9. (V, 222.) Εἰς Ἀριάδνην Εἴ ποτε μὲν κιθάρης ἐπαφήσατο πλῆκτρον ἐλοῦσα
κούρη, Τερψιχόρης ἀντεμέλιζε μίτοις· εἰ ποτε δὲ τραγικῷ ῥοιζήματι ῥήξατο φωνὴν,
αὐτῆς Μελπομένης βόμβον ἀπεπλάσατο· εἰ δὲ καὶ ἀγλαίης κρίσις ἵστατο, μᾶλλον ἂν αὐτὴ 
Κύπρις ἐνικήθη, κἂν ἐδίκαζε Πάρις. σιγῇ ἐφ’ ἡμείων, ἵνα μὴ Διόνυσος ἀκούσας
τῶν Ἀριαδνείων ζῆλον ἔχοι λεχέων. 10. (V, 237.) πᾶσαν ἐγὼ τὴν νύκτα κινύρομαι· εὖτε δ’ ἐπέλθῃ
ὄρθρος ἐλινῦσαι μικρὰ χαριζόμενος, ἀμφιπεριτρύζουσι χελιδόνες, ἐς δέ με δάκρυ
βάλλουσιν, γλυκερὸν κῶμα παρωσάμεναι. ὄμματα δὲ σταλάοντα φυλάσσεται· ἡ δὲ Ῥοδάνθης 
αὖθις ἐμοῖς στέρνοις φροντὶς ἀναστρέφεται. ὦ φθονερᾶι παύσασθε λαλητρίδες· οὐ γὰρ ἔγωγε
τὴν Φιλομηλείην γλῶσσαν ἀπεθρισάμην. ἀλλ’ Ἴτυλον κλαίοιτε κατ’ οὔρεα, καὶ γοάοιτε
εἰς ἔποπος κραναὴν αὖλιν ἐφεζόμεναι, βαιὸν ἶνα κνώσσοιμεν· ἴσως δέ τις ἤξει ὄνειρος,
ὅς με Ῥοδανθείοις πήχεσιν ἀμφιβάλοι. 11. (V, 261.) Εἰμὶ μὲν οὐ φιλόοινος· ὅταν δ’ ἐθέλῃς με μεθύσσαι,
πρῶτα σὺ γευομένη πρόσφερε, καὶ δέχομαι. εἰ γὰρ ἐπιψαύσεις τοῖς χείλεσιν, οὐκέτι νήφειν
εὐμαρὲς, οὐδὲ φυγεῖν τὸν γλυκὺν οἰνοχόον· πορθμεύει γὰρ ἔμοιγε κύλιξ παρὰ σοῦ τὸ φίλημα, 
καὶ μοι ἀπαγγέλλει τὴν χάριν ἣν ἔλαβεν. 12. (V, 263.) Μήποτε λύχνε μύκητα φέροις, μηδ’ ὄμβρον ἐγείροις,
μὴ τὸν ἐμὸν παύσῃς νυμφίον ἐρχόμενον. αἰεὶ σὺ φθονέεις τῇ Κύπριδι, κὼ γὰρ ὅθ’ Ἥρω
ἥρμοσε Λειάνδρῳ... θυμὲ, τὸ λοιπὸν ἔα. Ἡφαίστου τελέθεις, καἰ πείθομαι, ὅττι χαλέπτων 
Κύπριδα, θωπεύεις δεσποτικὴν ὀδύνην.