Ἄγριος ὁ παρ᾿ Ὁμήρῳ 3,18.21

Ἀθῆναι 56,19 Ἀθήνηθεν, Ἀθήναζε 56, 14

Ἄθως 26,11. 14

Αἴας ὁ Τελαμῶνος, ὁ Λοκρός 3,13

Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών, ὁ Πάρις 1,25

Ἄργος 2,35

Ἄρειος πάγος 56, 19

Ἀριστοτέλης) ἐν τοῖς Φυσικοῖς (Δ 4, 212a6) 25,29 Μετὰ τὰ φυσικά Θ1 sqq.) 59,21 Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς Α, 7 — 9) 59, 22 — Ἀριστοτέλεις 2, 14

Ἀρχύτας τὴν ποιότητα μετὰ τὴν οὐσίαν ἔταξε 38,28 sq. πῶς λέγει περὶ βαρέος καὶ κού- φου 49, 18 sqq. περὶ χρόνου 54, 18 sqq. περὶ τόπου 59,4 περὶ τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν 59,33 τὸ ἐν ἀλόγοις ποιεῖν ὃ καὶ ἄνευ διανοίας Ἀρχύτας ἀποκαλεῖ 62,12 διάκρισιν τοῦ πάθους καὶ τοῦ πεπονθότος καὶ τοῦ ποιήματος καὶ παθήματος παραδέδωκεν 64,11 sqq. ἡ τοῦ πάσχειν ὥσπερ καὶ τοῦ ποιεῖν ὑπὸ τοῦ Ἀρχύτα παραδεδομένη διαίρεσις 65, 4 sqq. Ἀρχύτας οὐ σῶμα εἶπεν ἀλλὰ σωματοειδές τὸ ἐχόμενον) 72, 7.8

Δημόκριτος. τοῖς περὶ Δημόκριτον ἐγκαλέ- σειεν ἄν τις, τί δήποτε τινὰς μὲν διαφορὰς περὶ τὰς ἀτόμους ἀπολείπουσιν τινὰς δ’ οὔ) 39, 19 sqq. νόμῳ ἔσται χροιὴ κατὰ τὸν Δημόκριτον — τῇ ἀληθείᾳ δὲ ἄτομον καὶ κενόν ibid. 28

Ἐλευσίνιος 3,25

Θαλῆς 36,19

Ἰταλικός 3,25

Καύκασος 26,11.13

Κρητικός 3,25

Λύκειον 8,31 56,15. 16

Μέλας ὁ παρ᾿ Ὁμήρῳ 3,18 sq.

Ὅμηρος 3,18

Πλατῶν 12,5 37,19 τὰς ἰδέας χωριστὰς ἀφορίζεται 39,34 ἐν Παρμενίδη τὸ ἓν διὰ πασῶν διατείνει τῶν ὑποθέσεων 9,37 10,1 αὐτοκίνητος ἡ ψυχὴ κατὰ Πλάτωνα 55,13 Πλάτωνες 2,13

Πυθαγόρειοι περιεκτικώτερον τὸν τόπον ὡρίσαντο 25, 28 sqq. τὸν χρόνον διάστημα ἔφασαν εἶναι τῆς τοῦ παντὸς φύσεως 55,11. 12 αὐτοκίνητος ἡ ψυχὴ κατ’ αὐτούς ibid. 13 — Πυθαγόρειος αἵρεσις 55,25. 26

Σωκράτης 12,5 19,3 37, 19

*Σωκρατότης 50,33

Τρωικός. τὰ ἐπὶ τῶν Τρωικῶν 55,9

Ὑμηττός 26,11. 14

p. 3,30 καὶ om. Simplicius

p. 4, 11 κυρίως tuetur Simplicius

p. 6,25 μόνον om. Simplicius

p. 7,14 legendum est συνδυαζομένων

p. 17, 1 παράγεται Simplicius ibid. τοῦ om. Simplicius

p. 17,2 ἔχοι Simplicius

p. 20,20 fort. legendum est ὑπερεξῆρται

p. 21,13 legendum est δι’ ὀλιγότητα, quod etiam Simplicius habet

p. 23,19 ἐπιφάνεια Simplicius

p. 57,17 μετὰ τὴν ἥβην Simplicius

Themistii quae fertur in Analyticorum priorum librum primum paraphrasis ut huic volumini inserta sit, V. Rose, qui in bibliotheca Parisiensi latentem1) in lucem protraxit, commentatione effecit: ‘Ueber eine angebliche Paraphrase des Themistius’ (Hermae tom. II p. 191 — 213). cui nova ab aliis argumenta addi nondum potuerunt, quia ipsa nunc primum integra in publicum editur. a Themistio quidem praeter nomen nihil mutuatam eam esse illico apparet, quippe quae ex Alexandri et Philoponi commentariis misere conflata sit 2). interpretandi autem genus idem est, quod in librorum De anima, Categoriarum, Elenchorum paraphrasibus reperitur cuiusque inventorem in prooemio paraphrasis suae (XXIII 1 p. 1–3) Sophonias se profitetur. eidem in animo fuisse novam suam rationem ad alios Aristotelis libros illustrandos adhibere ex verbis καὶ πρῶιον ἐν τοῖς Περὶ ψυχῆς (p. 2,38–3,1) colligendum est. sed num revera haec Pseudothemistii paraphrasis Sophoniae auctori debeatur, non iam certo constat. quam ad rem diiudicandam praecipue ratio compilandii accuratius examinanda erit, quod ab huius praefationis instituto abhorret.

Interim editoris est non praeoccupato iudicio munere suo fungi. etenim cum haec paraphrasis uno codice Parisino ad memoriam nostram servata sit, codicum tamen inopiae Alexandri et Philoponi commentariis abhibitis subvenire liceat, dubium saepe est, quae vitia librario, quae paraphrastae ipsi tribuenda sint. nam multos et manifestos errores ut ab hoc tran- 1) Buhle Arist. opp. I p. 314: „Paraphrasis Analyticorum priorum.“ Haec quidem, a Fabricio et aliis in deperditis habita, exstat msta Graece in codice bibl. Paris. cf. Fabric. B. Gr. VI, 819. — Brandis act. Acad. Berolin. 1833 p. 288: „Das Ger(??)cht, diese Paraphr. des Them. habe sich in ciner Paris. Hds. erhalten, fand ich leider nicht bestätigt.“ 2) quare indicibus hic fasciculus carebit. scriptos relinquendos esse intactos Alexandri codicum cousensu indicatur.1) interdum velut p. 131,5 ἐγίνετο)2) paraphrastes interpretum verba parum intellexit aut velut p. 61,19—21 (συνάγουσι . . αὗται . . . neglegentius transcripsit. satis hinc apparebit, quam mediocri ingenio paraphrastes fuerit et quantopere cavendum sit, ne eos quos aut transcripsit aut ipse commisit errores ememdemus. restant sane multa librarii menda, quo in numero sunt tritae illae confusiones vocabulorum ἡ et εἰ, περί et παρά, ἔτι, ἐστί, ὅτι et ἄρα, multaque alia, quae ex interpretum illorum commentariis corrigi possunt. imprimis librarius ad homoeoteleuta aberrans interiecta verba omisit, rarius interavit. haec igitur supplere non dubitavi: alia subnotatis interpretum verbis asteriscis indicare satis habui. praeterea saepissime, ubi paraphrastes ab interpretibus differt, horum verba subnotavi. formas inusitatas velut ἔσεται, ἀξιῴη, ἀποδῴη et structuras insolentiores intactas reliqui (cf. XXIII 1 praef. p. VIII). accentus tamen et orthographica, quae ad certam normam erant dirigenda, ad nostram aptavi consuetudinem.

Codex Parisinus 2054, ex quo hanc paraphrasin ab Ernsto Maass descriptam edidi, bombycinus, quadratus, saeculi XIV vel XV, foliorum est 183, quorum numeros in dextro margine adscribendos curavi. ordo foliorum trubatus sic est restituendus: f. 64—79. f. 87—94. f. 80—86. f. –144. f. –158. f. 145—151. f. 159—183.3) inter f. 147 insertum est folium eadem manu exaratum initium commentarii4) in Isagogen continens, cuius margini inferiori antiqua manu inscriptum est τοῦτο περιττόν ἐστι τὸ φύλλον. — multa librarius per compendia scripsit; 1) Eis locis, quos in Alexandri editione II 1 p. XVI n. 2, XVII n. 1. 2 enumeravi, hosce addo: 72,4 δυνατὸν (B) || 74, 32 κατασκευάζει τὸ P (B) || 74,38 ἀποφατικοῦ (B) || 79,35 ᾱ om. (B) || αἰτώη αἰτῶ. ἢ B) || ἀόργητον (a B pr.) || 110,11 ἀλλ᾿ (a) || 118,14.15 προσλαμβάνειν (a) || 120,20 προτιθέναι (a) || 121,27 δύο ὡς (B) || 124,4 οὐσίας alterum (B) || 132,39 ἀποδεικτικὸν (B) || 136,16 κλίσεις (B) || 138,2 τὸ (B) || 149,27 ὅτι (a). — veriorem memoriam paraphrastes praeter eos quos p. XVII—XVIII notavi locos sequi videtur: 21,7 post καὶ om. γὰρ quod add. a B Al. 170,20 || 41,29 τὸ ἐνδεχόμενον τὸ ἐνδέχεται a B AI. 200,17) || 66,5. 6 ἂν ἡ ἀποφατικὴ ἐλάττων οὖσα ἐνδεχομένη ᾖ || 85,22 συντελεῖ (scripsi ΑΙ. 279,33: συνετέλει a Β) || 89,25 οὕτως οὗτος aB Al. 286,30) || 101,7 ὄν (addidi Al. 304,2: om. a B) || 141,2.3 τοῖς σημαινομένοις (scripsi Al. 372,30: ταῖς σημαινομέναις a B). 2) Alex. scripsisse videtur: ἐπὶ (a Al. 356,22: ἐπεὶ B P) κειμένῳ τῷ ἐξ ἀναγκαίας τῆς μείζονος καὶ ὑπαρχούσης τῆς ἐλάττονος ἀναγκαῖον γίνεσθαι τὸ συμπέρασμα, ὃ (non debebam delere Al. 356, 23) οὐκ ἦν συγχωρούμενον. 3) etiam f. 40—47 post f. 31 transponenda esse Rose 1. c. p. 198 4) eiusdem, qui in cod. Paris. 1939 Davidi tribuitur. ου, ων, ω itemque o et ω saepius vix possunt discerni. figuras syllogisticas in marginibus rubro colore appinxit, flavo terminos inscripsit. aliae quoque notae in margine archetypi videntur fuisse, quarum nonnullae in textum irrepserunt (cf. p. 97,6. 99,32—33. 100,4—5. 10(),9. 121,19. 128,8. 131,37. 139,23. 135,22). manus correctrices siglis P1 i. e. librarii ipsius et P2 i. e. manum recentiorem distinxi.

Secundum eatalogum hic codex Joannis Philoponi in Analyticorum priorum librum primum commentarium continet. et inscribitur f. 1 ἰωάννου ἀλεξανδρέως τοῦ φιλοπόνου εἰς τὸ πρῶτον τῶν προτέρων ἀναλυτικῶν σχόλια καὶ ἀποσημειώσεις ἐκ τῶν συνουσιῶν ἀμμωνίου τοῦ ἑρμείου τῶν εἰς τὸ] γ(??) τὸ ᾱ: sequitur primus huius commentarii liber περὶ τῶν τριῶν σχημάτων f. –62v (= f. 3 — 31v editionis Victoris Trincavelli Venetiis apud Zanettum a. MDXXXVI). subscribitur f. 63r) τέλος σὺν θεῶ τῶν ἐξ ἀμφοτέρων ὑπαρ- χουσῶν προτάσεων συζυγιῶν γινομένων ἐν τοῖς τρισὶ σχήμασι: cui subscriptioni neque spatio intermisso neque rubro colore distinctum continuatur τοὐ αὐτοῦ φιλοπόνου ἀποσημείωσις ἐκ τῶν συνουσιῶν ἀμμωνίου τῶν εἰς γ(??) τὸ β: καὶ θεμιστίου παράφρσις: similiter f. 64v interpretum nomina coninuncta alterius libri περὶ τῶν μίξεων initio inscribuntur nullo aut ab antecedentibus aut a sequentibus intervallo separata (cf. p. 1 n. 1). tertio περὶ εὐπορίας προτάσεων libro unius Themistii nomen praefixum est (cf. p. 95,9). quaeritur, ubi Philoponi commentarius in paraphrasis formam transeat.2) errat enim Rose, qui iam inde a Themistii nomine primum addito omnia αὐτοπροσώτως proferri dicit. immo praeter paraphrastae consuetudinem in sequenti parte prima et tertia persona promiscue usurpantur.3) accedit, quod in hac parte interpretatio lemmatis insertis interrumptiur, id quod et ipsum a paraphrastae more alienum est. itaque ipsius paraphrasis initium ab altero demum titulo f. 64v duxi, praesertim cum hinc revera novus περὶ μίξεων liber incipiat, illa autem pars, quamquam huius libri initium poni solet, potius ad praecedentem περὶ τῶν τριῶν σχημάτων pertineat.