4. Dum vero haec in Venetia contingunt, Butilinus alter dux oppidis
castellisque propemodum omnibus ad Siculum fretum usque
vastatis, statim quam citissime Campaniam versus et Romam se recepit.
Inaudierat enim Narsetis et Imperatoris exercitus eo convenisse,
et statutum erat non cunctari diutius neque animi pendere,
sed in aciem instructis omnibus copiis de rerum summa decertare;
quandoquidem non miniina exercitus qui ei aderat pars morbo correpta
interierat. Vergente enim iam aestate et autumno ineunte,
vineae qiudem uvis onustae erant; hi vero inopia aliarum rerum necessariarum
(omnis enim commeatus per Narsetem prudentissime praereptus
erat) avulsis uvis, succoque manibus expresso, musto sese ingurgitabant,
odoriferum vinum, quod Graeci ἀνθοσμίαν vocant, ex
tempore conficienties; unde vehementissimo alvi profluvio laborarunt:
et nonnulli quidem eorum eo interierunt, nonnulli etiam supervixerunt.
Priusquam itaque hic morbus omnes pervaderet, committendum
sibi quocunque eventu proelium censebat. Quocirca cum in,
Campaniam venisset, castra non procul a Capua urbe fixit, ad ripas
Casulini fluminis, quod quidem ex Apennino monte fluens, et per circumiaccntes campos flexuose labens, in Tyrrhenum mare fertur.
Ηic itaque locato exercitu, valido eum vallo munivit, natura loci fretus. 
Fluviiu enim ipsi ad dextram labens, propugnaculi loco esse
videbatur, ne quis ea ex partc adoriretur, et curruum, quorum maximam 
habcbat vim, rotas ordine inter se consertas solo infixit, terra
ad modiolos rotarum usque aggesta, ita ut circumferentiae dimidia
tantum pars exstaret et promineret. His, inquam, aliisque multis
stipitibus cum universum exercitum communisset: exitum quendam
non valde amplum neque ullo septo obstructum reliquit, ut per eum
facile liceret, si liberet, excursus in hostes et recursus facere. Ne
vero pons quo fluvius erat stratus incustoditus esset, neve ea ex parte
damnum acciperet, hunc etiam praeoccupat, et turre quadam lignea
in co cxstructa strenuos in ca quantum fieri poterat optimeque armatos 
viros collocat, qui pontem e tuto propugnarent, et Romanos transitum 
molientes propulsarent. His itaque singulis ita dispositis, omnia
quam optime comparata censebat; tanquam in ipsius potestate futurum 
esset, bellum inchoare, neque prius proelium committi posset,
quam ipsi liberet. Pοrrο quac fratri suo iu Venetis acciderant, nec- dum inaudierat; mirabatur vero quod ei copias suas, uti inter ipsos
convenerat, non misisset, suspicioque ipsi incidebat, non tam diu
tardaturas fuisse, nisi eis aliquid sinistri adversique accidisset: nihilominus
tamen etiam sine illis victoriam se ab hostibus reportaturum
censebat; quippe qui vel sic copiarum multitudine esset superior.
Qui enim ipsi reliquus erat exercitus ad triginta bellatorum millia
acccdebat, Romanorum vero exercitus vixdum erat millium octodecim.