δέουσαν δὲ ὡς τοῦ ΚΕ τὸν ΜΘ. Προετίθεσαν
δὲ οἱ Πυθαγόρειοι τούτου τοιόνδε θεώρημα γλαφυρὸν
περὶ τῶν διαμέτρων καὶ πλευρῶν, ὅτι ἡ μὲν διάμετρος
προσλαβοῦσα τὴν πλευράν , ἦς ἐστιν διάμετρος, γίνεται
 πλευρά, ἡ δὲ πλευρὰ ἑαυτῇ συντεθεῖσα καὶ προσλαβοῦσα
τὴν διάμετρον τὴν ἑαυτῆς γίνεται διάμετρος. καὶ τοῦτο
δείκνυται διὰ τῶν ἐν τῷ δευτέρῳ στοιχείων γραμμικῶς
 f.43r . ἀπ᾿ ἐκείνου. ἐὰν εὐθεῖα τμηθῇ δίχα, προσλάβῃ δὲ Ι εὐθεῖαν,
τὸ ἀπὸ τῆς [ὅλης σὺν τῇ προσκειμένῃ] καὶ τὸ
 ταύ]της μόνης τετράγωνα δι]πλάσια τοῦ τε ἀπὸ τῆς ἡμισεί[ας
καὶ τοῦ ἀπὸ] τῆς συγκειμένης ἐκ τῆς ἡμ[ισείας καὶ
τῆς] προσληφθείσης. ἔστω γὰρ πλ[ευρὰ ἡ ΑΒ καὶ ἔση]
αὐτῇ ἡ ΒΓ] καὶ διάμετρος τῆς ΑΒ ἡ ΓΔ διπλά]σιον αὐτῆς
δυναμένη, διὰ τὸ θεώρημα ἔσται τὸ ἀπὸ τῆς ΑΔ μετὰ
 3 ὅ Ι . . . σύμμετρα 4 ποιεῖ Heinze 5 Xenocr. fr. 43
Heinze 6 an ἐπενόησαν), οὕτω λ. θ<εἰώθασινθ>?
(εἰ (ει ex ι m3), idem 161, 3 8 nempe δύναται
suppl. Reitz. 11 προσετίθεσαν 17 nempe θ<τῶνθ>
γρ ὑπ᾿ Εὐκλείδου (elem. II 10) Ι sic Eucl.: ἐὰν εὐθεῖα γραμμὴν
τημθῇ δίχα, προστεθῇ δέ τις αὐτῇ εὐθεῖα ἐπ’ εὐθείας, τὸ
ἀπὸ τῆς ὅλης σὺν τῇ προσκειμένῃ καὶ τὸ ἀπὸ τῆς προσκειμένης
τὰ συναμφότερα τετράγωνα διπλάσιά ἐστι τοῦ τε ἀπὸ τῆς ἡμισείας
καὶ τοῦ ἀπὸ τῆς συγκειμένης ἔκ τε τῆς ἡμισείας καὶ τῆς
προσκειμένης ὡς ἀπὸ μιᾶς ἀναγραφέντος τετραγώνου. 24 post
θεώρημα fort. 2 litt. (οὖν ?) 

 
τοῦ ἀπὸ τῆς ΔݲΓݲ διπλάσιον τοῦ ἀπὸ τῆς ΑݲΒݲ καὶ ἀπὸ τῆς
ΒݲΔݲ. ὧν τὸ ἀπὸ τῆς ΔݲΓݲ διπλάσιον τοῦ ἀπὸ τῆς ΑݲΒݲ· καὶ
λο[ιπὸν] ἄρα τὸ ἀπὸ τῆς ΑΔ τοῦ ἀπὸ τῆς ΒΔ διπλάσιον·
ἐὰν γὰρ ᾖ ὡς ὅλον πρὸς ὅλον, οὕτως ἀφα[ιρεθὲν] πρὸς
ἀφαιρεθέν, ἔσται καὶ τὸ λοιπὸν πρὸς τὸ λοι]πὸν ὡς ὅλον 
πρὸς ὅλον. [ἡ] ἄρα ΓݲΔݲ διάμετρος προσλαβοῦσα τὴν ΒݲΓݲ
πλευράν ἐστι πλευρά· ἡ δὲ ΑݲΒݲ ἑαυτὴν προσλαβοῦσα τὴν
ΒݲΓݲ καὶ τὴν διάμετρον ἑαυτῆς τὴν ΓݲΔݲ ἐστὶ διάμετρος·
δύν[αται] γὰρ διπλάσιον τῆς πλευρᾶς τῆς ΔݲΒݲ. Ταῦτα μὲν
οὖν ταύτῃ· δεικνύσθω δὲ ἐπὶ τῶν ῥητῶν διαμέτρων ἀριθμητικῶς, 
ἃς εἴπομεν μονάδι μείζους εἶναι ἢ ἐλάσσους. ἔστω
μονάς, περὶ δὲ αὐτὴν ἔστω μονάς, θ<ἣθ> καὶ πλευρά
ἑαυτῆς, διότι ἅπαξ τὸ ἓν γίνεται ἴν, καὶ διάμετρος ῥητή,
μονάδι ποιοῦσα ἔλασσον τοῦ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς, τοῦτ᾿ ἔστιν
τοῦ ἀφ᾿ ἑαυτῆς· ἂν γὰρ προσλάβῃ μονάδα τὸ ἀπ᾿ αὐτῆς, 
ὅ ἐστι τὸ ἕν, γίνεται τοῦ ἀπὸ αὐτῆς ὡς πλευρᾶς διπλάσιον.
λαβέτω οὖν ἡ διαμετρικὴ μονὰς πλευράν, ὅ ἐστι μονάδα
(καὶ γὰρ αὕτη διάμετρος ἦν), γίνεται δυὰς καὶ πλευρὰ τετράδος·
ἡ δὲ πλευρικὴ μονὰς ἑαυτῇ συντεθεῖσα λαβέτω διάμετρον
ἄλλην μονάδα (ἦν γὰρ καὶ ἡ διαμετρική) , γίνεται 
τριὰς καὶ ποιεῖ τὸν ἐννέα, μονάδι μείζονα τοῦ ἀπὸ δυάδος·
καὶ ἑξῆς ἡ δυὰς προσ|λαβέτω πλευρὰ οὖσα τὴν τριάδα " f.43v. 
δι]άμ[ετρ]ον οὖσαν, γίν[εται πεμπ]άς· καὶ ἡ τρι]ὰς προσ[λαβοῦσα]
λαβοῦσα] δὶς τὴν δυάδα γίνεται ἑπ[τάς]. καὶ ἔστι τὸ μὲν
ἀπὸ τῆς πεντάδος εἴκοσι πέντε, τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἑ[πτά]δος 
τεσσαράκοντα ݲ, ὅς ἐστι μο]νάδι ἐλάσ[σων τοῦ] ἀπὸ
πεμ[πά]δος. πάλιν ἡ πεμπὰς προσλαβέτω τὴν ἑπτάδα καὶ
 1 ΔݲΓݲ an ΑݲΓݲ inc. 3 ΒݲΔݲ ΒݲΑݲ uv. 4. 5 suppl. 
 6 πρὸς ὅλον fuit im., sed non iam conspicitur nisi in f. 42v 
 7 post ΑݲΒݲ fort. aliquid scriptum fuit πρὸς?); quod in f. 42v
legitur μὲν, per spatium, non per sententiam huc referre licet
Β 
 9 ΔݲΒݲ ΑݲΔݲ 11 ἴστω μονάσ — μονὰσ im. m3 12 περὶ κτλ.
non capio Ι ἣ add. Reitz. 18 an αὑτῆ? 20 an καὶ ἡ]]? 

 
ἡ ἑπτὰς δὶς τὴν πεμπάδα· γίνεται ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ δώδεκα
ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρα, ὁ δὲ ἀπὸ τοῦ ἑπτακαίδεκα
διακόσια ὀγδοήκοντα ἐννέα, ὃς ἐστι μονάδι μείζων ἢ διπλάσοις
τοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρα· καὶ ἀεὶ οὕτως. ΚݲΗݲ. Ὅτι δαιμονίως ὁ Ἀμέλιος διττὴν εἰπὼν τὴν ἀρετήν,
τὴν μὲν ἔνδον ζῶσαν ὡς τὴν θεωρίαν, τὴν δὲ ἐκτὸς
ὡς τὴν πρακτικήν, διὰ μὲν τὴν θεωρίαν σοφοὺς λέγει
κεκλῆσθαι τοὺς φύλακας, διὰ δὲ τὰς πράξεις λογισμῷ μετ
αἰσθήσεως ἐνεργοῦντας, σφαλεροῦ κριτηρίου, πταίειν· καὶ
 δι’ ἐκείνην μὲν εἱμαρμένῃ μὴ κοινωνεῖν, διὰ δὲ ταύτην
μεθ’ εἱμαρμένης ζῆν καὶ συμπλέκειν τῇ εἱμαρμένῃ τὸ ἐφ’
ἡμῖν. καὶ ὥσπερ ἄνευ εἱμαρμένης τὸ ἐφ᾿ ἡμῖν εἰς τὰ ἔξω
μὴ δρᾶν, οὕτως ἐν πολλοῖς μηδὲ τὴν εἱμαρμένην ἄνευ τοῦ
ἐφ’ ἡμῖν· μέρος γὰρ καὶ τοῦτο τοῦ κόσμου· τὴν δ’ εἱμαρμένην
 εἱρμὸν εἶναι τῶν αἰτίων μερικῶν καὶ ὅλων. συνάγειν
οὖν τὸν Πλάτωνα τῇ περιφορᾷ τὴν τοῦ ἐφ’ ἡμῖν
αἰτίαν· καὶ ἐπειδὴ περὶ σοφῶν ὁ λόγος ἦν, ταῖς πρακτικαῖς
αὐτῶν ἐνεργείαις ἀναθεῖναι τὴν ἀτευξίαν· καὶ ταύταις οὐ
ταῖς λογιστικαῖς, ἀλλὰ ταῖς αἰσθητικαῖς. [[καὶ]]
 δὲ ὁ λογισμὸς ἐν αὐτοῖς, οὐχ ἡ αἴσθησις οὐδὲ γὰρ πέφυκεν),
 f. 44r . κεν), ταύ|τῃ χεῖρον πράττει τοῦ ἁπ[λοῦ διὰ τὸ μὴ
ἀκρι]βὲς μηδὲ σαφὲς τῶν αἰσθήσεων· ἃς πολλάκις] διαβέβληκεν
ἀποδεί[ξας] . .14. . καὶ ἐν τούτοις εἶπεν [p. ·
οὐδὲν μᾶλλον τεύξον]ται τῆς εὐγονίας τοῦ ἀνθρωπείου
 γένους ἢ δυσγονίας· τοῦτο γάρ φασιν αἱ Μοῦσαι τὸ [ὑ]μέτερον
γένος, ἅτε διαλεγόμεναι ἀνθρώποις καὶ χρησμῳδοῦσαι
τὴν ἐσομένην λύσιν τῆς ἀρίστης πολιτείας. οὐδὲν οὖν
μᾶλλον τεύξονται διὰ τὸ λογισμῷ χρῆσθαι μετ’ αἰσθήσεως,
 1 δὶς] δὲ 7 λέγειν 10 post κοινωνεῖν extat εἶναι, sed
exp. m3 uv. 13 δρᾶ-ν (an δρᾷ?) 21 ἁπλοῦ dedi dubitanter
cl. p. 30, 1 22 post διαβέβληκεν colon et im. paragraphus;
1. αποδει . . συμμο inc. (latetne ἀσυμμέτρους?) 25 cf. Pl. 546a:
γένους δὲ ὑμετέρου εὐγονίας τε καὶ ἀφορίας . . . 

 
ὅπερ ἄν τις ὑπέλαβεν τὴν διπλῆν γνῶσιν διπλασιάζειν τὴν
τεῦξιν οὗ βούλονται τυχεῖν· τοὐναντίον γάρ φασιν, οὐ μᾶλλον
ἀλλ᾿ ἦττον τεύξονται τοῦ καιροῦ διὰ τὴν αἴσθησιν.
ἁμαρτήσονται γὰρ δι’ αὐτὴν καὶ ταῦτα ὄντες οἱ ἀκρότατοι
διὰ τὴν παιδείαν οἱ φύλακες. Κݲݲ. Ὅτι παραδόξως ὁ Ἀμέλιος ἐξηγήσατο, θεῖον γενητὸν
οὐ τὸν κόσμον οὐδὲ τὸν οὐρανὸν ὡς πάντες, ἀλλὰ θεὸν
μὲν εἰπὼν πᾶν τὸ νοητόν, θεῖον δὲ πᾶν τὸ οὐράνιον, θεῖον
γενητὸν εἰρῆσθαί φησιν πᾶν τὸ ὑπουράνιον, κυρίως ακούσας
τὸ γενητόν. τὴν οὖν τούτου περίοδον ἀριθμὸν τέλειον 
περιλαμβάνειν, τὸν χρόνον, ὅς ἐστι τὰ τῶν ὀκτὼ περιόδων
τάχη σχόντα κεφαλήν, περιλαμβάνειν δὲ τῷ κατὰ τὴν κίνησιν
ἐκείνων καὶ περίοδον ἀνακυκλεῖσθαι τὰ τῇδε, καὶ ἀποκαθισταμένων
σχῆμα ταὐτὸν καὶ τάξιν ἀπολαμβάνειν. καὶ
δοκεῖ τὸν τέλειον ἀριθμὸν συμφώνως ἀκούειν θ<τῷθ> ἐν Τιμαίῳ
[p. 39d] ῥηθέντι· καὶ γὰρ ἐκεῖ τέλειον ἀριθμὸν
χρόνου προσείρηκεν τὸν ἐκ τῶν περιόδων τῶν ὀκτὼ τῆς
συναποκαταστάσεως, ὅταν τούτων πασῶν τὰ τάχη συμπεραν-
θέντα ἔχῃ Ι κεφαλὴν τῷ τοῦ ὁμ]οίως ἰόντος ἀνα[μετρηθέντα f.44v. 
κύκλῳ]. τοῦτον μὲν οὖν δοκεῖ συμφώνω]ς ἀκοῦσαι 
κα[θ]άπερ εἴπομεν· ἐκεῖνο δὲ] ἤδη περιττότερον, τὸ θεῖον
γενητὸν] λαβεῖν τὸ ὑπὸ σελήνην, εἰ καὶ προσε[χὲς τοῦ]το
τῷ ἀνθρωπείῳ γενητῷ, περὶ οὗ προηγουμένως ὁ παρὼν λόγος.
καὶ πάλιν οὕτως ὁ λόγος κατορθοῖ μᾶλλον ἢ ὁ τὸν
οὐρανὸν ἢ τὸν κόσμον ἀκούων· οὐ γὰρ λίνον λίνῳ συνάπτειν 
ἐστίν, τῷ κόσμῳ ἢ τῷ οὐρανῷ τὸ ἀνθρώπειον γένος· κατορθῶν
οὖν, ὅπερ ἔφην, καὶ ταύτῃ, τῷ τὸ προσεχὲς λαμβάνειν
 1 τὴν τεῦξιν M3] τῆι τεύξει m1 8 δὲ post θεῖον ss. m3?
inter θεῖον et γενητὸν δὲ ss. M3? 10 τότε γενητὸν m1, corr,
m3 12 τὰ μὴ ex τάχη m3 (at cf. Tim. 39d) 15 τῷ add.
Reitz. 20 συμφώνως supplevi cunctanter cf. 1. 15. 31, 1; δασ
potius ante ἀκοῦσαι 1. 21 spatium inter θεῖον et λαβεῖν fort.
2— 3 litteris maius 22 τὸ ὑπὸ] 1. τὰ ϋπο 24 ὁ post ἢ
ss. m3 uv. 

 
τῷ ἀνθρωπείῳ γενητῷ, καὶ τῷ τὸν τέλειον ἀριθμὸν συμφώνως
ἀκούειν πρὸς τὸν ἐν Τιμαίῳ ῥηθέντα τέλειον ἐνιαυτόν,
οὐκέτι τὴν τοῦ θείου γενητοῦ προσηγορίαν ἐφαρμόζειν
δύναται Πλάτωνι σύμφωνα λέγων τῷ ὑπὸ σελήνην, ὃ πολλαχοῦ
 Πλάτων σπηλαίῳ προσεικάζων καὶ ψυχῶν τόπον
δυστυχουσῶν καὶ λήθης χῶρον θ<ἀποκαλῶνθ> οὐκ ἂν
θεῖον γενητόν, ἀλλὰ θνητὸν τόπον· ὡς καὶ ἐν
Θεαιτήτῳ [p. 176a] λέγει, τὰ κακὰ ἐνταῦθα φὰς καὶ τόνδε
τὸν θνητὸν τόπον περιπολεῖν. ὅτι οὖν ἐστι καὶ ἐν τῷ ὑπὸ
 σελήνην ἀεὶ κυκλούμενον ἢ θεῶν γένος ἢ δαιμόνων τοῖς
οὐρανίοις ἑπόμενον ἀεὶ τὸ αὐτὸ κατ’ ἀριθμόν, ζῶν περιοδικῶς,
τοῦτο ἔδει καὶ ἐνταῦθα τίθεσθαι θεῖον γενητόν· ὅσον
δὲ ἢ ἐν τοῖς ὅλοις [[τοῖς]] στοιχείοις ἐστὶ μεταβάλλον,
τὸν οὐράνιον κύκλον, ἢ ἐν τοῖς μερικοῖς ζῴοις, ἀπὸ
 τῶν αὐτῶν ἐπὶ τὰ αὐτὰ κατ’ εἶδος μόνον περιαγόμενον,
τοῦτο μόνως καλεῖν γενητόν, οὐκ ἔχον τὸ ταὐτὸν ὥσπερ τὸ
 f. 45r . θεῖον γενητὸν κατ᾿ ἀριθμόν, ἀλλ’ ὥσπερ εἴρηται κα|τ᾿
εἶδος· ὁποῖόν ἐστιν τὸ] ἀνθρώπειόν τε] καὶ τὸ τῶν ἄλλων
[ἀλόγω]ν ζῴων γένος καὶ τὸ] τῶν φυτῶν· ἐν οἶς
 ἐστιν εὐγονία καὶ δυσγονία κατὰ τὰς περιτροπὰς τῶν κύκλων,
ὡς αὐτός φησιν [VIII 546a] , τῶν οὐρανίων. Λݲ. Ὅτι περὶ καθ[όδων] ψυχικῶν εἶναι τὰ δόγ]ματά
φησιν ὁ Ἀμέλιος. τὴν γὰρ ψυχὴν ἄνω μένουσαν εἶναι
πάντα μοναδικῶς καὶ κυκλικῶς, ὡς μὲν λόγων ἔχουσαν πλῆθος
 μοναδικῶς, ὡς δὲ συνεχῆ καὶ ἡνωμένην καὶ ὡς ἐπεστραμμένην
πρὸς ἑαυτὴν κυκλικῶς· κατιοῦσαν δὲ γεννᾶν
ἀριθμὸν καὶ τρίγωνον, καὶ ὡς μὲν ῥυϊσκομένην ὡς ἀπὸ
 1 τὸν ex τὸ m3 uv. 4 o ss. m3 5 post Πλάτων ss. ἐν
m3 | cf. rep. VII 514a Χ 621a 7 ἀλλὰ θνητὸν im. m3 Ι sic Pl. :
ὔτ᾿ ἐν θεοῖς αὐτὰ τὰ κακὰ) ἱδρῦσθαι, τὴν δὲ θνητὴν φύσιν καὶ
τόνδε τὸν τόπον περιπολεῖ ἐξ ἀνάγκης. 8 an κατὰ pro καὶ? nisi
ἐνταῦθα φὰς corruptum est 13 τοῖς alterum ss. 14 ἢ ss. M3 
 16 τὸ prius ss. m3 18 ante ἀνθρώπεινο (esse potest etiam
ἀνθρώπων) fort. est καὶ 22 δόγματα] 1. δίχματα 27 ῥυϊσκομένη 

 
μονάδος ἑαυτῆς τὸν πρῶτον ἀριθμὸν ἀποτελεῖν τὸν τρία (ἐν
γὰρ αὐτῇ τῇ ῥύσει ἡ δυάς), ὡς δὲ θέσιν λαμβάνουσαν τὴν
κάθετον ποιεῖν, πίπτειν δὲ εἰς τὴν ἀπλανῆ, καὶ ταύτης εἰς
λοξὸν τὸν ζῳοφόρον (ἀρχὴ γὰρ γενέσεως)· κάθετον δὲ τριαδικῶς
ποιήσασαν διοδεύειν τὸ πλάτος, ἐν ᾧ πέπτωκεν, οἷον 
πλαγίως κινηθεῖσαν καὶ ποιεῖν τὴν λοιπὴν τῶν περὶ τὴν
ὀρθὴν τετραδικῶς· ποθοῦσαν δὲ τὸ ἐντὸς αὐτῆς ὡς ἂν οὐκ
ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς ἐπιστρέφουσαν πάλιν εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς
καθέτου ποιεῖν τὴν ὑποτείνουσαν. ΛݲΑݲ. Ὅτι ὁ Ἀμέλιος οὕτως ὑποστήσας τὸ τρίγωνον 
ἀξιοῖ σπορᾶς μὲν ἀρχὴν ποιεῖσθαι τὸν αἰγόκερω, τῶν ἀρχόν-
των ἐφεστώτων· τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ζῷα καὶ τὰ φυτὰ τὴν
φύσιν κινεῖν εἰς τὸ γεννᾶν, τοὺς δὲ ἀνθρώπους τὸν λόγον
χρῆναι τὸν ὁρῶντα τὸν καιρὸν ἄγειν ἐπὶ τὴν δέουσαν σποράν.
ὁ δὲ αἰγόκερως ὡς καὶ τοῦ ἡλιακοῦ φωτὸς ἀρχὴ τῆς 
ἐπανόδου σπόριμος, καὶ ἡ ἀπὸ τούτου τῇ καθέτῳ ἴση τριζῳδία,
αἰγόκερως ὑδροχόος ἰχθύες. κυήσεως Ι [δὲ] χ[ρόν]ον f.45v. 
ἐπιτηδειότατον τὸν ἀπὸ ἰχθύων ὡς γονίμων ἐν τοῖς ἑπομένοις
τέτταρσιν ζῳδίοις, κρι[ῷ ταύ]ρῳ διδύμοις καρκίνῳ
(καὶ γὰρ ἡ γῆ ἥκιστα τὸ γόνιμον ἐν τούτοις ἐκφαίνει τὸ 
ἑαυτῆς) · ἀποκυήσεως δὲ ἐν τοῖς λοιποῖς. ἀλλὰ τὰ μὲν ἑπτάμηνα
εἰς λέοντα τελευτᾶν (ἐπιλαμβάνειν γάρ τι καὶ τοῦ ἑξῆς)
καὶ εἶναι [[τὰ]] γόνιμα· τὰ δὲ ὀκτάμηνα εἰς παρθένον,
εἶναι ἄγονα διὰ τὴν παρθένον· τὰ δὲ ἐννεάμηνα εἰς ζυγὸν
καὶ θ<εἶναιθ> γόνιμα. Ταῦτα δὲ ὁρᾷς ὅπως πλάσμασιν ἔοικεν· 
εἰ μὲν γὰρ διὰ τὴν παρθένον ἄγονα γίνεται τὰ ἔχοντα
τὴν σπορίμην ὥραν θ<ἐνθ> αἰγοκέρωτι ὄντος ἡλίου,
 3 θετον m1 κά ss. m3? Ι εἰς alterum] ὡσ 4 trigonum
ponitur illud, cuius latera numero ternario quaternario quinario
respondent 12 ἄλλα im. m3 15 astrologis ἄγονος est et
στερώδης cf. Hephaest. 62, 25 exc. Laur. in Maximo 108, 23
ed. Ludwich 19 1. τέαρσιν, sed fort. σσ aut ττ ss. 20 τὸ]
τὸν 21 haec recte se habere non spondeo 

 
ἔδει τὰ ἐν τῇ παρθένῳ ὄντος αὐτοῦ τὴν ἐκτροπὴν ὑπομένοντα
εἶναι ἄγονα· εἰ δὲ διότι ὀκταμηνιαία ἡ ἐκτροπή,
κἂν μὴ ἡ παρθένος, ἀλλὰ ἄλλο τι ζῴδιον ᾖ ἐν ᾧ ἡ ἐκτροπὴr
θ<ἡθ> ὀκταμηνιαία, συμβήσεται ταὐτόν, καὶ ὁμοίως ἔν
 λέοντι καὶ ζυγῷ ἄγονα ἔσται· ὥσπερ καὶ ἡ ἱστορία διδάσκει
καὶ ἐν τούτοις ἄγονα γίνεσθαι καὶ ἐν τῇ παρθένῳ γόνιμα.
οὐκ ἄρα δεῖ ταύτην ὑφηγεῖσθαι τοῖς φύλαξιν τὴν μέθοδον
τῆς σπορᾶς τῶν ἐσομένων γονίμων ἀπ᾿ αὐτῆς. ΛݲΒݲ. Ὅτι Ἡρόφιλος ὁ ἰατρὸς καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν
 ἐλλογίμων ἕνα χρόνον φασὶν εἶναι γενέσεως θ<ὡςθ> καὶ
ἄλλοις ζῴοις· τὸν δὲ ἑπτάμηνον ἠπατημένων ὑποληφθῆναι
τῶν γυναικῶν, διὰ τὸ καὶ μετὰ σύλληψιν καὶ ἐπὶ δύο μῆνας
καθαίρεσθαί τινας καὶ οἴεσθαι διὰ τὴν κάθαρσιν μὴ γεγονέναι
σύλληψιν. Οἱ δὲ Πυθαγόρειοι προσίενται, ὡς καὶ
 ὁρφεύς, καὶ τὰ ἑπτάμηνα, καὶ φασὶν ἐν μὲν λέ ἡμέραις
τὸ καταβληθὲν σπέρμα τύπον καὶ μορφὴν λαμβάνειν ἐπὶ Ι
 f. 46 r . τ[ῶ]ν ἑ . . ..125 . . . καὶ . . 28. . . ὅ]τι δὲ . .25. .. κυ]ήσεως χρόνον,
δῆλον καὶ ἐπὶ τῶν . . . . . αἳ μὲν] γὰρ καθ᾿ ἑκάστην
τίκτουσιν, αἳ δὲ διὰ μιᾶς, αἳ δὲ καὶ δὶς ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ.
 πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα ἐπ᾿ ἀνθρώπων εἶναι, ἃ ἐπὶ τῶν ἀλόγων
οὐχ ὁρῶμεν, οἷον καὶ τὴν λεγομένην κίσσαν .... νων καὶ
τὸ ἐπιθυμεῖν ὀστράκων ἢ ἑλίκων ἢ ὄξους, ἀποστρέφεσθαι
δὲ οἶνον καὶ πολύαιμα καὶ τὸν ἄνδρα πολλάκις· τῆς φύσεως
τὰ μὲν πολύαιμα φευγούσης, ἵνα μὴ ὑπὸ τοῦ πολλοῦ
 αἵματος τὸ σπέρμα κατακλυσθῇ, τὸν δὲ ἄνδρα, ἵνα μὴ
ἐνοχληθῇ ἡ μήτρα. καὶ γὰρ τοῦτο διάφορον ἴσχουσιν, ὅτι
 2 ὀκταμηνία, corr. m3 (idem 4) 8 ἀπ᾿ αὐτῆς suspectum
9 ὅτι — ἰατρὸσ m3 im. : φιλόστρατος m2 sed exp. 10 τοῖς
ἀνθρώποις suppl. Reitz. 14 πυθαγόριοι m1 corr. m3 1 cf.
Censorin. 9 Galen. XIX 454 Macrob. in somn. I 6, 14 ss. Well-
mannphil. Unters. XIV 152 4 Fredrich ibid. XV 128 17 fort. τῶν
ὀρνίθων 21 1. κίσσον ἐπίχ|νων; certe non est ἐγκυμόνων, quod
proponit Kalbfleisch 22 ἁλυκῶν Rad. 23 οἶνον ex οἴνου
25 κατακλυ-σθῆι, m1 supra κλυ ss. 8 (??) ι (non expedio)
Pboolxts, ed. Kroll. II. 3 

 
τὰ μὲν ἄλογα ἀπὸ συλλήψεως οὐ προσίεται συνουσίαν, ἄνθρωποι
δὲ μέχρις ἀποκυήσεως. ΛݲΓݲ. Ὅτι καὶ Ζωροάστρης μαρτυρεῖ τῇ γενέσει τῶν
ἑπταμήνων, προλέγειν πότε ἑπτάμηνον ἔσται διδάξας. λέγει
γὰρ οὕτως· αἱ κατὰ σύνοδον ἡλίου καὶ σελήνης γενόμεναι 
συλλήψεις ἐν πανσελήνοις ποιοῦνται τὰς
ἀποκυήσεις· αἱ δὲ κατὰ πανσέληνον ἐν συνόδοις·
καὶ διχομηνίαις δὲ γίγνονται ἀποκυήσεις, ἀπὸ
συνοδικῆς μὲν συλλήψεως αὐξανομένης σελήνης ἐν
τῷ αὐτῷ ζῳδίῳ, πανσεληνιακῆς δὲ μειουμένης (διχομηνίας
δὲ λέγει τὰς διχοτόμους). αἱ δὲ ἐν διχομηνίαις
συλλήψεις ἄγουσι τὰς ἀποκυήσεις αὐξόμεναι μὲν
εἰς πανσέληνον, μειούμεναι δὲ εἰς σύνοδον· αἱ δὲ
μέ|σαι τῶν συν[όδων καὶ] διχομήνων καὶ πανσελήν[ων f. 46v. 
... 55 . . κα]ταλαμβάνει τὸν ἥλι[ον] τότε 
μὲν ἐν τῷ αὐτῷ] ζῳδίῳ, τό]τε δὲ ἐν τῷ ἑξῆς,
ἐν . . . . . . . . κατ᾿ ἀρχὰς τοῦ ζῳδί[ου. ὅτε] δὲ ἡ γε-
νομένη καταλαμβάνει αὐτὸν ἐν τῷ τέλει, χρὴ τοῦτο
τηρεῖν, πότε ἡ σελήνη δύο ποιεῖται σχηματισμούς,
οἷον δύο συνόδους ἐν ἑνὶ μηνὶ ἐν τῷ αὐτῷ ζῳδίῳ 
τότε γὰρ ἑπτάμηνον τὸ γιγνόμενον. ἐν ᾧ γὰρ
πρώτως ἐφάνη τελειοῖ τὸ βρέφος· ὃ δὲ προσελάμβανεν
τῷ δρόμῳ τοῦ ἡλίου, τοῦτο ὑπετέμνετο τοῦ
ἐν τῇ γαστρὶ χρόνου. ΛݲΔݲ. Ὅτι καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς οἶδεν τὸν διπλοῦν τῶν 
γεννήσεων χρόνον· διὸ καὶ τὰς γυναῖκας καλεῖ διγόνους,
καὶ τὴν ὑπεροχὴν τοῦ πλήθους τῶν ἡμερῶν αὐτὸς εἶπεν,
καὶ ὅτι τὰ ὀκτάμηνα ἄγονα· καὶ εἰκότως. τῶν μὲν γὰρ
ἑπταμήνων ὁ πρῶτος ἀριθμὸς ὁ λέ ἐν ἀριθμοῖς ἐστιν ς' η
 8 κἀν Rad. 11 δοχομηνίαισ (ο prius ir.) 17 fort.
δὲ] κατ’ 23 ὑπετέμετο 25 cf. Theo 104, 2 26 δισγόνουσ σ
prius ir.) 28 μὲν ss. m3 29 sc. 6 . 35 = 210, 6 . 45 = 270 

 
θ' ιβ', ὧν οἱ ἄκροι τὸν διπλάσιον ἔχουσιν λόγον καὶ τὴν
διὰ πασῶν· τῶν δὲ ἐννεαμήνων ὁ πρῶτος ἀριθμὸς ἐν ἀριθμοῖς
συμφώνοις ς΄ θ' ιβ' ιή, ὧν οἱ ἄκροι τριπλάσιον ἔχουσιν
λόγον. μεταξὺ δὲ τούτων σύμφωνος ἄλλος οὐκ ἔστι λόγος,
 ὥστ᾿ εἰκότως συμφωνίας οὐκ οὔσης ἄγονα τὰ ὀκτάμηνα.
καὶ γὰρ οὖν οἱ μὲν ἀπὸ δυάδος ἕως ὀγδοάδος συντεθέντες
ποιοῦσιν τὸν λέ, οἱ δὲ ἀπὸ μονάδος ἕως ἐννεάδος τὸν με·
προσήκει δὲ ὀγδοάδι ἀρχὴ δυάς (κύβος γὰρ ἀπ᾿ αὐτῆς),
ἐννεάδι δὲ μονάς (ἓν γάρ ἐστι νέον ἡ ἐννεάς), μέσος δὲ
 τούτων οὐκ ἔστιν. ὥστ’ οὐδείς ἐστιν ἀριθμὸς ὀκτάμηνα
 f.47r ποιῶν, οὔτε ἀριθμητικῶς σκο|πούμενος οὔτε] . . . 120. . .
ποιεῖ γὰρ ὁ ς' ἐπὶ τὸν λέ τὸ]ν ἑπ[τάμηνον καὶ] ἐπὶ τὸν μέ
τὸν ἐννεάμηνον χρό[νον, ὁ δὲ] ς' ἐπὶ τὸν μ' τὸν ὀκτάμηνον
. . .10. . . κάμπτοντας ἐπὶ τοὺς ἐξ ἀρχῆς, [τὸν ἑπτὰ τὸν]
 ἐννέα τὸν ὀκτώ. τούτων δὲ ὃ μέν ἐστιν ἐκ τῶν] περὶ τὴν
ὀρθὴν τοῦ ῥηθησομένου τριγώνου, αἵ εἰσιν τετρὰς καὶ
τριάς, θήλεια καὶ ἄρρην· ὃ δὲ ἐκ τῶν μεγίστων, αἵ εἰσι
τετρὰς πεμπάς, πεμπάς, θήλεια καὶ ἄρρην· ὃ δὲ ἐκ μεγίστης καὶ
ἐλαχίστης, αἴ] εἰσι πεμπὰς τριάς, ἄρρενες ἄμφω· ὥστ᾿ εἰκότως
 ἄγονος. ὁ δὲ ς' ὀφθήσεται κατὰ τὸ ἐμβαδόν, ὅς ἐστι
γάμος· Μ’ εἰκότως ἄρρενα μὲν θήλει ζευγνὺς γόνιμός
ἐστιν, ἄρρενα δὲ ἀλλήλοις ἄγονος. Ταῦτα μὲν ἀπὸ τῶν
ἀριθμῶν. οἱ δὲ ἀνατομικοὶ ἱστόρησαν καὶ τὰς ἐν τοῖς
ἀριθμοῖς τούτοις διαφοράς · ὡς ὅταν ἐν ἓν ἡμέραις τὸ
 σπέρμα ἀφρωθῇ, περὶ τὰς ἑξῆς ή εἰς αἷμα μεταβάλλει, περὶ
δὲ τὰς ἑξῆς θ' σαρκοειδὲς γίνεται, περὶ δὲ τὰς λοιπὰς ιβ'
μορφοῦται· καὶ οὕτως ἐξῆς διοργανωθὲν τίκτεται ἑπτάμηνον.
καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως ἐν ταῖς ς' καὶ θ' καὶ ιβ' καὶ ιή
 6 ὀγδοάδοσ ex δυάδοσ m3 9 cf. ad 4, 21
 scripsisse debet ἐκ τῶν ἐλαχίστων περὶ, etsi spatium non
sufficit 20 cf. theol. ar. 38, 10 22 ἄγονα 24 cf.
Censor. 11, 3 et supra ad p. 33, 14 26 ταῖς λοιπαῖσ, corr. m3
28 τή] #x772; ir. 

 
τὸν ὅμοιον δέχεται τύπον· ὡς εἶναι τὸν ς' κοινὴν ἀρχήν,
διὸ καὶ οὗτος ποιεῖ ἑκάτερον. ΛݲΕݲ. Τὸν γεωμετρικὸν ἀριθμὸν ἀριθμητικῶς τε ἅμα δεῖ
καὶ γεωμετρικῶς θεωρῆσαι, καὶ πρός γε μουσικῶς, εἰ δυνάμεθα,
μεθα, καὶ ἀστρονομικῶς, ἔπειτα διαλεκτικῶς, εἴς τε τὴν ἀνθρωπείαν 
ἀναπέμψαι περίοδον καὶ εἰς τὴν τοῦ παντὸς κόσ-
μου θεωρίαν. Ἔστιν δὲ οὗτος Ι . . . . 60. . . ονα . . f. 47 v. 
. . . . . . ἐ]ν ᾡ πρώ[τῳ αὐξήσεις] . . . . . . . . πρ . . . . . . .
νατουσ . . 20. . . λόγους εἴτε τησυν . . . 18. . . δυνάμεναι
ποιοῦσαι τετραγώνους, δυνα[στευ]όμεναι δὲ ἀπ᾿ ἐκείνων τῶν 
δυνάμεων . . . . . . . . . . . τῶν τετραγώνων· τὸ γὰρ δυνάμενον
πᾶν πρὸς τὸ δυναστευόμενον ἀποδίδοται. καὶ πρὸς τούτοις
ὁμοιούντων τε καὶ ἀνομοιούντων ἀριθμῶν· ὁμοιούντων μὲν
τῶν τετραγωνικῶν ἢ κυβικῶν, ἀνομοιούντων δὲ τῶν ἀνίσοις
χρωμένων πλευραῖς ἢ ἐπιπέδων ἢ στερεῶν. καὶ ἐπὶ τούτοις 
καθ’ ὑποδιαίρεσιν τῶν ἀνομοιούντων ἑξῆς φησιν· αὐξόντων
τε καὶ φθινόντων· αὐξόντων μὲν τῶν ἰσάκις ἴσων μειζονά-
κις, ὧν ἐπὶ τὸ μεῖζον ἡ πρόοδος ἀπὸ τῆς ἰσότητος, φθινόν-
των δὲ τῶν ἰσάκις ἴσων ἀλασσονάκις· ὧν τοῖς μὲν ὄνομα
πλινθίδες φασὶ τοῖς φθίνουσιν, τοῖς δὲ δοκίδες τοῖς αὔξου 
σιν. αὗται δ’ οὖν αἱ αὐξήσεις μέχρι τεττάρων ὅρων προελθοῦσαι
τρεῖς ἐχόντων ἀποστάσεις ἀλλήλων (πάντων γὰρ
τεττάρων ὅρων συνεχῶν τρεῖς εἰσιν ἀποστάσεις) πάντα Μὰ
καὶ προσήγορα ποιοῦσιν, καὶ τοὺς δυναμένους καὶ τοὺς
δυναστευομένους, καὶ τοὺς ὁμοιοῦντας καὶ τοὺς ἀνομοιοῦντας 
ἀλλήλοις, καὶ τοὺς αὔξοντας καὶ φθίνοντας. γίνεται
γὰρ διάγραμμα κατὰ μὲν τὰ πλάγια τοὺς ὁμοιοῦντας ἔχον
καὶ ἀνομοιοῦντας, αὔξοντάς τε καὶ φθίνοντας, καθ’ ἕνα
λόγον συνδεομένους τὸν πυθμένα τὸν ἐκτεθησόμενον· κατὰ
 3 geometricum dicit Pl. 546c 11 suppl. ἐλάσσους?
19 ὄνομα] ἀνόμασιν ὀνομασία Rad.) 20 cf. Jambl. in Nicom.
35, 6 ss. 28 φθίνοντασ] ο ir. et ss. υ uv. 29 τῶν
ἐκτεθησομένων 

 
 f. 48r. δὲ τὰ σκέλη Ι τοὺς δυναμένους καὶ δυνα[στευομένους.
ἐπεὶ] δὲ οὗτός ἐστιν ὁ ἀριθμός, ἐν ᾧ πάντα ἀλλήλοις]
συμβαίνει, καλῶς ποιῶν . . . 14. . . ὧν ἐπίτριτος πυθμήν
. . 16. . . τῶν ἀριθμῶν ὧν αἱ αὐξήσεις. ἔστιν οὖν
 οὗτος] ὁ ἐπίτριτος πυθμὴν γ΄ καὶ δ΄· καὶ τούτων ἑκά]τερος
ἑφ’ ἑαυτὸν καὶ ἐπ' ἀλλήλους γίγνεται] θ΄ ιβ΄ ις΄ ἐν λόγῳ
τῷ αὐτῷ. καὶ αὖθις ὁ μὲν γ΄ κυβικῶς τρὶς τρία τρίς, καὶ
ὁ δ΄ ὡσ[αύ]τως τετράκις τέσσαρα τετράκις· μετ’ ἀλλήλων δὲ
τρὶς τρία τετράκις, τετράκις τέσσαρα τρίς· γίγνονται οὖν
 κυβικοὶ μὲν ἄκροι ὁ κζ΄ καὶ ξδ΄, δοκὶς. δὲ ὁ λς΄, δύο
ἔχων τριάδος καὶ μίαν τετράδος, πλινθὶς δὲ ὁ μη΄, δύο
πλευρὰς ἔχων τετράδος καὶ μίαν τριάδος. τούτων δὴ τῶν
τεττάρων ὄντων ἐφεξῆς ἐν τῷ ἐπιτρίτῳ λόγῳ ὅρων, κζ΄ λς΄
μή ξδ΄, καὶ τρεῖς ἀποστάσεις ἐχόντων, ὁ μὲν κζ΄ μετὰ τοῦ
 μη΄ ποιεῖ τὸν οε΄, ὁ δὲ λς΄ μετὰ τοῦ ξδ΄ τὸν ρ΄· οἷν ὁ μὲν
ρ΄ τετράγωνος ὢν ἐκ δεκάδος καὶ αὐτὸς τετραγωνισθεὶς
ποιεῖ τὸν μύρια· ὁ δὲ οε΄ γενόμενος ἐπὶ τὸν ρ΄ ποιεῖ τὸν
ζφ΄. καὶ εἰσὶν αὗται αἱ δύο ἁρμονίαι, ἣ μὲν ἰσάκις ἴση
(καὶ ὅπως, δῆλον ἐποίησεν εἰπών· ἑκατὸν τοσαυτάκις),
 ἣ δὲ ἰσομήκης μὲν ἐκείνῃ διὰ τὸν ρ΄, προμήκης δὲ διὰ τὸν
οε΄ τοῦ μήκους ἠλασσωμένου. εἰκότως οὖν εἶπεν τὸν ἐκίτριτον
πυθμένα τρὶς αὐξηθέντα τὰς δύο ποιεῖν ἁρμονίας·
μέχρι γὰρ τῶν στερεῶν προελθὼν τῶν τεσσάρων ἐκ τῆς
ἐκείνων συνθέσεως παρέχεται τὰς πλευρὰς τῶν δύο ἁρμονιῶν,
 τὸν ἑκατὸν καὶ τὸν ἑβδομηκονταπέντε. τὴν μὲν οὖν
ταυτομήκη μοναχῶς ἐδήλωσεν, ἰσάκις ἴσην ὁρισάμενος καὶ
προσθεὶς ἑκατὸν τοσαυτάκις· τὸ γὰρ ἰσάκις ἴσην ἠδύνατο
 f.48v. καὶ ἄλλον ποι|εῖν] . . 15. . . ἴση μ]ὴν ἰσάκις εἰκ[ότως
 3 post ποιῶν 1. ἀ (v. g. ἀπέδωκε τὸ), post πυθμήν· τουδ
(v. c. τούτων δηλονότι) 6 θ΄] ὁ ݲ ir. a m3 uv. (certe
in ὁ a m3) 7 τρίσ alterum ex τρεῖσ uv. 8 δὲ] δ’ ὁ
15 ὧν ex οἷν m3 22 τρεῖσ 23 quattuor numeri solidi
sunt 27. 36. 48. 64 25 εκατον ἑκατὸν 28 fuit fere ποιεῖν
ἢ τὸν μύρια 

 
ἡ ταυτ]ομήκης· ἴση μὲν διότι ὁ ἑκατὸν πολ]λάκις λαμβάνεται,
ἰσάκις δὲ διότι ἠδύνατο πολλάκις μὲν ληφθῆναι, κατὰ ἄλλον
δὲ ἀριθμὸν πολλάκις, οἷον τὸν δέκα ἢ τὸν εἴκ[οσι], δεκάκις
καὶ εἰκοσάκις. τὴν δὲ προμήκη διὰ ποικιλωτέρων
παρέστησεν λήψεων· διελὼν γὰρ τὸν οε΄ ἀριθμὸν εἰς τοὺς 
συντεθέντας , λέγω δὲ τὸν κζ΄ καὶ τὸν μη΄, τὸν ρ΄ ἐπὶ τούτους
ποιήσας ἀντὶ τοῦ ὅλου τοῦ οε΄ παρίστησι πῶς ἐστι
προμήκης. δεῖν γάρ φησιν ἑκατοντάκις ποιῆσαι τὸν κζ΄,
ἑκατὸν δὲ ἄλλους ἀριθμούς, οἵτινές εἰσιν ἀπὸ διαμέτρου τῆς
πεμπάδος ὡς τετραγωνικῆς πλευρᾶς ληφθείσης , ῥητῆς μὲν 
διαμέτρου μονάδι λειπόμενοι μιᾷ, ἀρρήτου δὲ δύο μονάσι.
δι' ὧν σημαίνει τὸν μη΄· ἐὰν γὰρ πλευρὰν τὸν ε΄ λάβῃς
τετραγώνου τινός, καὶ ἐν τούτῳ διάμετρον ἄρρητον πάντως
διὰ τὸ ῥητὴν εἶναι τὴν πλευράν, ἔσται τὸ μὲν ἀπ' αὐτοῦ
κε, διπλάσιον δὲ τούτου τὸ τῶν ν΄ χωρίον, οὗ ἦν ἄρρητος 
ἡ πλευρά· οὐ γὰρ ἔστιν ἀριθμὸν λαβεῖν τετράγωνον τετραγώνου
διπλάσιον. ἐὰν οὖν ῥητὴν ἐθέλωμεν διάμετρον εὑρεῖν,
δυναμένην τοῦ ἀπὸ τῆς πεμπάδος διπλάσιον, τὴν
σύνεγγυς λαμβάνοντες τὴν δυναμένην οὐκ αὐτό τοῦτο γὰρ
ἀδύνατον), ἀλλὰ τὸ μονάδι ἔλασσον, τὸν ζ΄ ληψόμεθα, καὶ 
ἀπὸ τούτου τὸ τῶν μθ΄, μονάδι ὂν ἔλασσον τοῦ ν΄, ὃ ἦν
τὸ ἀπὸ τῆς ἀρρήτου διαμέτρου. τούτων δὲ ληφθέντων λοιπὸν
δῆλον, ὅπως τοῦ ἀπὸ τῆς διαμέτρου τῆς πεμπάδος
διττοῦ ὄντος, τοῦ μὲν ἀπὸ ἀρρήτου, τοῦτο δὲ ἦν τὸ τῶν |
 1 μὴν post ἔση satis inc, fort. nil est nisi δὲ 5 διελ . . . ν
(ergo ras.) 6 nempe συντιθέντας 7 ἀντὶ ex ατι m3
8 dicit enim ἑκατὸν δὲ κύβων τριάδος Ι supra φησὶν est (??) et
im. nota cuius haec tantum legi: ἑκ . . ν|ἀν | . . . . . . ασ |
. . . . αδοσ| . . . . Platonis verba afferri videntur 9 ο?8ιτινέσ]
οἴ ex? m3 14 ῥητῶν 17 τετραπλάσιον m1 (τετραπ ir.),
ss. m3 19 αὐτό sc. τὸ ἀπὸ τ. πεμπάδος διπλάσιον 21 ὂν
ἔλασσον corr. in ὄντα ἐλάσσονα m3 22 τὸ ss. m3 24 ἀρρήτου
m1] ρητοῦ m3. Utrum verum sit, diiudicari posset, si
sciremus utrum post τῶν extet v an #x772;. Perrexit τοῦ δὲ ἀπὸ
ῥητοῦ(?), τοῦτο δὲ ἦν τὸ τῶν . . . 

 
 f 49 r . ... .130 μη΄ . . 36. . . . ζ΄ ἐ . . . 17. . . σομεν τὸν ζφ΄, ὅς ἦν
ἐκ τοῦ ρ΄ καὶ τοῦ οε΄ συγκεί]μενος τοῦ συντεθέντος ἔκ τε
τοῦ κζ΄ καὶ τοῦ μη΄. Γεγόνασι μὲν οὖν οὕτως αἱ δύο ἁρμονίαι,
ἡ ταυτομήκης καὶ ἡ προμήκης· καλοῦνται δὲ ἁρμονίαι,
 διότι συνεστᾶσιν ἀπὸ λόγων ἁρμονικῶν ἄμφω, ἣ
μὲν τριακοσάκις , ἣ δὲ τετρακοσάκις ληφθέντων τῶν πυθμένων
γ΄ δ΄ ς΄ ιβ΄ . καὶ ἔστιν καὶ αὐτῶν τούτων ὁ λόγος
τοῦ τριακόσια καὶ τοῦ τετρακόσια ἐξ ἀρχῆς ὁ ἐπίτριτος.
τούτων οὖν τῶν ἁρμονιῶν ἡ μὲν προμήκης ἀπὸ τῶν (??)
 ασ΄, αω΄, γχ΄, οἱ εἰσιν τριακοσιάκις ὁ γ΄ δ΄ δ΄ ς΄ ιβ΄· ἡ δὲ
ἰσομήκης ἀπὸ τῶν ασ΄ αχ΄ βυ΄ δω΄, οἱ εἰσιν τετρακοσιάκις
ὁ γ΄ δ΄ ς΄ ιβ΄· ὧν οἱ ἄκροι τὸν αὐτὸν ἔχουσι λόγον, ὃν καὶ
αἱ μεσότητες. Καὶ οὕτω μὲν διὰ πλειόνων· συντόμως δὲ
λαβόντες τὸν ἐπίτριτον πυθμένα γ΄ καὶ δ΄, καὶ ε΄, ᾧ οὗτος
 συνεζύγη, ποιήσομεν πεντάκις τέσσαρα πεντάκις, τὸν ρ΄· καὶ
πεντάκις τρία πεντάκις, τὸν οε΄· καὶ τούτους τὸν μὲν ρ΄
ἐφ’ ἑαυτόν, ἵνα ὁ μύρια γένηται, τὸν δὲ ρ΄ ἐπὶ τὸν οέ,
ἵνα ὁ ἑπτακισχίλια πεντακόσια· καὶ οὕτως ὁ ἐπίτριτος πυθμὴν
τρὶς αὐξηθεὶς πεμπάδι συζυγεὶς ἔσται ποιῶν τὰς δύο
 ἁρμονίας, τήν τε ταυτομήκη καὶ τὴν προμήκη. Χρεία δὲ
ὅμως καὶ τῆς ἑτέρας ἐφόδου πάντως, ἐπείπερ αὐτὸς τὸν οε΄
διεῖλεν εἰς τὸν κζ΄ καὶ τὸν μη΄, γεννώσης ἐκείνους εὐτάκτως,
 f.49v . καὶ τοὺς Ι . . 60 . αὐτῶν πα . . τρὶς τρία τρὶς] τὸν κζ΄,
τετράκις τέσσ[αρα τετράκις τὸν] ξδ΄, τρὶς τρία τετράκις τὸν
 λς΄, τετράκις] τέσσαρα τρὶς τὸν μη΄. καὶ οὕτως πάλιν ὁ]
ἐπίτριτος πυθμὴν τῇ πεμπάδι συ[ζυγεὶς] παρέχει τὰς δύο
ἁρμονίας τρὶς αὐξηθ]είς, ὅπου μὲν κυβικῶς, ὅπου δὲ
δο[κικ]ῶς, ὅπου δὲ πλινθικῶς. 12 hoc non verum 15 πεντάκι (ante τέσσαρα) 19 τρὶς
αὐξηθεὶς] τοισ αὐξηθεῖσι 23 αὐτῶν πα 1. Mai, τῶν ego
24 ξδ΄] ΚΖ uv. | τέσσαρα τρὶσ 1. Mai, vestigia tantum ego
27 τρὶσ ex τρεῖσ uv. Ἀριθμητικῶς μ[ὲν] οὑτωσὶ τὸ προκείμενον ἐξηγητέον·
γεωμετρικῶς δὲ τὸν τρόπον τοῦτον. ἔστω τρίγωνον τὸ ΑݲΒݲΓ·
καὶ ἡ μὲν ΑΒ τεσσάρων, ἡ δὲ ΒΓ τριῶν τῶν αὐτῶν, ἡ
δὲ ΑݲΓݲ πέντε· καὶ τῇ ΑݲΓݲ πρὸς ὀρθὰς ἡ ΑΖ, ἐφ’ ἣν ἐκβεβλήσθω
ἡ ΒݲΓݲ· ἐν ὀρθογωνίῳ γοῦν τῷ ΑݲΖݲΓݲ κάθετος 
ἡ ΑΒ [ἡ ΑΒ]· μέση ἄρα ἀνάλογον τῶν ΖݲΒݲ ΒݲΓݲ.
δὲ ἡ ΑݲΒݲ τῆς ΒݲΓݲ, ὥστε καὶ ἡ ΒݲΖݲ τῆς ΒݲΑݲ ἐπίτριτος· ἔστιν
ἄρα πέντε καὶ τρίτου. τριπλασιασθήτωσαν , ἵνα ὁλόκληροι
γένωνται μονάδες· ἔσται ἄρα ἡ μὲν ΖݲΒݲ δέκα καὶ ἕξ, ἡ δὲ
ΒݲΑݲ δώδεκα τῶν αὐτῶν, ἡ δὲ ΒݲΓݲ ἐννέα, καὶ ἡ ΑݲΓݲ δεκαπέντε. 
πρὸς ὀρθὰς ἤχθω ἡ ΖݲΚݲ καὶ ἐπ' αὐτὴν ἐκβεβλήσθω
ἡ ΓݲΑݲ καὶ παράλληλος τῇ ΖݲΓݲ ἡ ΑݲΛݲ· ἐπεὶ οὖν πάλιν ὀρθογώνιον
τὸ ΖݲΑݲΚݲ καὶ κάθετος ἡ ΑݲΛݲ, μέση ἔσται ἀνάλογον
τῶν ΖݲΛݲ ΛݲΚݲ. ἔσται οὖν, ἐπειδὴ ἡ ΖΛ δώδεκα ἦν, ἡ δὲ
ΑΛ δέκα καὶ ἕξ τῶν αὐτῶν καὶ γὰρ αἱ παράλληλοι αὐτῶν 
τοσούτων ἦσαν), καὶ ἡ ΚݲΛݲ πρὸς τὴν ΑݲΛݲ ἐπίτριτος· ὥστε
εἴκοσι καὶ ἑνὸς καὶ τρίτου ἡ ΚݲΛݲ, οἵων ἡ ΑݲΛݲ δέκα καὶ
ἕξ. τριπλασιασθήτωσαν οὖν πάλιν πᾶσαι διὰ τὸ τρίτον· γίνεται
οὖν ἡ μὲν ΚΛ ἑξήκοντα καὶ τεσσάρων, ἡ δὲ ΛݲΑݲ τεσσαράκοντα
καὶ ὀκτώ, ἡ δὲ ΛݲΖݲ τριάκοντα καὶ ἕξ, λοιπὴ δὲ ἡ ΒΓ εἴκοσι 
καὶ ἑπτὰ Ι τῶν αὐτῶν. ἦσαν δὲ οὗτοι οἱ τέσ[σαρες, ἐξ ὧν f 49a r. 
ἐγί]νοντο ὅ τε ἑκατὸν καὶ ὁ ἑβδομήκοντα πέντε], οἳ τὰς ἁρμονίας
ποιοῦσ[ιν τὸν μύρια καὶ] τὸν ἑπτακισχίλια πεντακ[όσια]. Τὸ μὲν οὖν θεώρημα γεωμετρικῶς σκοποῦντι τοιοῦτον·
τοσοῦτον δὲ προσθετέον, ὅτι ἡμεῖς μὲν κατὰ πρόσθεσιν ἀπὸ 
τοῦ ἐξ ἀρχῆς τριγώνου προήλθομεν εἰς τοὺς ζητουμένους
ἀριθμούς, ἄλλοι δὲ κατὰ ἀφαίρεσιν. λαβόντες γὰρ τὸ τῶν
γ΄ δ΄ ε΄ τρίγωνον ἤγαγον κάθετον ἀπὸ τῆς ὀρθῆς ἐπὶ τὴν
τῶν ε΄· καὶ ηὑρήκασιν ἐν λόγοις τοῖς αὐτοῖς ἑκάτερον τῶν
πρὸς τῇ καθέτῳ τριγώνων, καὶ ἔλαβον τοὺς ἀριθμοὺς ἐν 
 12 ΑΛ] ΑΔ 14 ΖΛ ΛΚ] ΖΑΚ 15 ἑαυτῶν τοσούτων
21 οὗτοι οἱ] αυτοι ον 1. Mai, τοι ὁ ego 22 οἵ τὰς] ὁισ τασ
p. 41 de figura sexta cf. excursum 
 
 
μορίοις τισὶ μονάδων. ἔπειτα πάλιν ἤγαγον ἀπὸ τῆς ὀρθῆς
κάθετον τῆς ἐν τοῖς τριγώνοις ἢ ἐπὶ τὴν τῶν δ΄ ἢ ἐπὶ τὴν
τῶν γ΄· καὶ τοὺς αὐτοὺς λόγους τοὺς ἐξ ἀρχῆς εὑρόντες,
ἐπειδὴ τὰ πρὸς ταῖς καθέτοις ἀεὶ τρίγωνα ὅμοιά ἐστι τῷ τε
ὅλῳ καὶ ἀλλήλοις, ἔλαβον καὶ τῶν γενομένων τριγώνων τὰς 
πλευρὰς ἐν μονάσι καὶ μορίοις. εἶτα πολλαπλασιάσαντες
εἴκοσι πεντάκις πάσας τὰς πλευρὰς κατήντησαν εἰς τοὺς
ἀριθμούς, οὓς καὶ οἱ κατὰ πρόσθεσιν. Καὶ τοῦτον μὲν
εἵλετο τῆς ἐξηγήσεως τὸν τρόπον Πατέριος, τὸν δὲ πρότερον 9 
ὁ μέγας Ι . .9. f.49av. Καὶ μέχρι τούτου γεωμετρικῶς τεθεωρήσθω τὸ] ζητούμενον.
ἔστω δὲ τούτων . .12. τὸ] τοιοῦτον τῶν ὑπὸ τοῦ
θυηκόου . . 11 . κ] κ]εκριμένων κατὰ ὑφαί[ρεσιν] . . . . . . .
καὶ τοὺς μουσικοὺς λόγους, . . 8 . τῷ ἐξ ἀρχῆς τριγώνῳ τὸν
τρόπον τοῦτον. ἐπειδὴ οἱ ἀριθμοὶ τῶν πλευρῶν τριὰς τετρὰς 
πεντάς, ὁ ἐκ πάντων δυωδεκὰς καὶ τὸ ἐμβαδὸν ἑξάς. οὐκοῦν
ἐπίτριτος μὲν λόγος τριάδος καὶ τετράδος, ἡμιόλιος δὲ ἑξάδος
καὶ τετράδος, ἐπόγδοος δὲ ἐννεάδος καὶ ὀγδοάδος τῆς
ὑποτεινούσης ἑκατέρᾳ τῶν περὶ τὴν ὀρθὴν συντιθεμένης,
διπλάσιος δὲ ἑξάδος καὶ τριάδος, τριπλάσιος δὲ δυωδεκάδος 
καὶ τετράδος, τετραπλάσιος δὲ δυωδεκάδος καὶ τριάδος. εἰσὶ
δὲ καὶ αἱ τρεῖς ἐν τούτῳ μεσότητες, συμπληροῦσαι τὴν ψυχήν·
ἡ μὲν ἀριθμητικὴ ἐν ταῖς πλευραῖς, τρία τέσσαρα
πέντε· ἡ δὲ ἁρμονικὴ ἐν ταῖς περὶ τὴν ὀρθὴν καὶ τῷ ἐμβαδῷ,
τρία τέσσαρα ἕξ· ἡ δὲ γεωμετρικὴ ἐν τῷ ἐκ πασῶν 
τῶν πλευρῶν δώδεκα καὶ τῷ ἐμβαδῷ τῷ ἕξ καὶ τῇ ἐλαχίστῃ
πλευρᾷ τῷ τρία. πᾶσιν ἄρα κατακεκόσμηται τοῖς ἁρμονικοῖς
 3 possis τοῖς ἐξ ἀρχῆς 8 οἱ] αἱ 10 Εὐκλείδης] Pitra
scholio inductus, Platonici alicuius nomen latet 12 v. g. τού-
των ἐχόμενον] 13 θυηΙχόου quem ita appellaverint, nescio; cf.
Eustath. 1601 Hesycli. s. θυηκόοι Ι fuit ἐκεκριμένων aut προκεκρ.
| V. c. ὑφαί[ρεσιν θεωρημάτων] et ἐφαρμόζον] τῷ
19 ἑκατέραν m3 21 καὶ τετρ. τετρ. δὲ δυωδεκαδοσ im. m3
22 an μεσότητες θ<αἱθ>? 

 
λόγοις καὶ τοῖς τῶν τριῶν μεσοτήτων· οἵτινες ἐν τούτῳ
πρώτῳ ὄντες τῷ τριγώνῳ πρὸ γὰρ τούτου τρίγωνον ὀρθογώνιον
ἐκ ῥητῶν ἄλλο πλευρῶν οὐκ ἔστιν) πάντως εἰσὶ καὶ
ἐν τοῖς λοιποῖς κατὰ τριπλάσιον λόγον ηὐξημένοις· τὰ γὰρ
 μέρη τοῖς αὐτῶν πολλαπλασίοις τὸν αὐτὸν λόγον ἔχει. καὶ
ὁρᾷς ὅπως εἰσὶν μὲν ἁρμονικοὶ λόγοι καὶ ἐν τούτῳ, καθάπερ
ἐν τῷ ἡμιτριγώνῳ τῷ ἐν Τιμαίῳ. ἀλλ' ἐκεῖ μὲν ἔστιν τι
 . 50r καὶ ἄρρητον κατὰ μῆΙκος ἐν ταῖς πλευραῖς , ἐπειδὴ . . 11 .
σπέρμα σωμάτων, ἐνταῦθα δὲ πάντα τὰ μή]κη ῥητά. καὶ
 δῆλον ὅτι καὶ . . 13 . ἤ]δη ζῳογονικόν ἐστι τὸ τρίγωνον
κ[αὶ γενέσει] οἰκεῖον, καὶ ὅτι πάντες οἱ ζωογον[ικοὶ λόγοι]
διαλάμπουσιν ἐν τῷδε τῷ τριγώ[νῳ, ὁ διπλά]σιος καὶ τριπλάσιος
οἱ τοὺς ἑπτὰ ση[μαίνον]τες ὅρους τῆς ψυχογονίας
καὶ ἡμιόλιος κ[αὶ] ἐπίτριτος καὶ ὁ ἐπόγδοος, οἷς τὰ διπλάσια
 καὶ τριπλάσια κατέτεμεν διαστήματα. καὶ δῆλον] ὅπως
καὶ τοῦτο θ<τὸθ> τρίγωνον ἡμιτρίγωνόν ἐστιν, ἀλλὰ
[ἢ] πάντως ἰσοσκελοῦς, εἴτε ἡ διπλασία τῆς μείζονος
περὶ τὴν ὀρθὴν γίνοιτο βάσις ἐκείνου εἴτε ἡ διπλασία τῆς
ἐλάσσονος, ἐκβληθείσης ἑκατέρας καὶ ἐφ’] ἑαυτῆς τεθείσης.
 Λείπεται δὴ οὖν καὶ ὅσον ἐστὶν ἐν αὐτῷ πρὸς τὰ
οὐράνια φέρον ἰδεῖν. οὐκοῦν ἡ μὲν πεμπὰς ἔν τε τῇ
ἀπλανεῖ τοὺς πέντε κύκλους διεστήσατο, τὸν ἀρκτικὸν καὶ
ἀνταρκτικόν , τὸν χειμερινὸν τροπικὸν καὶ θερινόν, τὸν μέσον
τούτων θ<τὸνθ> ἰσημερινόν· καὶ ἐν τοῖς πλανωμένοις
 πέντε διεῖλεν ἀπὸ τῶν δύο φωστήρων, ἐξαιρέτους ἔχοντας
τὰς προσθαφαιρέσεις· καὶ ἐν τοῖς σχηματισμοῖς αὐτῶν τὸ
ἄριστον ἔλαχε τῶν σχημάτων ἀφορίζειν τὸ τρίγωνον· τὸν δὲ
 4 fort. λοιποῖς θ<τοῖςθ> 5 αὐτῶν] ὡσ αὕτωσ (ωσαυ
ir.) 7 ἡμιτριγώινωι Ι cf. Tim. 53e sqq. 8 v. c. πάντων
ἐστὶν] σπέρμα 10 post καὶ τα 1. Mai 13 ση 1. Mai, non ego;
non aptum videtur σημαίνειν Ι cf. Tim. 36d 43d 14 κ . . Ι η
ἐπίτριτος (scripsitne καὶ ὁ ἡμ. καὶ ὁ ἐπ.?) 19 ἐφ’ suppl.
Heiberg, l. ι ο 20 ἐστὶ 26 trigonum enim per quinque
signa patet et „est prospera felixque “ Firmic. 69, 26 

 
ὅλον κόσμον ἐν πέντε τοῖς στοιχειώδεσι σχήμασι καὶ πέντε
κέντροις συνεπλήρωσεν. ἡ δὲ τετρὰς σχῆμα μὲν τῶν κινουμένων
ἀπεργάζεται τὸ τετράγωνον· τὸν δὲ ζωδιακὸν κύκλον
ἀπέφηνεν τετραμερῆ· τῶν δὲ πλανητῶν ἑκάστῳ τὰς κινήσεις
ὥρισεν εἰσὶ γὰρ τέτταρες· ἢ περὶ τὸ οἰκεῖον κέντρον 
ἢ κατὰ μῆκος ἢ κατὰ πλάτος ἢ κατὰ βάθος)· | . . 11 . ἀλλήλων f. 50v.
διέστησεν ἑπομένας . . 9 . περιόδῳ· καὶ τὰς ἀναβάσεις
τῆς σελήνης] καὶ καταβάσεις διεῖλεν ἀπὸ τῶν τροπι]κῶν
σημείων ἐπὶ τὰ βόρεια καὶ νότια πέ[ρατα. ἡ δὲ] τριὰς
τρεῖς μὲν μόνους ἀλλήλους τέμνον]τας κύκλους πρὸς ὀρθὰς 
ὥρισεν· τῶν δὲ σχημάτων ἔλαχεν τὸ ἑξάγωνον· διεῖλεν
δὲ τὸν ζῳδιακὸν τριχῇ, τοῖς τροπικοῖς τοῖς δισώμοις τοῖς
στερεοῖς· τὰς δὲ θέσεις τῶν κ[ινο]υμένων ἀπετέλεσεν τριπτάς,
κέντρων ἐπαναφορῶν ἀποκλιμάτων· τοὺς δὲ τῆς σελήνης
ἀναβατικοὺς καὶ καταβατικοὺς τόπους τρεῖς ἑκατέρους 
ἐποίησεν· τὰ δὲ κίνηματα τῆς ἀνωμαλίας † ἔστησεν ἔστι
γὰρ ἀπόγεια περίγεια μέσα, καὶ πάλιν ἀφαιρέσεις στηριγμοὶ
προσθέσεις)· καὶ τῆς σελήνης τὰς φάσεις ἰδίως τὰς μεταξὺ
συνόδων καὶ πανσελήνων τρεῖς ἑκατέρας οὔσας διεστήσατο,
μηνοειδεῖς διχοτόμους ἀμφικύρτους, ἰδίοις ἑκάστην σχήμασιν, 
ἑξαγώνῳ τὰς μηνοειδεῖς, τετραγώνῳ τὰς διχοτόμους, τριγώνῳ
τὰς ἀμφικύρτους. ἡ δὲ ἑξὰς τὸν μὲν τῶν ζῳδίων
κύκλον διεῖλεν ἄρσεσιν καὶ θήλεσιν, ὡς ἂν καὶ αὐτὴ φύσιν
ἀρρενόθηλυν ἔχουσα· τῶν δὲ τριῶν κύκλων τῶν πρὸς ὀρθὰς
τεμνόντων ἀλλήλους τὰς κοινὰς τομὰς ἔπηξεν ἀεὶ τὰς αὐτάς· 
ἐφ’ ἑαυτὴν δὲ γενομένη τοὺς δεκανοὺς ὥρισεν ἕξ καὶ
 1 de quinque figuris principalibus cf. Tim. 55c sqq. quinque
centra sunt quattuor cardines caelestes et terrae centrum
(cf. de or. chald. 35) 6 v. g. [ἔτι δὲ τὰς ὥρας] ἀλλήλων
τῇ ἡλίου] περιόδῳ cf. theol. ar. 20, 4 10 μόνους fort. corruptum
11 cf. e. g. Sext. Emp. 729, 25. 730, 11 13 τῶν]
αὐτῶν 16 ἀπέστησεν opinor aut ἐστέρησεν 20 nempe
ἑκάστην θ<προσεοικυῖανθ> 24 cf. theol. ar. 33, 9 26
enim 36 decani (Firmic. IV 22) 

 
τριάκοντα τοὺς πάντας· μετὰ δὲ τῆς τετράδος τοὺς ὡρονό-
μους, εἴκοσι καὶ τέτταρας ὄντας· μετὰ δὲ τῆς πεμπάδος τὰς
μοίρας τῶν ζῳδίων καθ’ ἴνα καὶ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν ἐτελεώσατο·
 4 μετὰ δὲ τῆς τριάδος ὑπεζωκυῖα γίνεται τὴν κατὰ
 f 51r . διάμετρον κίνησιν τῇ τριγωνικῇ Ι πλευρᾷ τῇ ἑξ . . 22 .
οὖσα τὴν διάμετρον ἐξ . . . . . ἡ δὲ δυωδεκὰς] λοιπὴ τὴν
μὲν τοῦ δωδεκα[έδρου περί]μετρον συμπληροῖ τοῖς δυόδε[κα
πενταγώνοις] καὶ σχηματογραφεῖ πάντα τὸν οὐρανόν, μᾶλ]λον
δὲ διαζῳγραφεῖ, καθάπερ φησὶν ὁ Τίμαιος [p. 55c]. τὸν
 δὲ τῶν ζῳδίων ἀριθμὸν ἔστησεν ἐν ὅρ[οις] τοσούτοις, ὅσοσπερ
αὐτῆς ἐστιν ὁ ἀριθμός· τὴν δὲ ἀποκατάστασιν ὁρίζει
τοῦ βασιλέως τῶν ὁρατῶν, ᾗ φησιν Πλάτων [rep. II 509d],
καὶ πάσης καὶ γενέσεως καὶ τροφῆς ὄντος αἰτίου καὶ αὐξήσεως
περὶ τὸν] ζῳοφόρον κύκλον· καὶ διὰ ταῦτα καὶ ἐν
 τοῖς ἀποτελέσμασι τῶν οὐρανίων μεγίστην κέκτηται δύναμιν,
μέτρον οὖσα τῶν ὅλων αἰτίων. Αἱ δὲ τρεῖς πλευραὶ τοῦ τριγώνου τῶν σχημάτων εἰσὶν
ἀρχαὶ τῶν κοσμικῶν· [ᾐ] ἡ μὲν τετρὰς τοῦ τετραγώνου
τὸν κύβον συνιστάντος, ὃς ἐστι σπέρμα τῆς γῆς· ἡ δὲ τριὰς
 τοῦ τριγώνου τοῦ τὰ τρία στοιχεῖα γεννήσαντος· ἡ δὲ πεμπὰς
τοῦ τὸ δωδεκάεδρον συμπληρώσαντος πενταγώνου , ᾧ
τὸν οὐρανὸν ἐμόρφωσεν ὁ παρὰ τῷ Τιμαίῳ δημιουργός.
εἰκότως ἄρα κοσμικὸν τρίγωνον εἰώθασιν τοῦτο καλεῖν οἱ
τε ἄλλοι σοφοὶ καὶ οἱ τὰ Αἰγυπτίων ἱστοροῦντες, ὡς πάντων
 τὰς ἀρχὰς ἔχον καὶ περιέχον ἐν ἑαυτῷ. καὶ γὰρ
ἑξῆς οἱ ἐν αὐτῷ ἀριθμοὶ τῶν πρώτων εἰσὶν αἰτίων εἰκόνες·
ἡ μὲν τριὰς τοῦ ὄντος, ὃ δὴ πρώτως ἐστὶν μικτὸν ἐκ πέρατος
καὶ ἀπείρου· μονὰς γὰρ πέρας, ἀπειρία δὲ ἡ δυάς,
αἷς ἴση μόνως ἡ τριὰς ἅτε ἐξ ἀμφοῖν οὖσα καὶ μόνη τοῦτο
 1 cf. ὡρογενεῖς θεοὶ pap. Leyd. W (Dieterich Abraxas 221)
2 singula signa tricenas habent partes 9 -σὶν
et ὅρ- solus 1. Mai 17 cf. Tim. 53c sqq. 19 ὅσ ss. m3
24 παντὸσ, corr. Wendl. 

 
πεπονθυῖα, τὸ εἶναι ταῖς ἀρχαῖς ἴση· ἡ δὲ τετρὰς τῆς ζωῆς,
παρ' ᾗ καὶ ἡ κίνησις ὡς δυαδικὴ καὶ ἡ στάσις ὡς τετραγωνική·
ἐν γὰρ ἰσότητι στάσις, ἐν Ι . . 17 . πᾶσα κίνησις, f. 51v. 
ἀπὸ . . 15 . πεμπὰς . . . . κύκλου . . 13 . τη ἀφ’ ἑαυτῆς εἰς
ἑαυτὴν . . 13 . πεντάκις πέντε, καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον]· πᾶς 
γὰρ νοῦς ἀφ’ ἑαυτοῦ πρὸς ἑαυτὸν ἐ]νεργεῖ. Πρὸ δὲ τούτων
αἱ ἀρχαὶ τῶν π]άντων, μονὰς καὶ δυάς· ἣ μὲν αὐτὸ
τὸ πέρας, ἣ] δὲ αὐτὸ τὸ ἄπειρον οὖσα. καὶ πρὸ τούτων]
τὸ ‘ὲν τὸ τοῦ πέρατος αἴτιον καὶ τοῦ ἀπείρου. καὶ γὰρ ἡ
μονὰς ἴν τι καὶ ἡ δυάς, καὶ πᾶς] ἀριθμὸς εἷς ἕκαστος. νοῦς 
δὲ ἡ πεμπὰς οὖσα μετὰ μὲν [τὴν] τῆς πρωτουργοῦ
ὀκτάσφαιρον ἐποίησεν τὸν ὅλον οὐρανόν, μετὰ δὲ [τὴν]
τετράδος ἐννεάσφαιρον τὸν ὅλον κόσμον, προσθεῖσα τὸ ὑπὸ
σελήνην ὡς λῆμμα τοῦ παντός· μετὰ δὲ ἀμφοῖν δωδεκάσφαιρον,
διελοῦσα καὶ τὸ ὑπὸ σελήνην εἰς τὰ ἐν αὐτῷ στοιχεῖα καὶ 
ἐξάψασα τῶν δώδεκα πάντα θεῶν· οὓς καὶ ὁ ἐν Φαίδρῳ
Σωκράτης ἡγεμόνας ἐπέστησε πᾶσι τοῖς ἐγκοσμίοις [p. 246e]. ΛݲSݲ. Ὁ μὲν κύκλος εἰκών ἐστι νοῦ· μένει γὰρ κατὰ τὸ
ἐντὸς αὐτοῦ καὶ πρόεισιν κατὰ τὰς γονίμους αὐτοῦ δυνάμεις
καὶ ἐπιστρέφει πρὸς ἑαυτὸν κατὰ τὴν πανταχόθεν αὐτὸν 
περιλαμβάνουσαν ὁμοίως γνῶσιν. καὶ τὸ μὲν κέντρον
εἰκὼν τοῦ ἐν αὐτῷ νοητοῦ καὶ ἀμεροῦς καὶ ἐφετοῦ, αἱ δὲ
ἐκ τοῦ κέντρου γραμμαὶ ἐοίκασιν ταῖς ἀπείροις αὐτοῦ δυνά-
μεσιν, δι' ὧν παράγει πᾶν τὸ ἐν ἑαυτῷ πλῆθος τῶν νοητῶν·
ἡ δὲ περιφέρεια, δι’ ἧς συνελίσσεται πάλιν εἰς τὸ 
κέντρον καὶ περιπτύσσεται πανταχόθεν αὐτό, ταῖς νοήσεσιν
ταῖς εἰς τὸ ‘ὲν καὶ τὸ νοητὸν ἐπεστραμμέναις· μετὰ δὲ νοῦν,
ὃν Ι καὶ . . 33 . κινεῖσθαι λέγεται ψυχὴ το . . 12 . ἀπὸ νοῦ f. 52 r. 
 3 fort. ἐν θ<μὲνθ> γὰρ Ι nempe δὲ ἀνισότητι] Ι ante
δη 1. Mai 4 v. g, τοῦ δὲ νοῦ ἡ] πεμπὰς ante κύκλου 1. νω
vel νωι expleas ἐνεργοῦσα γὰρ αὕ]τη et ἀποτελεῖ τὸν] πεντάκις
5 πεντάκι 12 τὴν ss. 15 διελοῦσαι, corr. Pitra
28 possis τὸ δεύτερον, ἣ καὶ ὡς] ἀπὸ ν. π. καὶ ὡς κινουμένη
θεω]ρεῖται (ὡ post καὶ 

 
προἰ·οῦσα, καὶ . . 14 . θεω]ρεῖται καὶ κατὰ τὴν αὐτο[κινησίαν]
τὴν ἑαυτῆς. καὶ ὡς μὲν εἰκόνα τοῦ νοῦ οὖσαν
αὐ]τὴν εἰς κύκλον ἀνάγει Πλάτων, μ[ᾶλλον δὲ] εἰς κύκλους,
τὸ δυαδικὸν καὶ ἀμφ . . 9 . πον ὁμοῦ τῷ νοερῷ συνθήματι
 λαχοῦ[σαν] · ὡς δὲ ψυχὴν αὐτοκίνητον οὖσαν κα[ὶ
αὐτο]φυῆ ζωὴν εἰς τρίγωνον· αἱ γὰρ εὐθεῖαι μιμοῦνται τὰς
ζωάς κίνησις γὰρ ζωὴ πᾶσα), καθόσον ζωὴ κίνησις οὖσα
πάντως ἔξοδος ψυχῆ[ς] καὶ ῥύσις ἀπὸ τοῦ μένοντος ἐπί τι·
καὶ ἡ αὐτὸ ζωὴ πάσης οὖσα ζωῆς μέτρον, εἰ καὶ κ[ίνησίς]
 ἐστιν, ἀλλ’ ἀπαρέγκλιτος κίνησις, ὥστε εὐθεῖαι Τριπλᾶς
οὖν ἔχουσα ζωὰς ἡ ψυχὴ τρισὶν εὐθείαις ὥρισται· τριπλᾶς
δὲ ἔχει ζωάς, νοερὰν διανοητικὴν δοξαστικήν· ἃς οὐχ ὡς
γνώσεις δεήσει σκοπεῖν, ἀλλ’ ὡς κινήσεις μόνον ζωτικάς.
ἡνωμένων δὲ ἀλλήλαις τούτων καὶ πασῶν συμφυομένων τῆς
 ἑνώσεως εἰκὼν ἡ γωνία γενομένη τὸ τρίγωνον ἀπετέλεσεν
εἰκόνα ψυχῆς· καὶ γὰρ τῷ νοερῷ συνῆπται τὸ διανοητικόν,
δεχόμενον παρ’ αὐτοῦ τὴν κίνησιν· καὶ παρὰ τούτου τὸ
δοξαστικὸν δεχόμενον ὡσαύτως τὴν κίνησιν ἔχει τὴν πρὸς
αὐτὸ συναφήν· καὶ δὴ καὶ τὸ δοξαστικὸν ἀπὸ τοῦ νοεροῦ
 ὅρον ἔχον ἐπέστραπται πρὸς αὐτό, τέλος ἀρχῇ συνάπτον.
καὶ οὕτως τὰ πάντα ἀλλήλοις συνημμένα τρίγωνον ἀποτελεῖ
τὴν ὅλην ψυχὴν εἰς ἑαυτὴν συννεύουσαν. Εἰ δὲ βούλει καὶ ταύτης τὸ μὲν ὂν σκοπεῖν κατὰ τὸ
 τριαδικόν, τὴν δὲ ζωὴν κατὰ τὸ τετραδικόν , τὸν δὲ νοῦν
 f. 52 v . κατὰ Ι τὸ πενταδικόν], καὶ οὕτω τὴν πᾶσαν εἰκόνα . . 14 .
δὲ ταῖς προόδοις τρι[γωνίζει ἑαυ]τήν αἱ γὰρ εὐθεῖαι τῶν
προ[όδων εἰκόνε]ς, καθ’ ἃς τὸ τρίγωνον, ὥστ' εἶναι τὸν
ἀρι]θμὸν τριγωνικόν), ταύτῃ τῶν πρὸ αὐτῆς] πλεονάσασα.
 1 αὐτο 1., αὐτου Mai 2 εἰκόνα 1, Mai, εἰκον ego; cum
infra sit την, non τὴν, possis ταύτην 3 cf. Tim 36c 4 an
ἀμφ[οτέρωσε βλε]πον? cf. de or. chald. 14 20 τέλος ἀρχῇ]
ο τέλόγοσ ἀρχὴ 25 possis εἰκόνα τηρήσεις. ἐν μὲν] δὴ ταῖς
(εν ante δὲ 1. Mai) 28 πλεονάσασαν 

 
καὶ διὰ ταῦτα ἄρα καὶ τῇ ζωογόνῳ πηγῇ καὶ πάσης ζωῆς
α[ἰτίᾳ τὸ] τρίγωνόν ἐστιν οἰκεῖον, ὡς ὁ κύκλος τῷ] πρὸ
αὐτῆς θεῷ τῷ ἀγκυλομήτῃ, φασίν, ἀφ’ ὧν καὶ τὰ ἀποτελέσματα
 αݲ πρόεισιν. Τρισσ]ῶν δὲ ὄντων τῶν τριγώνων
μὲν ἰσόπλευρον, ὡς καὶ Ξενοκράτης ἔλεγεν, ἀνεῖται ταῖς 
θείαις πάσαις ψυχαῖς ὡς τῷ ἑνὶ κεκρατημέναις· ἡ γὰρ ἰσότης
ἑνότης ἐστίν· διὸ καὶ θεῖαι καλοῦνται· τὸ γὰρ ἕν θεότητος
ἴδιον. ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἦν αὐτὸ ‘ὲν τὸ ἐν ψυχαῖς ἕν,
ἀλλὰ μετεχόμενον ὑπὸ τοῦ ἐν αὐταῖς πλήθους, ἰσότης ἡ
ἑνότης γενομένη ταῖς πανταχόθεν ἐκτεθεωμέναις ψυχαῖς καὶ 
κατὰ πάσας τὰς ζωὰς τὸ πανταχόθεν ἴσον ἀποδέδωκεν τρίγωνον·
δι’ ὧν καὶ τόδε τὸ πᾶν ἐκθεοῦσιν, τὰς μὲν κινήσεις
ταῖς εὐθείαις, τὰς δὲ συνοχὰς τῶν κινήσεων ταῖς γωνίαις.
 βݲ τὸ δὲ ἰσοσκελὲς ταῖς μετὰ τὰς θείας ψυχαῖς
οὔσαις, ἐν αἷς μέσαις οὔσαις ἰσότης τέ ἐστιν καὶ 
ἀνισότης, ἕνωσίς τε καὶ ποικιλία δυνάμεων, τῶν βάσεων
ἀνομοίων οὐσῶν πρὸς τὰς ἄνωθεν· διότι δὴ καὶ οἱ δαίμονες
τοῖς μὲν ἐσχάτοις ἑαυτῶν ἐφάπτονται τῶν χειρόνων,
τοῖς δὲ ὑψηλοτέροις τῶν κρεισσόνων, καὶ ἡ ἐπαφὴ τοῖς μὲν
ἐξομοιοῖ διὰ τῆς ἰσότητος, τοῖς δὲ συνάπτει διὰ τῆς ἀνισότητος. 
 γݲ τὸ δὲ δὴ τρίτον τὸ σκαληνὸν πάντῃ
τῶν ψυχῶν ἐστιν ἀνιΙουσῶν καὶ κατιουσῶν εἰκών, τοῖς [τοῖς f. 53 
κρείττο]σιν ἀνισουμένων καὶ τοῖς χ[είροσιν]. καὶ γὰρ ἐκείνων
ποτὲ μὲν πλέ[ον] . . . . ται κινούμεναι, ποτὲ δὲ ἔλασσον,
καὶ] τῶν χειρόνων , καὶ τὸ παραδοξότατον , ὅτι καὶ 
ἑαυτῶν. πάντη οὖν αὐταῖς ἀνισουμέναις ἀποδέδοται τὸ
πάντῃ ἄνισον. ἀλλ’ ἁπλῶς μὲν ψυχῶν τοιούτων εἰκὼν τὸ
 1 ζωογόνων cf. de or. chald. 15 ἐξ ἀμφοῖν δὴ τῶνδε ῥέει τριάδος
δέμα πρώτης) et 18 sqq. Κρόνος enim est κορόνους cf. in Crat.
105 schol. II. Β 205 5 Xenocr. fr. 23 cf. Pr. in Eucl. 168, 14
8 ἴν τὸ im. m3 12 an δι’ οὗ? nisi potius lacunosa sunt
haec 20 συνάπτειν 22 spatium capit fort. τοῖς τε κρείτ-
τοσιν 23 χ 1., χρ Mai 24 πλέ[ον ἅπτονται] opinor
27 εἰκὼν] εἰκόσ τω 

 
σκαληνόν· τῶν δὲ εἰς γένεσιν καὶ ἀπὸ γενέσεως φερομένων
τοῦτο δὴ τὸ ὀρθογώνιον , ὃ περὶ μὲν τὴν ὀρθὴν ἔχει τὸν
πυθμένα τὸν ἐπίτριτον, κατὰ δὲ τὴν ὑποτείνουσαν τὸν τῆς
πεμπάδος ἀριθμόν. ἔδει μὲν γὰρ μὴ τὸ τυχὸν αὐτῶν εἶναι
 τρίγωνον καὶ ταῦτα πάντῃ ἀνισουμένων, ἀλλὰ τὸ ὀρθογώνιον·
ἐπειδὴ κἂν ἐν ταῖς κινήσεσιν ἔχωσι τὸ ἀνισοῦσθαι,
τὴν οὐσίαν ἀεὶ τὴν αὐτὴν φρουρουμένην εἰλήχασιν , τοῦ
μᾶλλον καὶ ἧττον ἄδεκτον, οἵαν ἔχει καὶ ἡ ὀρθὴ φύσιν·
διὸ τῆς οὐσιώδους ἐστὶν εἰκὼν πανταχοῦ συνοχῆς. τοῦτο
 δὲ αὖ ἔδει τὰς περὶ τὴν ὀρθὴν ἔχειν ἐν λόγῳ τῷ ἐπιτρίτῳ,
διότι τὸ ἐπίτριτον μέσον ἐστὶν συμφώνων καὶ ἀσυμφώνων
διαστημάτων. εἰ δὲ μὴ προϋπῆρχεν ἐν τῇ οὐσίᾳ τῆς ψυχῆς
καὶ τῆς ἀσυμφωνίας ῥίζα, τῆς συμφωνίας ἀκράτου καὶ
μόνης οὔσης, οὐδ’ ἂν ἐν ταῖς ζωαῖς αὐτῆς ὤφθη καὶ ταῖς
 δυνάμεσιν διάστασις καὶ ἀναρμοστία· δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸς
τὴν οὐσίαν αὐτῆς οὐκ ἐζ ἀκηράτων παντελῶς λέγων ὑποστῆ-
σαι τὸν δημιουργόν , ὥσπερ τὴν θείαν [Tim. 41d]. εἰ δὲ
τοῦτο, δαιμονίως ὁ ἐπίτριτος τὴν ἀσύμφωνον ἅμα καὶ σύμ-
φωνον ἐνεικονίσατο σύστασιν. ἀκήρατον γὰρ θ<τὸθ> διὰ
 καλλίστην πρὸς αὑτὸ συμφωνίαν μένον ἐπὶ τῆς οἰκείας
 f 53v . ἀδιάφθο|[ρον οὐσί]ας· ὥστε τὸ ἐναντίον τὸ δι' ὕφεσιν
τῆς] ἐναρμονίου συστάσεως κινδυνεῦον ἀ[να]πλησθῆναι τῶν
διαλυτικῶν κηρῶν, ὃ καὶ αὐτὸ πάλιν ὁ Τίμαιος δηλῶν
τὰς ἐν ἡμῖν παντοίας τῶν κύκλων φοράς φησιν μὴ παντελῶς
 εἶναι λυτάς [p. 43d]. καὶ μήποτε καὶ τῶν συμφωνιῶν
ἡ μὲν διὰ πασῶν, εἰ καὶ πᾶσαι ἐν πάσαις, ἀνεῖται ταῖς
θείαις ψυχαῖς διαφερόντως, ὄντως τὴν κατακορεστάτην τῶν
συμφωνιῶν ἐξαίρετον ἐχούσαις, ἕνα διὰ πασῶν ἐνεργοῦσαι
πάντα ῥητὰ καὶ σύμφωνα τὰ ἐν τῷ κόσμῳ διαφυλάττωσιν·
 ἡ δὲ διὰ πέντε δαίμοσιν, τελεωτέρα μὲν οὖσα τῆς διὰ τεττάὁ
 2 4 μὲν] respondet δὲ αὖ l. 10 11 νων καὶ ἀσυμφώ-
im. m3 20 αὐτὸ 21 ἀδιαφθό| Ι δι’] δ’ 27 ὄντως]
nempe ὡς
PROCiiUS, ed. Kroll. Π. 4 

 
ρων καὶ περιέχουσα αὐτήν, ὑφειμένη δὲ τῆς διὰ πασῶν καὶ
περιεχομένη ὑπ' αὐτῆς· ἡ δὲ διὰ τεσσάρων λοιπὴ ταῖς μερικαῖς
ψυχαῖς διὰ τὰς εἰρημένας αἰτίας, ὑπ' ἀμφοτέρων μὲν
περιεχομένη, μετ' ἐκείνων δὲ συμπληροῦσα τὴν ὅλην ἁρμονίαν
τοῦ παντός · ὥσπερ καὶ τῶν ψυχῶν αἱ ζωαὶ καὶ ταῦτα 
πολὺ δοκοῦσαι τὸ ἀνάρμοστον ἔχειν ὅμως συντελοῦσιν εἰς
τὴν διὰ πάντων ἐν τῷ κόσμῳ σύμφωνον τάξιν. ἡ μὲν οὖν
διὰ τεσσάρων τοιαύτην ἔχει συγγένειαν πρὸς τὴν οὐσίαν τῆς
μερικῆς ψυχῆς· ἡ δὲ ὑποτείνουσα τὴν ὀρθὴν εἰκών ἐστιν
τῆς νοερᾶς ἐν αὐτῇ ζωῆς ὅλης· καὶ γὰρ ἡ πεμπὰς πρῶτος 
κυκλικός ἐστιν ἀριθμὸς καὶ νῷ σύζυγος, δι’ ἣν νοῦς ἐστιν
δυνάμει καὶ ἐπιστρέφειν δύναται πρὸς ἑαυτήν. ἔχει οὖν τὴν
μὲν ὀρθὴν τῆς οὐσίας εἰκόνα· μιᾶς δὲ οὔσης καὶ δυοειδοῦς
ἐν αὐτῇ τῆς οὐσίας καὶ μία ἡ ὀρθὴ καθ’ αὑτὴν καὶ ἐν 14 
δυσὶν ἡ μία, τό τε ἁπλοῦν δεικνῦσα καὶ τὸ οὐΙχ ἁπλοῦν f. 54 r. 
τῆς οὐσίας, τό τε μόνιμον καὶ τὸ] . . κλα . . . δι]ὰ
τὴν ἄνισον τῶν τῆς ὀρθῆς καθέ]των διανομήν, τό τε τῆς
ταὐτοῦ φύσεως οὐσιῶδες καὶ τὸ τῆς θατέρου, τῇ μὲν τοῦ
ἑνὸς πρέποντος, τῇ δὲ τοῦ ἑνὸς ἅμα καὶ οὐχ ἑνός καὶ γὰρ
ὁ θατέρου κύκλος ἐκ τῶν αὐτῶν, ἀλλὰ μετὰ διαιρέσεως). 
τὰς δὲ περὶ τὴν ὀρθὴν γραμμὰς τῶν δυνάμεων τῶν ζωτικῶν,
συμφώνων καὶ ἀσυμφώνων, περὶ τὴν μίαν οὐσίαν
αὐτῆς διϊσταμένων· τὴν δὲ ὑποτείνουσαν τὸν ἐν τῇ ζωῇ
νοῦν κυκλίζειν αὐτὴν ἐθέλοντα καὶ αὐτὴν εἰς ἑαυτὴν κινεῖν
καὶ περὶ ἑαυτήν, ὡς ἴσον δύνασθαι τῇ διπλῇ ζωῇ τὸν ζωτικὸν 
αὐτῆς τοῦτον κύκλον. πᾶν γὰρ αὐτοκίνητον διπλῆν ἔχει
ζωὴν καὶ μίαν, καὶ τὴν μίαν ἴσην τῇ ἐξ ἀμφοῖν· οὔσης δὲ
 1 ὑφειμένη] in fine ν ss. m3 5 καὶ ταῦτα ex κατὰ m3 
 7 fort. del. διὰ 13 μὲν] δὲ est 16 κλα 1. Mai, κλά
ego 17 ὀρ]θησ, φύ]σεως οὐσι-, π[ρἐ-, καὶ (ante γὰρ) in finibus
linearum solus 1. Mai 21 γραμμὴν m1, corr. m3d uv.
23 fort. excidit θ<ἐνδεικνυμένηνθ> τὸν vel sim. 26 ταυτὸν
ov ss. m3 uv. 

 
καὶ τῆς οὐσίας μιᾶς θ<καὶθ> διπλῆς καὶ ἴσης xy διπλῇ
μιᾶς καὶ τῆς ζωῆς ὁμοίως, δῆλον ὅπως καὶ κινοῦν ἐστι καὶ
κινούμενον καὶ τὸ ἐξ ἀμφοῖν, καὶ οὐσιοῦν καὶ οὐσιούμενον
καὶ τὸ ἐξ ἀμφοῖν· καὶ ὅπως συμβαίνει ταῦτα ἀλλήλοις, ἐνεικονιζομένων
 τῆς μὲν τῇ διπλῇ ζωῇ παρισουμένης ὑποτει-
νούσης τὴν ἑνίζουσαν τὸ διπλοῦν κατὰ τὴν οὐσίαν· τῶν δὲ
διττῶν ζωῶν, ἑξ ὧν ἡ μία, τὰς ἐκ δυεῖν οὐσιῶν εἰς μίαν
συμπτυσσομένας. Ἐκ μὲν οὖν τούτων ἡ ψυχὴ φαίνεται μία δυοειδὴς
 κατά τε τὸ εἶναι καὶ τὸ ζῆν· ἐκ δὲ τῶν ἀριθμῶν τῶν ἐκ
τούτων ἀναφανέντων ἀριθμὸς δυαδικὸς ἀμείνους καὶ χείρους
ἔχων δυνάμεις, τὰς μὲν δυναμένας τὰς δὲ δυναστευομένας,
ἁπλουστέρας καὶ συνθετωτέρας δύνανται μὲν γὰρ οἱ πλευρικοί,
 14 δυναστεύονται δὲ οἱ ἐκ τούτων), καὶ τὰς μὲν ὁμοιούσας
 f.54v . Ι τὰς δὲ ἀνομοιούσας, τὰς μὲν ἐπιστρεπτικὰς αὐ[τῆς]
εἰς τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ ‘ὲν τὰς δὲ εἰς ἑτερότητα καὶ τὸ μὴ ἕν
ἀγούσας, καὶ τὰς μὲν αὐξούσας τὰς δὲ φθειρούσας τὸ πτέρωμα
αὐτῆς· τῷ μὲν γὰρ ἀγαθῷ καὶ τῷ καλῷ καὶ τῷ σοφῷ
τοῦτο αὔξεται, τοῖς δὲ ἐναντίοις φθίνει καὶ διόλλυται. καὶ
 μὴν καὶ τὸ χωρεῖν εἰς τρεῖς τὴν αὔζησιν τοῦ ἀριθμοῦ
τοῦδε τὴν ἀπὸ τῶν νοητῶν καὶ ἀμερῶν ἄχρι τῶν στερεωτάτων
αὐτῆς ἔξοδον περιέχει· ἄνω μὲν γὰρ οὖσα καὶ πρὸς
νοῦν τεταμένη μετὰ τὴν ἀμέρειαν τὴν νοερὰν τὸ πρῶτόν
ἐστι διάστημα καὶ ἔστιν εὐθεῖα μὲν διὰ τὴν πρόοδον, κύκλος
 δὲ καὶ οὗτος ὡς γραμμὴ κυκλιζομένη διὰ τὴν ἐπιστροφὴν ·
εἰσιοῦσα δὲ εἰς ἑαυτὴν ἐπιπεδοῦται, καὶ μέχρι μὲν διανοίας
ἱσταμένη τετραγωνίζει ἑαυτήν, τὸ ταὐτὸν καὶ ὅμοιον ἐν τῇ
διανοητικῇ κινήσει τῷ διάνοια εἶναι πρὸς διάνοιαν κινουδὲ
 6 an fuit θ<περὶ τὴν ὀρθὴν γραμμῶν εἰκόνων οὐσῶν 
 7 ἐκ] εἰσ m1, εκ ss. m3 13 μὲν ss. m3 17 φθειρούσας]
φθιν-ύσασ 19 διόλλυνται 25 possis οὕτως 26 ἐπιπεδοῦν
et βαθύνειν de anima ex Pl. leg. X 904c oracula (de
or. chald. 64); cf. Sext. adv. math. Χ 281 28 διάνοιαν
4 

 
μένη ἔτι σώζουσα, δόξαν δὲ μετὰ διανοίας συμμίξασα κινεῖται
κίνησιν ἐπίπεδον μὲν ὡς ἐκ δυεῖν γενομένην δυνάμεων
ἀλλήλαις συμμιγνυμένων, ἀνίσων δε οὐσῶν ἐκείνων προμηκίξει
αὐτὴν ἀφ’ ἑαυτῆς· εἰς δὲ τὰ μετ’ αὐτὴν ῥέπουσα
βαθύνει τὰ ἐπίπεδα, τὴν μὲν τετραγωνικὴν ζωὴν κυβίζουσα 
καὶ φαντασίαν γεννῶσα καὶ γὰρ ἡ φαντασία νοῦς τίς ἐστιν
παθητικὸς ἔνδον μὲν ἐνεργεῖν ἐθέλων, ἀσθενῶν δὲ διὰ τὴν
εἰς τὸ στερεὸν πτῶσιν), τὴν δὲ προμήκη κατὰ τὴν ἀνάλογον
πρόοδον εἰς τοὺς ἀνομοίους ὑφιζάνουσα στερεοὺς καὶ
τὴν αἴσθησιν γεννῶσα, γνῶσιν οὖσαν ἐξ ἀνομοίων, σώματος 
καὶ ἀσωμάτου, καὶ ἑαυτῆς Ι εἶναι μὴ δυναμένην. μιγνυμένων f. 55r. 
δὲ τῶν εἰδῶν τῆς ζωῆς τούτων ἐν τῇ γενέσει καὶ
συμ]πλεκομένων χειρόνων καὶ ἀμεινόνων ἀποτελοῦνται ἁρμονίαι
δυοειδεῖς, ἣ μὲν ἀποκαταστατικὴ καὶ τῷ ταὐτοῦ
κύκλῳ φίλη, ἣ δὲ τῷ θατέρου συγγενὴς καὶ γενέσει φίλη· 
ἡ μέν γε ἑκατοντὰς καὶ ἡ μυριὰς ἄμφω τετραγωνικαί, πρὸς
τῆς ταυτότητος οὖσαι καὶ εἰς τὸ ὅμοιον ἀνάγουσαι καὶ τὸ
θεῖον δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸς ἐν Φαίδρῳ [p. 248e] διὰ μυρίων
ἐτῶν ἀποκαθιστὰς τὴν ψυχὴν ἀπὸ γενέσεως εἰς τὸ
νοητόν)· ἡ δὲ πεμπὰς μετὰ τοῦ ἑβδομήκοντα καὶ οἱ τούτοις 
ἀνάλογον ἐν ἑκατοντάσιν καὶ χιλιάσιν ὁ πεντακόσια καὶ
ἑπτακισχίλια , ἐκ πλευρῶν γενόμενοι διαφερουσῶν καὶ ἀνομοίων,
τετραγωνικῶν καὶ προμήκων, τὴν ἑτέραν περίοδον
καὶ ἐναντίαν ἐνεικονίζονται τὴν γενεσιουργόν. ἔστι γὰρ καὶ
ἀπὸ τοῦ νοητοῦ πρὸς τὸ νοητὸν ὁδὸς καὶ ἀπὸ γενέσεως 
ἐπὶ γένεσιν ταῖς ψυχαῖς, ἣ μὲν τοῖς ἀναγωγοῖς θεοῖς ἀνειμένη,
ἣ δὲ τοῖς γενεσιουργοῖς, καὶ ἀγγέλοις ἣ μὲν τοῖς λύουσιν
τὴν ὕλην, ἣ δὲ τοῖς τῶν καθόδων ἐφόροις· καὶ
δηλωτικοὶ τούτων ἀριθμοὶ ταῖς τάξεσιν ἀνεῖνται ταύταις, ὥσπερ
 1 σώζουσα in ζῶσα corr. m3 Ι δόξαν] δόξηι 4 μετ' αὐτὴν m1]
σ supra ν ss. m3 10 γεννῶσαν Ι ἀνομοίων in ὁμοίων corr. m3 
 16 fort. θ<καὶθ> πρὸς 20 τοῦ] σ ss. m3 27 λύουσιν
ὕλην fort. ex oraculis (de or. chald. 53) 

 
καὶ τῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς κύκλων ἣ μὲν τῷ ταὐτοῦ προσῆκεν,
ἣ δὲ τῷ θατέρου. Δεῖ δέ, ὥσπερ ἑκατέρας εἰσὶν ἡγε-
μόνες, οὕτω καὶ τὸν ἕνα προστάτην τῆς συναμφοτέρας νοεῖν
ἀνόδου τε καὶ καθόδου καὶ τῆς διπλῆς ἐν τῇ γενέσει ζωῆς
 εὐγονίας τε καὶ δυσγονίας· ὅν, εἰ δεῖ τῇ ἐμῇ μαντείᾳ
προσέχειν, οὐκ ἄλλον ἢ τὸν Προμηθέα δεῖ νομίζειν, ὃν καὶ
Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς ἔφορον, ὥσπερ
 f. 55v. Ι τ[ὸν] Ἐπιμηθέα τῆς ἀλόγου φησίν [p. 320d], καὶ
Ὀρφεὺς καὶ Ἡσίοδος διὰ τῆς κλοπῆς τοῦ πυρὸς καὶ
 τῆς εἰς ἀνθρώπους δόσεως ἐνδείκνυνται τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ
νοητοῦ κατάγειν εἰς τὴν γένεσιν, ὡς τῆς ἀνθρωπίνης περιόδου
κύριον καὶ τῶν ἀμεινόνων καὶ χειρόνων γενέσεων.
διττῆς οὖν οὔσης, ἵνα πάλιν σαφῆ ποιήσωμεν τὸν ὅλον
νοῦν, τῆς περιόδου τῶν μερικῶν ψυχῶν , τῆς μὲν ἀπὸ τοῦ
 νοητοῦ πρὸς τὸ νοητόν, τῆς δὲ ἀπὸ γενέσεως ἐπὶ γένεσιν,
ἑκατέραν τούτων ἁρμονίαν ἐκάλεσεν , διότι κατ' ἄμφω τὴν
οἰκείαν οὐκ ἀπόλλυσιν οὐσίαν, ἐναρμόνιος γενομένη καὶ
πρὸς ἀνόδους καὶ πρὸς καθόδους καὶ τοιαύτην λαχοῦσα
σύστασιν. ἀλλὰ τὴν μὲν τετραγωνικὴν εἶπεν τὴν ἀπὸ τοῦ
 νοητοῦ περίοδον εἰς τὸ νοητόν τοιαύτη γὰρ ἡ μυριάς),
τὴν δὲ προμήκη τὴν ἀπὸ γενέσεως ἐπὶ γένεσιν, καθ' ἣν ἡ
μὲν ἑκατοντὰς πάλιν μένει, ἀλλ’ οὐκ εἰς ἑαυτὴν εἰσιοῦσα
ἐποίει τὴν ἀμείνω καὶ ἀποκαταστατικὴν ἐκείνην περίοδον,
ἀλλὰ συνταττομένη πρὸς ἄλλον ἀριθμὸν ἄλλο προτείνοντα
 ζωῆς εἶδος , λεῖπον τῷ ἀπὸ τῆς πεμπάδος τετραγώνῳ —
τοιοῦτον δὲ τὸ ἄλογον, οὐ μόνον ὅτι τῆς κυκλικῆς ἐπιστροφῆς
εἰς ἑαυτὸ παρῄρηται οἶος ὁ ἀπὸ τῆς πεμπάδος κυκλικὸς
ὢν ἀριθμὸς ἀφ’ ἑαυτῆς τε ἀρχομένης καὶ εἰς ἑαυτὴν
ληγούσης), ἀλλὰ καὶ ὅτι δικαιοσύνης ἱερὰ ἡ πεμπὰς ὡς
 6 cf. in Tim. 345c 9 Hesiod. theog. 565 sqq. 17 ἀπόλυσιν,
λ ss. m3? 18 λαχοῦσαν 24 συνταττομένην 25 λεῖπον
m1] λοιπὸν m3 28 cf. theol. ar. 27, 17 

 
ἐπανισοῦσα μόνη τοὺς ἀπὸ μονάδος ἄχρις ἐννεάδος, ἧς τὸ
ἄλογον αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ἄμοιρον — ἡ δ’ οὖν ἑκατοντὰς τῷ
ἐλλείποντι ἀριθμῷ πρὸς αὐτὴν κατὰ τὸν ἀπὸ Ι τῆς πεμπάδος f. 95r.
ἀριθμὸν συζυγεῖσα ποιεῖ τ[ὴν] ἀπὸ γενέσεως ἐπὶ γένεσιν
περίοδον. προσλήψει γὰρ χείρονος ζωῆς ἡ περίοδος 
αὕτη γίνεται· πρόσεστι δὲ καὶ αὐτῷ τῷ ἀριθμῷ τῷ τῆς
τοιαύτης ζωῆς τῆς τῇ γενέσει συμφύλου [καὶ] τὸ ἐκ
εἶναι, τοῦ μὲν κυβικοῦ, τοῦ δὲ ἐξ ἀνομοίων πλευρῶν· διότι
δὴ καὶ τὸ ἄλογον ἔχει κατ' οὐσίαν τὸ μὲν ἄμεινον καὶ
ταυτότητι συγγενές, τὸ δὲ χεῖρον καὶ ἑτερότητι φίλον. καίτοι 
καὶ ἐπὶ τῆς ἑκατοντάδος ἦν τὸ μὲν εἶδος κυβικόν, τὸ
δὲ ἐξ ἀνομοίων· ἀλλὰ καὶ τὸ ἐξ ἀνομοίων ἄλλως ἦν τετραγωνικὸν
ἀπὸ τῆς πρωτίστης τὸ τέλειον δειξάσης, καὶ ἐξ
ἀμφοῖν ἐποίει τὸν ὅλον τετραγωνικόν· διότι καὶ τὸ ἕτερον
ἐπὶ τοῦ λογικοῦ πρὸς ταὐτὸ συμφυόμενον εἰς μίαν ὁμοιότητα 
πρὸς ἑαντὴν ἐπιστρέφουσαν κατήντα, μὴ ἐκβαίνουσαν
τὴν τοῖς ἀσωμάτοις οἰκείαν φύσιν· τὸ δὲ ἐν τῷ ἀλόγῳ ἕτερον
καὶ τὸ ταὐτὸν τὸ ἐν αὐτῷ περιήγαγεν εἰς τὴν τοῦ ὅλου
πρὸς ἑαυτὸ ἀνομοιότητα, πρέπουσαν ταῖς γενεσιουργοῖς δυνάμεσιν.
οἰκεία γὰρ τοῖς μὲν καθαρῶς ἀσωμάτοις ἡ ὁμοιότης, 
τοῖς δὲ σωμάτων ἀχωρίστοις ἡ ἀνομοιότης. καὶ γὰρ ὅπου
μὲν ὁ κύβος ὑπερβάλλει τὸν μὴ κύβον, ὡς τὸ ταὐτὸν ἐν
τοῖς ἀσωμάτοις , ὅπου δὲ ὁ μὴ κύβος τὸν κύβον, ὡς τὸ
ἕτερον ἐν τοῖς σωματικοῖς. καὶ συνᾴδει πάντα ἀλλήλοις.
ΛݲΖݲ. Εἰ ἔστιν ὁ ἀριθμὸς οὗτος καὶ ἐν τῷδ παντὶ δηλούμενος 
καὶ ὑπὸ τῶν ἐν αὐτῷ σχηματισμῶν καὶ κινήσεων
 4 συζυγεῖσα m1 οῦσαν ss. m3 6 αὕτη H] αὐτῆι Ι supra
δὲ γὰρ ss. m1 uv. Ι καὶ expunctum 7 τῆσ add. m3 Ι καὶ ir.
τὸ ἐκ δυεῖν im.) 8 nam 75 = 48 4- 27 10 nam 100 =
64 (4 3) + 36 (3.3.4 aut 62) 12 ἀλλὰ — ἀνομοίων expuncta
13 τὸ] τὸν cf. theol. ar. 33, 2 an καὶ θ<τὸθ>
15 ταυτὸν 16 ἐκβαίνουσα, corr. Us. 18 περιῆγεν Us.
21 sc. 64 : 36 et 27 : 48 

 
συναποτελούμενος , τῶν ὅλων προηγουμένων ἀεὶ τῶν μερῶν
(εἴρηται δὲ τοῦτο πρότερον, ὅτι καὶ ἐν ταῖς μερικαῖς
ψυχαῖς συνουσιωμένος — ζῶσι γὰρ κατ’ αὐτόν — καὶ ἐν
 f.95v . τῷ Ι παντὶ τῷ τὰς περιόδους παράγοντι τῆς εὐγονίας καὶ
 δυσγονίας· ὥσπερ καὶ τῶν βίων ἕκαστος, οἷον ὁ φιλόσοφος,
καὶ ἐν ταῖς ψυχαῖς αὐταῖς καὶ ἐν τῇ τοιᾷδε διασχηματίσει
τοῦ ὅλου, καὶ ἕκαστος τῶν ὅλων)· εἰ δ’ οὖν ἔστι καὶ ἐν
τῷ κόσμῳ τὸν διττὸν ἀριθμὸν ὁρᾶν τὸν κύριον τῶν ἀμεινόνων
καὶ χειρόνων γενέσεων, δεῖ τοὺς ἄρχοντας εἰς τὸ πᾶν
 ὁρῶντας τεκμαίρεσθαι διὰ τῶν φαινομένων ἐν ταῖς τῶν
γάμων συνέρξεσιν, τίς τάξις κοσμικὴ τῆς ἀμείνονος οἰστικὴ
ζωῆς καὶ τίς τῆς χείρονος, ὧν ἡ εἱμαρμένη περιέχουσα τοὺς
ἀριθμοὺς διὰ τῶν ἐμφανῶν κινήσεων δηλοῖ τὰς διαφοράς,
εἴτε σημείων ὄντων τούτων τῶν ἐσομένων μόνον εἴτε καὶ
 συναποτελούντων αὐτὰ ταῖς ψυχαῖς, διότι τὰ μέρη μετὰ τῶν
ὅλων ποιεῖ· διαφέρει γὰρ οὐδὲν ταῦτα πρὸς τὸ παρόν· ἀλλὰ
τοσοῦτον μόνον ἀναγκαῖον τὸ τοὺς ἄρχοντας διορατικοὺς
εἰναι τῶν σπορίμων ὡρῶν, εἰ τοῖς ἀμείνοσιν ἀριθμοῖς ἢ
τοῖς χείροσιν πλεονάζουσιν, τοὺς τῶν συνέρξεων κυρίους.
 ἕπεσθαι γὰρ ταῖς μὲν σπορίμοις τοῦ κόσμου διασχηματίσεσι
τὰς ἐν ταῖς ἐκτροπαῖς διασχηματίσεις, ταύταις δὲ τὰς βιοτὰς
τῶν τικτομένων ἢ ἀμείνους ἢ χείρους γιγνομένας θ<καὶ
ἢ ὁμοίαςθ> ταῖς τῶν γεννησαμένων ἢ ἀνομοίας οὕτως,
καὶ τὴν πολιτείαν μεταβάλλειν. οὐ γὰρ πᾶσα ἀνομοιότης
 ἐξίστησιν τῆς ἀμείνονος ζωῆς ἀδύνατον μὲν γὰρ μὴ εἶναί
τινα διαφέρουσαν διάθεσιν), ἀλλ’ ἥτις ἂν παμπόλλην ἔχῃ
τὴν ἐξαλλαγήν. ἐπεὶ καὶ ‘ὲν ἑνὶ φύονται τοῖς πατράσιν ὡς
 2 cf. p. 48, 21 4 παράγοντι m1 αρ exp. et ἐ ante π ins.
m3 7 aut ἕκαστον aut ἄλλων pro ὅλων 8 ante prius τὸν κατὰ
88. m3 καὶ Us.) 14 cf. Boll Stud. üb. Ptolem. 115 sq. 221 1 
 17 τοὺς ἄρχοντας del. Us. 21 βιοτὰσ m1] βιότητασ m3
22 suppl. Us. 27 ἕν ἐνὶ Sch.] ἐν (ἐν ὶ ἐνὶ ex οι 

 
ἐπίπαν οἱ παῖδες ὅμοιοι, μετά τινος καὶ ἀνομοιότητος· ἀλλ’
ὅταν πάμΙπαν ἀνόμοιοι γένωνται, τότε τὴν τοῦ γένους f. 96r. 
ἐξαλλάττουσιν ἰδιότητα καὶ γίγνονται ἀπὸ φιλοσόφου γένους
ἀφιλόσοφοί τινες καὶ ἀπὸ θεοσεβοῦς ἀνίεροι καὶ ἐπὶ τῶν
ἄλλων ὡσαύτως. ὃ καὶ αὐτὸς εἰδὼς ἔλεγεν, ὅτι γίγνονταί 
τινες ὑπόχαλκοι καὶ ἐν τῷ χρυσῷ γένει [III p. 415b].
τοῦτο δὲ οὐκ ἀρκεῖ τὸ ἔνα τινὰ γενέσθαι τοιοῦτον εἰς τὸ
παρασχεῖν αἰτίαν τῇ πολιτείᾳ τῆς λύσεως· ὅταν δὲ πολλοί,
καὶ μηδεὶς τῶν τῷ χρυσῷ γένει προσηκόντων καὶ μετὰ
πολλῆς τῆς παραλλάξεως παρὰ τὴν τῆς σπορᾶς διαμαρτίαν 
ἣν ἁμαρτίαν εἰκὸς ἁμαρτεῖν τοὺς ἄρχοντας ὡς μὴ λογισμῷ
μόνον, ἀλλὰ καὶ αἰσθήσει χρωμένους εἰς τὴν τοῦ καιροῦ
τῆς εὐγονίας κατάληψιν) , τότε ἤδη ἀναγκαῖον τῆς λύσεως
προκαταβληθῆναι πάντως ἀρχὴν ἅμα τῷ καὶ τὴν περίοδον
τῷ παροράματι συνεργεῖν. δεῖ τοίνυν τοὺς τῶν γάμων κυρίους 
τὸν καιρὸν αὐτῶν θηρᾶν κατὰ μὲν τὴν ἀπλανῆ διά
τε τῶν ὡροσκόπων καὶ τῶν τούτοις παρανατελλόντων ἀστέρων
τε καὶ δεκανῶν — καὶ γὰρ μοῖραι ὡροσκοποῦσαι τὴν
ὅλην ἔχουσι τῆς γενέσεως δύναμιν, ὡς τὰς μὲν ἱερατικὰς
ποιεῖν, τὰς δὲ σύνεγγυς αὐτῶν ἐπιρρήτου ζωῆς γεννήσεις 
καὶ ταῦτα ἐν ταῖς Χαλδαϊκαῖς σφαίραις [καὶ αὐτοὶ
Αἰγύπτιοι] καὶ Αἰγυπτίαις) , ἀφ’ ὧν καὶ κρίνουσιν οἱ
τίς ὁ βίος ἔσται τῶν εἰς τὴν γένεσιν παριουσῶν ψυχῶν
ἐκείνων ὡροσκοπουσῶν, ὥσπερ θ<τὸθ> τοῦ βίου ποιὸν
τῶν σχημάτων καὶ τῶν παρανατολῶν καὶ τῆς τῶν ἀστέρων 
ἰδιότητος τῶν πρὸς τὴν ὡροσκοποῦσαν μοῖραν συσψηματιζοὅμοιοι
 1 m3 ex οἱ . . 2 πάμIπαν] μ fecit ex λ et παν
add. m3 4 τινες] γένει m1 sed γέ et ει exp. et τι ει ss. m3 
 8 an πολλοὶ θ<ἢθ> καὶ? 10 παρα ss. m3d Ι πορᾶσ, corr. 
 16 μὲν] δὲ est 67, 12 18 μο͂ριαι (ss. m3] 19 τῆσ γενέσεωσ
m1] τῶν γενέσεων m3 Ι ἱερατικὰς] ὰ ir. m3, fort. ἱερατικῆς
m1 idque venim 21 sphaeras dicit „barbaricas" Ι καὶ — Αἰγύπτιοι
del. Us., fuitne παλαιοὶ Χαλδαῖοι καὶ Αἰγύπτιοι, τίς ὁ?
24 ὥσπερ m1] ὡς ὑπὲρ m3d | ποῖον 

 
 f-96v μένων· καὶ αἱ τῶν παραναΙτελλόντων δυνάμεις παμπόλλην
παρέχονται δύναμιν εἴς τε εὐγονίαν καὶ δυσγονίαν· εἰσὶ
γὰρ δὴ καὶ τούτων αἵ μὲν ἀγαθαὶ καὶ προξενοῦσαι πᾶσαν
εὔροιαν ἐν ταῖς γενέσεσιν, αἵ δὲ κακοποιοὶ καὶ τῶν ἀναντίων
 ἀπορροίας καταπέμπουσαι τοῖς ὑπ' αὐτῶν δυναστευομένοις.
ἃ δὴ καὶ οἱ ἀστεροσκόποι κατιδόντες διορίζουσιν,
τίνα μὲν τῶν ἄστρων ἀστέρας ἔχει πάντας ἀγαθοποιούς, τίνα
δὲ κακωτικούς, τίνα δὲ συναμφοτέρους· ὧν τὰς ἀπορροίας
χρὴ νομίζειν διαφερόντως μὲν ἐν τῷ παρανατέλλειν, πάντως
 δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κέντρων, οἷον ἐν τῷ συμμεσουρανεῖν
ἢ συγκαταδύεσθαι, πλείστην ποιεῖν ἔν τε ταῖς σπορίμοις
ὥραις καὶ ταῖς ἀποκυητικαῖς ἐξαλλαγήν — μετὰ δὲ τὰς τῶν
ἀπλανῶν κατανοήσεις τὰς τῶν πλανωμένων ἔσται δέον ἐν
ταῖς σπορίμοις ὥραις κατανοεῖν κινήσεις, καὶ ὁρᾶν τίνες οἱ
 δυνάμενοι καὶ τίνες οἱ δυναστευόμενοι κατὰ τοὺς εἰρημένους
ἀριθμούς, καὶ τῶν μὲν ἀγαθοποιῶν δυναμένων, δυναστευομένων
δὲ τῶν ἐναντίων ποιεῖσθαι τὴν ἐκλογήν, ἀνάπαλιν
δὲ ἐχόντων μηδαμῶς. ἔτι δέ, τίνες οἱ ὁμοιοῦντες σχηματισμοὶ
καὶ τίνες οἱ ἀνομοιοῦντες· καὶ γὰρ τῶν σχημάτων
 τὰ μέν ἐστιν σύμφωνα καὶ διὰ τοῦτο ὁμοιοῦντα καλεῖται,
τὰ δὲ ἀσύμφωνα καὶ διὰ τοῦτο ἀνομοιοῦντα· τὰ μὲν γὰρ
τρίγωνα σύμφωνα, τὰ δὲ τετράγωνα ἀσύμφωνα. δεῖ τοίνυν
τὰ ὁμοιοῦντα τῶν ἀγαθοποιῶν ἐκλέγεσθαι πρός τε τὴν σπορίμην
ὥραν καὶ πρὸς ἀλλήλους. ἔτι δὲ τὰς αὐξήσεις καὶ
 μειώσεις παρατηρεῖν κατὰ τοὺς αὔξοντας καὶ φθίνοντας
ἀριθμούς· ἐπὶ μὲν σελήνης ὡς αὐξούσης μάλιστα τὰς Ι
 f. 97r . γεννήσεις ἐν ταῖς αὐξητικαῖς ἡμέραις καὶ τοῖς ἀναβατικοῖς
ἀριθμοῖς, ἐπὶ δὲ τῶν πλανωμένων τὰς προσθέσεις
καὶ ἀφαιρέσεις σκοποῦντας· ὅσα γὰρ προστιθέντες οἱ ἀγαθοποιοὶ
 παρέχουσιν , ἐν ταῖς ἀφαιρέσεσιν φθείρουσιν· ἐπὶ δὲ
 5 ante δυναστευομένοις κατα ins. m3 20 καλεῖται add.
m3 24 post δὲ (i. e. δε) ins. m3 25 φθινῦντασ] supra
ι acc. acut. eras.; ex ΄ fec. m3? 30 φθίνουσιν, corr. Us. 

 
ἡλίου τὰς τοῦ φωτὸς ἐπιδόσεις ἀντὶ τῶν ἐναντίων· ἐπὶ γὰρ
τὸ μεσημβρινὸν ἰὼν προστίθησιν τῷ φωτί, καὶ ἀπὸ τοῦ
μεσημβρινοῦ πορευόμενος ἐπὶ δύσιν ἐλαττοῖ τὴν τοῦ φωτὸς
δύναμιν· κατ' αὐτὸ δὲ τὸ ζῳογόνον κέντρον ἱστάμενος τὸ
μεσημβρινὸν τὴν ἀκμὴν ἐπιδείκνυται τῶν φωτισμῶν. καὶ 
οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἡμικυκλίων τοῦ ζῳοφόρου
κύκλου δεῖ τὰς διαφορὰς ὁρᾶν καὶ ὡς τὸ μὲν αὐξητικόν
ἐστι τῆς γενέσεως, τὸ ἀπὸ αἰγόκερω, τὸ δὲ μειωτικόν , τὸ
ἀπὸ καρκίνου· καὶ γὰρ ἐν ἐκείνῳ μὲν ἐπιδίδωσι τὸ φῶς,
ἐν τούτω δὲ ἐλασσοῦται. καὶ ὁ ὅλος ἐνιαυσιαῖος κύκλος 
διῄρηται εἰς αὔξησιν καὶ μείωσιν· διὸ καὶ ὁ μηνιαῖος τῆς
σελήνης κύκλος ἐνεικονίζεσθαι λέγεται τὸν ἐνιαύσιον τοῦ
ἡλίου δρόμον· καὶ ὅ γε Ὀρφεὺς ἐν τῷ μηνὶ τρέπειν αὐτήν
φησιν, ὅπερ ἥλιος ἐν ἐνιαυτῷ, τὸ ἀνάλογον ἐπ
ἀμφοῖν θεώμενος. Κρατεῖ δὲ καὶ παρ’ Αἰγυπτίοις λόγος, 
ὅτι τῶν πέντε πλανητῶν ἕκαστος ἐν ταῖς σποραῖς κακωθεὶς
φθείρει τὰ σπέρματα· καὶ ὁ μὲν Κρόνος ἐν τῷ πρώτῳ μηνὶ
τῆς σνλλήψεως, ὁ δὲ Ζεὺς ἐν ἑξήκοντα ἡμέραις, ὁ δὲ Ἄρης
θ<ἐνθ> ἐνενήκοντα, ἡ δὲ Ἀφροδίτη ἐν εἴκοσι καὶ
ὁ δὲ Ἑρμῆς ἐν πεντήκοντα καὶ ἕκατόν· οὕτω δὲ καὶ Σελὴνη 
κακωθεῖσα ὁμοίως τῷ Κρόνῳ εἰς τὴν προϋποκει|μένην f.97v.
φύσιν ἀναλύει τὰ ἔμβρυα. μόνος δὲ Ἥλιος συγκροτεῖ τὴν
σύστασιν αὐτῶν καὶ συνεργοπονεῖ πρὸς τὴν γένεσίν, ὡς
ἂν καὶ τὰς πάντων ἔχων δυνάμεις. καὶ γὰρ τῶν μὲν ὑπὲρ
αὐτὸν τριῶν αἱ προσθαφαιρέσεις γίνονται κατὰ τὰ πρὸς 
αὐτὸν τρίγωνα, διότι τὸ μὲν τρίγωνον ἀρχὴ γενέσεώς ἐστιν,
ἧς ὁ Ἥλιος δεσπότης, τῶν δὲ τριῶν ὃ μὲν συγκρίσεως αἴτιος,
ὃ δὲ διακρίσεως, ὃ δὲ τῆς ἀμφοτέρων συμμετρίας.
 1 an ἀντὶ τῶν ἐλαττώσεων? 10 ὁ ss. m3 13 fr. 82
Abel: ὄφρ' ἐν μηνὶ τρέπῃ ὅπερ ἥλιος εἰν ἐνιαυτῷ 14 ὅπερ
m3 ex ὅποσ Ι τὸ Sch.] τὰ 15 cf. Hermipp. 21, 23 Porph. ap.
Stob. n 169, 21 23 αὐτῶν sc. seminum Ι συνεργὰ ποιεῖ, corr.
Rad. 27 dicit Saturnum Martem (cf. 62, 1) lovem 

 
τῶν δὲ μετ’ αὐτὸν οἵ μὲν δορυφοροῦσιν αὐτόν, ἣ δὲ χορεύει
περὶ αὐτόν , ἀπ' αὐτοῦ κινουμένη καὶ ἐπ' αὐτόν.
Οἱ δὲ περὶ Πετόσειριν Αἰγύπτιοι καὶ Ζωροάστρης διατείνονται,
καὶ Πτολεμαῖος ἀρέσκεται, τὴν μὲν σπορίμην
 ὥραν γίνεσθαι σελήνης τόπον ἐν ταῖς ἀποκυήσεσιν, τὴν δὲ
σπορίμην σελήνην ὥραν τῆς ἐκτέξεως. εἰ δὲ τοῦτ' ἀληθές,
εἰδότας τὴν σπορίμην σελήνην δυνατὸν γιγνώσκειν καὶ τὴν
ὥραν τῆς ἀποκυήσεως καὶ ἔμπαλιν· ταῦτα δὲ γιγνώσκοντας
χρὴ σκοπεῖν, εἰ ἑπτάμηνον τὸ τεχθησόμενον ἢ ἐννεάμηνον,
 καὶ ποσαχῶς καὶ πῶς ἑκάτερα τίκτεται, καὶ οὕτως προσεννοεῖν
τὰς γενέσεις τῶν σπειρομένων. ἐπὶ μὲν οὖν τῶν
ἐννεαμήνων γίγνονται αἱ σποραὶ ἐν τῷ εὐωνύμῳ τετραγώνῳ
τοῦ τῆς ἀποκυήσεως ἡλίου ἐκεῖ γὰρ ὄντος αὐτοῦ γέγονεν
ἡ σπορά), ἐπὶ δὲ τῶν ἑπταμήνων ἐν τῷ διαμέτρῳ. καὶ τὰ
 μὲν ἐννεάμηνα τελειοῦται ἐπὶ μὲν τῆς μεγίστης ἀποκυήσεως
ἡμερῶν CݲΠݲHݲ καὶ ὡρῶν Ηݲ, ἐπὶ δὲ τῆς μέσης ἡμερῶν Γݲ
ὡρῶν Ηݲ, ἐπὶ δὲ τῆς ἐλαχίστης ἡμερῶν C
ݲNݲHݲ ὡρῶν Ηݲ·
τὰ δὲ ἑπτάμηνα τελειοῦται ἐπὶ μὲν τῆς μεγίστης ἡμερῶν
 19 CݲIݲSݲ ὡρῶν Η, ἐπὶ δὲ τῆς μέσης θ<ἡμερῶνθ> PݲΟݲAݲ ὡρῶν
f. 98 r. ἐπὶ Ι δὲ τῆς ἐλαχίστης ἡμερῶν PݲOݲSݲ ὡρῶν Ηݲ. λαβόντες
οὖν τὴν σπορίμην ὥραν ἀπὸ ταύτης εὑρίσκουσιν, ποῖα ἐννεάμηνα
καὶ ποῖα ἑπτάμηνα. πάλιν οὕτως· σκοπήσαντες τὴν
σπορίμην ἡμέραν καὶ τὴν πρὸ αὐτῆς σύνοδον καὶ τὰς μεταξὺ
μοίρας λαβόντες σὺν τῷ τρίτῳ μέρει αὐτῶν ἐκβάλλουσιν
 ἀπὸ τῆς προγενομένης συνόδου τῆς σπορᾶς· καὶ ἐὰν
ὑπερπέσῃ ὁ ἀριθμὸς τὴν ἡμέραν τῆς συνόδου τῆς γιγνο
 1 Venus et Mercurius Solem comitantur (Hultsch N. Jahrb.
153, 305) 3 Petos. fr. 14 Riess | ζωροάστρην, corr. Us. Cf.
supra 34, 3 4 cf. [Ptolem.] καρπόν να΄ Ι μὲν exp. m3
5 εἰσ post γίνεσθαι et τὸν post τόπον et εἰσ τὴν post σελήνην
1. 6 add. m3 8 γιγνώσκοντα, corr. m3 10 nempe προεννοεῖν
16 ἡμέραις Γ, corr. Sch. 19 add. Sch. alteri tres
numeri corrupti; CKS, CIA, PCS recte proponit Us. 23 synodus
praecedens summi momenti. cf. Petos. fr. 18 

 
μένης μετὰ τὴν σποράν, φασὶν ἑπταμηνιαίαν τὴν γένεσιν,
ἐὰν δὲ εὑρεθῇ ἐλάσσων, ἐννεαμηνιαίαν. οἷον εἰ μεταξὺ τῆς
προγενομένης συνόδου τῆς ὥρας, καθ’ ἣν ἡ σπορά, καὶ
αὐτῆς τῆς σπορίμης ὥρας εἶεν μοῖραι τριάκοντα, ληπτέον
ταύτας καὶ τὸ τρίτον αὐτῶν, ὥστ’ εἶναι τετταράκοντα· ταύτας 
τὰς μοίρας ὡς ἡμέρας ἔκβαλε ἀπὸ τῆς προγενομένης
συνόδου· ἐπεὶ οὖν ὑπερβάλλουσι τὴν μετὰ τὴν σπορὰν σύνοδον,
ἑπτάμηνον ἔσται τὸ τεχθησόμενον. εἰ δὲ λάβοις ἐλάττους
μοίρας, οἷον δεκαπέντε καὶ τὸ τρίτον, καὶ ἐκβάλοις
ὡς ἡμέρας ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς προγενομένης συνόδου, ἐντὸς 
πεσεῖται ὁ ἀριθμὸς τῆς μετὰ τὴν σπορίμην ὥραν ἐσομένης
συνόδου· δεῖν οὖν οἴεσθαι ἐννεάμηνον τεχθήσεσθαι τὸ
σπειρόμενον κατὰ τὴν ὥραν ταύτην. οἳ δὲ λαβόντες τὰς
ὥρας, τὴν σπορίμην καὶ τὴν γενέθλιον, λαμβάνουσι τὴν
πρὸ τῆς σπορίμης ὥρας σύνοδον καὶ τὴν ὥραν, καθ’ ἣν 
γέγονεν, καὶ ἐναρμόζουσι τοῦτο τὸ ὀρθογώνιον τρίγωνον, τὴν
ὀρθὴν ἐπὶ τῆς μοίρας τιθέντες καὶ ἐφ' ἑκάτερα τὴν μὲν
τῶν C μοιρῶν ἑστῶσαν, τὴν δὲ τῶν ΡΚ μετ’ αὐτήν, Ι . . . f. 98v. 
. . . τὴν τῶν ΡΝ. μετὰ δὲ ταῦτα τὴν πρὸ] τῆς ὡροσκοπούσης
μοίρας τῆς γενέσεως [ἡμέραν] σύνοδον εὑρόντες
σκοποῦσιν εἰς ποίαν ἐμπίπτει τοῦ σπορίμου τριγώνου πλευράν·
καὶ ἐὰν μὲν εἰς τὴν ὑποτείνουσαν, ἐννεαμηνιαῖον λέγουσιν·
ἐὰν δὲ εἰς τὴν ὑπτίαν, ἑπταμηνιαῖον· ἐὰν δὲ εἰς
τὴν ὀρθήν, ἄλογον εἶναι ζῷον ἢ τερατῶδες. σκοποῦσι δὲ
καὶ τὰς μοίρας τῶν δύο συνόδων, τῆς τε πρὸ τῆς σπορᾶς 
 9 ἐκβάλησ, corr. Sch. 12 δεῖ Sch. 13 οἵ δὲ λαβόντες]
in textu ἔτι λαβόντες, im. γρ. οἱ δὲ λαβόv: 14 γενέθλιον
m1 (θλιον ir,), γένεσιν m3 16 τοῦτο vocat id quod
saepius adhibitum aut figura adpicta illustratum sit
17 ὀρθὴν sc. γωνίαν, μοίρας sc. ὡροσκοπούσης (cf. 64, 16) Ι ἑκάτεραν
18 μετ’ αὐτήν cf. 64, 17. 65, 28 19 ante τὴν 1. λον
inc, fuitne λοιπὸν? Ι ΡΝ Hultsch] ΡΗ Ι πρὸ add. Sch.
20 μοίραν την, corr. Sch. Ι ἡμέρας Sch.; commutavit archetypi
notas ( (??) et (??) 

 
καὶ τῆς πρὸ τῆς ἐσομένης γενέσεως· καὶ ἐὰν μὲν εὕρωσι
τὴν μίαν ἐπὶ τῆς ὑποτεινούσης, τὴν δὲ μίαν ἐπὶ τῆς ὑπτίας,
ἐννεάμηνον τὴν κύησίν φασιν· ἐὰν δὲ τὴν μὲν ἐπὶ τῆς
ὑπτίας, τὴν δὲ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς, ἑπτάμηνον· ἐὰν δὲ τὴν μὲν
 ἐπὶ τῆς ὑποτεινούσης, τὴν δὲ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς, ἀλόγου τινὸς
ἢ ἀλλοκότου γένεσιν εἶναι. καὶ σύμφωνα ταῦτα τοῖς περὶ
τὸ τρίγωνον ἀριθμοῖς· ἡ μὲν γὰρ ὑποτείνουσα καὶ ἡ ὑπτία
Εݲ καὶ Δݲ, ἡ δὲ ὑπτία καὶ ὀρθὴ Δݲ καὶ Γݲ, ἡ δὲ ὀρθὴ καὶ
ὑποτείνουσα Γݲ καὶ Ε· διὸ ἐκεῖναι μὲν κατὰ φύσιν αἱ κυήσεις,
 ἐξ ἀρτίων οὖσαι καὶ περιττῶν, ἡ δὲ τρίτη παρὰ φύσιν,
ἐκ δύο οὖσα περιττῶν.
Μετὰ δὲ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν ἀπὸ τῶν οὐρανίων ἐπίσκεψιν
τῆς κατὰ τὴν σπορὰν εὐκαιρίας οἱ φύλακες καὶ εἰς
τὴν ὑπὸ σελήνην τάξιν ὁράτωσαν τήν τε ὅλην καὶ τὴν
 μερικήν· τὴν μὲν ὅλην εἰς τὰς περιτροπὰς τῶν ὡρῶν ἀποβλέποντες,
καὶ τίνες εἰς τὴν γονὴν ἐπιτηδειότεραι, καὶ κατὰ
τὰς τῶν καθειργνυμένων κράσεις. καὶ γὰρ τῶν ζῴων καὶ
τῶν φυτῶν τὰ μὲν θερινῆς δεῖται καταστάσεως εἰς τὸ γόνιμον
 19 τῆς οἰκείας φύσεως, τὰ δὲ τῆς ἐναντίας. οἱ δὲ λόγοι
 f. 99r . τῆς | φύσεως οἱ πλεῖστοι προέρχονται τοῦ ἔαρος, τὰ δὲ
σπέρματα τῆς μετοπωρινῆς οὔσης ὥρας καταβάλλεται εἰς γῆν.
διὸ καί φασι τῶν ὡρῶν τὴν μὲν χειμερινὴν εἶναι Κρονίαν,
κρύπτουσαν ὑπὸ γῆς τὰ σπέρματα καθάπερ ἐκεῖνος τὰ ἑαυτοῦ
γεννήματα, εἰ βούλει θεολογικῶς λέγειν, καὶ διὰ τὴν
 ψύξιν ἣν ἐνδίδωσι τοῖς γιγνομένοις φυσικῶς· τὴν δὲ ἐναντίαν
ταύτῃ, τὴν θερινήν, Ἀρεϊκὴν διὰ τὴν θέρμην, ἣν
 6 καὶ et 7 τὸ ss. m3 12 οὐρανίων in οὐρανῶν corr. m3 
 14 nempe τὴν θ<τῶνθ> ὑπὸ 15 (ihv] δὲ sequitur 63 
 16 κατὰ deleverim 17 καθειργνυμένων sc. eorum qui
ad liberos gignendos includuntur 23 nam Saturnus πλέον
ἔχει τῆς ποιότητος ἐν τῷ ψύχειν et φθορᾶς τῆς κατὰ ψύξιν
ἐστὶν αἴτιος Ptolem. tetrab. 5r 15. 21v 25. Cf. etiam lulianum
Laod. in catal. codd. astrol. I 134, 5 Ι τὰ ss. m3 26 ταύ-
την, corr. H 

 
παρέχει τοῖς φυσικοῖς, καὶ διὰ τὴν ἑτερότητα τὴν διακριτικὴν
πάντων, ἣν ἡ τῆς θερμότητος ἐνεικονίζεται διάκρισις·
τὴν δὲ ἐαρινὴν Δίϊον ὡς γεννητικὴν καὶ ἐκφαντικὴν τῶν
κεκρυμμένων λόγων, ὃ καὶ ὁ Ζεὺς εἰς τὸν πατέρα δρᾷ τὰ
γεννήματα αὐτοῦ τὰ κεκρυμμένα αὐτὸς εἰς τὸ ἐμφανὲς 
προάγων· τὴν δὲ μετοπωρινὴν Ἀφροδίτης· ἐν ταύτῃ γὰρ ἡ
καταβολὴ γίνεται τῶν σπερμάτων εἰς γῆν, τοῦτο δὲ Ἀφροδίτης
ἔργον τὰ γόνιμα μιγνύναι καὶ εἰς κοινωνίαν ἄγειν
τὴν τῆς γενέσεως αἰτίαν καὶ διὰ ταῦτα ἄρα καὶ ὁ μῦθος
τὴν Κόρην ἁρπασθῆναί φησιν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ , τῆς 
ζῳογονίας τῶν μερικῶν πάντων προϊσταμένην, προσθεὶς ὅτι
καὶ ἐν τῇ ἱστοποιίᾳ τὸν σκορπίον ὑφαίνουσα, τὸν τὰ μέσα
τῆς ὥρας εἰληχότα ταύτης, ὑπομείνειεν τὴν ἁρπαγήν· καὶ
γὰρ διὰ τὴν μεσότητα καὶ διὰ τὸ γόνιμον οἰκείως ἔχει πρὸς
τὴν ζῳογονίαν ὁ σκορπίος, καί τινες αὐτὸν καὶ ὡς τότε 
τῶν σπερμάτων σκορπιζομένων ὀνομασθῆναί φασιν). λοιπὸς
δὲ ὁ Ἑρμῆς κοινὸς πασῶν ἐστι τῶν ὡρῶν, τὸν ἕνα λόγον
ἐν πάσαις πρυτανεύων καὶ τὴν μίαν αὐτῶν κατὰ λόγον
τάξιν. καὶ μὴν καὶ τῶν Ι ἀνέμων οἳ μέν εἰσιν γονιμωτέραν f.99v.
ἔχοντες δύναμιν, οἳ δὲ αὐχμεῖν ποιοῦσιν τὴν γένεσιν· 
καὶ οἳ μὲν ἀρρένων εἰσὶ γόνιμοι πνέοντες ἐν τοῖς σπορίμοις
καιροῖς, ὡς ὁ βορρᾶς , οἳ δὲ θήλεων, ὡς ὁ νότος καὶ γὰρ
ταῦτα τοῖς πρὸ ἡμῶν ἱστορημένα τυγχάνει) , πρὸς οὕς δεῖ
καὶ αὐτοὺς βλέπειν· ἐπεὶ καὶ τὰς δυσκρασίας καὶ θ<καὶ
εὐκρασίαςθ> ἀέρων ἄγονα παρέχεσθαι τὰ σπέρματα ἢ γόνιμα
πεπίστευται, καὶ τελειοῦσθαι τὰ κυισκόμενα ἢ ἀμβλίσκεσθαι,
 3 τῶν δὲ 8 θ<τὸθ> τὰ Sch. 10 cf. Orph. fr. 211 |
τῆς Sch. 11 ζωγονίας Ι προσθεὶσ in nescio quid πρόσθες?)
corr. m3 quae etiam δὲ ss. (unde διότι Us.) 13 ὑπέμεινεν m3
fort. recte 14 γόνιμον μὲν Ι οἰκεῖοσ (o ex ω) ἐκεῖ, corr. Sch. 
 15 ὡς τότε in ὡς ἐν τούτω corr. voluisse vid. m3 (fecit
ὡσεν τόυτε) 16 λοιπὸν m3 19 cf. Riess ap. Pauly-Wissowa
I 42, 18 24 add. Sch. 

 
καὶ ζωὰς φρονιμωτέρας ἢ ἀφρονεστέρας ὑποδέχεσθαι· διότι
τι καὶ αἱ κράσεις συντελοῦσιν εἰς τὴν τοιάνδε ζωήν, οὐ
τῶν ψυχῶν εἰς τὰ τοιάδε σώματα εἰσδυομένων, ἀλλὰ κατὰ
τὴν οἰκείαν ἀξίαν περιβαλλομένων τὰ ὀχήματα τῶν μὲν εἰς
 ἀρετῆς κτῆσιν ἐμποδίζοντα, τῶν δὲ ἀνεμπόδιστον τὴν ἑαυτῶν
κρᾶσιν παρεχόμενα πρὸς τὴν ἐκείνης ἐπιτήδευσιν. —
τὴν δὲ δὴ μερικὴν εἰς τὰς ἰδίας τῶν συζευγνυμένων ἡλικίας
ὁρῶντες καὶ τὰς κράσεις θερμοτέρας ἢ ψυχροτέρας οὔσας καὶ
τὰς ζωὰς ὁρμητικωτέρας ἢ ἡσυχαστικωτέρας· οὐ γὰρ ἐθελήσουσιν
 ἐκ τῶν μονοειδῶν ποιεῖσθαι τὴν σύνερξιν, οἷον ἐκ
τῶν δύο θερμοτέρων ἢ ἰτητικωτέρων ἢ ἀμφοτέρων ψυχροτέρων
ἢ ἡσυχαστικωτέρων, ἀλλ' ἐναρμονίως συζευγνύναι τὰ
τὴν μεσότητα παρέξοντα καὶ ἐν ταῖς σωματικαῖς εὐκρασίαις
καὶ ἐν ταῖς ψυχικαῖς ζωαῖς. πανταχοῦ γὰρ ἀσφαλέστερον
 τὸ μέτριον πρὸ τοῦ ἀμέτρου φασίν· ἐπεὶ καὶ τῶν οὐρανίων
τοὺς τῆς εὐκρασίας καὶ μετριότητος αἰτίους ἀγαθουργοὺς
εἰώθασι καλεῖν ὡς μάλιστα τῆς εὐγονίας αἰτίους, τοὺς δὲ
 f. 100r . τὰ ἕτερα τῶν ἐναντίων κραlτύνοντας ἀσυμμέτρους εἶναι
πρὸς τὴν γένεσιν. Οὕτως εἰς πάντα τὸν κόσμον οἱ φύλακες
 ἀποσκοποῦντες εὑρήσουσι τὴν τῶν γάμων εὐκαιρίαν , καὶ
μετὰ τούτων θυσίας τε προσάγοντες τοῖς θεοῖς καὶ προκαλούμενοι
τὴν Πρόνοιαν τοῖς ἱεροῖς ἔργοις τὴν ἀπὸ τῶν
εἱμαρμένων κινήσεων ποίησιν γνωριοῦσιν ἐπὶ πλέον καὶ
δραστικωτέραν ἀποφανοῦσιν τῇ τῆς Προνοίας ἐπιστασίᾳ, καὶ
 οὕτω δὴ τὸν ἀριθμὸν τοῦτον ἐνεργὸν ἀποδείξουσιν, οὐκ ἐν
λόγοις ψιλοῖς, ἀλλ’ ἐν ἔργοις αὐτὸν ἔχοντες ὄντα δραστή-
ριον, τοὺς τῆς ἀμείνονος ἁρμονίας ἐπιτηροῦντες ἀριθμοὺς
τῶν τοῦ κόσμου κινήσεων πρὸ τῶν τῆς χείρονος, ὧν περι-
έχει μὲν ἡ εἱμαρμένη τὰς ὅλας αἰτίας, ἄλλων δὲ κατ' ἄλλας
 περιόδους ἐκφαίνει τὰς δυνάμεις διὰ τῶν ἀπ' αὐτῆς κινουἠτητικωτέρν,
 11 corr. m3 14 cf. Pl. leg. m 690e
18 τῶν ἐναντίων abesse malim 21 προσκαλούμενοι H
27 ἐπιτηροῦντασ, corr. Sch. 

 
μένων ἀπλανῶν καὶ πλανωμένων, ὡρῶν τε καὶ στοιχείων·
ὧν ὁ θεωρὸς ὥσπερ ἐν γράμμασι γραφομένοις ὁρᾷ τὰς τῶν
ἀριθμῶν δυνάμεις, καὶ ὧν εἰσιν οἰστικαὶ διὰ τῆς πρὸς τὸ
πᾶν αὐτῶν συμφωνίας. ΛݲΗݲ. Τὸν περὶ τοῦ ὀρθογωνίου τριγώνου λόγον ἀπόρρητον, 
ὃν Νεστόριος ὁ θεῖος ὄντως, πάππος ὢν Πλουτάρχου
τοῦ καθηγεμόνος ἡμῶν τε καὶ τῶν ἡμετέρων διδασκάλων,
, εἰς φῶς ἐξήγαγεν παρ’ αὐτῶν διδαχθεὶς τῶν
κρειττόνων , ἐκθήσομαι δεικνύντα θείων καὶ μυστικῶν ὀνομάτων
δυνάμεις· οἷς δεῖ χρῆσθαι κατὰ πᾶσαν μὲν ἐνιαυσιαίαν 
περίοδον, διαφερόντως δὲ κατὰ τὰς τῶν κυήσεων
περιφορὰς εἴτε ἑπταμήνους εἴτε ἐννεαμήνους κατὰ τὴν σπορίμην
ὥραν ληφθείσας ἕως ἀποκυήσεως , ἐπικαλούμενον δι’ |
αὐτῶν τοὺς τῶν γονίμων ἀγαθῶν αἰτίους. χρὴ τοίνυν f. 100v. 
ἐντείναντα τοῦτο τὸ τρίγωνον, ὡς εἴρηται, τῆς ὀρθῆς γωνίας 
κατὰ τῆς ὡροσκοπούσης μοίρας ἐγκεντρισθείσης , καὶ
τῆς μὲν ὑπτίας ἐν τοῖς ἑπομένοις οὔσης, τῆς δὲ ὀρθῆς ἐν
τοῖς ἡγουμένοις , τῆς δὲ ὑποτεινούσης μέσης ἀμφοῖν, ὁρᾶν
θ<τίνα τὰθ> τοῖς τε ὑποτεινομένοις ζῳδίοις ὑπὸ τῆς ὑπτίας
καὶ τῆς ὑποτεινούσης τὴν ὀρθὴν ἀποδεδομένα στοιχεῖα καὶ 
τοῖς ὑπὸ τὴν ὀρθὴν καὶ τὴν ὑπτίαν, καὶ ποιεῖν ἔκ τε ἐκείνων
τῶν κατὰ τὴν ὑποτείνουσαν καὶ τὴν ὑπτίαν ἐπὶ τῶν
ἐννεαμήνων σεσημειωμένων γενέσεων καὶ καταληφθεισῶν ἀπὸ
τῆς σπορίμοις ὥρας καὶ ἐκ τῶν ἑτέρων θ<τῶνθ> κατὰ τὴν
καὶ τὴν ὑπτίαν ἐπὶ τῶν ἑπταμήνων ὀνόματα τοῦ τε 
κυριεύοντος τῆς τῶν ἐννεαμήνων σπορᾶς καὶ τοῦ κυριεύ-
οντος τῆς τῶν ἑπταμήνων , λαμβάνοντα θ<τὰθ> στοιχεῖα
 2 γραφομένας Sch. 3 διὰ Sch.] καὶ 14 cf. 60, 16
17 sc. signa quae horoscopum praecedunt aut sequuntur; cf.
65, 26 19 add. Us. Ι ὑποταττομένοις Hultsch Ι ὑπὸ τὴν ὑπτίαν
καὶ τὴν ὑποτείνουσαν del. v. τὴν ὀρθὴν Sch. (at cf. 65, 28)
20 ἀδεδομένα, corr. m3 24 ἐκ τῶν ἑτέρων τῶν Sch.] ἐπὶ τῶν
στερεῶν 27 τὰ add. Us. Ι cf. cod. Marc. 334 f. 99v περὶ τῶν
στοιχείων τῶν ζωδίων καὶ τῶν πλανητῶν 

 
ζῳδίων ὅπου μὲν τῶν κατὰ τὴν ὑποτείνουσαν καὶ τὴν ὑπτίαν,
ὅπου δὲ τῶν κατὰ τὴν ὀρθὴν καὶ τὴν ὑπτίαν, ὡς διαννέμηται
ἐν τῇ ἱερατικῇ τέχνῃ. ἔσται γὰρ τὸ γιγνόμενον ἐκ
τούτων καὶ τῶν οἰκείων τοῖς πλάνησιν , ὡς εἴρηται, θ<τὸθ>
 κυρίου τῶν γενέσεων τῶν ἐννεαμήνων καὶ ἑπταμήνων· δεῖν γὰρ
θεωρεῖν καὶ τῶν ἀστέρων τῶν τῇ ὥρᾳ τῇ σπορίμῃ συσχηματιζομένων
ὁπωσοῦν ἄμεινον δὲ τῶν κατὰ τρίγωνον) καὶ
μάλιστα τῶν ἀγαθοποιῶν τὰς ἐποχὰς καὶ συμπαραλαμβάνειν
καὶ τὰ ἐκείνων στοιχεῖα καὶ συμπλέκειν ἐναρμονίως τοῖς
 τῶν ζῳδίων , τὰ τῶν ἀγαθοποιῶν συνείροντα καὶ πλείω
 f. 101r . ταῦτα παραλαμβάνοντα , σπανίως δὲ τὰ Ι τῶν ἐναντίων.
ἀναλογήσει γὰρ σώμασι μὲν τὰ τῶν ζῳδίων, ψυχαῖς δὲ τὰ
τῶν ἀστέρων· ταῦτα μὲν γάρ ἐστι φωνήεντα , σύμφωνα δὲ
τὰ τῶν ζῳδίων· σῶμα δὲ ἄνευ ψυχῆς ἀδύνατον ζῆν, ψυχὴν
 δὲ ἄνευ σώματος· ὥσπερ καἰ τὰ μὲν σύμφωνα ἐκφωνεῖσθαι
χωρὶς τῶν φωνηέντων οὐ πέφυκεν, τὰ δὲ φωνήεντα τῶν
συμφώνων χωρίς. ποῖα δὲ τίσιν οἰκεῖα ἢ τῶν ζῳδίων ἢ
τῶν πλανήτων, ἐν ἄλλοις εἴπομεν, καὶ ὅπως συνδιῄρηται
τὰ μὲν ἑπτὰ φωνήεντα τοῖς ἑπτὰ πλάνησιν, τὰ δὲ ἑπτακαίδεκα
 σύμφωνα τοῖς δώδεκα ζῳδίοις. ἐν δ’ οὖν ταῖς συμπλοκαῖς
ἀρκτέον τε ἀπὸ τῶν φωνηέντων καὶ ἐν μέσοις αὐτὰ
τοῖς συμφώνοις θετέον καὶ εἰς αὐτὰ καταληκτέον· τῶν δὲ
συμφώνων ὅπου μέν, ὡς ἐπὶ τῶν ἐννεαμήνων, πρῶτα θετέον
τὰ τῆς ὑπτ ίας, εἶτα τὰ τῆς ὑποτεινούσης· ὅπου δέ, ὡς
 ἐπὶ τῶν ἑπταμήνων, πρῶτα τὰ τῆς ὀρθῆς, εἶτα τὰ τῆς
ὑπτίας ἡγεῖται γὰρ ἐν τῇ περιφορᾷ τῆς μὲν ὑποτεινούσης
ἡ ὑπτία, τῆς δὲ ὑπτίας ἡ ὀρθή· αὕτη γὰρ ὑπὲρ γῆν καὶ
μετ’ αὐτὴν ἀναφέρεται ἡ ὑπτία καὶ μετὰ ταύτην ἡ ὑποτείνουσα
ἀμφοτέρας)· καὶ τὰ μὲν τῶν ἀγαθοποιῶν δασυνδεῖ
 5 Sch. 9 ἐναρμονίωσ τοῖσ m2] ἐναρμονίοισ m1
16 φωναέντων 17 ἢ prius ex ν Ι cf. Dieterich Abraxas 42
Wuensch sethian. Verfl. 77 21 τε ex τὸ m3
Pboclus, ed. Kroll. II. 5 

 
τέον ἐν τῷ ἐκφωνεῖν, τὰ δὲ τῶν ἐναντίων ψιλωτέον. Τοι-
αύτην ὁ θεῖος ἐκεῖνος ἀγωγὴν παραδέδωκεν ἐνιαυτοκράτορος
λήψεως ὀνόματος· ἣν ἡμεῖς καὶ ἐπὶ τὰς σπορίμους ὥρας
μετηγάγομεν ὡς χρήσιμον τοῖς γεννήσεως ἐπιμεληταῖς ἐσο-
μένοις, ἵνα μὴ μόνον παρατηρῶσιν τὴν εὐκαιρίαν τοῦ παντὸς 
κατὰ τὰς συνέρξεις καὶ οὕτως ἐνεργὸν ποιῶσι τὸν γεωμετρικὸν
ἀριθμόν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἱερατικὸν τρόπον παρέχωσι
τοῖς καιροῖς, οὓς ἐκλέγονται, τὸ δρα|στήριον. σύμφωνον f. 101v.
δὲ καὶ τοῦτο τοῖς ὑπὸ Πλάτωνος διατεταγμένοις, εἰπόντος
μετὰ θυσιῶν χρῆναι καὶ εὐχῶν ποιεῖσθαι τὰς συνέρξεις 
[V 459e. 461a]. ἐὰν οὖν καὶ ταύτην μετ’ ἐκείνων παραλάβῃς
τοῦ ὀνόματος τὴν εὕρεσιν, ἔσται σοι τῷ ὄντι τῶν
κατὰ Πλάτωνα γάμων ηὑρημένος θ<ὁθ> ἱερατικὸς
τῆς ἀγωγῆς, διὰ θυσιῶν, δι’ ὀνομάτων θείων, δι' εὐχῶν
συμπεπληρωμένος καὶ τοῦτο τέλος ἂν εἴη τὸ κυριώτατον 
τῆς τοῦδε τοῦ τριγώνου θεωρίας, μὴ μόνον αὐτὸ μαθη-
ματικῶς θεωρῆσαι καὶ διαλεκτικῶς, ἀλλὰ καὶ ἱερατικῶς·
ἐπειδὴ καὶ μάλιστα δεῖται τῆς τῶν θεῶν προνοίας ἡ κατ’
αὐτὸ ἐνέργεια)· καὶ ὁρᾷς ὅτι τὰ ὀνόματα περικοσμίων ἐστὶν
δυνάμεων, ἀφ' ὧν αἱ γενέσεις κρατύνονται , τοῦ τε ζῳδιακοῦ 
κύκλου καὶ τῶν δι’ αὐτοῦ κινουμένων. Λݲݲ. Τίς μὲν ἡ θεωρία τῶν ἀριθμῶν τούτων ἡ εἰς
τὴν ἀνθρωπείαν συντελοῦσα περίοδον, καὶ ὡς εἰκόνα φέρει
τῶν διττῶν ζωῶν νοερωτέρων καὶ ἀλογωτέρων, ἀποκαταστατικῶν
τε καὶ γενεσιουργῶν , εἴρηται πρότερον· ὅτι δὲ καὶ 
τῶν δύο ἁρμονιῶν τὴν διανομὴν ὀρθὴν πεποιήμεθα , μάθοιμεν
ἂν ἐννοήσαντες, ὅπως καὶ ἐν Φαίδρῳ [p. 248e]
τὸν ἀποκαταστατικὸν ἀριθμὸν ὁ Σωκράτης λέγων τοῦτον
εἶπεν εἶναι τὸν μύρια. δῆλον οὖν ὅτι διττῆς τῆς ἁρμονίας
οὔσης καὶ τῆς ἀμείνονος σαφῶς εἰρημένης εἰς τὴν ἀποἐσομένην 
 4 Us. recte 8 ante τὸν καὶ ss. m3 13 ὁ
add. Us. 19 αὐτὸ in αὐτὸν uv. corr. m3 24 ζωῶν] ζωδίων
27 cf. 52, 18 

 
κατάστασιν τείνειν τῆς ψυχῆς, ἡ λοιπὴ ἂν εἴη γενέσει φίλη,
καὶ οὐκ ἄλλη τις ἢ αὕτη λέγοιτο ἄν, ἣν ὁ ἑκατὸν ἀποτελεῖ
μετὰ τοῦ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἀριθμοῦ, τὴν ἐξ ἀνομοίων
 f. 102 r . συγκεκροτημένην ζωὴν ἱκανῶς δηλοῦσα. | οὐδὲ γὰρ ἀλογουμένην
 τὴν ζωὴν ἀποστῆναι λόγου καὶ αὐτοκινησίας δυνατόν,
ἀλλὰ συμμιγὲς ἔχειν ἀνάγκη τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον. Λεγέσθω
δὴ οὖν πάλιν κατ’ ἄλλην ἔφοδον ἡ μὲν μονὰς θεοῖς προ-
σήκειν ὡς ἑνιαίως περιέχουσα τὰς πάντων αἰτίας, ἡ δὲ δε-
κὰς οὖσα δευτερωδουμένη μονὰς τοῖς δαίμοσιν, ἡ δὲ ἑκατοντὰς
 οὖσα τριωδουμένα μονὰς ταῖς ἀνθρωπείαις ψυχαῖς·
τετραγωνιζομένη γὰρ ἡ δεκὰς εἰς ἑκατοντάδα πρόεισιν, καθάπερ
δὴ καὶ τὸ δαιμόνιον γένος καὶ εἰς ἑαυτὸ συνελισσόμενον
αὐτενεργήτως καὶ ἐν ἑαυτῷ μένον γεννᾷ τὰς ἀνθρωπίνας
ψυχὰς μετὰ τῆς πάντων αἰτίας τῆς μοναδικῶς τὰ
 πάντα παραγούσης. τρίτην οὖν ἀπὸ θεῶν ἔχουσα πρόοδον
ἡ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν τάξις καὶ πλῆθος λόγων ἔχουσα
ποικίλον, ὅταν μὲν ἐπιστρέφηται πρὸς ἑαυτήν, ζῇ νοερῶς,
αὐτοκίνητος οὖσα λόγος, καὶ ὑφίστησι ζωὴν ἀφ' ἑαυτῆς ταυτότητι
καὶ ὁμοιότητι χαίρουσαν, οἷον ἡ ἑκατοντὰς τὴν μυριάδα,
 πάντα τὸν θεῖον ἀριθμὸν ἐν ἑαυτῇ γεννῶσα διὰ τῆς
πρὸς ἑαυτὴν ἐνεργείας· ὅταν δὲ μετὰ τῆς χείρονος ἐνεργῇ
ζωῆς, γεννᾷ τὸν προμήκη καὶ γενεσιουργὸν ἀριθμόν, εἶδος
ὑφιστᾶσα ζωῆς λογικὸν ὁμοῦ καὶ ἄλογον, ὡς εἰς γένεσιν
ῥέπον. καὶ γὰρ ὥσπερ ὁ ἑκατὸν εἰκών ἐστι τῆς λογικῆς
 ἡμῶν ψυχῆς δι’ ἣν εἴπομεν αἰτίαν , οὕτω καὶ ὁ πέντε καὶ
ἑβδομήκοντα τῆς ἀλόγου . καὶ σαφῶς ἐδήλωσεν τὴν εἰκόνα
διελὼν αὐτὸν ὁ Πλάτων εἰς τὸν ἑπτὰ καὶ εἴκοσι καὶ τὸν
ὀκτὼ καὶ τεσσαράκοντα , τὸν δὲ ἑκατὸν ἀδιαίρετον ἀφείς· Ι
f. 102v. ἐνδεικνύμενος, ὡς ὃ μέν ἐστιν πρὸς τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς
 νοερᾶς ταὐτότητος, ὃ δὲ πρὸς τῆς δυάδος καὶ τῆς σωμααὐτὴ,
 2 corr, Hultsch 4 δηλοῦσαν, corr. Us. 12 καὶ
alterum suspectum 17 ἐπιστρέφηιται
5 

 
τικῆς διαιρέσεως. ἑκάτερος μὲν οὖν ἐστιν ἁρμονίας καὶ ὁ
ἰσομήκης ἑαυτῷ καὶ ὁ προμήκης, ἀλλ’ ἡ ἁρμονία νοείσθω
τρόπον ἕτερον ἐπ' ἀμφοῖν· ἣ μὲν γάρ ἐστιν ἁρμονία θεοπρεπὴς
καὶ τὰς ψυχὰς σώζουσα καὶ ἐνιδρύουσα τοῖς θεοῖς,
ἣ δὲ γενεσιουργὸς καὶ συνάπτουσα αὐτὰς τοῖς ἐνύλοις· καὶ 
ἣ μὲν ὄντως ἔργον τῶν Μουσῶν τῶν παιδευουσῶν τὰς νοερὰς
ἡμῶν δυνάμεις καὶ τελειουσῶν καὶ πρὸς τὴν οὐρανίαν
τάξιν ἀφομοιουσῶν, ἣ δὲ Σειρήνων οὖσά τινων ταῖς τὴν
γένεσιν αὐξούσαις ἁρμονίαις προσεοικυῖα. ταύτης γοῦν προεστᾶσι
καὶ αἱ Σειρῆνες· ἃς ὁ μὲν ἀναγόμενος καὶ σώζων 
ἑαυτὸν παραπλεύσεται τὴν ἀμείνω διώκων ἁρμονίαν καὶ ὡς
ἀληθῶς μουσικήν, ὁ δὲ πολὺς ἀσπάσεται ὑπὸ τῶν Σειρήνων
δεσμευθεὶς ἐγκαταμένειν τῇ φύσει καὶ ταῖς τῆς φύσεως
γλυκυθυμίαις, γοητευόμενος ὑπ' αὐτῶν. ἔχεις οὖν καὶ ὁποῖα
τὰ εἴδη τῶν ἁρμονιῶν καὶ τίσιν ἀνεῖται γένεσιν ἐν τῷ παντί, 
τὸ μὲν Μούσαις, τὸ δὲ Σειρῆσιν. Εἰ δὲ δεῖ καὶ τῶν ἐξ ἀρχῆς ἀριθμῶν θεωρεῖν τὴν
ἰδιότητα, σκοπητέον ὅπως ὁ μὲν ἑκατὸν ἐκ δυεῖν γέγονεν
ὁμοιότητι κεκρατημένων· ὧν ὁ μὲν τέτταρα καὶ ἑξήκοντα
[τε] γέγονεν ἐκ μὲν τετραγώνου κύβος τῆς τετράδος, ἐκ δὲ
κύβου τετράγωνος τῆς ὀγδοάδος, ἴνα καὶ προέλθῃ δι’ ὁμοιότητος
ἄχρι τοῦ βάθους κἀκεῖθεν εἰς τὴν ἀρχὴν ἐπιστρέψῃ
τῆς προόδου, καὶ ἀπὸ τετραγώνου κύβος γενόμενος καὶ ἀπὸ
κύβου τετράγωνος· ὁ δὲ ἕξ καὶ τριάκοντα, κἂν Ι ᾐ καὶ f. 103r. 
ἐξ ἀνομοίων τρὶς τρία γενόμενος τετράκις ὡς πρὸς τὴν γένεσιν 
τῶν ἀπὸ τοῦ ἐπιτρίτου πυθμένος πλασθέντων , ἀλλὰ
γέγονεν μὲν δι’ ἀνισότητος, ἔχει δὲ εἶδος † γενομένη τῇ
ἰσότητι μεμορφωμένον ἀπὸ τῆς ψυχικῆς ἑνάδος κύκλον ψυχικὸν
ποιούσης. καὶ ἔοικεν ὁ μὲν τέτταρα καὶ ἑξήκοντα προελθὼν
ἀπὸ τετράδος εἰς βάθος καὶ λήξας εἰς ἑαυτὸν ποιεῖν 
 1 nempe ἁρμονίας θ<κύριοςθ> vel sim. 5 αὐτὰ, corr. Shc 
 6 cf. infra f. 71r sqq. 13 ἐγκαταμένει, corr. Us.
20 del. Sch. 27 εἶδος μένον ἐν τῇ Sch. egregie 

 
τὴν ψυχὴν τῆς κοσμικῆς σφαίρας παράδειγμα τῇ τετράδι
μὲν ὡς ἀρχῇ χρωμένην, ἣν καὶ ὁ Πυθαγόρειος λόγος
παγὰν ἀενάου φύσεως κέκληκεν· τετράκις δὲ τῇ τετ ράδι,
διότι τετραχῶς ἐστιν ἐν τῷ παντί, οὐρανίως αἰθερίως ἀερίως
 χθονίως, τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου· βαθύνασαν δὲ τὴν πρόοδον,
ἐπειδὴ στερεοειδὲς ἔδει συστῆναι τὸ πᾶν ἀλλ’ οὐκ ἐπίπεδον·
ἀναστρέψασαν δὲ εἰς ἑαυτήν, ἕνα καὶ κύβος ᾐ καὶ
σφαῖρα καὶ τῷ μὲν τὴν γῆν περιλάβῃ τῷ δὲ τὸν οὐρανόν,
τὰ ἄκρα τοῦ παντός)· ὁ δὲ ἕξ καὶ τριάκοντα τὴν ψυχὴν
 εἰκόνα τοῦ νοῦ ποιεῖν · ὡς γὰρ ἐκεῖνος ἄρρην ὢν διὰ πεμπάδος
κυκλίζει ἑαυτὸν μένων προϊὼν ἐπιστρέφων καὶ οὐδαμοῦ
τῆς πεμπάδος ἐξιστάμενος, οὕτως ἡ ψυχὴ κατὰ τὴν
ἑξάδα θῆλυς οὖσα μένει πρόεισιν ἐπιστρέφει ἀφ’ ἑαυτῆς καὶ
δι’ ἑαυτῆς καὶ εἰς ἑαυτήν. ὁ δὲ αὖ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα
 διὰ μὲν τὸν ἀπὸ τριάδος κύβον οὐδ’ αὐτὸς πάντῃ τὸ ταὐ-
τὸν καὶ ὅμοιον ἀποδρᾶναι δεδύνηται καὶ πῶς γὰρ ἦν δυνα-
τὸν τὴν ψυχὴν τελέως εἰς τὸν τῆς ἀνομοιότητος πόντον
 f. 103ν . ἐκπεσεῖν, κατ’ οὐσίαν ἔχουσαν τὸ νοερόν;), κυκλικῆς Ι δὲ
ἰδιότητος οὐκ ἐνορωμένης τῷ ἀριθμῷ τὸ ἀνεπίστροφον ἱκανῶς
 δηλοῦται τῆς ἐν τούτῳ προόδου· διὰ δὲ τὸν ἐκ τῶν
ἀνομοίων ἀριθμὸν ἐκπεσόντα καὶ τῆς ῥητῆς καὶ τῆς ἀρρήτου
πλευρᾶς τῆς διαμέτρου τῆς πεμπάδος νοῦ μὲν ἀπόπτωσιν
ἐμφαίνει καὶ τοῦ νοεροῦ πέρατος, ὅπερ ἡ πεμπὰς οὖσα
ῥητὴ πλευρὰ τοῦ ἀφ’ ἑαυτῆς ἐνεικονίζεται τὸ γὰρ ῥητὸν
 ἀριθμῷ τε κατέχεται καὶ φανόν ἐστι ταῖς νοεραῖς ἐπιβολαῖς),
πρόοδον δὲ εἰς τὸ ἄλογον εἶδος τῆς ζωῆς βαθυνομένην
ἀνεπιστρόφως καὶ ἐκτείνουσαν ἑαυτήν. Ὡς δὲ συλλήβδην
 2 πυθαγόριοσ, corr. m3 Ι cf. doxogr. 282 5 cf. ad 51, 26
14 αὐτήν, corr. Sch. 15 est enim 75 = 27 + 48
17 πόντον cf. Pl. Χ 611e Pr. de mal. subs. 221, 28 in Alc.
35 Damasc. I 8, 5 R. 19 τὸ H] τὸν 20 πρόδου (o fort. ss.)
21 est enim 48 neque 50 (2. 25) neque 49 (72); cf. Hultscli
ap. Schoell 141 supra 38, 9 

 
εἰπεῖν, ἡ μὲν ἑκατοντὰς αὐτῆς ἐστιν εἰκὼν τῆς τῶν ψυχῶν
ζωῆς τῆς αὐτοκινήτου , προἰ·οῦσα μὲν ἀπὸ τῆς δυάδος τετραγωνικῶς,
παράγουσα δὲ ὡσαύτως τὴν μυριάδα, γεννῶσά
τε δι’ ὁμοιότητος καὶ γεννωμένη, καὶ τὸν ὅρον φυλάττουσα
τῆς οἰκείας αἰτίας ἐν ταῖς ἑαυτῆς προόδοις καὶ τετραγωνίζουσα 
ἑαυτὴν οὖσαν ἐκείνης τετράγωνον· ἡ δὲ ἑβδομηκονταπεντὰς
ἔστιν μὲν πρὸς τῆς ἀλόγου ζωῆς καὶ ἀνεπιστρόφου,
κοινωνοῦσα δὲ πρὸς τὴν ἀμείνονα τὴν μὲν δι' ὁμοιότητος
πρόοδον ἐκφαίνει διὰ τοῦ κυβικοῦ τῶν ἀριθμῶν, τὴν δὲ
δι’ ἀνομοιότητος διὰ τοῦ λοιποῦ, καθ’ ἣν καὶ τὸ ἄλογον 
αὐτῆς μάλιστα δείκνυται καὶ ἄμοιρον νοερᾶς αὐτοκινησίας.
διὸ καὶ τῶν ἁρμονιῶν ἣ μέν ἐστιν ψυχῆς εἰς ἑαυτὴν ἐπιστρεψάσης
καὶ ἐν ἑαυτῇ σταθερῶς ἱδρυθείσης, ἣ δὲ μιξάσης
τῇ κατὰ λόγον ὁμοιότητι τὴν κατὰ τὸ ἄλογον ἀνομοιότητα
καὶ τῇ αὐτοκινησίᾳ τὴν εἰς τὸ ἑτεροκίνητον φοράν. λόγος 
δὲ ὅμως ἐστὶ καὶ τούτων πρὸς ἄλληλα οἷος Ι καὶ τοῦ f. 104r. 
πυθμένος ἐπίτριτος. δεῖ γὰρ τὸν ἐν ταῖς ζωαῖς λόγον καὶ
τοῖς βίοις ἀπὸ τοῦ ἐγκειμένου τῇ οὐσίᾳ τὴν πρόοδον ἔχειν·
καὶ γὰρ αἱ ἐνέργειαι καὶ αἱ δυνάμεις ἔκγονοι τῶν οὐ-
σιῶν εἰσιν. Μ. Ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ ἐπιτρίτου πυθμένος προελθὼν
ἀριθμὸς γεωμετρικὸς εἰς τὰς δύο ψυχικὰς ἁρμονίας κύριός
ἐστιν, ὥς φησιν ὁ Σωκράτης, χειρόνων τοιούτου καὶ
ἀμεινόνων γενέσεων· λέγων τοιούτου τοῦ ἀνθρωπείου
γενητοῦ, τὸ μονοειδὲς καὶ τέλειον τῆς τοῦ θείου γενητοῦ 
περιόδου μηκέτι φυλάττοντος. ταύτας δέ, φησίν, τὰς χείρους
καὶ ἀμείνους γενέσεις τοῦ ἀνθρωπείου γενητοῦ παριδόντες
οἱ φύλακες παρόψονται δὲ χρώμενοι λογισμῷ μετ’ αἰσθήτὸν
 4 ὅρον in textu, im. γρ. τὸ νοερὸν 6 ἑαυτὴν ex
αὐτὴν uv. m3? 9 ἐμφαίνει Us. 17 ἐπιτρίτου τοῦ del. Us.)
οι 
 19 ἔκγονοι] ἑγγυσ in textu, im. γρ. ἔκγονοι m2 aut m3
23 τοῦ post χειρόνων ss. m3 26 φυλάττων, corr. Us 

 
σεως, ἦς τὸ μὴ ἀκριβὲς μηδὲ ἀσφαλὲς μεταδώσει καὶ τῷ
λογισμῷ τῶν παροραμάτων) γεννήσουσι παῖδας οὐκ εὐφυεῖς
οὐδ’ εὐτυχεῖς. ἕξουσι γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς ἑαυτῶν ζωῆς τὸ
χεῖρον διὸ οὐκ εὐφυεῖς) καὶ ἀπὸ τῆς περιόδου τῆς κοσμικῆς·
 διὸ οὐκ εὐτυχεῖς· συντάττεται γὰρ τὸ προσῆκον τῇ
φύσει γένος τῶν ψυχῶν εἰς τὴν προσήκουσαν τοῦ παντὸς
τάξιν. ὥσπερ οὖν αἱ θεοειδεῖς ψυχαὶ κλῆρον λαγχάνουσιν
ἀπὸ τῶν ὅλων τὸν συμπράττοντα πρὸς τὴν θείαν αὐταῖς
ζωήν, οὕτως αἱ μὴ εὐφυεῖς οὐκ εὐτυχῆ τὴν ἐπικλωθομένην
 ἔχουσιν περιφοράν , ἴνα τῶν ὅλων τοῖς μέρεσι συμπνεόντων
ἡ μεταβολὴ γένηται τῆς ἀρίστης πολιτείας, ἀναγκαία μὲν
οὖσα, δεομένη δὲ ἀμφοτέρων, καὶ τῶν μερῶν καὶ τῶν ὅλων.
τὸ μὲν οὖν μὴ εὐφυὲς τῶν ψυχῶν ἐπιδείκνυσιν ἡ περὶ τὴν
 f. 104v . παιδείαν ἀρρυθμία· Ι φύσεως γὰρ ἐπιτηδειότης ἕκαστον
 κινεῖ πρὸς τὸ οἰκεῖον ἀγαθόν· ὅταν οὖν τοῦ μὲν ἐφίηται
τῶν τελειούντων , τοῦ δὲ ἀνορέκτως ἔχῃ, δῆλόν ἐστιν οὔτε
εὐφυὲς ὂν τελέως οὔτ’ ἀφυές, ἀλλ’ ὡς αὐτὸς εἶπεν οὐκ
εὐφυὲς διὰ τὴν πρὸς τὸ ὅλον ἀγαθὸν τῆς ἐπιτηδειότητος
ὕφεσιν. τὸ δὲ μὴ εὐτυχὲς τῆς ἀποκληρώσεως τῆς ἐκ τοῦ
 κόσμου παρίστησιν τὸ μηδὲ ἄλλους αὐτῶν ἀμείνους γενέσθαι
καὶ τελέως εἰς ἀρετὴν ἠγμένους, ἵν' ἐκείνοις ὑποτεταγμένοι
γίνωνται καλλίους, ἀλλ’ εἰς ἀρχὰς αὐτοὺς οὕτως ἔχοντας
καταστῆναι διὰ τὴν τῶν ἀμεινόνων ἀπορίαν καὶ καταστάντας
λῦσαι τὴν παιδείαν· ἧς λυθείσης ἡ συμφωνία λύεται,
 καὶ ταύτης λυθείσης ἡ τῆς πολιτείας γίνεται λύσις Ἐκ
τούτων ἄρα δῆλον, ὅτι τοῖς οὐκ εὐφυέσιν ἄρχεσθαι μᾶλλον
ἢ ἄρχειν εὐτυχέστερον, ὅπως μὴ καὶ ἑαυτοῖς τοῦ μὴ ἐκιδοῦναι
καὶ ἄλλοις τοῦ κακυνθῆναι γένωνται πατέρες. καὶ
δῆλον καὶ ἐκ τούτων, ὅτι τὸ μὲν εὐφυὲς τῶν ψυχῶν δηλοῖ
 τὴν ἐπιτηδειότητα τῶν ψυχῶν , ἣν ἔχουσαι μόνην χωροῦσιν
εἰς τὴν γένεσιν, τελειοῦσι δὲ αὐτὴν διὰ τοιᾶσδε μετὰ τὴν
 13 ψυχῶν m1] εὐφυῶν m3 14 ἀρυθμία 

 
γένεσιν ἀγωγῆς διὸ καὶ ἐν Φαίδρῳ [p. 248d] ἔλεγεν τὴν
νεοτελῆ ψυχὴν εἰς γονὴν ἰέναι γενησομένου φιλοσόφου
τινὸς ἢ φιλοκάλου, καὶ βασιλικοῦ τινος καὶ πολεμικοῦ · τὸ γὰρ
γενησόμενον αὐτῷ τὸ ἐπιτήδειον ἐδήλου πρὸς τὸ γενέσθαι
τοιοῦτον οἶόν ἐστιν ἐπειδὰν γένηται γεγονός· ἐπαγγέλλεται 
γὰρ τὸ γενησόμενον τοῦτο, ὃ ἔχει τὸ γεγονός)· τὸ δὲ οὐκ
εὐτυχὲς ἐναργῶς παρίστησιν, ὅτι τῶν ἐκ τοῦ παντὸς ἡμῖν
ἀποκληρουμένων ἐπὶ ταῖς αἱρέσεσιν ἡ τύχη προεστήΙσατο f 105r.
τὴν ἀποπλήρωσιν. διὸ καὶ ἀμείνοσι χρώμεθα τοῖς ἀπὸ τῆς
τύχης ποτὲ καὶ χείροσιν, ἐπειδὴ καὶ τῶν ἀποκληρουμένων 
ἐστὶν τὰ μὲν ἀμείνω, τὰ δὲ χείρω παρὰ τῆς κοσμικῆς τάξεως·
οὔσης γὰρ καὶ ἀφ’ ἡμῶν μὲν τῆς αἱρέσεως ὁμολογίας τοῦ
τοιωσδὶ βιώσεσθαι πρὸς τὸ πᾶν, ἀπὸ δὲ τοῦ παντὸς ὁμο-
λογίας πρὸς ἡμᾶς τῆς ἀποκληρώσεως τοῦ τοιῶσδε ζῶσιν
ταδὶ συμπεσεῖσθαι, δύο κἀνταῦθα γίνονται μεσότητες τῶν 
ὁμολογιῶν, ὁ μὲν δαίμων τῆς ἡμῶν ὁμολογίας πρὸς τὸ πᾶν
ἀποπληρωτής , ἡ δὲ τύχη τῆς τοῦ παντὸς πρὸς ἡμὰς ὁμολογίας
ἀποπληρωτική· καὶ τοῦτό ἐστιν ἐπί τινων τὸ οὐκ
εὐτυχές, τὸ μὴ εὔμοιρον, οὗ ἀποπληρωτικὴ τοιούτου ὄντος
ἡ τύχη· καθάπερ τὸ οὐκ εὐφυὲς τὸ μὴ ἐπιτήδειον πρὸς τὸ 
εὖ βιῶναι γεννηθέντας , οὗ ἀποπληρωτὴς ὁ δαίμων ἐστίν,
τὴν ἐπιτηδειότητα ἡμῶν τὴν πρὸς τὸ τοιονδὶ τῆς ζωῆς εἶδος
ἄγων εἰς ἐνέργειαν ἢ ἀμείνονα οὖσαν ἢ χείρονα. ἡ γὰρ
ἀμείνων εὐφυὴς ἡ πρὸς πᾶσαν πεφυκυῖα παιδείαν, ἡ δὲ
πρὸς μέν τινα ἐπιτηδεία πρὸς δέ τινα οὐκ ἐπιτηδεία οὐκ 
εὐφυὴς διὰ τὴν τῆς ἐπιτηδειότητος ὕφεσιν, ἡ δὲ πρὸς μη-
δεμίαν ἀφυής. ΜݲΑݲ. Τί δήποτε, τοσαύτην ἐχούσης δύναμιν εἰς τὸ σώ-
ζειν ἢ μὴ τὴν ἀρίστην πολιτείαν τῆς τοῦ καιροῦ κατανοή-
σεως τῶν ἱερῶν γάμων, οὐδαμοῦ προσέταξεν, ὥσπερ μουσικὴν 
 1 τῶι post ἐν 88. m3 2 νεοτελῆ τῶν ψυχῶν m3 14 τοιωσδὶ
Sch. 30 προέταξεν, corr. Sch. 

 
χρῆναι παιδεύεσθαι καὶ γυμναστικὴν τοὺς φύλακας, οὕτω
καὶ τὴν ἐπιστήμην ἐκείνην, ἥτις αὐτοὺς ποιήσει τῆς τάξεως
τῶν ὅλων καὶ τῆς εὐκαιρίας, ἣν αἱ τοῦ παντὸς περίοδοι
 f. 105v . προτείνουσιν τοῖς ὁρᾶν δυναμένοις, Ι ἐπιγνώμονας; οὐ γάρ
 που ταύτης ἄμοιροι παντελῶς ὄντες ἔσονται κριταὶ τῶν τῆς
εὐγονίας καιρῶν καὶ δυσγονίας ἱκανοί, κἂν ὦσι τὰ ἄλλα
πάντα σοφώτατοι. δεῖ γὰρ δήπου καὶ μεθόδων οὐκ ὀλίγων
οὐδὲ εὐλήπτων καὶ ὀργάνων νυκτερινῶν τε καὶ ἡμερινῶν
πρὸς τὴν θήραν αὐτῶν· ὧν ὁ ἄπειρος οὐκ ἂν γένοιτο περί
 τε ἐκλογὴν καὶ ἀπεκλογὴν τῶν τοιούτων ἄπταιστος. μήποτε
οὖν ῥητέον, ὅτι τὸ μὲν προκείμενον ἦν τῷ συνιστάντι τὴν
ὅλην πολιτείαν τοὺς ἄρχοντας ἀποτελέσαι τὰ ἀρχικὰ σοφοὺς
καί, ὡς αὐτὸς εἶπεν ὁ Σωκράτης [VI 503b], φιλοσόφους,
καὶ ἀπετελέσθησάν γε τοιοῦτοι διὰ πάσης ἀχθέντες παιδείας
 καὶ δι’ αὐτῆς τῆς τῶν θείων ἐπιστήμης· τοιούτοις δὲ αὐ-
τοῖς γενομένοις ἐπιτρέπει τὸ ἐλλεῖπον ἐκπληροῦν καὶ παραλαμβάνειν
ἐπιστήμας τὰς πρὸς τὴν ἀρχὴν αὐτοῖς συντελούσας·
σοφοὶ γὰρ ἤδη γεγονότες γνώσονται, τίνων δέονται
καὶ ἄλλων μερικωτέρων γνώσεων εἴτε τεχνικῶν εἴτε ἐμπειρικῶν
 εἰς τὴν πρόνοιαν τῆς πόλεως. πάντως γὰρ ἱεροὺς γάμους
ἐπιτελοῦντες καὶ θυσιῶν γε διὰ τούτους δεήσονται
καὶ ἱερουργίας· ἀλλ' οὐκ εἴρηται καὶ ὅτι ταύτην αὐτοὺς
παιδευτέον, αὐτοῖς ταύτην ἀφέντος ὡς ἂν τοῦ νομοθέτου
προσπαραλαμβάνειν. τί δ’ οὐχὶ καὶ μαντικῆς δεήσονται πραγμάτων
 ἀνθρωπίνων ἀσταθμήτων ποιούμενοι πρόνοιαν; ἀλλὰ
καὶ ταύτης αὐτοὶ ποιείσθωσαν ζήτησιν. οὕτω τοίνυν καὶ
τὴν τῶν καιρῶν ἐπιστήμην εἰ μηδὲν ἄλλο κατηνάγκαζεν,
ἀλλ’ οἱ παραπίπτοντες καιροὶ τῶν πράξεων καθιστάνειν
ἔμελλον αὐτοὺς εἰς τὴν τῆς γνώσεως αὐτῶν ὄρεξιν. ταῦτ’
 21 γε] τε H 23 ὡς ἂν suspectum ὡς ἀναγκαίαν Us. 
 25 ποιουμένου, corr. Sch. 27 κατηναγκάζον m1,
corr. m3 

 
οὖν Ι ὁ νομοθέτης εἰδὼς ὡς μὲν ἀνθρώπους ἀποτετέλεκεν f. 106r. 
σοφούς, τὴν δὲ τῶν πρὸς τὰ ἀνθρώπινα ἔργα συμβαλλομένων
τεχνῶν ἢ ἐμπειριῶν ἐπιτήδευσιν αὐτοῖς ἀφῆκεν
προσεννοῆσαι καὶ προσπεριβάλλεσθαι. δεῖ γὰρ ὥσπερ τοὺς
θεούς, οὕτω καὶ τοὺς ἄρχοντας τῆς ἀρίστης πόλεως τὰ μὲν 
ἔχειν παρὰ τοῦ πατρός, τὰ δὲ αὐτοὺς συνεισφέρειν ἑαυτοῖς·
καὶ γὰρ οἱ θεοὶ τὰ μὲν ἄνωθεν ἀπὸ τῶν αἰτίων κομίζονται,
τὰ δὲ αὐτοὶ ταῖς ἑαυτῶν τάξεσιν συνυφιστᾶσιν , καὶ ἔχουσι
τελειότητα διττὴν ἀφ’ ἑαυτῶν τε καὶ ἐκείνων. εἴτε οὖν
ἱεροσκοπίας εἴτε τῆς τοῦ παντὸς τάξεως κατανοήσεως δέοιντο 
πρὸς τὰς συνέρξεις εἴτε ἄλλης ἐπιτηδεύσεως πρὸς
ἄλλην πολιτικὴν ἐνέργειαν, αὐτοὶ καὶ ὄψονται καὶ ἐπιτη-
δεύσουσιν, οὔτε δι’ ἄγνοιαν τῶν προσηκόντων μαθημάτων
μέλλοντες αὐτῶν ἀμελετήτως ἔχειν, ἄλλως τε καὶ τῶν χρειῶν
αὐτοὺς εἰς ἐπίστασιν ἀγουσῶν, τίνων δέονται μαθημάτων· 
οὔτε διὰ ῥᾳθυμίαν, ὄντες σοφοὶ καὶ παιδευθέντες πᾶσαν
τὴν ἀνθρωπίνην παιδείαν, ὑφ' ἧς εἰθίσθησαν μηδενὸς τῶν
ἀρίστων ἐπιτηδευμάτων ὀλιγωρεῖν· οὔτε δι' ἀδυναμίαν, τὰς
φύσεις ἔχοντες ἀκροτάτας καὶ τοιαύτας, οἴας αὐτὸς εἶναι
διώρισεν τῶν ἐσομένων φυλάκων τά τε ἄλλα καὶ πρὸς τὸ 
ὀξεῖς εἶναι καὶ μνήμονας ἀρίστων. ὥστε ἐξ ἁπάντων τού-
των ἀσφαλὲς ὑπέλαβεν ὁ νομοθέτης, ἐνδειξάμενος μόνον ὅτι
δέονται καὶ τῆς τῶν κοσμικῶν περιόδων θεωρίας, αὐτοῖς
ἐπιτρέψαι τὴν τῆς θεωρίας ταύτης εὕρεσίν τε καὶ ἐπιτή-
δευσιν. ΜݲΒݲ. Ὁ μὲν θεολόγος Ὀρφεὺς τρία γένη παραδέδωκεν
ἀνθρώπων· Ι πρώτιστον τὸ χρυσοῦν, ὅπερ ὑποστῆσαι f. 106v. 
τὸν Φάνητά φησιν· δεύτερον τὸ ἀργυροῦν, οὗ φησιν
ἄρξαι τὸν μέγιστον Κρόνον· τρίτον τὸ Τιτανικόν, ὅ φησιν ἐκ
τῶν Τιτανικῶν μελῶν τὸν Δία συστήσασθαι· συννοήσας ὡς 
 1 — 3 ὁ νο- et ρώπους ἀποτε- et τῶν πρὸς τὰ δνθρώ- et ἐμπει-
solus 1. H. 16 ῥαθυμίαν 19 cf. Pl. VI 503c 26 Orph.
fr. 76. 244 et ap. Olympiod. in Phaed. 68 29 μικρόνον 

 
ἐν τρισὶν ὅροις τούτοις πᾶν εἶδος περιέχεται τῆς ἀνθρωπίνης
ζωῆς. ἢ γὰρ νοερόν ἐστιν καὶ θεῖον, αὐτοῖς τοῖς
ἀκροτάτοις τῶν ὄντων ἐνιδρυμένον, ἢ πρὸς ἑαυτὸ ἐπέστραπται
καὶ νοεῖ ἑαυτὸ καὶ ἀγαπᾷ τὴν τοιαύτην ζωήν, ἢ πρὸς τὰ
 χείρονα βλέπει καὶ μετ’ ἐκείνων ἐθέλει ζῆν ἀλόγων ὄντων.
τριττῆς οὖν οὔσης τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς τὸ μὲν πρώτιστον
ἀπὸ τοῦ Φάνητός ἐστιν, ὃς πᾶν τὸ νοοῦν συνάπτει τοῖς νοητοῖς,
τὸ δὲ δεύτερον ἀπὸ τοῦ Κρόνου τοῦ πρώτου, φησὶν
ὁ μῦθος, ἀγκυλομήτου καὶ πάντα πρὸς ἑαυτὰ ποιοῦντος
 ἐπιστρέφειν, τὸ δὲ τρίτον ἀπὸ Διὸς τοῦ τῶν δευτέρων προνοεῖν
καὶ διακοσμεῖν τὰ χείρονα διδάσκοντος· τοῦτο γὰρ
ἴδιον δημιουργίας. Ὁ δέ γε Ἡσίοδος [op. 109 sqq.] οὐχὶ
τρία τὰ γένη ποιεῖ μόνον, ἀλλὰ πρῶτον τὸ χρυσοῦν, εἶτα
ἀργυροῦν, εἶτα χαλκοῦν, εἶτα ἡρωϊκόν τι γένος, εἶτα σιδηροῦν,
 εἰς πολυειδεστέρας ζωὰς τὴν τομὴν προάγων. τὸ μὲν
οὖν χρυσοῦν καὶ τούτῳ δηλοῖ νοεράν τινα ζωὴν ἄυλον καὶ
ἄχραντον, ἧς σύμβολον ὁ χρυσὸς ἄδεκτος ὤν, φασίν, ἰοῦ
καὶ σήψεως· διὸ καὶ μεθίστησιν τὸ τοιοῦτον γένος εἰς δαι-
μονίαν τάξιν μετὰ τὴν τῆς γενέσεως περίοδον προνοητικὴν
 καὶ φρουρητικὴν καὶ ἀλεξίκακον τοῦ ἀνθρώπων γένους, καὶ
ἐν τῇ γενέσει ὂν τρέφεσθαί φησιν ἑκατὸν ἴτη καὶ ὑπὸ τῶν
πατέρων τελειοῦσθαι· μῦθον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, μουσικὸν γράφων
 f. 107r . φων καὶ ἐνδεικνύ|μενος, ὅτι κατὰ νοῦν . . 16 . πατέρων καὶ
τῶν ἀνθρωπίνων ἐξῄρηται πολυπραγμοσυνῶν ἀποκαταστατικῶς
 διαζῶν· καὶ ἡ ἑκατοντάς, ὥσπερ καὶ Πλάτωνί που
καθάπερ εἴρηται καὶ ἐν τῳδὶ τῷ λόγῳ τῶν Μουσῶν), καὶ
τούτῳ δηλοῖ τὴν ταὐτοῦ καὶ ὁμοίου καὶ νοεροῦ τῆς ζωῆς εἴδους
περίοδον. τὸ δὲ ἀργυροῦν μετὰ τοῦτο γένος ἀπὸ τῆς κατὰ
νοῦν ἐνεργείας πρόεισιν εἰς τὴν σύμμικτον κατά τε νοῦν
 καὶ λόγον ἐνέργειαν · σύνθημα δὲ ταύτης ὁ ἄργυρος, τὸ μὲν
 8 cf. Orph. fr. 98 21 centum annos non aureo sed argenteo
generi dat Hesiod. 130 23 possis ἐνεργοῦν ἐξῆπται
τῶν] 25 πλάτων, corr. Sch. 

 
λαμπρὸν ἔχων τῆς κατὰ λόγον ζωῆς καὶ φανὸν ἴδιον καὶ
τὸ ἔστιν ὅτε τοῦ ὑλικοῦ μετίσχειν ἰοῦ καὶ σηπεδόνος , προσειληφὼς
δὲ ἄλλο τι πρὸς τούτοις, τὸ καὶ ἐν τῇ παραθέσει
περιλάμπεσθαι ὑπὸ τοῦ χρυσοῦ καὶ μὴ τοὐναντίον δρᾶν εἰς
τὸν χρυσόν· οὕτωδ γὰρ δὴ καὶ ὁ ψυχικὸς λόγος, εἰ καὶ ὕλης 
ποτὲ καὶ ὑλικῆς ἀκαθαρσίας ἀναπίμπλαται, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ
νοῦ καταλάμπεται καὶ καταλαμφθεὶς μίαν καὶ κοινὴν ποιεῖται
πρὸς αὐτὸν ἐνέργειαν, νοήσει μετὰ λόγου, φησὶ Πλάτων
[Tim. 28a], τὰ ὄντα θεώμενος [Phaedr. 247e]. τὸ
δὲ αὖ χαλκοῦν γένος τρίτον ἐν αὐτῇ μόνῃ τῇ κατὰ λόγον 
ἐνεργείᾳ τὴν οἰκείαν ἔστησεν ζωήν, ἣν ὁ χαλκὸς δηλοῖ τῷ
ποιητῇ συμβολικῶς, πάσας μὲν θ<τὰςθ> τεχνικὰς
λέγοντι διὰ χαλκοῦ ποιεῖσθαι τοὺς ἐν τῷδε τῷ γένει ταχθέντας
ὑπὸ τοῦ Διός, πάσας δὲ τὰς πολεμικάς μέλας γάρ
φησιν οὐκ ἔσκε σίδηρος [v. · λόγος οὖν ἄυλος καὶ 
καθαρὸν φῶς ὑπάρχων καὶ τῆς σκοτώδους καθαρεύων ὕλης,
ἔχων δέ τινα καὶ καθ’ ἑαυτὸν ἀπεικασίαν πρὸς νοῦν διὰ
τὴν πρὸς ἑαυτὸν ἐπιστροφὴν , καθάπερ καὶ ὁ χαλκὸς Ι
πρὸς τὸν χρυσόν, ἀφορίζει τὴν τούτων ζωήν. εἰ δὲ καὶ f. 107v. 
ἠχητικώτατος ὁ χαλκὸς καὶ μιμεῖται τὸν ῥοῖζον τὸν ζωτικὸν 
τῆς ψυχῆς, πρέποι ἂν τῷ μέσῳ τῆς ζωῆς εἴδει τῷ κατὰ
λόγον. τὸ δὲ δὴ τῶν ἡμιθέων τέταρτον ὂν ἐπιστρέφει τὸν
λόγον εἰς τὴν πρακτικὴν ὅλον ζωὴν καί τινα καὶ ἀπὸ τοῦ
πάθους προσλαμβάνει κίνησιν τῶν ἀλόγων καὶ ὁρμὴν ἐν
ταῖς πράξεσιν, προθυμότερον αὐτῶν ἐφαπτόμενον· καὶ διὰ 
τοῦτο ἄρα καὶ οὐδὲ ὕλην ἀπένειμεν αὐτῷ τινα ἐξαίρετον ὁ
ποιητὴς ὡς ἔχοντι τὸ μὲν ἐκ τοῦ πρὸ αὐτοῦ γένους τὸ δὲ
θ<ἐκ τοῦθ> μετ’ αὐτὸ καὶ ὄντως ὄντι ἡμιθέων, διότι τῷ λόγῳ
θείαν εἰληχότι οὐσίαν συνέμιξεν τὴν θνητοειδῆ τοῦ πάθους
 10 τρίτην, corr. m3? 12 add. Sch. 19 πρὸς τὸν χρυ-
σόν et ωήν et δὲδ καὶ ἠχητικώτατ- solus 1. H. Ι ἀφορίζειν
21 πρέπει 24 an κίνησιν ἄλογον? 28 add. Sch. Ι ἡμιθέων]
ι ex ν m3?, fort. recte 29 τὸ πάθος Us., malim θ<μετὰθ> 

 
ζωήν. τὸ μὲν οὖν μεγαλουργὸν καὶ τὸ κατορθωτικὸν ἐν
τοῖς ἔργοις λόγος αὐτῷ παρέχεται, τὸ δὲ μετὰ συμπαθείας
ἢ ἀντιπαθείας δρᾶν ἢ πάσχειν προστίθησιν αὐτῷ τὸ πάθος
τῷ λόγῳ συμπλεκόμενον. τὸ δὲ σιδηροῦν γένος πέμπτον
 ὑπάρχον ἔσχατον ὄντως ἐστὶ καὶ χθόνιον, ἐμπαθὲς ὄν, τῷ
σιδήρῳ παραπλήσιον , ἀντίτυπον καὶ σκληρὸν καὶ γήινον,
μέλαν τε καὶ σκοτεινόν· οἵα δὴ καὶ ἡ τῶν παθῶν ἐστιν
φύσις, δυσνουθέτητος οὖσα καὶ λόγῳ δύσκαμπτος καὶ
ὀπισθοβαρὴς καὶ ἄμοιρος ὡς εἰπεῖν λόγου, φωτὸς ὄντος·
 τούτων γὰρ πάντων ἐστὶν ὁ σίδηρος εἰκών, ᾡ τὸ πέμπτον
εἴκασεν γένος ὁ ποιητής· εἰκότως ἄρα καὶ ἔσχατόν ἐστι τοῦτο
καὶ ἀτιμότατον , ὡς ἐν πάθεσιν εἱλούμενον, κινδυνεῦον ἐκπεσεῖν
εἰς τὴν παντελῶς θηριώδη καὶ ἄλογον ζωήν, ἀμυδρὸν
 14 ἐπαγόμενον τὸ τοῦ λόγου φέγγος, ὥσπερ καὶ σίδηρος
 f. 108r . ἀμυδρὰν ἔχει πρὸς τὸν ἄργυρον τῆς χρόας Ι ἀπεικασίαν
μέλας ὢν τὸ τὸ πλεῖστον· καὶ γὰρ τὸ παθητικὸν ἔχει φαν-
τασίαν μιμεῖσθαι νοῦν ἐθέλουσαν καὶ λόγον, ἀσθενοῦσαν δὲ
διὰ τὴν μετὰ τῆς ὕλης ἐνέργειαν. Τὰ μὲν οὖν Ἡσιόδου γένη τοιαῦτα· Πλάτων δὲ εἰς
 δύο διελὼν τὴν πόλιν τοῖς μὲν ἄνω τεταγμένοις ἀπονέμει
τὸ χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν γένος, τοῖς δὲ κάτω τὸ χαλκοῦν
καὶ σιδηροῦν, τῷ μὲν φυλακικῷ τὸν χρυσὸν ὡς ἀκήρατον
ἀποδοὺς καὶ ἄυλον, τῷ δὲ ἐπικουρικῷ τὸν ἄργυρον ὡς
ἐκείνῳ συγγενεῖ καὶ ἀπ' ἐκείνου λόγον προσλαβόντι καὶ
 παιδείαν, τῷ δὲ θητικῷ πάθεσιν ὑλικοῖς χρωμένῳ τὸν χαλκὸν
καὶ τὸν σίδηρον· ἔστι γάρ τι καὶ ἐν τούτῳ πάντως
ἄμεινον καὶ χεῖρον ἀνάλογον ἐκείνοις, καὶ ὁ μὲν χαλκὸς τὴν
πρὸς τὸν χρυσὸν ἀναλογίαν διασώζει τοῦ κρείττονος ἐν αὐτῷ,
ὁ δὲ σίδηρος τὴν πρὸς τὸν ἄργυρον. ὅταν οὖν λέγωσιν
 αἱ Μοῦσαι [p. 547a] τὰ παρ’ Ἡσιόδῳ καὶ παρ’ αὐτῷ γένη
 2 ὁ ante λόγοσ ss. m3 8 δύσκαμποσ cf. de or. chald. 60 
 23 ποδοὺσ et ὡσ solus 1. H 24 ἀπ' Us.] ὑπ’ 27 τὴν
88. m3 

 
μὴ χρῆναι συμμιγνύναι, φυλάττειν δὲ ἀλλήλων διωρισμένα,
τὰ κρείττονα καὶ χείρονα εἴδη τῆς ζωῆς ἀξιοῦσιν ἀσύγχυτα
διαμένειν· παρ’ ἀμφοτέροις γὰρ διαφορότητες εἰδῶν ζωικῶν
σημαίνονται διὰ τῶν ὑλῶν τούτων, ἃς ἀκράτους διατηρητέον,
εἴτε οὕτως αὐτὰς διαστήσαιτό τις ὡς ὁ Ἡσίοδος πενταχῶς, 
εἴθ’ οὕτως ὡς Πλάτων διχῇ διχῶς. τὴν γὰρ σύμμιξιν
μήτε τὸν χρυσὸν ἀκήρατον ἔτι σώζειν, ἀλλ’ ἐκ τῆς
τῶν ἄλλων μίξεως ἰούμενον καὶ σήψεως ἀναπιμπλάμενον ἀποτελεῖν,
μήτε τὸν σίδηρον ἔτι τὴν ἑαυτοῦ φυλάττοντα τάξιν,
ἀλλὰ τὰ ἀργύρου πράττειν ἐθέλοντα διὰ τὴν μῖξιν, καὶ ταῦτα 
χθόνιον ἀλλ’ οὐ πύριον ὄντα, καὶ σκοτεινὸν ἀλλ' οὐ φανόν. Ι ΜݲΓݲ. Τὴν ἀνομοιότητα στάσεως αἰτίαν εἶναί φησιν f. 108v. 
ὁ τῶν Μουσῶν ἱερὸς λόγος [p. 547a] εἰκότως· εἰ γὰρ ἡ
ὁμοιότης συναγωγός ἐστιν τῶν πολλῶν εἰς ἕν, καὶ ἡ παροιμία
τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ λέγουσα φίλον ἀληθής, δῆλον 
δὴ ὅτι καὶ ἡ ἀνομοιότης αἰτία στάσεως καὶ ἔχθρας, καὶ τὸ
ἀνόμοιον ἀλλοτριοῦται παντὸς ᾡπέρ ἐστιν ἀνόμοιον. πῶς
οὖν καὶ ἐν τούτοις ἡ ἀνομοιότης τίκτει τῶν ἀρχόντων τὴν
στάσιν; πῶς δὲ ἄλλως ἢ τῶν ἀρχόντων οὐκέτι μόνως ὄν-
των ἀγαθῶν οὐδὲ φύσεσιν ἀκηράτοις χρωμένων οὐδὲ καθαρευόντων 
τῆς τῶν πολλῶν ἔτι ζωῆς, ἀλλὰ πάθεσιν συμμιγῶν
ὄντων, ἡ πρὸς ἀλλήλους αὐτῶν ἀνομοιότης ἐπιγίγνεται διὰτὴν
τῶν ἀνομοίων μῖξιν, λόγου καὶ ἀλογίας, παιδείας καὶ
ἀπαιδευσίας, εὐφυίας καὶ ἀφυΐας; ταύτης δ’ ἐπεισελθούσης
οἳ μὲν ἐπ' ἄλλας οἳ δὲ ἐπ' ἄλλας ὁρμὰς ἕλκονται καὶ ὀρέξεις· 
ἃς ἐθέλοντες ἐκπληροῦν στάσεις ἐγείρουσιν κατ' ἀλλήλων, οὐκέτι
διὰ τὴν ἀνομοιότητα τῶν ἠθῶν κοινὰ πάντα νομίζοντες
οὐδὲ τὸ ἐμὸν ἐμὸν οὐκ ἐμὸν φεύγοντες οὐδ’ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς
ἡδόμενοι καὶ λυπούμενοι· διίστησι γὰρ αὐτοῖς τὰς ἡδονὰς καὶ
 8 ἀπολεῖν Us. cl. Pl. 609a 11 ὄντα ss. m3 18 τίκτει
Sch.] . . ητει 1. H. . . . τει 1. ego 25 ἕλκονται m2] ἔρχονται
(ε ex ο, χ ir.) m1 26 da ἐ- ir. m3d Ι cf. Pl. V 462b
29 διίστη, corr. m3 Ι αὐτοῖσ (ras. in ι)] αὐτῶν m3 

 
λύπας ἡ ἀνομοιότης τῶν ἠθῶν, καὶ οἵ μὲν ἄλλοις οἵ δὲ ἄλλοις
χαίροντες καὶ ἐπ' ἄλλοις ἀχθόμενοι καὶ ἄλλοις τὸ ἴδιον
ἐπίπροσθεν τίθενται τοῦ κοινοῦ· διῃρημένων δὲ ἐν αὐτοῖς
τῶν ὀρέξεων ἐμπίπτει στάσις τῶν παθῶν τῶν ἰδίως ἑκάστοις
 ἐμφωλευσάντων ἐπ' ἄλλα ἄλλους ἑλκυσάντων. οὐκοῦν ἡ μὲν
στάσις λύει τὴν πολιτείαν· ταύτην δὲ ἡ ἀνομοιότης ἐποίησεν
τῶν ἀρχόντων πρὸς ἀλλήλους· ταύτην δὲ ἡ μῖξις τῶν ἐν
 f. 109r . τῇ πόλει γεlνῶν ἀρχικῶν καὶ μὴ ἀρχικῶν· ταύτην δὲ ἡ
ἀμουσία τῶν τοὺς γάμους καὶ τὰς συνέρξεις ἐπιτελούντων,
 οὐ δυνηθέντων κρῖναι τὰς ὁμοίας φύσεις καὶ συντάξαι πρὸς
ἀλλήλας· ταύτην δὲ ἡ ῥᾳθυμία τῶν παιδευσάντων αὐτοὺς
καὶ ἐν γυμναστικῇ μὲν θρεψάντων, μουσικῆς δὲ ἀμελησάντων·
ταύτην δὲ ἡ τῶν σοφῶν ἀρχόντων τοῦ καιροῦ τοῦ
φυλακικοὺς εἰς τοὺς γάμους παρόρασις, οὐ πάνυ γεννήσασα
 δυλακικοὺς ἄνδρας, λογισμῷ μὲν χρωμένων ἐκείνων μετ
αἰσθήσεως, τῆς δὲ αἰσθήσεως ἐν τῇ θεωρίᾳ τοῦ καιροῦ τὸ
ἀπαραλόγιστον μὴ ἐχούσης. Ἐκ δὴ τούτων φανερόν , ὅτι
τὴν μεγίστην ἔχει δύναμιν ὁ καιρὸς εἰς τὸ λύεσθαι τὴν
ἀρίστην πολιτείαν· ἔστι δὲ οὗτος ὃν ἀφορίζει τοῦ κόσμου
 παντὸς ἡ περίοδος εἰς τὴν κατωρθωμένην τῶν πραγμάτων
γένεσιν· ἐπεὶ πᾶν μὲν τὸ γιγνόμενον ἐν χρόνῳ γίνεται, κατὰ
καιρὸν δὲ οὐ πᾶν, ἀλλ' ὅπερ ἂν μέλλῃ τοῦ ἀγαθοῦ τυγχάνειν
καὶ τῆς οἰκείας τελειότητος , καὶ ταύτῃ διαφέρει τοῦ
ἄλλου χρόνου παντὸς ὁ καιρός. ΜݲΔݲ. Τὴν πρὸς τὰς Μούσας τοῦ ποιητικοῦ γένους οἰκειό-
τητα καὶ οὗτος ὁ λόγος ἐδήλωσεν ἀρξάμενός τε ἐκ τῆς Ὁμηρι-
κῆς ἐπικλήσεως ‘ὅπως δὴ πρῶτον στάσις ἔμπεσεν
[p. 545d], καὶ τελευτήσας εἰς Ὁμηρικὴν ἐπίρρησιν‘ ‘ταύτης
τοι γενεῆς χρὴ φάναι εἶναι στάσιν, ὅπου ἂν
 4 ἐμπίπτει m1 (πί ss., πτει ex?)] γρ ἐμφύεται im. m3 cf.
VIII 545d Ι ἰδίων 8 ante ταύτην καὶ ss. m3? 11 ῥαθυμία
12 καὶ ss. m3 20 κατορθωμένην 27 ὅπωσ] alterum π ss. m3 Ι
ἐνέπεσεν (ν prius ex μ) m1, corr. m3 (ὅππως δὴ πρῶτον
Π 113) 113) 29 γενεᾶς Pl. (cf. Υ 241) 

 
γίνηται' [p. · τὴν ἀνομοιότητα δήπου λέγων τῆς στά-
σεως ῥίζαν, καὶ ἐν μὲν τῇ ἐπικλήσει τῶν Μουσῶν τὸ εἶδος αὐ-
τῆς ἐνδειξάμενος, ὅτι διαιρετικὸν καὶ φθαρτικόν, ὥσπερ τὸ πῦρ
καταναλίσκον πᾶν τὸ προστυχόν, ἐν δὲ τῇ ἐπιρρήσει τὴν αἰτί|αν, 4 
ἀφ’ ἧς ὑφίσταται τὸ τῆς ’ς τῶν ἠθῶν γένος. f. 109v. ΜݲΕݲ. Τέλος ἐστὶν τῆς ἀρίστης πολιτείας ἡ ἕνωσις, ὥσπερ
δὴ καὶ τοῦ κόσμου τῆς σνστάσεως, καὶ πρὸ τοῦδε τοῦ κόσμου
τὸ ἕν. καὶ γὰρ ἡ ὁμοιότης τῆς τοῦ ἑνός ἐστι συστοιχίας·
διὸ καὶ πάντα τὰ προϊόντα δι’ ὁμοιότητος ἀπὸ τῶν οἰκείων
αἰτίων παράγεται, καὶ πάντα τὰ ἐπιστρέφοντα πρὸς τὰς ἀρχὰς 
δι' ὁμοιότητος ἐπιστρέφει πόθῳ τοῦ ἑνός· τὸ γὰρ ἐν
τῷ ἑνὶ μεῖναι μὴ δυνηθὲν τὸ ὅμοιον ὡς συγγενὲς ἀσπάζεται
πρὸς τὸ ἴν. καὶ ἡ ἁρμονία δὲ καὶ ὁ ῥυθμὸς δι’ ὁμοιότητος
ἔχουσιν τὴν ὕπαρξιν, ὧν αἱ Μοῦσαι προεστᾶσιν· ὅθεν δὴ
καὶ οὐ πάντες λόγοι ῥυθμοὺς ποιοῦσιν ἢ ἁρμονίας, ἀλλ' οἱ 
τῆς ὁμοιότητος ὄντες ἐπιμόριοι καὶ πολλαπλάσιοι· τὸ δὲ
πολυσχιδὲς τῶν ἄλλων λόγων καὶ πολυσύνθετόν ἐστι τῶν
μουσικῶν λόγων ἀλλότριον. ἑπομένως ἄρα ταῖς ἑαυτῶν ἐνερ-
γείαις αἱ Μοῦσαι καὶ τοῖς δώροις, οἷς δωροῦνται τὸν κό-
σμον, εἰς τὴν ἀνομοιότητα τὴν στάσιν ἀνήγαγον καὶ αὖ τὴν 
φιλίαν εἰς τὴν ὁμοιότητα τῆς ζωῆς· ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ τῶν
Μουσῶν ἱερὸς ἀριθμὸς τῆς ταὐτοῦ καὶ ὁμοίου φύσεώς ἐστιν,
ἐκ τοῦ πρώτου περιττοῦ καὶ τελείου τετράγωνος ἔν, ἐν τρισὶ
τριάσιν ἀφωρισμένος, καὶ οὐ μόνον τέλειος ὤν, ἀλλὰ κατὰ
πάντα τέλειος, εἴς τε τὴν μονάδα συνελισσόμενος , ἀφ’ ἧς 
προῆλθεν, καὶ ‘ὲν νέον εἶναι καὶ αὐτὸς ἐπειγόμενος. καὶ
ἔστω καὶ ἡμῖν τοῦτο τέλος τῆς τοῦ λόγου τῶν Μουσῶν
ἐπιβλέψεως ἐπὶ τὸ ‘ὲν ἀναγαγοῦσι τὴν θεωρίαν. Μέλισσα εἰς τὸν ἐν Πολιτείᾳ λόγον τῶν Μουσῶν. 1 γίγνηται ἀεί Pl. 5 ἀνομοιότητοσ] ισό (voluit ἀνισότητος]
88. m3 7 στάσεως, corr. m3 Ι requiritur συστάσεως καὶ θ<τῶνθ>
aut sim. 8 συστοιχείας H, l. συ . . . χίασ ι inc.) 21 ὁ ss. m3
26 cf. Hermias 107 et ad p. 4, 21 f. 110r. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΕΙΚΝΥΝΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΣΤΕΡΟΝ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΥ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΝ. Τρεῖς εἰσιν οἱ δεικνύντες λόγοι τοῦ δικαιοτάτου βίου τὴν
 εὐδαιμονίαν ἐν τῷ τῆς Πολιτείας ἐνάτῳ καὶ τὴν ἀθλιότητα
τοῦ ἀδίκου· πρῶτος μὲν ἐκ τῆς πρὸς τὰς πολιτείας
ἀναλογίας τῶν βίων, δεύτερος δὲ ἀπὸ τῶν κριτηρίων ἐν οἷς
οἱ κρινόμενοι πλέον ἢ ἔλασσον ἔχουσιν ἀλλήλων, τρίτος ἀπὸ
τῆς ἐν ταῖς ἐνεργείαις τελειότητος ἢ ἀμίκτου πρὸς πᾶν τὸ
 ἐναντίον οὔσης ἢ μεμιγμένης. ἐπειδὴ γὰρ τοῖς μὲν ἡδονὴ
δοκεῖ τὸ τέλος εἶναι, τοῖς δὲ φρόνησις, ἐὰν δειχθῇ καὶ καθ
ἑκατέραν καὶ κατ’ ἄμφω κρατῶν ὁ δίκαιος, φέροιτ' ἂν εἰκότως
τὰ νικητήρια, κἂν λανθάνῃ θεούς τε καὶ
ὃ δὴ τῷ Σωκράτει προκείμενον ἦν. Ὁ μὲν τοίνυν ἀπὸ τῆς ΙΧ αݲ IX 577 
 ἀναλογίας τῶν πολιτειῶν λόγος ἔοικεν ἀπ' ἀμφοτέρων ἐπιχειρεῖν,
δεικνὺς τὴν μὲν βασιλικὴν πολιτείαν γέμουσαν ἔμφρονος
ζωῆς ὡς κοσμοῦσαν ὅλην τὴν πόλιν καὶ ἡδίστην
ὡς μόνην ἐλευθέραν καὶ ἑαυτῇ φίλην, τὴν δὲ τυραννικὴν
τῶν ἐναντίων μεστήν· ἀνήδονός τε γάρ ἐστιν ὡς ἀεὶ τῶν
 τυράννων ἐν ὑποψίαις ὄντων πρὸς τοὺς ἀρχομένους, ἐν φό-
βοις ἐν φθόνοις ἐν ἀπιστίαις ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασιν,
καὶ τῶν ἀρχομένων ἐν ἀνάγκαις ἐν ὀδυρμοῖς ἐν ἀκουσίῳ
τῇ συμπάσῃ ζωῇ) καὶ φρονήσεως ἄμοιρος πάσης, εἴπερσδ
φρόνησις οἷς ἂν παραγένηται σῴζει τοὺς ἔχοντας, ἡ δὲ τυραννικὴ
 πολιτεία μιᾶς ἐστιν ἐπιθυμίας ἔκγονος τῆς παρα-
νόμου, πεδήσασα τὰς ἄλλας καὶ αὐτὸν τὸν τῆς φρονήσεως -
δεκτικὸν λόγον. Ὁ δὲ αὖ ἀπὸ τῶν κριτηρίων ὡρμημένος βݲ ΙΧ 582—58 
 25 ἔγγονοσ
PROCLUS, ed. Kroll. II. 6 

 
τῆς ἐπιχειρήσεως τρόπος αὐτόθεν ἀπ' αὐτῆς προάγεται τῆς Ι
φρονήσεως καὶ ὡς ἐν ὕλης τάξει καὶ ὡς ὀργάνων. ὅταν f. 110v. 
γὰρ λέγηται κρίνεσθαι πᾶν ἢ φρο]νήσει ἢ λόγῳ ἢ ἐμπειρίᾳ,
δῆλον δήπουθεν, ὡς ἄρα ἡ μὲν ὡς ἀληθῶς κριτικὴ
τῶν ὄντων τῆς ἀξίας ἐστὶν ἡ φρόνησις, ἣν διὰ τοῦτο καὶ 
τέλος ἔθεντό τινες εἶναι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς· προηγεῖται
δὲ ταύτης ἡ ἐμπειρία, πρόδρομος οὖσά τις γνῶσις καὶ τὴν
ὕλην παρέχουσα τῇ φρονήσει δέονται γὰρ οἱ ἔμφρονες ἐσόμενοι
καὶ τῆς ἐμπειρίας, ἀλλ’ ὡς ὕλης προϋποκειμένης, αὐτοὶ
τὸν τῆς αἰτίας προβεβλημένοι δεσμόν, τῆς ἐμπειρίας 
μόνον τὸ ὅτι λεγούσης)· ὁ δὲ δὴ λόγος ἐκ τρίτων, ὅσα
διέγνωκεν ἡ φρόνησις, γνώριμα ποιεῖ καὶ πιστοῦται μεθόδοις
χρώμενος, δι’ ὧν ἐμφανίζει τὴν ἔνδον ἐνέργειαν τῆς
φρονήσεως. καὶ ἔστιν ἡ μὲν ἐμπειρία ἔξωθεν εἴσω κίνησις,
ὁ δὲ λόγος ἔνδοθεν ἔξω πρόοδος, ἡ δὲ φρόνησις ἔνδον 
_ μένουσα κρίσις, ἀνεγειρούσης αὐτὴν ἐν ἑαυτῇ τῆς ψυχῆς.
 yݲ [Χ 583b–588a Ὁ δὲ ἀπὸ τῶν ἡδονῶν τῆς διαφορᾶς λόγος δῆλον ὡς οὐδαμόθεν
ἄλλοθεν ἢ ἀπὸ τῶν παρεπομένων ἐπιχειρεῖ τοῖς τέλεσιν,
ἃ δὴ καὶ αὐτὰ τέλη τινὲς νομίζουσιν· οὕτως δ’ οὖν
δείκνυσιν ἀπὸ τούτων τὴν τῶν δικαίων ζωὴν μεῖζον ἔχουσαν 
τὸ ἀγαθὸν τῆς τῶν ἀδίκων τριχῶς· καὶ γὰρ διὰ τὸ εἶδος
τῆς ἡδονῆς καὶ διὰ τὸ ἡδόμενον καὶ διὰ τὸ ἀφ’ οὗ γίνεται
ἡδονή· τοῦτο δέ ἐστι τὸ ἡστόν. τοῖς μὲν γὰρ καὶ ἡ ἡδονὴ
καθαρά, καὶ τὸ ἡδόμενον μᾶλλον ὄν ψυχὴ γάρ) καὶ τὸ ἀφ’
οὗ τὸ ὄντως ὂν καὶ τὸ ἀληθές · τοῖς δὲ καὶ ἡ ἡδονὴ συμμιγὴς 
πρὸς λύπην, καὶ σῶμα τὸ ἡδόμενον, Ι καὶ τὸ ἡστὸν f. 111r. 
σωματικὸν ἐν ὕλῃ ὄν, ἃ δή ἐστιν οὐκ ἀληθῶς ὄντα. τούτων
δὲ ταύτῃ διαφερόντων ἀμείνων ἡ τῶν δικαίων ἡδονὴ
τῆς τῶν ἀδίκων, ὥστε καὶ ὁ βίος τοῦ βίου πάντως ἀμείνων. 2 supra φρονήσεως ABBREV et im. . . . τ . . . ο . ε . . . μονον τῆ| φρον[ήσ]ει
Ι an ὀργάνου? 3 φρονήσει Sch.] 1. . . . νήσει; νοήσει H
10 περιβεβλημένοι Us. 16 αὑτὴν Us. 19 οὗτος Us. 27 ἅ
δίεστιν οὐΙκ 1. Mai (hariolatur H), αδ . . . . . . |x 1. ego κατὰ πάντας ἄρα τοὺς λόγους εὐδαιμονέστερον τοῦ ἀδίκως
ζῆν ἐστι τὸ δικαίως· τοῦτο δ᾿ ἦν τὸ ζητούμενον.
Κατὰ τρεῖς τρόπους εὐδαιμονέστερον τοῦ ἀδίκου τὸ δίκαιον·
εἰσὶ δὲ οὗτοι
πρῶτος ὁ ἐκ τῆς
πρὸς τὰς πολιτείας
ἀναλογίας τῶν
βίων
 ABBREV ABBREV 
 ABBREV ABBREV 
δεύτερος ὁ ἀπὸ τῶν
κριτηρίων, ἐν οἱς οἱ
κρινόμενοι πλέον ἢ
ἔλαττον ἔχουσιν
ἀλλήλων
τρίτος ὁ ἀπὸ τῆς ἐν ταῖς ἐνεργείαις
τελειότητος
ἀμίκτου ὡς τῆς μεμιγμένης ὡς
τῶν δικαίων τῆς τῶν ἀδίκων
 ABBREV 
 2 δικαίωσ τοῦ|το 1. Mai, δικαί . . |το 1. ego 1) τυρανικῆσ 2) καὶ ἀκ. ζωῆς del. Sch. Τῶν κεφαλαίων τοῦ δεκάτον βιβλίου
ἐλεγκτικὸν τῆς ποιητικῆς ὡς μιμη- περὶ ἀθανατικῆς
ἀλλ’ οὐ παιδευτικῆς σίας τῶν
Ι ψυχῶν
περὶ τῆς προνοίας τῶν
θεῶν καἰ τῶν δαιμόνων
τῆς περὶ τὰς ψυχὰς κατιούσας
τε εἰς γένεσιν καὶ
χωριζομένας αὐτῆς
 ABBREV ABBREV 
 ABBREV 
 1) expectas οὐ πρὸς τὸ καθόλου, ἀλλὰ πρὸς erc. f.111v. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝ ΤΩΙ ΔΕΚΑΤΩΙ
ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ. To dinar ο ν είς τρία κεφάλαια διηρητ αι' καϊ το μεν
πρώτον είς ϊλεγχον τείνει της ποιητικής ως μιμητικής οϋ-
 οης, αλλ' ου παιδευτικής των ψυχών' το δε δεύτερον την
άθανασίαν καταδεϊται της ψυχής και την προς το θείον
αυτής άναφαίνει Ουγγένειαν' το δε τρίτον αυτόν παρέχεται
τον μϋθον, og την πρόνοιαν δείκνυΰιν την τε δαιμυνίαν
και θεία ν ολην τήν περί τάς ψυχάς κατιούβας τε είς γίνε-
 οιν και χωριζομένας από της γενεΰεως, τους τε τρόπους
εκατερων τους πολυειδεις. τριών δε τών κεφαλαίων όντων αݲ
εϋδηλον, οτι το μεν χωρίξειν ημας προτίθεται τών ύλικών
εΙδώλων και άτνάγειν τών της ψευδοπαιδείας φανταΰιών ως
καθελκουΰών είς τα εΰχατα τών όντων, α δη και μερικά
 εοτιν και μιμητά 'όντων αλλ9 ουκ αληθώς όντα, και απλώς
άπάΰης της Ιπιπλάοτου ζωής' το δε μετ ίκεΐνο ταχθεν βݲ
Ιπιΰτρέφει προς εαυτους και είς την οίκείαν ίπανάγει ξωην
και την άθανααίαν, rjv ϊχομεν κατ ούΰίαν, και την απλό-
τητα της ύποοτάΰεως ημών (και γαρ οτι άπλονν η ψυχη
 δείκνυται, καν φαντάξηται δια την άλογίαν ΰύνθετον, και
οτι άθάνατον και ου θνητοειδες, και οτι τω θείω Ουγγενές,
καν * * * ως τοις ΰώμαοιν δμόξυγον) * το δε δη τρίτον γݲ
Ιπιΰτρεφει μ*ν ημας, αλλ' Ιπϊ τα προ ημών και τήν Ιπι-
οταΰίαν τών κρειττόνων και την πρόνοιαν και τήν ειμαρ-
 μεν ην τήν είς ημας καθηκουΰαν, φύαιν έχοντας άμφίβιον,
άνιοϋΰαν τε καϊ κατιοϋΰαν' καϊ γαρ οί βίοι και οι κλήροι
 1 in initio complura non dispexi, sed Maii et Holstenii
consensu confisus sum 15 όντωσ, corr. Us. 22 lac. de-
texit Us. 

 
τάς καθόδους δηλοϋβιν ύπό τοΐς θεοΐς γινομένας, καϊ ot
iv "Λιδου καθαίροντες ήμας η κολάζοντες δαί μονες τας f. 112r. 
μετά την γένεΰιν ζωάς ύποτάττουβι τοις κρείττοβιν. Ταυ τα μεν εατι τα κεφάλαια τοϋδε του βιβλίου, τό δε
ουν πρώτον πάλιν είς τέτταρα διήρηται. πρώτον μεν γαρ 
αυτοϋ μέρος Ιΰτϊ το δεικνϋον, τι ποτέ έΰτι μίμημα και τις
η μιμητική, τοϋτο δε έργάξεται διελόμενος, ώς άλλο μέν
icίτι το καθόλου καϊ iv φυΰικοΐς καϊ iv τεχνητοϊς, αλλο δε
τό μερικόν, ο δή τούτου μετέχει πρώτως, αλλο δε τό τού-
του εϊδωλον μερικού μερικόν' οϊον iv μεν φυΰικοΐς τό του 
άνθρωπου είδος και ὁ τὶς άνθρωπος και η είκων τ ου τινός
άνθρωπου, iv δε τεχνητοΐς τό είδος της κλίνης καὶ η τις
κλίνη καϊ τό εοικός τγ κλίνγ. καϊ iv μεν τοις τεχνητοϊς
τρεις ποιηταϊ κλίνης' ζωγράφος τοϋ μιμήματος, κλινοποιός
της τινός κλίνης, θεός τοϋ είδους της κλίνης' τοϋ γαρ άεὶ 
όντος (τοιούτο δε τό είδος) αίτιος θεός, της df τινός κλίνης
ὁ δημιουργός αύτης κατά τό είδος, τοϋ δϊ μιμήματος ὁ
είδωλοποιός. iv 5έ τοις φυοικοϊς τοϋ μεν είδους αίτιος
θεός, τοϋ δε τινός τυχόν 6 πατήρ, τοϋ ίέ όμοιώματος πάλιν
ὁ ζωγράφος, και διελών όρίζεται μίμημα είναι τό τοϋ τινός 
εϊδωλον, ο ίΰτι τρίτον άπό τοϋ είδους της κλίνης, ην δε
ώς αληθώς κλίνης τό είδος, αλλ' ούτε ή τϊς κλίνη — μετά
γάρ τίνων αΰτη διαφορών γέγονεν τις κλίνη, άλλο τι οὗσα
παρά τό εϊδος —· ούτε πολλω πλέον τό εϊδωλον αύτης' ωβτ
είναι την μιμητικήν τοϋ άπό της άληθείας τρίτου δημι- 
ουργόν. ούδε γάρ t) τις κλίνη μίμημα τοϋ είδους, άλλα
υποδοχή τις' ω καϊ δήλον οτι ού νοητόν λαμβάνει τό είδος
(ην γάρ αν τοϋ νοητοϋ τό αίοθητόν μίμημα, ώς ὁ Τί-
μαιος εϊπεν [p. 48e]), αλλ' iv αύτοις ον τοις τιοίν, α ίήπΐίτ.
 3 την — 4 κεφά- solus 1. Η 7 ante τοϋτο ss. η' | έργάζε
m1, ται ss. m3 23 αότή, corr. Sch. 29 usque ad ονργοσ
pauca legi; Holstenio et Moro parva fides 

 
μετέχοντα τοϋ εΖόονς' ουκ άρα ή t τούτον.......νοητοϋ
μετέχει, μιμητική ονν έΰτιν ή δί]μιονργός τον τρίτον
άπό της αληθείας, αλήθεια δε το είδος, άληθῶς ον
και ον έβτι μόνον' διό καϊ κλίνη μόνον, άλλο δε ονδέν'
 άφ ὄν τρίτον τό μίμημα της κλίνης, ον μετέχον τοῦ εὶδονς
τῆς κλίνης, αλλ' ωμοιωμένον προς τό μετέχον. Δεύτερον δβ μετά τοϋτο μέρος έΰτϊ τοϋ πρώτον κεφα-
λαίον δεικνϋον, ώς άρα παΟα ποιητική μιμητική τις έΰτιν'
καϊ δεικνύει τον τρόπον τοϋτον. οτι μεν μιμείται πας ποιη-
 της λόγονς καϊ k'fyya βίων ανθρωπίνων, δήλον' καϊ οτι παν-
τοία, καϊ τοϋτο δήλον' οϊον στρατηγούς νομοθέτας ρήτορας
τέκτονας ναυπηγούς. ονκοϋν η οϊδεν ό ποιητής καϊ αντά
έκεινα, όϋα καϊ οϊα μιμείται, οίον οτρατηγείν ρητορεύειν
νομοθετείν νανπηγειν' ή αύιά μεν ονκ οίδε, μιμεΐοθαι δε
 αντά μόνον οϊδεν δια δή τίνων ομοιωμάτων φαινομένων.
αλλ' είδώς μεν ονκ αν τις ελοιτο μενειν έπϊ τοις τών χει-
ρόνων ϊργοις, έαντόν άποΰτερών τών μειζόνων, εί μη παι-
διας ενεκα μεταχειρίζοιτο τά είδωλα προ τών αληθινών'
ονδεις γάρ αν ΰπονδάΰειεν έπϊ τοις χείροΰιν άντϊ τών άμει-
 νόνων, αμφότερα δννάμενος' λείπεται ονν άγνοια τών αλη-
θών οπονδάζειν αν τον iv τοις μιμήμαΰιν. εί ονν πας
ποιητής απονδή τά μιμήματα μέτειΰιν, τιας ό ΰπονδή τά
μιμήματα μετιων ονδεν άλλο έΰτιν η μιμητής* πάς άρα
ποιητής μιμητής ifaiv, εί μηδέν ϊχει τοϋ μιμεΐοθαι κάλλιον.
 1 μετέχονται Η (κατέχονται Morus), corr. Us. | ουκ — μετέ-
χει Η (υποδοχή suppl. Sch.)] ή τϊς κλίνη ή τούτον του μιμήμα-
τος ον μετέχει Morus (ergo ουκ άρα ήν τούτου μίμημα ον με-
τέχει?) 2 δημ. είδώλων άπάγουΰα της Ζλης άληθείας· τό γάρ
είδος Η aperte errans; δημιουργούσα τι τρίτον άπό ττ)ς άλ. άλ.
δέ τό είδος Morus, 1. ουργοα......το. ά.. τήσ αλήθεια τ, άλη
. Λ ειδοσ 3 ώς ante όν add. Morus, non extat 4 διό καϊ
Morus, non 1. (καϊ fort, non extat), ου ή Η 5 τό m8?l υπό
m1 8 an (τό) δεικνϋον? 17 παιδείαο, corr. Sch. cl. PI.
599a. 602b 21 iv] in\ Us. (at cf. PI. 599b) 

 
καϊ τοντό γε ονδεν άλλο συνάγει η οτι τών ποιητών ουδείς,
καθ᾿ ὅσον iouv ποιητής, πολιτικός ίΰτιν' ουδείς γάρ f. nsr.
πολιτικός μιμητής έβτιν, πας δε ποιητής μιμητής. Τρίτον τοίνυν τοϋ αύτοϋ κεφαλαίου, οτι πας ποιητής
ούτε ίπιστήμων εστϊν εκείνων α μιμείται ούτε όροδοξαστι- 
κός. τρεις γάρ είΰιν τέχναι περϊ εκαβτον' ή χρησομένη τω
γινομένω ώς όργάνω, οίον χαλινω ή ιππική' ή δημιουρ-
γοϋΰα, οϊον χαλινοποιική' ή μίμου μένη τον όντα χαλινόν,
ώς ή γραφική, και η μεν έπιστήμων τοϋ χαλινοϋ τό τέλος
είδυΐα και την χρείαν (κυριώτατον γάρ τών αιτίων τό τελικόν, 
δ δε τό κυριώτατον είδώς αίτιον πάντως επιστήμων, ό δε
χρηΰόμενος οϊδεν τον όργάνου τό τελικόν αίτιον), ί) ίέ όρ-
θήν ίχει δόξαν περί χαλινοϋ' μανθάνει γάρ ὁ χαλινοποιός,
οτι τοιόνδε δει τον χαλινόν εϊναι, παρά τοϋ χρησομένου τω
χαλινω, καϊ τήν αίτίαν άγνοών ποιεί τοιόνδε χαλινόν. ή δέ 
ζωγραφία μιμείται τό εϊδος τοϋ χαλινοϋ, βλέπουσα τό Οχημα
τοϋ δημιουργηθέντος, ούτε τήν χρείαν είδνία, ώς ή χρω-
μένη, ούτε τον τρόπον της ποιήσεως, ώς ή δημιονργήσασα
τον χαλινόν. ούτ' άρ' ό μιμητής ίπιστήμων εστίν ούτε ὀρ-
δοδοζαστικός ων μιμείται. Τέταρτον ίπϊ τούτοις, οτι λώβη τών άκονόντων έστϊν
ή ποιητική, τό μεν λογιστικόν της ψυχής άγχονσα, τό δε
παητικόν τρέφονσα. τοϋτο μεν γάρ έστιν φιλήδονον και
φιλόλνπον' αύξει δε τό μϊν ποιοϋσα φιλόθδονον ἡ καὶ
γωδία, τό δε φιλόγελων ή κωμωδία, καϊ τί δεί περί τών 
πολλών λέγειν; άλλα καϊ τών έπιεικών καϊ μέσων έπιτρίβει
τό παθητικόν} iv ταίς άλλοτρίαις σνμφοραίς σννοικτίζεσθαι
καϊ τοις άλλοτρίοις όνείδεσι σνγ γελάν ονδεν άτοπον ήγον- Misv
 2 usque ad έκείνων ν. δ 1. non omnia, sed Mori et Η con-
sensui confido 4 χεφάλαιον, corr. Scb. 11 παντόΰ
19 oi γάρ ό, corr. Sch. 20 ών Sch.J ώς 22 ή 88. m8 uv.
27 iv deleverim 28 -γελάν — κάπειτα, ποιούν-, έιαμόν
solus 1. Η 

 
μίνων, αλλ' ώς iv παιδιας μοίρα ταντα πραττόντων, κα-
πειτα μετά σπονδής ποιονντων ταύτα δια τον εἰισμόν. εί
οὗν ή ποιητική μιμητική παθῶν εστίν, ή μιμητική τών
παθῶν αϋξει τό παθητικόν, ή αυξουσα τό παθητικόν εὐνο-
 μονμέναις πόλεσιν άνεπιτήδειος, δήλον τό σνναγόμενον. Τό μεν δή πρώτον κεφάλαιον είς ταντα διήρηται, τό
δέ περί ψνχής είς δνο τέμνεται* τό μ\ν γάρ ίστιν αν τοϋ
δεικνϋον άθάνατον τήν ψνχήν, τό δε τήν ποίαν ψνχήν
άθάνατον δει νομίζειν διασ τέλλον. τό μεν ονν πρότερο ν
 διά τοιώνδε πρόεισιν λόγων' ή ψνχή ον φθείρεται νπό της
ιδίας κακίας' τό μη φθειρόμενον ύπό της ίδιας κακίας
άίδιόν έστιν' *kv γάρ φθείρει, τό κακόν' τό ονν νπό τοϋ
μόνον δνναμένον φθείρειν μή φθειρόμενον άίδιον' ή άρα
ψνχή άίδιον. καϊ ωρμηται ό λόγος άπό της αίτιας της
 φδαρτικής τών φθαρτών' καϊ εστίν ονχ απλώς σνλλογισμός,
άλλα άπόδειξις άναιροϋσα τήν φθοράν άπ αίτιας, είς δε
τήν τοϋ λόγον τοντον διάρθρωσιν πολλά διορίζεται' καϊ
διαφερόντως ἓν μέν, οτι εκάστω τών φθαρτών εστίν τι
κακόν, iv ζωοις, iv φντοίς, iv άψνχοις, ώς ξυλω σηπεδών,
 ερνσίβη φντω, όφθαλμία ζωω. ετερον δέ, οτι δει μή κατά
σνμβεβηκός λαμβάνειν τό φθαρτικόν, οϊον οτι ή άδικία
φθείρει, διότι ὁ άδικος διδονς δίκην σφάττεται' κατά σνμ-
βεβηκός γάρ ον τω φθείρει ή αδικία' εί γάρ καθ' αυτό,
πανταχοϋ αν έποίει τοϋτο καϊ iv πάσιν. τρίτον δέ, ότι
 μέγιστον ονκ εστι κακόν τό δανάσιμον (άπαλλαττει γάρ έαν-
 f.114 r. τοϋ τό Ιχον), άλλα τό μή άπολλϋον τό iv ω | ίστιν'
καϊ τοϋτο άπ Ιννοίας ίκείνης της λεγούσης τό μή είναι
έλασσον είναι κακόν τον είναι κακώς. ώστε καϊ καθ' αυτό
μείζον κακόν τό ψνχής ι) τό σώματος, οϊον άδικία νόσου*
 τ) μεν γάρ κακννει μή άπολλϋσα, ή δε κακννασα διόλλνσι
 1 παιδείας Η, corr. Sch. 2 ταύτα Sch. 8 ποιάν, corr.
m8? 27 cf. in Alcib. 437, 14. 589, 16 28 κατ' ainov,
corr. Sch. 

 
τό ἔχον αὐτήν, τούτων δὲ διοριθδέντων ἄραρεν ἡ ἀπόδειξις·
ἡ γάρ ψυχή οὐ φθείρεται ὑπό τοῦ ἰδίου κάκοῦ καθ᾿ αὑτό,
τό δέ μή φδειρόμενον ὑπό τοῦ ἰδίου κακοῦ καθ᾿ αὑτό
ἀίδιον, ἡ ἄρα ψυχὴ ἀίδιον. καὶ γὰρ εἴ τις λέγοι τοῦ σώματος
ἀπολυμένου φθείρεσθαι τὴν ψυχὴν, ἔδει τὸ σῶμα 
φθειρόμενον ἐμποιεῖν τῇ ψυχῇ τὴν αὐτῆς κακίαν, ἵνα φθαρῇ
διὰ τὸ οἰκεῖον κακόν, ἀλλ᾿ οὐχὶ διὰ τὸ ἀλλότριον· εἰ δὲ
τοῦτο, ἔδει τοῦς νοσοῦντας ἀδικωτέρους γίνεσθαι καὶ τὴν
ἄλλην πᾶσαν κακίαν κακίους· ταῦτα δὲ ἄτοπα· οὐκ ἄρα διὰ
τὴν σώματος φθορὰν ἡ ψυχὴ φθείροιτο ἄν. εἰ δέ τις ἀποροίη, 
πῶς οὖν ἡ ἐμψυχία φθείρεται διὰ τὴν τοῦ σώματος
ἐν ᾧ ἐστι διάλυσιν, ἐροῦμεν, ὅτι ἡ τοῦ σώματος διάλυσις
τοῦ ζῶντος, ᾗ ζῶν ἐστι, καὶ τῆς ἐμψυχίας ἐστὶν κακόν·
ἐπειδήπερ ἐν ὑποκειμένοις ἐστὶν ἡ ἐμψυχία, τὸ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ
ὂν πᾶν δεῖται τῆς τοῦ ὑποκειμένου φύσεως εἰς τὸ 
εἶναι· εἰ οὖν τὸ εἶναι κοινὸν ἀμφοῖν, καὶ τὸ μὴ εἶναι κοινόν,
καὶ τὸ αἴτιον θατέρῳ τοῦ μὴ εἶναι καθ᾿ αὑτὸ καὶ τῷ
λοιπῷ γίνεται αἴτιον τοῦ μὴ εἶναι, διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν,
οὐ κατὰ συμβεβηκός. εἰ δέ τις ἐπ᾿ αὐτὸ τὸ ἄλογον μεταβάς,
ὅπερ ὁ Τίμαιος λέγει θνητὸν εἶδος ζωῆς [p. 69c] 
σαφῶς, ἀποροῖ, πῶς οὐχὶ κἀκεῖνο ἀθάνατον, ὅπερ οὐ φθείρετια
ρεται ὑπὸ ἀδικίας καὶ δειλίας καὶ ἀκολασίας, μεγίστων |
ὄντων κακῶν, εἴπερ μὴ θανάσιμα (τὸ γὰρ ὑπὸ τῶν μεγίστων f. 114ν. 
μὴ φθειρόμενον οὐδ᾿ ὑπὸ τῶν ἐλασσόνων [ἂν] φθαρήσοιτ᾿
ἄν· ταῦτα δὲ πιστὰ διὰ τὸ τεθὲν τὸ λέγον τὸ μὴ 
θανάσιμον κακὸν τοῦ θανασίμου μεῖζον), ἐροῦμεν, ὅτι ταῦτα
μέγιστα μὲν ἐστι κακῶν, ἀλλὰ τῶν λογικῶν, τῶν δὲ ἀλόγων
τρόπον τινὰ καὶ κατὰ φύσιν ἐστί. θηριώδη γὰρ τὰ ἄλογα
μόρια, τοῖς δὲ τοιούτοις κατὰ φύσιν τὸ ἀλόγως ἐνεργεῖν,
 10 τήν <τοῦ> Sch.	11 de οὖν cf ad I 202, 10
24 ἂν extat, sed om. Morus, ergo expunctum? | φθαρήσοιτ᾿
ἂν Sch.] φθαρήσαιταν 25 ταῦτα] τά | τό τεθὲν Morus] . . . νει
Η, non 1. 27 τῷ λογικῷ, τῷ δὲ ἀλόγῳ Sch. 

 
λόγῳ δὲ παρὰ φύσιν (ὡς φύσει κυσὶν τὸ ὑλακτεῖν καὶ ὄνοις
τὸ γαστριμαργεῖν)· εἰ δὲ τῷ ἀλόγῳ μὴ μέγιστα ταῦτα κακά,
θαυμαστὸν οὐδὲν κἀκεῖνο φθείρεσθαι μετὰ τοῦ ὑποκειμένου
τοῦ ἐν ᾧ ἐστι, καθάπερ τὴν ἐμψυχίαν· ὃ δὴ γίνεται τότε
 μόνον, ὅταν ἡ λογικὴ χωρισθῇ πάντῃ τῆς πρὸς αὐτὸ συζωΐας.
εἰ δέ τις ἐπιζητεῖ, πῶς δὲ ὅλως οὐ φθείρει τὴν
ψυχὴν ἡ αὐτῆς πονηρία, εἴπερ ὁρισμός ἐστιν τοῦ κακοῦ τὸ
φθαρτικὸν οὗ ἐστιν κακόν, ἐροῦμεν ὅτι καὶ ἡ ἀδικία φθείρει
καὶ ἡ ἀκολασία, ἀλλὰ τὰς ἐνεργείας τῆς λογικῆς ψυχῆς τὰς
 νοερὰς καὶ διανοητικὰς καὶ τὰς ὀρθὰς δόξας, ὥσπερ αὔξει
τὰς τῶν ἀλόγων. διὰ καὶ ἐλέγομεν ἐκείναις εἶναι κατὰ φύσιν·
ἐναντίως γὰρ ἔχετον ἥ τε λογικὴ ψυχὴ καὶ <ἡ> ἄλογος,
καὶ τὸ τῇ ἑτέρᾳ κατὰ φύσιν τὴν λοιπὴν διατίθησιν παρὰ
φύσιν. διὰ καὶ ὁ παντελὴς χωρισμὸς ἀπὸ τοῦ ἀλόγου τῆς
 λογικῆς ἀποσβέννυσιν τὴν ἐκείνου ζωήν. φθείρει δ᾿ οὖν τι
τῶν τῆς λογικῆς τὸ ἐν αὐτῇ κακόν, καὶ οὕτω πᾶν κακὸν
φθαρτικὸν οὗ ἐστι κακόν, καὶ μέχρι τοσούτου φθαρτικὸν
μέχρις ὅσου κακόν. 19 Τό μὲν οὖν πρότερον κεφάλαιον οὐτωσὶ διέθηκεν ἁ παρὼν
 f.115r. λόγος᾿ ἐκ δὲ τούτον συνήγαγεν οἷον | πόρισμα τοιοῦτον,
τάς ψνχάς μήτε πλείονς γενέσθαι μήτε ἐλάσσους.
εἴτε γὰρ ἐλάσσους γίνοιντο, φθαρήσεταί τις· δέδεικται δὲ
ἄφθαρτος οὖσα· εἴτε πλείους γίνοιντο, ἐκ τῶν θνητῶν
ἔσονται· τοῦτο δὲ ἀδύνατον, ἵνα μὴ πάντα γένηται ἀθάνατα.
 πᾶν δὲ τὸ γιγνόμενον ἔκ τινος γίνεται· εἰ οὖν ἐκ τοῦ θνητοῦ
τις γίγνοιτο ψυχή, γενομένη δὲ ἀθάνατος εἴη, τὸ θνητὸν
ἀθάνατον ἔσται [ἡ] ψυχὴ γεγονός· ἀεὶ γὰρ γινομένων
τῶν ψυχῶν δαπανηθήσεται πᾶν τὸ θνητὸν εἰς τὴν τούτων
ἀθανάτων οὐσῶν γένεσιν, μὴ ἀνταποδιδομένων εἰς τὴν ἐκείνου
 γένεσιν. λάβοις δ᾿ ἂν ἐκ τούτων καὶ ὅτι κατ᾿ αὐτὸν
 6 πῶς δή Us. 12 add. Sch. 26 ψυχῆς, corr. Sch. |
εἴη Sch.] ἣι 27 ἔσται Us.] ἐστὶν | ἡ ss., del. Sch. 29 ἐκείνων,
corr. Sch. 30 καθ᾿ αὑτὸν Sch. 

 
πεπέρασται τῶν ψυχῶν ὁ ἀριθμός, εἴπερ οὔτε πλείους γινόμεναι
οὔτε ἐλάσσους διὰ τὴν ἀθανασίαν ἔχουσι τὸν ὅρον,
ἀλλ᾿ οὐ [διὰ] τὴν ἀπειρίαν. βݲ Τὸ δὲ δὴ δεύτερον ἀναγκαῖον ὑπέλαβεν διὰ τὴν ἄλογον
ψυχήν. ἐπειδὴ γὰρ ψυχὴν καλοῦμεν τὴν πᾶσαν, ἀναγκαῖον 
ἦν διορίσαι ποίαν εἶναί φησιν τὴν ἀίδιον. τοῦτο οὖν ποιῶν
τὴν λογικὴν μόνην διορίζεται τοιαύτην εἶναι (δηλοῖ δὲ λέγων
[p. 611e], ὅτι τὴν ἀθανασίαν ἴδοις ἂν εἰς τὴν φιλοσοφίαν
αὐτῆς βλέπων, καὶ οἵων ἐφάπτεται καὶ οἷς ἐστιν συγγενής),
ἀλλ᾿ οὐχὶ τὴν πᾶσαν μετὰ τῶν παθῶν. <διὰ> ταῦτα γὰρ 
σαφῶς τὴν θείαν ψυχὴν ἀφελὼν ἀπὸ τῆς παθητικῆ ἐν
τῷ ἀθανάτῳ τίθησιν, ἅμα καὶ τὸν ἀπὸ τῆς ὁμοιότητος τῆς
πρὸς τὸ θεῖον λόγον δυνάμει παραδιδούς. Τούτῳ δὲ πάλιν τῷ κεφαλαίῳ συνῆψεν ὄντι ἀναγκαίῳ
τὸν περὶ τῶν μισθῶν τῶν ὑπαρχόντων ζῶσι τοῖς δικαίοις 
λόγον ἀντιστρόφως | οἷς οἱ περὶ Γλαύκωνα κατέτειναν f. 115 v. 
ὑπὲρ τοῦ ἀδίκου λόγοις. ὥστε τρόπον τινὰ καὶ τοῦτο τὸ
μέσον κεφάλαιον εἶναι τετραμερές· ἑκατέρῶ γὰρ τοῖν δυοῖν
συνήρτηταί τι συνεισαγόμενον τῷ προηγουμένῳ. Τρίτον δὲ ἦν τοῦ βιβλίου μέρος ὁ μῦθος· διῄρηται δὲ 
 θ<αݲθ> καὶ οὗτος εἰς τέτταρα κεφάλαια. καὶ τὸ μὲν πρῶτὸν ἐστιν
περὶ τῶν διαφόρων ἐν Ἅιδου λήξεων τῶν χωριζομένων
ψυχῶν, ἐν ᾧ καὶ περὶ τοῦ δικαστικοῦ τόπου λέγεται καὶ
περὶ αὐτῶν τῶν δικαστῶν καὶ περὶ τῆς ὑπὸ γῆς πορείας·
 βݲ τὸ δὲ δεύτερον περὶ τῆς τοῦ κόσμου τάξεως, ἐν ᾧ λέγεται, 
τίς τε ἡ τοῦ οὐρανοῦ κατασκευή, καὶ τίνες αἱ προϊστάμεναι
τῆς τάξεως αὐτοῦ θεῖαι μονάδες, καὶ τίνες αἱ προσεχῶς
αὐτὸν κινοῦσαι, καὶ τίνες αἱ ἐκείνων ὀπαδοὶ καὶ διαπόρθμιοι
 γݲ δυνάμεις· τὸ δὲ τρίτον περὶ κλήρων καὶ βίων
 9 ὧν ἅπτεται καὶ οἵων ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς ξυγγενὴς οὖσα
τῷ τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ ὄντι Plat. 10 ταύτῃ Sch.
16 μισθῶν τῶν Sch.] μιαθωτῶν 23 τρόπον, corr. Sch.
24 πορίασ m1, corr. m3 27 αὐτῶν, corr. Η 

 
καὶ αἱρέσων ψυχικῶν, <ἐν ᾧ> λέγεται, πῶς αἱροῦνται,
τίς ὁ δαίμων, τίς ἡ ψυχή, τίς ἡ τάξις ἡ τῶν συγκλήρων,
τίνες αἱ μετατάξεις αἱ ἀπὸ ἀλόγων εἰς λογικὰ ζῷα,
αἱ ἀπὸ λογικῶν εἰς ἄλογα, αἱ ἀπὸ λογικῶν εἰς λογικά, αἱ
 ἀπὸ ἀλόγων εἰς ἄλογα· τὸ δὲ τέταρτον καὶ τελευταῖον, πῶς δݲ 
αἱ ψυχαὶ κατίασιν εἰς τὰ σώματα· καὶ λέγεται καὶ ἐν τούτῳ,
τίς ὁ τῆς Λήθης ποταμός, τί τὸ πεδίον τῆς Λήθης, τίνες
αἱ φοραὶ τῶν ψυχῶν αἱ τοῖς διᾴττουσιν ὅμοιαι, πῶς εἰσδύονται
εἰς τὰ σώματα, τίς ἡ βροντή, τίς ὁ σεισμός, ἃ δὴ
 παρακολουθεῖν φησιν ταῖς πτώσεσιν τῶ ψυχῶν. Ταῦτα δὴ
ἀναγκαῖα πάντα πρὸς τὸ δεῖξαι τὴν δικαιοσύνην μεγάλα
 f. 116r προξενοῦσαν ἀγαθὰ | ὐγαθὰ | καὶ ἐν ταῖς λήξεσιν καὶ ἐν ταῖς
δευτέραις καθόδοις εἰς τὴν γένεσιν. ὁ μὲν οὖν δικαστικὸς
τόπος ἐστὶν μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ, οὐ διότι μόνος ἐκεῖνος
 ἔχει δικαστάς, ἀλλ᾿ ὅτι πανταχοῦ προσήκει τοῖς δικασταῖς
τὰ μέσα, τῷ νόμῳ ἐπανισοῦσι τὰ πρῶτα καὶ τὰ ἔσχατα ἀλλήλοις·
ὡς ἡ μὲν πεμπάς, οὖσα μέση τῆς ἐννεάδος καὶ
μονάδος, ἱερὰ λέγεται τῆς δικης. τὰ δὲ χάσματα τὰ διπλᾶ τὰ
εἰς οὐρανὸν τείνοντα ἀπὸ τοῦδε τοῦ τόπου καὶ εἰς γῆν ἀναγωγά
 γωγά τε καὶ καταγωγὰ διπλᾶς ἐπ᾿ ἄμφω τάξεις παρίστησιν,
οὐρανίας καὶ χθονίας, τῇ μὲν ἀναγωγοὺς εἰς οὐρανὸν [ἂν]
ἀπὸ γενέσεως καὶ προϊσταμένας ἑτέρας γενέσεως, τῇ δὲ κολαστικὰς
καὶ ὑπὸ γῆς συνωθούσας τὰς ἀξίας τῆς τίσεως,
τὰς δὲ χωριζούσας ἀπ᾿ ἐκείνων τῶν τόπων καὶ εἰς γένεσιν
 περιαγούβας. τά δὲ δὴ σημεῖα τὰ περιαπτόμενα ταῖς δικασθείσαις
ψυχαῖς τὰ μὲν ὄπισθεν τὴν γενεσιουργὸν ἐνδείκνυται
ζωήν, τὰ δὲ ἔμπροσθεν τὴν νοεράν· διότι καὶ ἡ
μὲν νόησις εἰς τὰ πρὸ αὐτῆς βλέπει, ἡ δὲ φύσις εἰς τὰ
μετ᾿ αὐτὴν ῥέπει καὶ χαίρει τοῖς ὀπισθίοις. ὁ δὲ δὴ λει-
 1 add. Sch. 8 διάττουσιν 10 παρακολουθεῖ, corr. Η
12 ἐν ταῖς δεντίραις et διότι et νόμῳ solus Ι. Η 14 οὐ]
ον ss. | διότι Η, spatium 3 litt. (οὐχ ὅτι?) 17 an del. μὲν ?
21 ἂν] ἄνω Sch. 29 μετά ταύτην, corr. Us. cf. de or. ch. 29 

 
μὼν αὐτὴν ἐνδείκνυται τὴν ἀκρότητα τῆς γενέσεως, εἰς ἣν
αἱ ψυχαὶ συρρεέουσιν ἄνωθεν καὶ κάτωθεν τῆς αἱρέσεως
ἕνεκα τῶν γενέσεων. ἡ δὲ χιλιέτης ὑπὸ γῆς πορεία τὴν
χθονίαν περίοδον· κύβος γὰρ ἡ χιλιὰς ἀπὸ δεκάδος καὶ διὰ
τοῦτο σύνθημα χθονίας ζωῆς· τὸ δὲ μυκώμενον στόμιον 
τάξεως δαιμονίας διοριστικῆς τῶν τε κολαστικῶν καὶ τῶν
γενεσιουργῶν περιόδων, εἰς τὴν τῆς | σελήνης σειρὰν f.116v. 
ἀνηρτημένης, ἧς καὶ ὁ μυκηθμὸς ἱερός. τὸ δὲ δὴ φῶς τὸ
διῆκον δι᾿ ὅλης τῆς οὐρανοῦ περιφορᾶς αὐτὸν δηλοῖ τὸν
τόπον, εἰς ὃν ἐνήδρασται ὁ οὐρανός, ὄχημα πρῶτον ὂν τῆς 
οὐρανίας ζωῆς. ὁ δὲ εἷς σφόνδυλος καὶ οἱ ἑπτὰ τὴν ἀπλανῆ
καὶ τὰς ἑπτὰ σημαίνουσιν σφαίρας, τὰ δὲ ἄγκιστρα τοὺς
πόλους, καὶ τὸν ἄξονα ἡ ἠλακάτη· διὰ καὶ ταῦτα μὲν ἐξ
ἀδάμαντος ὡς ἄτρεπτα καὶ ἀδιαίρετα, οἱ δὲ σφόνδυλοι καὶ
ἐξ ἄλλων γενῶν διὰ τὴν ἐκ τῶν στοικείων. ἡ δὲ 
αὖ Ἀνάγκη παρίστησι τὴν μίαν θεότητα τὴν προεστῶσαν
τῆς εἱμαρμένης καὶ τὴν μίαν θεότητα τὴν προεστῶσαν,
αὐτὴν δηλοῦσα τὴν παρὰ τοῖς θεολόγοις Θέμιν· αἱ δὲ
Μοῖραι τὰς κατανειμαμένας τὴν πρόνοιαν τῆς μητρὸς Θέμιδος,
καὶ ἡ μὲν Κλωθὼ τὴν ἀπλανῆ λαχοῦσα σφαῖραν, ἡ 
δὲ Ἄτροπος τὴν πλανωμένην, ἡ δὲ Λάχεσις τὸν ὅλον οὐρανόν.
ὁ δὲ προφήτης καὶ πᾶσα ἡ κατ᾿ αὐτὸν σειρὰ τάξιν
ἀγγελικὴν ἐμφαίνει μέσην τῆς τε Μοιραίας θεότητος καὶ
τῆς δαιμονίας προνοίας, τῶν ψυχικῶν βίων προστάτιν. ὁ δὲ
εἰληχὼς δαίμων ἐστὶν ὁ τῶν γενεσιουργῶν βίων ἔφορος, κυβερνῶν 
πᾶσαν ἡμῶν τὴν ἐν τῇ γενέσει πολιτείαν. οἱ δὲ αὖ
κλῆροι σημαίνουσι τὴν κοσμικὴν τάξιν τὴν ἀφορίζουσαν ταῖς
ψυχαῖς τοὺς ὀφειλομένους ἑκάστῃ κατὰ τὴν ἀξίαν βίους, ἧς
δὲ βίοι τὰ εἴδη τῶν γενεσιουργῶν ζωῶν τῶν ἐκ τοῦ παντὸς 
 3 πορία m1, corr. m3 8 μυκημὸς Morus] μῦθος ἐστὶν Η
(1. μυ-) cf. infra f. 125r 10 post or duae lit. aut ras. (ὄντα
Morus) 18 cf. infra f. 139v 28 ἧς Sch.] ἣν (η ex ι) 

 
ἀπονεμομένων ταῖς κατιούσαις ψυχαῖς, πλειόνων ἢ ἐλασσόνων·
 f.117r. αἱ δὲ αἰρέσεις | προβολὰς λόγων κατὰ τὴν αὐτενέργητον
τῶν ψυχῶν δύναμιν ἐναρμοζομένων τῇ τάξει τοῦ
παντός· αἱ δὲ εἰς διάφορα ζῷα μετατάξεις ἀμείων καὶ χείρω
 τῆς ζωῆς ποικίλας διεξόδους κατὰ τὰς διαφόρους δυνάμεις
λογικὰς ἢ ἀλόγους, τῶν ὁμοίων ἀεὶ πρὸς τὰ ὅμοια φερομένων
κατὰ τὴν ἐν τῷ κόσμῳ δίκην. τὸ δὲ τῆς Λήθης
πεδίον πᾶσαν δηλοῖ τὴν γένεσιν, ἐν ᾗ καὶ δαίμονές εἰσι
γενεσιουργοὶ καὶ ἡ ἄλογος ζωὴ συνδεῖται ψυχαῖς· ὁ δὲ
 τῆς Λήθης ποταμὸς πᾶσαν τὴν ῥύσιν τῶν ἐνύλων καὶ τὸ
ῥόθιον κύτος ἡμῶν, † ἀεὶ λήθης ἀναπιμπλὰς τὰς ψυχὰς
Διὸς ἅμα καὶ Ποσειδῶνος ἄνωθέν τε καὶ κάτωθεν περὶ τὴν
γένεσιν δημιουργίας· ἡ δὲ ἐν ννυκτὶ πτῶσις τὴν εἰς τὸ σκοτῶδες
 καὶ ἀφεγγὲς περιάγουσαν κατάταξιν· αἱ δὲ τοῖς διᾴττουσιν
ἐοικυῖαι φοραὶ τὰς τῶν ὀχημάτων τῶν ψυχικῶν
γενεσιουργοὺς φοράς, ἃ καὶ διὰ τοῦτο ἀφωμοίωται διᾴττουσιν
ὡς ὁμοιότητά τινα φερόμενα πρὸς τὰ τῶν ἄστρων ὀχήματα.
καὶ τέλος <ὁ> ὕπνος αὐτὴν ἐνδείκνυται τὴν πάρεσιν
 καὶ τὴν ἀργίαν τῆς νοερᾶς τῶν ψυχῶν χωῆς ἀπ᾿ ἐναντίας
ἔχουσαν πρὸς τὴν ἄγρυπνον τοῦ νοῦ θεωρίαν. Τοσαῦτα
καὶ περὶ τῶν ἐν τῷ μύθῳ δπέρματα νοημάτων ἀναγεγράφθω
προκείμενα τοῖς ἐξεργάζεσθαι βουλομένοις τε καὶ δυναμένοις
ἀνελίττειν. 3 malim ἐναρμοζομένην	11 cf. de or. chald. 48 | σημαίνει
Us. 15 κατάταξιν (fuit κατά τάξιν, sed acc. eras.)]
κάτω τάξιν Us. cf. f. 191v | διάττουσιν (idem v. 17) 17 φοράς]
σποράσ 20 ἀπεναντίασ (ἀπεναντίως Sch.) 23 τι Η