SIGLA J cod. Marcianus 224 saec. XI Ja corrector antiquus J2 correctores recentiores JP supplementa chartacea saec. XV L cod. Ainbrosianus Js 99 sup. saec. XIII vel XIV L2 L3 L4 correctores A cod. Parisinus 1942 saec. XIII vel XIV Ap supplementa saec. XV K cod. Marcianus 225 saec. XIV v ed. Veneta a. 1499, quacum nisi quid de dissensioue adnotatum est consentit b ed. Basileensis a. 1551 Urb. excerpta codicis Urbinatis 35 saec. IX vel Χ Ed Basil. 1551 ΣΙΜΠΛΙΚΙΟΥ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ f. 1r ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Πολλοὶ πολλὰς κατεβάλοντο φροντίδας εἰσ τὸ τῶν Κατηγοριῶν τοῦ Α Ἀριστοτέλους βιβλίον, οὐ μόνον ὅτι προοίμιόν ἔστι τῆς ὅλης φιλοσοφίας 6 (εἴπερ αὐτὸ μἐν τῆς λογικῆς ἐστιν ἀρχὴ πραγματείας, ἡ δὲ λογικῆ τῆς ὅλης προλαμβάνεται δικαίως φιλοσοφίας), ἀλλὰ καὶ ὅτι τρόπον τινὰ περὶ ἀρχῶν ἐστι τῶν πρώτων, ὡς ἐν τοῖς περὶ τοῦ σκοποῦ μαθησόμεθα λόγοις. ἄλλοι δὲ᾿ κατ᾿ ἄλλην τὰς περὶ τοῦτο τὸ βιβλίον πραγματείας πεποίηνται, οἱ μὲν αὐτὴν μόνην τὴν λέξιν ἐπὶ τὸ σαφέστερον μεταθεῖναι προθυμηθέντες, ὥσπερ Θεμίστιός τε ὁ εὐφραδῆς καὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτος,κ οἱ δὲ καὶ τὰς ἐννοίας μέν, αὐτὰς δὲ μόνας ψιλὰς τὰς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους προτεινομένας συντόμως ἀπκκλύπτειν ἐσπούδασαν, ὥσπερ ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν βιβλίῳ πεποίηκεν ὁ Πορφύριος, ἄλλοι δὲ πρὸς τούτοις καὶ ζητημάτων ἐφήψαντο μετρίως, ὡς ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος καὶ Ἑρμῖνος καὶ ὅσοι τοιοῦτοι, ὧν καὶ Μάξιμον ἐγὼ τίθημι, τὸν Αἰδεσίου μὲν τοῦ Ἰαμβλιχείου μαθητήν, ἐν δὲ τῷ εἰς τὰς Κατηγορίας ὑπομνήματι πάντα σχεδὸν τῷ Ἀλεξάνδρῳ συνασαντα· τινὲς μέντοι καὶ βαθυτέραις περὶ αὐτὸ διανοίαις κατεχρήσαντο, ὥσπερ ὁ θαυμάσιος Βόηθος. ἄλλοις δὲ ἤρεσεν ἀπορίας μόνας γράψαι πρὸς τὰ λεγόμενα, ὅπερ Λούκιός τε πεποίηκε καὶ μετ’ αὐτὸν Νικόστρατος τὰ τοῦ Λουκίου ὑποβαλλόμενος, σχεδόν τι πρὸς πάντα τὰ εἰρημένα κατὰ τὸ βιβλίον ἐνστάσεις κομίζειν φιλοτιμούμενοι, καὶ οὐδὲ εὐλαβῶς, ἀλλὰ καταφορικῶς μᾶλλον καὶ ἀπηρυθριακότως· πλὴν καὶ τούτοις χάρις, καὶ ὅτι πραγματειώδεις τὰς De inscriptione cf. PRAEFATIO 1. 2 σιμπλικίου μεγάλου διδασκάλου ὑπόμνημα εἰς τὰς κατηγορίας ἀριστοτέλους subscr. L, inscr. δέκα post τὰς add. v fol. 1: εἰς εἰς κατηγορίας ἀριστοτέλους ἀπὸ φωνῆς σιμπλικίου μεγάλου διδασκάλου inscr. L: σιμπλικίου τοῦ σοφοῦ παράφρασις εἰς τὰς κατηγορίάς ἀριστοτέλους Ap: σχολια εις τας αριστοτελους κατηγοριας, απο φωνης (φονῆς b) σιμπλικιου διδασκαλου μεγαλου v f. 2 et b: titulum om. JpK 3 κατεβάλλοντο JpL τοῦ om. Jp 6 παραλαμβάνεται Kv (b non item) 7 τῶν om. JpAp μαθησόμεθα] p. 9,5 aqq. 8 touto] tou K 11. 12 συντόμως ἀποκαλύπτειν] συν L1 sequ. intervallo 12 fere litt.: αυνάξαι καὶ συντεμεῖν L3 12 σπεῦσιν K βιβλίῳ om. JpL. liber Porphyrii etiitus cst vol. IV 1 p. 53 sqq. 13 πρὸς τούτοις] τοῦ κειμένου L3 in ras. ζητηματων L1, ζητηματος L3 13. 14 μετρίως ἐφήψαντο Ap ἀφροδισεὺς KAp ἑρμεῖνος Ap 15 ἐδεσίου L ἰαμβλιχείου LAp: ἰαμβλιχίου Jp: ἰαμβλίχου Kv 16 συναινέσαντι L 17 αὐτοῦ L ἐχρήσαντο Kv 18 ἤρκεσεν II 19 ὥσπερ Ap τὰ τοῦ λουκίου LKv: τῶ λουκίου Jp: τῶ τοῦ λουκυλίου Ap 22 πραγματιώδεις L πολλὰς τῶν αποριῶν προεβάλοντο καὶ ὅτι λύσεώς τε τῶν ἀποριῶν ἀφορμὰς 1r καὶ ἄλλων πολλῶν καὶ καλῶν θεωρημάτων τοῖς μεθ᾿ εαυτοὺς ἐνδεδώκασι. Πλωτῖνος δὲ ὁ μέγας ἐπὶ τούτοις τὰς πραγματειωδεστάτας ἐξετάσεις ἐν B τρισὶν ὅλοις βιβλίοις τοῖς Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος ἐπιγεγραμμένοις τῷ 25 τῶν Κατηγοριῶν βιβλίῳ προσήγαγε. μετὰ δὲ τούτους ο πάντων ἡμῖν τῶν καὶ αἴτιος Πορφύριος ἐξήγησίν τε ἐντελῆ τοῦ βιβλίου καὶ τῶν ἐνστάσεων πασῶ λύσεις οὐκ ἀπόνως ἐν ἑπτὰ βιβλίοις ἐποιήσατο τοῖς Γεδαλείῳ προσφωνηθεῖσι, πολλὰ καὶ τῶν Στωικῶν ἐκεῖ δογμάτων κατὰ τὴν κοινωνίαν τοῦ λόγου προσιστορῶν. μετὰ τοῦτον δὲ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος πολύστιχον καὶ αὐτὸς πραγματείαν εἰς τοῦτο τὸ βιβλίον κατεβάλετο, τὰ μὲν πολλὰ τοῖς Πορφυρίου καὶ ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς λέξεως κατακολουθῶν, τινὰ δὲ ἐπικρίνων ἐκείνων καὶ διαρθρῶν ἀκριβέστερον μετὰ τοῦ συστέλλειν τὴν ὡς ἐν σχολαῖς πρὸς τὰς ἐνστάσεις μακρολογίαν, πανταχοῦ δὲ τὴν νοερὰν θεωρίαν ἑκάστῳ σχεδὸν τῶν κεφαλαίων ἐπιτιθεὶς καὶ τι καὶ ἄλλο πρὸς τούτοις χρησιμον τῷ συγγράμματι προστιθείς· Ἀρχύτου γὰρ τοῦ Πυθαγορικοῦ καὶ πρὸ Ἀριστοτέλους τὴν εἰς δέκα τῶν πρώτων γενῶν ποιησαμένου διαίρεσιν ἐν τῷ βεβλίῳ ὃ Περὶ τοῦ παντὸς ἐκεῖνος ἐπίγραψε καὶ τά τε γνωρίσματα αὐτῶν διὰ παραδειγματων ἐναργῶς σαφηνίζοντος καὶ τάξιν ἣν ἔχουσι πρὸς ἄλληλα καὶ τὰς κατ’ εἴδη διαφορὰς ἑκάστου καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῖς κοινῶς τε καὶ ἰδίως Γ ὑποδεικνύντος αὐτὸς ἐν τοῖς προσήκουσι τόποις τὰ τοῦ Ἀρχύτου παράγων ἐκεῖνά τε νοερῶς συνεσπειραμένα ἐξήπλωσε καὶ τὴν συμφωνίαν τὴν πρὸς αὐτὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐπέδειξε καὶ εἴ πού τι διάφωνον ἦν (ὀλίγα δὲ ταῦτα), καὶ τοῦτο ὑπ᾿ ὄψιν ἤγαγε τοῖς φιλομαθέσι, μηδὲ τὴν αἰτίαν τῆς διαφωνίας ἀνεξέταστον καταλιμπάνων, εἰκότως, διότι φαίνεται πανταχοῦ τῷ Ἀρχύτᾳ κατακολουθεῖν ὁ Ἀριστοτέλης βουλόμενος. καὶ Δέξιππος δὲ ὁ Ἰαμβλίχειος καὶ αὐτὸς μὲν τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους βιβλίον συντόμως ἐξηγήσατο, προηγουμένως δὲ τὰς Πλωτίνου ἀπορίας ὡς ἐν διαλόγῳ προτεινομένας αὐτῷ διαλύειν προτίθεται, οὐδὲν οὐδὲ οὗτος σχεδὸν τοῖς Πορφυρίου καὶ Ἰαμβλίχου προστεθεικώς. Τοσαύτης τοίνυν τῶν κλεινοτάτων ἐν φιλοσοφίᾳ περὶ τὸ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίον γενομένης σπουδῆς καταγέλαστος εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς ἂν 1 προεβάλλοντο JpL 2 πολλῶν τε καὶ v καὶ om. JpL τοῖς] τῆς Ap μετ᾿ αὐτοὺς LKv ἐκδεδώκασι Kv 3 IIXwtIvo;] Ean. VI 13 πραγματιωδεστάτας L: πραγματειωδεστέρας Kv 5. 6 τῶν καλῶν ἡμῖν Ap 7 γεδαλίω v 8 στοϊκῶν Jp 9 μετ’ μετ᾿ Jp: μετ’ αὐτῶν Ap 10 βιβλίδιον L πραγματείαν post κατεβάλετο collocat v κατεβάλλετο JpL 11 αὐτῶν τῶν λέξεων in lin., αὐτῆς τῆς λέξεως supra K1 14 κιουλαίων K ἐπιθείς Ap καίτοι Ap πρὸς τούτοις καῖ ἄλλο K 16 γενῶν om. Jp 17 8 LKb, sed ὧ supra L1: ὧ JpApv αὐτὰ Ap 20 ἐπιδεικνύντος v αὐτὸς ex αὐτοῖς corr. Ap παραγαγὼν v 21 τε] Ta JpAp συνεσπειραμένα JpKAp: συνεσπαρμένα Lv 22 διάφωνον, supra ορον Ap ὀλίγον K δὲ καὶ ταῦτα v 23 ἀνήγαγε Av φιλομαθοῦσι K 25 παρακολουθεῖν Ap Dexippus editus vol. IV 2 ἰαμβλίχειος Ap: ἰαμβλίχοις Jp: ἰαμβλίχου LKv 26 μὲν om. Jp 28 οὐδὲν δὲ οὐδὲ v 28. 29 προτεθεικώς L 30 τοιαύτης Kv 31 γινομένης Ap: γεγενημένης v ἀπ᾿ ἀρχῆς ἂν om. K: ἂν ἀπ᾿ ἀρχῆς ν δόξαιμι γράψαι τι καὶ αὐτὸς τολμήσας, εἰ μὴ αἰτίαν εὔλογον ἐπιδείξαιμι τοῦ τολμήματος. ἐγὼ γὰρ ἐνέτυχον μὲν καί τισι τῶν εἰρημένων συγγράμμασιν, ἐπιμελέστρον δὲ ὡς οἷός τε ἦν τοῖς Ἰαμβλίχου παρα|κολουθῶν ἀπεγραψάμην, 1v Δ καὶ αὐτῇ πολλαχοῦ τῇ λέξει τοῦ φιλοσόφου χρησάμενος, ὁ δὲ σκοπὸς ἦν μοι τῆς ἀπογραφῆς ἅμα μὲν ὡς ἂν δυναίμην ἐκ τοῦ γράφειν ἀκριβεστέραν τῶν εἰρημένων κατανόησιν προσλαβεῖν, ἅμα δὲ τὸν ὑψηλὸν νοῦν τοῦ ἀνδρὸς καὶ τοῖς πολλοῖς ἄβατον ἐπὶ τὸ σαφέστερόν τε καὶ συμμετρότερον καταγαγεῖν, ἐκ τρίτων δὲ καὶ τὸ πολὺ πλῆθος τῶν πολυειδῶν συγγαμμάτων ἐπ᾿ ἔλαττον ὁπωσοῦν συστεῖλαι, οὐχ οὕτως ὡς ὁ φιλοσοφώτατος Συριανὸς εἰς ἐλάχιστον, ἀλλὰ μετὰ τοῦ μηδὲν ὡς δυνατὸν τῶν ἀναγκαίων παραλιπεῖν. εἰ δέ τι καὶ αὐτὸς ἴσχυσα προσθεῖναι, καὶ ὑπὲρ τούτου τοῖς ἀνδράσι τούτοις μετὰ τοὺς θεοὺς χάρις, ὑφ᾿ ὧν χειραγωγούμενος ἢ ἀπορίαν οὐκ ἀπόβλητον ἢ διάρθρωσιν τῶν εἰρημένων ἀξίαν τινὰ τοῦ λόγου προστέθεικα· συμβουλεύω μέντοι τοῖς ἐντευξομένοις μηδέποτε τῶν Πορφυρίου μάλιστα καὶ Ἰαμβλίχου καταφρονῆσαι συγγραμμάτων ἐπὶ τούτοις τοῖς σχολικοῖς, ἀλλ᾿ εἴπερ ἄρα, ὡς εἰσαγωγῇ καὶ γυμνασίῳ τούτοις χρήσασθαι πρὸς ἀκριβεστέραν τῶν ἐκείνοις τοῖς ἀνδράσιν εἰρημένων κατάληψιν. Ἐπεὶ δὲ πρώτῳ τῶν Ἀριστοτέλους τῷ τῶν Κατηγοριῶν ἐντυγχάνομεν βιβλίῳ, μία δὲ τῶν κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεών ἐστιν ἡ ᾿Αριστοτέλους Περιπατητικὴ πατητικὴ καλουμένη, ῥητέον πρῶτον, κατὰ πόσους καὶ ποίους τρόπους τάς ὀνομασίας ἔσχον αἱ κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεις, δεύτερον, τίς ἡ διαίρεσις τῶν ᾿Αριστοτελικῶν συγγραμμάτων, ἵνα καὶ τὸ προκείμενον ὅπου χοροῦ τάξωμεν γένηται δῆλον, τρίτον, πόθεν ἀρκτέον τῶν ᾿Αριστοτέλους συγγραμμάτων, τέταρτον, τί τὸ τέλος ἐστὶν τῆς ᾿Αριστοτέλους φιλοσοφίας, πέμπτον, τίνα τὰ ἄγοντα ἡμᾶς πρὸς τὸ τέλος, ἕκτον, τί τὸ εἶδος τῶν ᾿Αριστοτελικῶν συγγραμμάτων, ἕβδομον, διὰ τί τὴν ἀσάφειαν ἐπετήδευσεν ὁ φιλόσοφος, ὄγδοον, ποῖον δεῖ τὸν ἐξηγητὴν εἶναι τῶν τοιούτων λόγων, ἔνατον, ποῖον δεῖ τὸν ἀκροατὴν παραλαμβάνεσθαι, δέκατον, πόσα δεῖ προλαμβάνειν ἑκάστης Ἀριστοτελικῆς πραγματείας κεφάλαια καὶ ποῖα καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν. Ε Αἱ μὲν οὖν κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεις ἑπταχῶς ὀνομάζονται, ἢ ἀπὸ τοῦ συστησαμένου τὴν αἵρεσιν ὠς Πυθαγόρειοι καὶ Πλατωνικοί, ἢ ἀπὸ τῆς 1 τι] τὲ L καὶ αὐτὸς om. Jp ἀποδείξαιμι Ap 2 a τοῦ incipit J μὲν ante γὰρ coll. L καὶ <ἄλλοις> τισὶ? 3 οἶόν τε Ap 3. 4 ἐπεγραψάμην L1Ap: corr. L2 4 χρησάμενος τοῦ φιλοσόφου, sed corr. Ap 5 ὑπογραφῆς Ap 6 καὶ post δὲ add. L τὸ ὑψηλόνουν Ap 7 συμμετριώτερον J, supra τρο Ja: συμμετριώτερον ApKv: συμμετριώτατον L 9 ὁ σοφώτατος Αp 10 μετὰ] fuit qui μέχρι coniceret: tu cf. p. 13, 10 11 προσθεῖναι om. L 11. 12 τὸν θεὸν v 13 τοῦ om. Ap προτέθεικα L δ συμβουλεύων Ap 14 μάλιστα om. Kv 18 ἐπεὶ δὲ ex ἐπειδὴ corr. J2: ἐπει Αp πρώτως Κ: πρῶτον Lv 19 μία] ἅμα Κv 20 καὶ ποίους in mg. suppl. Ja ποίους καὶ πόσους Αp 21 δεύτερον δὲ τίς Ap 22 ἀριστοτέλους Ap ὅπη Κ: ὅπου v χοροῦ Ap: χο||ρου J: χώρου LKv τάξομεν Kv 23 ἀριστοτελικῶν Αp 24 σοφίας Ap ἀνάγοντα Αp 27 τὸν om. Ap ἔνατον ex ἔννατον corr. Ap: ἕνατον J: ἔννατον LKv 28 προσλαμβάνεσθαι Lv προλαμβάνειν Ja: προσλαμβάνειν Ap: παραλαμβάνειν J1LKv 29 διὰ ποίαν] δι᾿ ἢν LAp 31 post ὡς οἱ add. v τοῦ αἱρεσιάρχου πατρίδος ὡς Κυργναϊκοῖ οἱ ἀπ᾿ Ἀριστίππου καὶ Μεγαρικοί Ιν οἱ ἀπὸ Εὐκλείδου καὶ Ἐλεατικοὶ οἱ ἀπὸ Ξενοφάνους καὶ Παρμενίδου, ἢ ἀπὸ τοῦ τόπου ἐν ᾧ διέτριβον ψιλοσοφοῦντες ὡς Ἀκαδημαϊκοὶ καὶ Στωικοί, ἢ ἀπὸ συμβεβηκυίας ἐνεργείας ὡς Περιπατητικοί, ἢ ἀπὸ τῆς ἐν τῷ φιλοσοφεῖν κρίσεως ὡς Ἐφεκτικοὶ οἱ ἀπὸ Πύρρωνος, ἢ ἀπὸ τοῦ τέλους ὃ προτίθενται τῆς ἑαυτῶν φιλοσοφίας ὡς Ηδονικιί οἱ Ἐπικούρειοι, ἠ ἀπὸ τοῦ εἴδους τῆς ζωῆς ὡς οἱ Κυνικιί· ἄλλο γὰρ τὸ τέλος οὗ στοχάζονται καὶ ἄλλο τὸ εἶδος τῆς ἐπιτηδεύσεως· οὐ γὰρ δι᾿ ἡδονῆς οἱ Ἐπικούρειοι τὴν ἡδονὴν ἐθήρων, ἀλλὰ διὰ πόνων μάλιστα καὶ ἐγκρατείας. Τῶν δὲ Ἀριστοτελικῶν συγγραμάτων τὰ μέν ἐστι μερικά, ὡς αἱ Ἐπῖστολαὶ πρὸς ἕνα τινὰ καὶ περὶ μερικοῦ τινος γεγραμμέναι πράγματος, τὰ δὲ καθόλου, τὰ δὲ καὶ μεταξύ, ὡς αἱ Περὶ ζῴων καὶ φυτῶν ἱστορίαι, οὐ περὶ μερικῶν οὖσαι πάντῃ τινῶν· περὶ γὰρ εἰδῶν εἰσι ζῴων. ἀλλὰ τὰ μὲν μερικὰ καὶ τὰ μέσα μενέτω νῶν ἀδιαίρετα· τῶν δὲ καθόλου τὰ μέν ἐστιν ὑπομνηματικά, ὅσα πρὸς ὑπόμνησιν οἰκείαν καὶ πλείονα βάσανον συνέταξεν ὁ φιλόσοφος, ὧς τὰ μὲν μονοειδὴ ἐστιν, ὡς περὶ ἑνός τινος ὑπομιμνῄσκοντα, τὰ δὲ ποικίλα, ὡς περὶ πλειόνων. δοκεῖ δὲ τὰ ὑπομνηματικὰ μὴ πάντῃ σπουδῆς ἄξια εἶναι· διὸ οὐδὲ πιστοῦται ἀέ αὐτῶν τὰ τοῦ φιλοσόφου δόγματα. ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος τὰ ὑπομνηματικὰ καὶ συμπεφορημένα φησὶν εἶναι καὶ μὴ πρὸς ἕνα σκοπὸν ἀναφέρεσθαι· διό καὶ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τούτων συνταγματικὰ τὰ ἕτερα λέγεσθαι. τῶν δὲ συνταγματικῶν τὰ μέν ἐστι διαλογικά, τὰ δὲ αὐτοπρόσωπα, καὶ τῶν αὐτοπροσώπων τὰ μέν ἐστιν θεωρητικά, τὰ δὲ πρακτικά, τὰ δὲ ὀργανικά, καὶ τῶν θεωρητικῶν τὰ μὲν θεολογικά, ὡς ἡ Μετὰ τὰ φυσικά, τὰ δὲ φυσιολογικά, ὡς ἡ Φυσικὴ ἀκρόασις καὶ αἱ ἑπόμεναι Ζ ταύτῃ πραγματεῖαι, τὰ δὲ μαθηματικά, οἷα γεωμετρικά τε αὐτῷ γέγραπται καὶ μηχανικὰ βιβλία. τῶν δὲ πρακτικῶν τὰ μὲν ἡθικά, ὡς τά τε Νικομάχεια καὶ Εὐδήμεια καὶ τὰ ἐπιγραφόμενα Μεγάλα, τὰ δὲ οἰκονομικά, τὰ δὲ πολιτικά, ὡς οἱ Οἰκονομικοὶ καὶ Πολιτικοὶ ἐπιγεγραμμένοι λόγοι. τῶν δὲ ὀργανικῶν τὰ μὲν περὶ αὐτῆς ἐστιν τῆς ἀποδεικτικῆς μεθόδου, τὰ δὲ περὶ τῶν πρὸ αὐτῆς, ὡς τὰ Πρότερα ἀναλυτικὰ καὶ τὸ Περὶ ἐρμηνείας καὶ αἱ Κατηγορίαι, τὰ δὲ περὶ τῶν τὴν ἀπόδειξιν ὑποδυομένων, ὡς οἱ Τόποι καὶ 4 ἐνεργείας om. K ὡς oi περιπατητικοί Ap 5 ὡς οἱ ἐφεκτικοί L πύρωνος Ap 6 οἱ] ἢ Ap ἐπικούρειοι Lb: ἐπικούριοι JKApv 7 γὰρ om. K 8 ἐπικούρειοι LApb: ἐπικούριοι JKv 10 αἰ om. LAp 11 γεγραμμένα J1K, ε corr. Ja 12 οὐ π Ja: οὔτε J1LKAp v, quo recepto haec post ζῴων interpolavit b: οὔτε καθόλου, ἐπεὶ οὐ περὶ πάντων, ἀλλὰ μέρους τινὸς ἀποτεμνομένου εἰσίν 13 τινῶν πάντη Kv περὶ μὲν γὰρ L εἷδος K εἰσὶ καὶ ζώων LApv 14 εἰσιν Ap 16 ὡς περὶ ex ὥσπερ corr. Ja 17 πάντα K 18 πιστοῦται J: πιστοῦνται LKApv 19 καὶ (post ὐπομνηματικὰ) supra Ja: om. LKApv συμπερφυρμένα Lv 22 ἐστιν — τὰ μὲν (23) om. L 23 θεωρηματικῶν K λογικὰ Ap 24 ἡ pr.] τὰ v ευ 27 ante Euorjfxcta Td add. LApv εὐδήμεια Jv: ἀδήμεια L1: εὐδήμια K: ἐνδήμια Ap οἰκονομητικὰ AP 28 γεγραμμένοι Ap 29 περὶ (post δὲ) om. LAp οἱ Σοφιστικοὶ ἔλεγχοι καὶ αἱ ῾Ρητορικαὶ τέχνα. αὕτη μὲν οὖν ἡ ὁλοσχερεστέρα 1v τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων διαίρεσις. Περὶ δὲ τοῦ τρίτου ῥητέον, πόθεν ἄρχεσθαι δεῖ τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων· μετὰ γὰρ τὴν διαίρεσιν ἀκόλουθος ὁ περὶ τούτου λόγος. τινὲς μὲν οὖν ἀπὸ τῶν ὀργανικῶν φασιν ἄρχεσθαι δεῖν· ταῦτα γὰρ ἡμῖν ἐμποιεῖ τὸ διακρίνει ἐν μὲν ταῖς πράξεσιν τὰ ἀγαθὰ καὶ κακά, ἐν δὲ ταῖς γνώσεσι τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος, ὥστε καὶ τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν γνωστικῶν συγγραμμάτων προηγεῖσθαι χρὴ τὰ τὴν διακριτικὴν ἡμῖν δύναμιν παρεχόμενα. εἰ δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν φαίνεται προγηουμένη ἡ τῶν ἀργάνων γνῶσις, | οἶον τεκτονικῆς, χαλκευτικῆς, καὶ ἐπὶ ἰστρικῆς δέ, πολλῷ μᾶλλον καὶ ταύτῃ μόνῃ τήν τε ζωὴν ἡμῶν καὶ τὴν γνῶσιν ἐπιτρεπούσης. πῶς οὖν ἄνευ ἀποδείξεως ἢ τοῖς πρακτικοῖς ἢ τοῖς θεωρητικοῖς λόγοις ἐντυγχάνοντες οὐ ταὐτὸν πεισόμεθα τοῖς ἄνευ τοῦ Ἑρμαϊκοῦ μώλυος παρὰ τὴν Κίρκην ἰοῦσι καὶ θελγομένοις ὑπὸ τῶν παρ᾿ ἑκάστοις πιθανῶς λεγομένων; τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν ἠθικῶν προστάττουσι ποιεῖσθαι τὴν ἀρχήν· τὰ γὰρ ὄργανα, φασί, τῶν μέσων ἐστὶν καὶ δυνατὸν αὐτοῖς καὶ εὖ καὶ κακῶς χρῆσθαι· δηλοῦσι δὲ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν ῥητόρων καὶ τῶν σοφιστῶν. δεῖν οὖν πρότερον τοῖς χρησομένοις τοῖς ὀργάνοις ζωῆς μετρίως παρεσκευασμένης. οὐ γὰρ τοιαύτη ἐστὶν ἡ τῶν οἰκοδομικῶν καὶ κυβερνητικῶν γνῶσις, οἵα ἡ φιλοσοφίας, ἀλλ᾿ αὕτη ζωτική· δεῖ οὖν πρώτης τῆς ἀπὸ τῶν ἠθικῶν καταρτύσεως, οὐκ ἀποδεικτικῶς, ἀλλ᾿ ὀρθοδοξαστικῶς τὰ ἠθικὰ παραλαμβανόντων ἡμῶν κατὰ τὰς αὐτοφυεῖς περὶ τῶν ὄντων ἐννοίας. ἀλλ᾿ εἰ μὲν τὰ Ἠθικὰ Ἀριστοτέλους κατηχήσεις μόνον ἦσαν παραινετικαὶ καὶ ἀναπόδεικτοι, οἷαι πολλαὶ παρὰ τοῖς πυθαγορείοις ἐλέγοντο, ὀρθῶς εἶχεν ἐν τούτων ἀρχομένους προκαταρτύειν δι᾿ αὐτῶν τὰ ἤθη· εἰ δὲ καὶ ἐκεῖνα μετὰ διαιρέσεων καὶ ἀποδείξεων τῶν ἐπιστημονικωτάτων παραδέδωκεν Ἀριστοτέλης, πῶς ἄνευ τῶν ἀποδεικτικῶν μεθόδων ἰόντες ἐπ᾿ αὐτὰ δυνησόμεθά τι πλέον ἀνύτειν; μήποτε οὖν δεῖ πάντως ἠθικῆς προκατηχήσεως, ἀλλ᾿ οὐ διὰ τῶν Ἀριστοτέλους Ἠθικῶν παραδιδο- 1 ἠ om. Lv ὁλοσχεστέρα Ap ὁλοσχερεστέρα post συγγραμμάτων collocant Lv 2 συνγραμμάτων, ραμ in ras. J 4 ἀκολουθεῖ ΑΡ τούτων LApv 5 φησιν Κ ἡμῖν om. L 6 μὲν οὖν ταῖς L 7 πραγματικῶν comp. L τῶν (ante γνωστικῶν) om. Ap 8 τὰ τὴν] ταύτην Αp 9 παρεχομένων adscr. ης Ap εἰ ex ἡ corr. L2 10 δέ om. L 12 ταύτης μόνης JL, sed ς utrumque erasit J 14 πεισώμεθα L: ποισόμεθα Ap Hom. κ 305 παρὰ JLAp: περὶ Kv 15 ἰοῦσι JLKv: ἀπελθοῦσι Ap 16 προτάττουσι J2 17 χρήσασθαι LAp 18 δεὶ ν> 19 ὀργάνοις |||||| ζωῆς post παρεσκ. colloc. Lv 20 φιλοσοφία LAp 18 δεῖ ν e corr., K: αὐτὴ ApLv, τὴ in ras. L3 post ζωτικὴ ἐστι add. Apv 26 τὰ] μὲν Κ- κἀκεῖνα Ap: ἐκεῖνα (om. καὶ) L τῶν om. LApv 27 par;edvken LAp ὁ ἀριστοτέλης Lv 28 ἰόντες] οἶόν τε L τι] ἐπὶ L ἀνύτειν J: ἀνύττειν Ap: ἀνύσειν L: δἀνύειν Kv 29 τῶν ἀριστοτέλους ἠθικῶν in marg. suppl. Jἀριστοτελικῶν Ap 29. G,1 ἀριστοτελικῶν AP 29. 6,1 παραδιδομένης J: παραδιδομένης J: παραδεδομένη ΚΑrv. παραδεδμένη: ΙΟ. μένης, ἀλλὰ δι᾿ ἀγράφου συνεθισμοῦ καὶ τῶν ἀτέχνων παραινέσεων ἀγράφως 2r τε καὶ ἐγγράφως τὸ ἦθος ἡμῶν ἀπευθυνόντων, καὶ τότε τῆς λογικῆς τε καὶ ἀποδεικτικῆς μεθόδου· καὶ μετ᾿ ἐκείνας τούς τε περὶ ἠθῶν ἐπιστημονικοὺς λόγους καὶ τοὺς τῆς περὶ τῶν ὄντων θεωρίας ἐπιστημονικῶς δυνησόμεθα παραδέχεσθαι. Τέταρτον δὲ ἦν τῶν προβληθέντων τὸ τέλος τῆς Ἀριστοτελικῆς φιλοσοφίας εὑρεῖν· ἐκ τούτου γὰρ καὶ τὸ σεμνὸν αὐτῆς θεασόμεθα. τέλος τοίνυν καὶ τῆς τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς φιλοσοφίας κατὰ μὲν τὸ ἦθος ἡ διὰ τῶν ἀρετῶν καὶ γὰρ οἶδεν αὐτὴν ἐπιστημονικῶς καὶ ἐσέφθη καὶ λαμπρᾷ τῇ φωνῇ ἀνεβόησεν “οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη”, κοινὸν δὲ ἀμφοῖν τέλος τὸ ἐπιβάλλον Β ἀνθρώπῳ ἡ τελεωτάτη εὐδαιμονία, πρὸς ἣν οὐδεμίαν ὑπερβολὴν οὐδενὶ τῶν ἄκρως φιλοσοφησάντων καταλέλοιπεν Ἀριστοτέλης, οὐδὲ ἄνθρωπον ἔτι καλεῖν ἀξιῶν, ἀλλὰ θεὸν τὸν εἰς ἐκείνην ἀναδραμόντα· τοιαῦτα γὰρ ἐν τοῖς τελευταίοις τῶν Νικομαχείων ἠθικῶν μεγαληγορεῖ. πρὸς δὲ τὸ τοιοῦτον ἄγει τέλος ἅπαντα τὰ τοῦ φιλοσόφου συγγράμματα, τὰ μὲν τὴν ἀποδεικτικὴν παρασκευάζοντα μέθοδον, τὰ δὲ τὰ ἤθη διὰ τῶν ἀρετῶν κοσμοῦντα, τὰ δὲ τὴν γνῶσιν διὰ τῶν φυσικῶν ἐπὶ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἀνάγοντα. Εἶδος δὲ τῆς Ἀριστοτελικῆς ἑρμηνεία τὸ κατὰ τε τὸν νοῦν καὶ τὴν λέξιν συνεστραμμένον καὶ νοερὸν καὶ γοργόν. ἢ γὰρ τὴν λύσιν εὐθὺς ἐπάγει τῇ ἀπορίᾳ ἢ πολλὰς ἐπισυνάπτων ἀπορίας μιᾷ λύσει καὶ ταύτῃ συντόμῳ διαλύει πάσας, οὐδαμοῦ δὲ ἐθέλει τῆς ἐναργείας ἐξίστασθαι. διττῆς δὲ οὔσης ἐναργείας εἰς πίστιν, τῆς μὲν ἀπὸ νοῦ, τῆς δὲ ἀπὸ αἰσθήσεως, τοῖς μετὰ αἰσθήσεως ζῶσιν διαλεγόμενος τὴν ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως προτιμᾷ· διὰ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸν αὐτοῦ ταῖς ἀποδείξεσιν ὑπάρχει, ὡς καὶ τὸν μὴ πειθόμενον διά τινας οὐκ εὐτυχεῖς προλήψεις ὅμως ἠναγκασμένον ἐπιστομίζεσθαι. πανταχοῦ δὲ ἐθέλει τῆς φύσεως μὴ ἐξίστασθαι, ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπὲρ τὴν φύσιν κατὰ τὴν πρὸς τὴν φύσιν θεωρεῖ σχέσιν, ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ἀνάπαλιν κατὰ τὸ Πυθαγόρειον ἔθος καὶ τὰ φυσικὰ ἐπισκέπτεται καθὸ τῶν ὑπὲρ φύσιν μετέχουσιν. οὐ μὴν οὐδὲ μύθοις οὐδὲ συμβολικοῖς αἰνίγμασιν, ὡς τῶν πρὸ αὐτοῦ τινες, Ἀριστοτέλης ἐχρήσατο, ἀλλ᾿ ἀντὶ παντὸς ἄλλου παραπετάσματος τὴν ἀσάφειαν προετίμησεν. 1 ἀγράφου συνεθισμοῦ] ἐγγράφου κατηχήσεως ἀλλ᾿ οὐ διὰ τὼν ἀριστοτέλους συνειθισμοῦ Ap παραδόσεων Ap 1.2 ἐγγράφως τε καὶ ἀγράφως Ap 2 καὶ τότε Ja e corr., K: καὶ τὸ J1LAp: εἶτα v 3 ἐκείνας e corr. Ja: ἐκείνους LAp: ἐκεῖνα Κν 4 τῆς περὶ JK: περὶ τῆς LAp v τῶν ὄντων JK v: τοῦ ὄντος Ap: ὄντος L post θεωρίας add. λόγους L 6 προβλημάτων v 8 τοῦ om. L διὰ supra J1 τῶν Jv: τὴν LKAp 9 παραδρομή Kv 10 ἐσέξθη JAp: ἐπέξθη K: ἐσεβάσθη Lv 11 οὐκ ἀγ. πολυκ.] Hom. B 204. Arist. Met. Λ 10 p. 1076a 4 13 κατέλιπεν Lv ὁ ἀριστοτέλης LKv βαλεῖν Ap 15 Νικομ. ἠθ.] Κ 7 p. 1177 b 26 sqq. τὸ om. v 17 τὰ ἤθη JaAp: ἤθη J1LKv 17. 18 τὰ δὲ τὴν—ἀνάγοντα om. L 19 δὲ τὸ κατὰ τῆς Αp τὸ supra J1 τε οm. K 20 συνεθραμμένον Ap 21 ἀπορίας, ς e corr. J συντόμω Kv: συντόμω || J: συντόμως LAp 22 θέλει L 24 τὴν scripsi: τὰς libri 25 καὶ om. Ap 26 προσλήψεις LAp ἀναγκαζόμένος (sic) in lin., ἠναγκασμένος supra Ap Ἐζήτει δὲ καὶ ταύτης τὴν αἰτίαν ὁ λόγος κατὰ τὸ ἕβδομον τῶν προβληθέντων 2r καὶ καλῶς εἰς αὐτὴν αὐτοφυῶς ἐμπέπτωκεν. τῶν γὰρ παλαιοτέρων νομιζόντων μὴ δεῖν καὶ τοῖς σκυτοτόμοις τὴν ἑαυτῶν σοφίαν προτιθέναι εἰς πάρεργον ἀντίληψιν διὰ τὴν προφαινομένην σαφήνειαν οἱ μὲν μύθοις, οἱ δὲ συμβόλοις αὐτὴν ἐπέκρυψαν ὡς τοῖς παραπετάσμασιν τὰ ἀπορρητότερα τῶν ἱερῶν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἀσάφειαν προετίμησεν, ἴσως μὲν καὶ τὴν Γ ἀόριστον τῶν μύθων καὶ τῶν συμβόλων τὰ τοιαῦτα), ἴσως δὲ καὶ γυμναστικωτέραν εἰς ἀγχίνοιαν ὑπολαμβάνων τὴν τοιαύτην ἀσάφειαν. ἔδρασεν δὲ ὅμως ὅπερ ἐβούλετο, τοῖς ῥᾳθύμοις οὐδὲ τὴν μυθικὴν ψυχαγωγίαν προτείνειν ἀξιῶν, ἀλλ᾿ οὕτως αὐτοὺς ἀποσκευαζόμενος, ὡς πάντων ἀσαφέστερος μαρτυρεῖσθαι. ὅτι γὰρ οὐκ ἀσθενείᾳ λόγου τὸ ἀσαφὲς αὐτοῦ τοῖς συγγράμμασιν ἐπεγένετο, ἴσασι μὲν καὶ οἱ μετρίως λόγῳ παρακολουθεῖν δυνάμενοι, ὅτι πολλὴν ἐμφαίνει λεκτικὴν δύναμιν ἡ Ἀριστοτέλους ἑρμηνεία, ὡς δι᾿ ὀλίγων πολλάκις συλλαβῶν παραδιδόναι, ὅσα οὐκ ἄν τις ἐν πολλαῖς περιόδοις ἐδίδαξεν· δῆλον δὲ καὶ ἐξ ὧν ἐν οἷς ἐβουλήθη σαφέστατα ἐδίδαξεν, ὡς ἐν τοῖς Μετεώροις καὶ τοῖς Τοπικοῖς καὶ ταῖς γνησίαις αὐτοῦ Πολιτείαις, ἅπερ διὰ τὸ κοινότερον τῶν θεωρημάτων σαφέστερον ἀπαγγεῖλαι σύνοιδεν. τὸ δὲ δύνασθαι σαφῶς εἰπεῖν δηλοῖ μάλιστα ὁ τῶν Ἐπιστολῶν αὐτοῦ χαρακτὴρ τὸν ἀνὰ χεῖρα διάλογον ὡς ἐπιστολαῖς προσήκει μετ᾿ εὐπερπείας ἐπιστολικὸν καὶ οὐδὲ ἐστίν τις τῶν συνεγωνσμένων Ἀριστοτέλει περὶ τὸν ἐπιστολικὸν χαρακτῆρα προσόμοιος. Τὸν δὲ ἄξιον τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων ἐξηγητὴν δεῖ μὴ πάντῃ τῆς ἐκείνου μεγαλονοίας ἀπολείπεσθαι. | δεῖ δὲ καὶ τῶν πανταχοῦ τῷ φιλοσόφῳ 2r Δ σόφῳ γεγραμμένων ἔμπειρον εἶναι καὶ τῆς Ἀριστοτελικῆς συνηθείας ἐπιστήμονα. δεῖ δὲ καὶ κρίσιν ἀδέκαστον ἔχειν, ὡς μηδὲ τὰ καλῶς λεγόμενα κακοσχόλως ἐκδεχόμενον ἀδόκιμα δεικνύναι μηδὲ εἴ τι δέοιτο ἐπιστάσεως, πάντῃ πάντως ἄπταιστον φιλονεικεῖν ἀποδεῖξαι, ὡς εἰς τὴν αἵρεσιν ἑαυτὸν ἐγγράψαντα τοῦ φιλοσόφου. δεῖ δὲ οἶμαι καὶ τῶν πρὸς Πλάτωνα λεγομένων αὐτῷ μὴ πρὸς τὴν λέξιν ἀποβλέποντα μόνον διαφωνίαν τῶν φιλοσόφων καταψηφίζεσθαι, ἀλλ᾿ εἰς τὸν νοῦν ἀφορῶντα τὴν ἐν τοῖς πλείστοις συμφωνίαν αὐτῶν ἀνιχνεύειν. Καὶ τὸν ἀκροατὴν δεῖν καλόν τε εἶναι καὶ σπουδαῖν ἱκανῶς καὶ προὔργου παντὸς ποιεῖσθαι τὴν ἐπὶ πολὺ τῶν Ἀριστοτελικῶν νοημάτων ἐξέτασιν καθ᾿ 2. 3 παλαιτέρων Ap 3 σκυτοτόμεις sic Ap: συντόμοις L 5 ἀπέκρυψαν Lv ὡς ἐν τοῖς παραπετάσμασι v: ὡς ἐν παραπετάσματι L 7 ἀόριστον] ἀσάφειαν v 8 ἐκδέχεσθαι JLAp (ἐκ- in ras. J): εἰσδέχ|||||||||ι K: εἰσδέχεσθαι v τὰ τοιαῦτα δύναται L 8. 9 γυμναστικώτερον, γυ in ras., μν supra L1 10 ὅμως om. L 11 αὐτὴν Αp ἀσαφέστερος, ερ in ras. J: ἀσαφέστατος K 12 γὰρ in lin., δὲ supra Ap1 13 ἴσασι μὲν om. L 14 διαλεκτικὴν L 15 πολλαῖς] πολλῖς L 16 δὲ om. L ἠβουλήθη L ὡς supra J1 17 γνησίως K 18 ἐπαγγεῖλαι K συνεῖδεν J2K 20 χεῖρας Lv ὡς JK: ὅς LApv 21 περὶ om. LAp 27 ἐνδεχόμενον Ap 28 εἰς om. L ἑαυτὴν K 29 τῶν] ὦν Κ- 32 ἀνιχνεύειν J2: ἰχνεύειν J1LKApv 33 δεῖν JLK: δεῖν Ap: δεῖ v καλόν J1: ἀγχίνουν supra J2 34 τὴν ἀριστοτελικῶν ἐπιπολὺ νοημάτων Κ αὑτόν γε καὶ μετὰ τῶν ὁμοίως φιλομαθῶν. φυλάττεσθαι δὲ χρὴ τὴν ἐριστικὴν 2v φλυαρίαν, εἰς ἣν πολλοὶ τῶν Ἀριστοτέλει συγγινομένων αποπίπτουσιν. τοῦ γὰρ φιλοσόφου τοῖς ἀνελέγκτοις τῆς ἐπιστήμης ὅροις τὰ πάντα ἀποδεικνύναι σπουδάζοντος οἱ περιττῶς σοφοὶ καὶ πρὸς τὰ ἐναγρῆ ἀντιλέγειν ἐθίζονται τὸ ὄμμα τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς ἀποτυφλοῦντες, πρὸς οὓς ἀρκεὶ τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους εἰπεῖν, ὅτι ἢ αἰσθήσεως ἢ κολάσεως δέονται· εἰ μὲν γάρ μὴ ἐφιστάνοντες φιλονε3ικοῦσιν, αἰσθήσεως· εἰ δὲ ἐφιστάνοντες μέν, ἐπὶ λόγων δὲ δυνάμει φιλοτιμοῦνται, κολάσεως. Δέκατον λοιπὸν ἦν τῶν προτεθέντων, πόσα χρὴ κεφάλαια καὶ τίνα τῶν Ἀριστοτέλους πραγματειῶν προδιαρθροῦσθαι. καὶ ἔστι ταῦτα ὁ σκοπός, τὸ χρήσιμον, ἡ τῆς ἐπιγραφῆς αἰτία, ἡ τάξις τῆς ἀναγνώσεως, εἰ γνήσιον τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον, ἡ εἰς τὰ κεφάλαια διαίρεσις· οὐκ ἄτοπον δὲ ἴσως ζητεῖν καὶ ὑπὸ ποῖον μέρος αὐτοῦ τῆς φιλοσοφίας ἀνάγεται. ὁ φὲν γὰρ σκοπὸς ὀρθῶς γωνσθεὶς ὁρίζει καὶ κατευθύνει τὴν διάνοιαν ἡμῶν, ἳνα μὴ ἐπ᾿ ἄλλα καὶ ἄλλα φετρώμεθα μάτηv, ἀλλὰ πρὸς αὐτὸν ὅπαντα ἀναφέρωμεν. τὸ δὲ χρήσιμον προφανὲν συντονωτέρους ἡμᾶς καὶ προθυμοτέρους ἐργάζεται. ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς, ὅταν σαφὴς οὖσα τυγχάνῃ, οὐκ ἐνοχλεῖ, καὶ E προσαφηνισθεῖσα δὲ βεβαιοῖ τὸν σκοπόν. καὶ τὸ γνήσιον δὲ, ὅπερ, ἐμοὶ δοκεῖ, πρὸ πάντων ἔδει τῶν ἄλλων βασανίζεσθαι, ἀναγκαίως προλαμβάνεται· πάσχομεν γάρ τι καὶ ὑπὸ τῆς τῶν προσώπων δόξης, καὶ οὐκ ἀτόπως, διὰ τὸ μὴ πάντῃ παρεσκευάσθαι πρὸς τὴν τοῦ ἀληθοῦς διάκρισιν, ἀλλ᾿ ἀγαπᾶν ἔν τισι τὸ τοῖς κρείττοσιν ἕπεσθαι. πολλὰ γὰρ ἐγράγη καὶ νόθα βιβλία κατ᾿ ἐκεῖνον μάλιστα τὸν χρόνον, ὅτε πολλοὶ τῶν βασιλέων περὶ τὰς βιβλιοθήκας σπουδάζοντες πολλοῦ χρυσίου τὰ ἀπεξενωμένα τῶν βιβλίων ὠνοῦντο. ἡ δὲ εἰς τὰ κεφάλαια τῶν βιβλίων διαίρεσις οἷον κατ᾿ ἄρθρα τέμνουσα μιμεῖται τὴν ἀνατομικὴν παρὰ τοῖς ἰατροῖς θεωρίαν· ὡς γὰρ ἐκείνη τὴν εἰς τὸ ὅλον τείνουσαν χρείαν ἑκάστου τῶν μορίων διὰ τῆς ἀνατομῆς εὑρίσκει καὶ γνῶσιν ἀκριβεστέραν τοῦ συνθέτου παρέχεται παραγυμνώσασα τὰ ἁπλᾶ, οὕτως καὶ αὕτη διελοῦσα τὸ ὅλον ὑπ᾿ ὄψιν μᾶλλον ἄγει, καὶ τὴν ἑκάστου παρίστησιν χρείαν πρὸς τὸν ὅλον σκοπόν. καὶ τὸ δεὶξαι δὲ ὑπὸ ποῖον ἀνάγεται μέρος τὴν τοῦ μέρους πρὸς τὸ ὅλον παρέχεται σύνταξιν. ιστέον δέ, ὅτι οὐκ ἀεὶ ταῦτα πάντα δεῖται θιαρθρώσεως· πολλάκις γὰρ τὸ χρήσιμον 1 ἑαυτόν Ap 3 ὅροις τῆς ἐπιστήμης Lv 5 τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους] Top. A 11 p. 105a4 sq. 6 μὲν om. Ap 6. 7 ἐφιστάνοντες (post μὴ) J1: ἐπιστάμενοι προ supra J2 9. 10 τῶν τοῦ ἀριστ. L 10 διαρθροῦσθαι Ja; διαρθροῦσθαι ceteri 11 αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς Kv 12 ἵσως om. Κ 13 ζητεῖν] αἰτεῖν v αὐτὰς K τῆς φιλοσοφίας αὐτοῦ Ap, sed corr. ἀνάγεσθαι K 14 ὀρθὸς γνωρισθεὶς K 15 πάντα K 16 προφνῶς v συντομωτέρους LAp ἐργάζηται K 17 οὐκ, κ in ras. J: οὔτε ceteri 17. 18 καὶ προσαφηνισθεῖσα δὲ J2: προσφωνηθεῖσα καὶ J1 et ceteri 18 ὅπερ, ὡς] ὥσπερ LAp μοι Ap 20 τι om. L ἀπὸ L 21 ἀλλ᾿ ἀγαπᾶν] ἀλλ᾿ γὰρ πᾶν Ap 23 ὅτι Kv 26 ἐκεῖνοι Ar 27 τείνουσαν Ap, in marg. b: τείνουσα JL, sed fort. corr. J: τέμνουσαν v: τέμνουσα K 28 παρέχεται τοῦ συνθέτου Ap 29 ὑπ᾿ ὄψιν] ὑφ᾿ ὅλον L ἄγει μᾶλλον Kv τῷ σκοπῷ συναναφαίνετα καὶ ἡ ἐπιγραφὴ παντὶ δήλη καθέστηκεν, ὡς ἡ 2v Περὶ ψθχῆς, καὶ τὸ γνήσιον οὐκ ἐπὶ πάντων δεῖται κατασκευῆς, ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ὦν ἔστιν τις ὅλως ἀντιλογίας ἀφορμή. Ἴδωμεν οὖν καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου βιβλίου τῶν προβληθέντων κεφαλαίων ἕκαστον. καὶ πρῶτον τίς ὁ σκοπὸς θεωρήσωμεν, ἐπειδὴ καὶ παρὰ τοῖς ἐλλογιμωτάτοις διαμφισβητούμενος φαίνεται. ὅτι μὲν γὰρ περὶ δέκα τινῶν ἁπλῶν ποιεῖται τὸν λόγον, ἅπερ γένη καλοῦσιν ὡς ὁλικώτατα, πρόδηλον. ταῦτα δὲ οἱ μὲν φωνὰς εἶναι λέγουσιν καὶ περὶ φωνῶν ἁπλῶν εἶναι τὸν σκοπόν φασι καὶ ὅτι μέρος ἐστὶ τῆς λογικῆς τὸ πρῶτον· ὡς οὖν τὸ περὶ Ζ τῶν προτάσεων βιβλίον περὶ φωνῶν ἐστι συνθέτων, ἀλλ᾿ οὐχὶ περὶ πραγμάτων, οὕτως καὶ τοῦτο περὶ τῶν μερῶν τῆς προτάσεως ὂν περὶ φωνῶν ἂν εἴη. ἔτι δὲ ἀρχόμενος τοῦ λόγου ὁ Ἀριστοτέλης “τῶν λεγομένων, φησί, τὰ μὲν κατὰ συμπλοκὴν, τὰ δὲ ἄνευ συμπλοκῆς λέγεται”, καὶ πάλιν “τῶν κατὰ μηδεμίαν συμπλοκὴν λεγομένων ἕκαστον ἤτοι οὐσίαν σημαίνει”, ὡς περὶ τῶν φωνῶν οὔσης τῆς προθέσεως τῶν σημαινουσῶν, καὶ μετὰ τὴν τῶν δέκα γενῶν ἀπαρίθμησιν “ἕκαστον, φησί, τῶν εἰρημένων αὐτὸ μὲν καθ᾿ αὑτὸ ἐν οὐδεμιᾷ καταφάσει λέγεται, τῇ δὲ πρὸς ἄλληλα τούτων συμπλοκῇ κατάφασις γίνεται·” ἡ γὰρ τῶν φωνῶν συμπλοκὴ γίνεται κατάφασις, ἀλλ᾿ οὐχὶ τῶν πραγμάτων. ἄλλοι δὲ τοῦτον μὲν οὐκ ἀποδέχονται τὸν σκοπόν· οὐ γὰρ φιλοσόφου τὸ περὶ φωνῶν θεωρεῖν, ἀλλὰ γραμματικοῦ μᾶλλον τά τε πάθη καὶ τοὺς σχηματισμοὺς καὶ παρασχηματισμοὺς αὐτῶν καὶ τὰς κυριότητας καὶ τὰς ἰδέας ἐπισκεπτομένου· περὶ δὲ τῶν ὄντων αὐτῶν τῶν ὑπὸ τῶν φωνῶν σημαινομένων εἶναι λέγουσι τὸν σκοπὸν καὶ ταῦτα εἶναι τὰ λεγόμενα. καὶ μάρτυρα καὶ οὗτοι τὸν Ἀριστοτέλη παρέχονται λέγοντα “τῶν ὄντων τὰ μὲν καθ᾿ ὑποκειμένου τινὸς λέγεται”, ὡς περὶ τῶν ὄντων οὔσης τῆς διαιρέσεως, καὶ πάλιν “οὐσία δέ ἐστιν ἡ κυριώτατα καὶ πρώτως καὶ μάλιστα λεγομένη”, ὥστε περὶ τῆς οὔσης οὐσίς καὶ τῶν ἄλλων τῶν ὄντων ὁ λόγος. ἀλλὰ καὶ τούτοις ἀντίκειται | τὸ τῆς λογικῆς 3r A πραγματείς μέρος εἶναι τὸ προκείμενον βιβλίον, περὶ δὲ τῶν ὄντων ᾗ ὄντα ἐστὶν τὴν μετὰ τὰ φυσικὰ καὶ ὅλως τὴν πρώτην πραγματεύσθαι φιλοσοφίαν. ἄλλοι δὲ οὔτε περὶ τῶν σημαινουσῶν φωνῶν οὔτε περὶ τῶν σημαινομένων πραγμάτων εἶναι λέγουσι τὸν σκοπόν, ἀλλὰ περὶ τῶν ἁπλῶν νοημάτων· εἰ 1 συναναφέρεται Αp 3 ὅλως in marg. suppl. J2 5 θεωρήσωμεν ex ὁρίσωμεν corr. J1: ὁρίσωμεν ceteri 9 a καὶ ὅτι incipit A 10 τῶν supra Ja: om. ceteri 11 τῶν om. L 12 δὲ καὶ ἀρχόμενος L φησί] 2 p. 1a16 13 λέγεται post συμπλοκὴν coll. Arist. πάλιν] 4 p. 1b25 16 φησί] 4 p. 2a4 17 αὑτὰ] ἐαυτὸ v καταφάσει ἢ ἀποφάσει λέγεται Α: κ. λ. ἢ ἀ. Arist. codd. excepto e: cf. p. 16, 23 17. 18 συμπλοκῆ τούτων Κv 18. 19 κατάφασις γίνεται v 19 οὐχὶ ἡ τῶν Kv, fort. recte 19. 20 τὸν σκοπὸν οὐ καταδέχονται Α 21 σχηματισμοὺς καὶ παρασχηματισμοὺς J: σχηματισμοὺς AL, sed καὶ παρασχηματισμοὺς in marg. add. L1: παρασχηματισμοὺς Α 25 λέγοντα] 2 p. 1a20 26 πάλιν] 5 p. 2a11 ἡ e καὶ corr. Ja: om. L κυριωτάτη Kv post κυριώτατά τδ add. A ut Arist. codd. fere omnes 27 οὔσης JA: om. LKv 30 σοφίαν K 32 εἰ] ἠ v (non b) γὰρ περὶ τῶν δέκα γενῶν ὁ λόγος ἐν τούτοις, ταῦτα δὲ ὕστερον καὶ ἐννοηματικά, 3r περὶ νοημάτων ἂν εἴη ὁ λόγος· ὅτι δὴ περὶ τῶν λεγομένων ἐστίν, σαφῶς εἶπεν ὁ Ἀριστοτέλης, τὰ δὲ λεγόμενα καὶ λεκτὰ τὰ νοήματά ἐστιν, ὡς καὶ τοῖς Στωικοῖς ἐδόκει. ἔδει δὲ τοὺτους ἐννοεῖν, ὅτι τὸ περὶ νοημάτων καθὸ νοήματα λέγειν οὐ λογικῆς, ἀλλὰ ἦς περὶ ψυχῆς ἐστιν πραγματείας. ἀλλὰ τούτων μὲν ἕκαστος ἀτελῶς ἀντελάβετο τοῦ σκοποῦ· διὸ καὶ πάντες τὸν Άριστοτέλη μαρτύρονται ὡς μερικῶς ἀληθεύοντες καὶ κατηγοροῦσιν ἀλλήλων εἰκότα καὶ αὐτοὶ πάλιν εὐθύνονται δικαίως. ἴδωμεν δὲ καὶ τοὺς τελεώτερον ἀντιλαμβανομένους, ὧν ἐν πρώτοις κατ᾿ ἐμήν ἐστιν γνώμην ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος, ἀρχὴν λέγων εἶναι τῆς λογικῆς πραγματείας τοῦτο τὸ βιβλίον, “ἐπειδὴ, φησίν, ὁ λόγος σημαίνει τῷ τὰ μόρια αὐτῷ τὰ πρῶτα σημαίωειν· τίνα δὲ ἐστιν τὰ ὑπὸ τῶν πρώτων καὶ ἁπλῶν μορίων τοῦ λόγου σημαινόμενα νοήματα βουλόμενος δηλῶσαι διαιρεῖ τὸ ὂν οὐκ εἰς τὰ καθ᾿ ἕικαστα (/απερίληπτα γὰρ ταῦτα καὶ ἄγνωστα διὰ τε τὸ πλῆθος καὶ τὴν παντοίαν μεταβολήν), ἀλλ᾿ εἰς τὰ ἀνωτάτω γένη τὰ δέκα ταῦτα, ἅπερ κατηγορίας ἐκάλεσεν,κ ὡςκ γενικώτατα καὶ αὐτὰ μὲν μηδενὶ ὐποκείμενα, κατηγορούμενα δὲ τῶν ἄλλων, ὥστε περὶ τῶν ἁπλῶν καὶ γενικωτάτων τοῦ λόγου μορίων εἶναι τὸν σκοπὸν τῶν τὰ απλᾶ πράγματα σημαινόντων καὶ τὰ περὶ τῶν ἁπλῶν πραγμάτων ἁπλᾶ νοήματα”. τῆς δὲ αὐτῆς ἐγένετο δόξης καὶ ὁ Αἰγαῖος Ἀλέξανδρος. ὁ δἐ Πορφύριος σκοπὸν εἶναι τοῦ βιβλίου φησὶν ἔν τε τῷ B πρὸς Γεδάλειον καὶ ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν περὶ τῶν κατηγορου μένων· αὗται δέ εἰσιν αἱ ἁπλαῖ φωναὶ αἱ σημαντικαὶ τῶν πραγμάντων, καθὸ σημαντικαὶ εἰσιν, ἀλλ᾿ οὑ καθὸ λέξεις ἁπλῶς. καθ[ο μὲν γὰρ λέξεις, ἄλλας εχουσι πραγματείας, ἂς ἐν τῷ Περὶ τῶν τοῦ λόγου στοιχείων ὅ τε Θεόφραστος ἀνακινεῖ καὶ οἱ περὶ αὐτὸν γεγραφότες οἷον πότερον ὄνομα καὶ ῥῆμα τοῦ λόγου στοισχεῖα ἢ καὶ ἄρθρα καὶ σύνδεσμοι καὶκ ἄλλα τινά (λέξεως δὲ καὶ ταῦτα μέρη, λόγου δὲ ὅνομα καὶ ῥῆμα), καὶ τις ἡ κυρία λέξις, τὶς δὲ ἡ μεταφορικήμ, καὶ τίνα τὰ πάθη αὐτῆς, οἶον τί ἀποκοπή, τί ἀφαίρεσις, τίνες αἱ ἁπλαῖ, τίνες αἱ σύνθετοι, τίνες οἱ ὑποσύνθετοι καὶ ὅσα τοιαῦτα, καὶ ὅσα περὶ ἰδεῶν εἴρηται, τί τὸ σαφὲς ἐν ταῖς λέξεσιν, τί τὸ μεγαλοπεπές, 1 ἐν τούτος ὁ λόγος v 2 δὴ JA: δὲ LKv ἐστὶν supra Ja 3 εἶπεν] 2 p. 1a16. 4 p. 1b25 τὰ νοήματα JaLKv: νοήματα J1A ἐστὶ in ras. A 4 ὅτι ἐστὶ τὸ Κ, τὸ supia Κ1 τὸ περὶ] τῶν περὶ τῶν L 5 τῆς] τοῖς A: om. L α 6 ἕκαστον K 7 ἀριστοτέλην LKA ἀληθεύοντες A 7. 8 ἀλλήλων τὰ εἰκότα LA 8 τελεωτέρους A 10 εἶναι λέγων LAv 11 σημαίνει JK, in marg. b: συμβαίνιε LAv αὐτοῦ in marg. b τὰ alt. supra Ja: om. K 12 τίνα] τί L δὲ supra Ja: e corr. L1: om. A καὶ supra Κ1 σημαινόμενα τοῦ λόγου A 13 ante νοήματα ὅτι add. Kv post νοήματά τε add. JLAv, eras. J 15 γένη τὰ δέκα] δέκα γένη A 17 γενικωρτά|||| K sic (scripserat (scripserat γενικώτα . . ) 18 πράγματα JKv, in marg. L1, supra A1: νοήματα LA in lin. 20. 21 — Γεδάλειον supra L1 21 γεδάλιον, ε in ras. L: γαιδάλιον JK ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν] p. 58,3 stjq. Busse 24 περὶ τῶν τοῦ λόγου στοιχείων JLKA: περὶ τοῦ λόγου στοιχείω v 24. 25 Θεόφραστος] cf. Rabe De Theophr. libr. Π. λέξ. p. 6 25 αὐτῶν JKA 26 τὰ ante tou add. A ἢ supra Ja 28 τίνα, α in ras. A Td om. A 29 αἱ (ante ἁπλαῖ) om. L τί τὸ ἡδὺ καὶ πιθανόν· καθὸ μέντοι σημαντική ἐστιν ἡ λέξις, κατὰ τὰ γὲνη 3r τῶν ὄντων ἀφορίζεται. καὶ ἡ μὲν λέξις κατηγορία λέγεται ὡς κατὰ τοῦ πράγματος ἀγορευομένη, τὸ δὲ πεᾶγμα κατηγόρημα. τῆς οὖν κατηγορίας ἤτοι πράγματος ὄντος μετὰ τῆς σημαινούσης αὐτὸ λέξεως ἢ τῆς σημαντικῆς λέξεως, καθόσον ἐστὶν σημαντική, ἑκατέρως ἔχεται καὶ τῶν πραγμάτων ἡ κατηγορία. ἀπείρων δὲ ὄντων τῶν κατὰ μέρος καὶ ἀκαταλήπτων, εἰς δέκα γένη τὰ ἄπειρα ἀνηγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης, τὰς μὲν οὐσίας πάσας εἰς μίαν συνελὼν τὴν ἀνωτάτω οὐσίαν, ἧς ἐστι καὶ λέξις σημαντικὴ αὐτὴ ἡ οὐσία σύμβολον οὖσα τῆς ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας, εἴτε ὑποστάσεως οὔσης εἴτε ἄχρι ἐπινοίας ὑφεστώσης· οὐδὲν γὰρ τοῦτο τῇ κατηγορίᾳ διενήνοχεν· οὐ γὰρ καθὸ ἐν ὑποστάσει ἐστὶ τὰ πράγματα δηλοῦται ὑπὸ τῆς κατηγορίας, ἀλλὰ καθὸ ἀπινοεῖται ἤτοι ὄντα ἢ ὡς ὄντα. ὁμοίως δὲ καὶ τῶν καθ᾿ ἕκαστα ποσῶν ἐπὶ τὸ γενικώτατον ποσὸν ἀναγομένων ἄλλη γίνεται κατηγορία, ἡ ἀνωτάτω λέξις τοῦ ποσοῦ, κατὰ τοῦ ἀνωτάτω πράγματος ἀγορευομένη. οὕτως δὲ καὶ τὸ ποιόν. ἕτερον δέ τι γένος ἐστὶν τὸ πρὸς τι, ὑφ᾿ ὃ πάντα ἀνάγεται τὰ πρὸς ἄλλο τί πως ἔχοντα, καὶ κατηγορία ἄλλη τῆς πρὸς τι Γ λέξεως, ὑφ᾿ ἣν τὸ διπλάσιον τὸ ἣμισυ, δοῦλος δεσπότης, πατὴρ υἱὸς καὶ 41 τὰ τοιαῦτα. τὸ δὲ καθῆσθαι καὶ ἑσταναι καὶ κατακεῖσθαι ἄλλο γένος ποιεῖ τὸ κεῖσθαι. τὸ δὲ ἠμφιέσθαι καὶ ὡπλίσθαι ὑπὸ τὸ ἔχειν ἀνάγεται, τὸ δὲ ἐν Λυκείῳ καὶ ἐν Ἀκαδημίᾳ ὑφ᾿ ἓν γένος τὸ ποῦ. καὶ τὸ ποτὲ γένος ἐστὶν ἄλλο περιέχον τὰ τοῦ χρόνου εἴδη καὶ μέρη. τὸ δὲ τέμνειν καὶ καίειν εἰς τὸ ποιεῖν, ὥσπερ τὸ τέμνεσθαι καὶ καίεσθαι εἰς τὸ πάσχειν. προστίθησιν δὲ καὶ τὰ τοῦ Βοήθου ὁ Πορφύριος πολλῆς ἀγχινοίας γέμοντα καὶ εἰς τὸ αὐτὸ τείνοντα τοῖς εἰρημένοις. λέγει γὰρ καὶ ἐκεῖνος, ὅτι κατὰ μὲν τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα ἡ διαίρεσις εἰς τὰ τοῦ λόγου γίνεται στοιχεῖα, κατὰ δὲ τὰς κατηγορίας ἡ διαίρεσις γίνεται, καθὸ σχέσιν ἔχουσιν αἱ λέξεις πρὸς τὰ ὄντα, σημαντικαὶ τούτων οὖσαι. “διό, φησίν, οἱ σύνδεσμοι ἐν μὲν τῇ λέξει εὑρίσκονται, τῶν δὲ κατηγοριῶν ἐκπίπτουσιν· οὐδὲν γὰρ τῶν ὄντων δηλοῦσιν, οὔτε οὐσίαν οὔτε ποιὸν οὔτε ἄλλο τι τοιοῦτον”. δῆλον οὖν τῶν εἰρημένων, ὅτι οὔτε περὶ φωνῶν ψιλῶν οὔτε περὶ αὐτῶν τῶν ὄντων ᾗ ὄντα ἐστὶν οὔτε περὶ τῶν νοημάτων μόνων οἱ ἄνδρες οὖτοι τὸν σκοπὸν ἀφορίζονται, ἀλλὰ περὶ φωνῶν μὲν ἁπλῶν καὶ λέξεων, διότι λογικῆς ἐστι πραγματείας προοίμιον, καθὸ δὲ σημαντικαὶ τῶν ὄντων εἰσὶ τῶν πρώτων καὶ ἁπλῶν, ἀλλ᾿ οὐ καθὸ παρασχηματίζονται ἢ συσχηματίζονται ἢ πάθη τοιάδε ἀναδέχονται καὶ ἰδέας ἔχου|σι τοιάσδε, ἅπερ ἡ περὶ 3v Δ 5 ἑκατέρως J e corr., LA: ἑκατέρων Kv καὶ τῶν λέξεων καὶ τῶν πραγμάτων v 6 ἀπεριλήπτων v 8 συντελῶν Α αὕτη Av 9 τῆς in ras. L: τοῖς Α 11 εἰσὶ Κ 13 τὸ supra Ja ἀγομένων L 14 ἀνωτάτω (post τοῦ) LAv: ἀνωτάτου JK ἀ||||||γορευομένη Ja ἀπαρορευομένη L 15 ἐφ᾿ L 17 καὶ (ante τὰ) supra L1 18 ἑστάναι καὶ καθῆσθαι καὶ ἀνακεῖσθαι Α ποιεῖ γένος Av 20 λυκίω Κ καὶ om. K ἀκαδημίω L 21 καὶ (post τέμνειν) om. L 22 καὶ (post τέμνεσθαι) om. A 26 γίνεται ἡ διαίρεσις Κ 30 ὅτι supra K1 31 νοημάτων] ῥημάτων Κ μόνων Jv: μόνον LKA, sed corr. A 33,34 σημαντικαὶ εἰσὶ τῶν ὄντων πρώτων L τῶν λέξεων ὡς λέξεων ἐπίσκεψις πολυπραγμονεῖ. δῆλον δὲ ὅτι, εἰ περὶ 3v τῶν λέξεων, καθὸ σημαίνουσιν, ἀνάγκη καὶ τὰ πράγματα συν ηρτῆσθαι τὰ σημαινόμενα καὶ τὰ νοήματα τὰ κατὰ τὰς σημασίας γινόμενα. διὸ καὶ τί σημαίνει ἑκάστη λέξις ἀναδιδάσκει καὶ τὰ πράγματα καθ᾿ Ἱκάστην κατηγορίαν διορίζεται καὶ τῇ διαιρέσει τῇ αὐτῇ χρῆται καὶ ἐνταῦθα, ὅπου περὶ τῶν σημαντικῶν λέξεών ἐστιν προηγουμένως ὁ σκοπός, καὶ ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικά, ὅπου περὶ τῶν ὄντων ᾗ ὄντα διδάσκει· παραπλησίως δὲ καὶ ἐν τοῖς λογικοῖς, οἷον ἐν τοῖς Τοπικοῖς, καὶ ἐν τοῖς Νικομαχείοις ἠθικοῖς καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις πραγματείαις τῇ εἰς τὰ δέκα ταύτῃ χρῆται διαιρέσει τῶν πρώτων γενῶν, ὡς πανταχοῦ μὲν τῆς αὐτῆς ὂὔσης διαιρέσεως, ἀλλ᾿ ἐνταῦθα μὲν οἰκείως τῇ λογικῇ πραγματείᾳ κατὰ τὰς σημαντικὰς λέξεις λαμβανομένης, ἀλλαχοῦ δὲ οἰκείως τῇ περὶ τῶν ὄντων θεωρίᾳ κατὰ τὴν τῶν ὄντων ὑπόστασιν, οὔτε τῶν σημαvτικῶv λέξεων πάντῃ κεχωρισμένων της τῶν οντων φυσεως οὐτε τῶν οντων απηρτημενων τῶν σημαινειν αὐτα πεφυκότων ὀνομάτων, ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν νοημάτων ἔξω τῆς ἀμφοῖν ὄντων φύσεως· ἓν γὰρ ὄντα πρότερον τὰ τρία ταῦτα διεκρίθησαν ὕστερον. ὁ μὲν γὰρ νοῦς αὐτὰ τὰ πράγματα ὢv καὶ αὐτὴ ἡ νόησις ταὐτὸν ἔχει τά τε ὄντα καὶ τὰ τῶν ὄντων νοήματα διὰ τὴν ἀδιάκριτον ἕνωσιν, καὶ φωνῆς ἐκεῖ οὐδὲν χρεία· ψυχὴ δὲ πρὸς μὲν νοῦν ἐστραμμένη τὰ αὐτὰ δευτέρως ἔχει, ὅτε καὶ γεννητικούς, ἀλλ᾿ οὐ γνωστικοὺς μόνον ἔχει τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους, ἀποστᾶσα δὲ ἐκεῖθεν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους τῶν ὄντων χωρίσασα καὶ διὰ τοῦτο εἰκόνας αὐτοὺς ἀντὶ τῶν πρωτοτύπων ποιήσασα διέστησεν ἀπὸ τῶν πραγμάτων τὴν νόησιν, καὶ τοσύτῳ μᾶλλον, ὅσῳ καὶ τῆς πρὸς τὸν νοῦν ὁμοιότητος ἀπέστη, καὶ λοιπὸν ἀγαπᾷ σύμφωνα τοῖς πράγμασιν προβάλλεσθαι τὰ νοήματα. πεσοῦσα δὲ εἰς γένεσιν καὶ λήθης ἀναπλησθεῖσα ἐδεήθη μὲν ὄψεως, ἐδεήθη δὲ ἀκοῆς πρὸς ἀνάμνησιν· δεῖται γὰρ τοῦ ἤδη E τεθεαμένου τὴν ἀλήθειαν διὰ φωνῆς ἀπὸ τῆς ἐννοίας προφερομένης κινοῦντος 21 καὶ τὴν ἐν αὐτῇ τέως ἀπεψυγμένην ἔννοιαν· καὶ οὕτως ἡ τῆς φωνῆς ἐγένετο χρεία προσεχῶς μὲν τοῖς νοήμασιν ἐξομοιοῦσθαι σπευδούσης, δι᾿ ἐκείνων δὲ καὶ τοῖς πράγμασιν ἐφαρμοττούσης καὶ συμφυομένης πρὸς αὐτά, ἵνα μὴ μάτηρ αἱ φωναὶ λέγοιντο ὥσπερ ἡ βλίτυρι, ἀλλὰ κινοῖεν ἐν τῷ ἀκούοντι τὰς ὁμοίας ταῖς κινητικαῖς νοήσεσιν. ἀπὸ γὰρ νοήσεων προϊοῦσαι 1 ὅτι om. L εἰ JA: ἡ LKv 2 καθὸ ex καθὼς corr. Ja συνηρτῆσθαι JKA 1 v: συντηρεῖσθαι L, A2 in marg. 3 γενόμενα v 6 προηγούμενος A 6. 7 Μετὰ τὰ φυσ.] velut Δ 7 p. 1017a24, sed cf. Bonitzii Ind. p. 378 a 50 sqq. 7 post ὄντα ἐστὶ add. v, εἰσὶ LA2 δὲ om. LA 8 Τοπικοῖς] A 9 p. 103 b 22 sq. Νικομ. ἠθ.] A 4 p. 1096 a 24 sqq. 9 ἄλλαις πραγμ.] cf. Bonitz. l. Ι. τὰ om. Kv ταῦτα κέχρηται L 10 πρώτων JKA 1 v: πρώτων δέκα L: ϊ πρώτων A2 12 post δὲ τί add. K οἰκείως] ABBREVως K 16 ὕστερον διεκρίθησαν A 17 ὢν J: ὧν LKAv τὸ ante ταὐτὸν add. A 18 evouate K 19 ἐκεῖ οὐδὲν JK: οὐδὲν ἐκεῖ LAv 20 γενητικοὺς JA ἀλλ᾿ οὐ] καὶ L 23 τοσοῦτον v 25 εἰς τὴν γένεσιν L 26 μὲν — ἐδεήθη δὲ om. L 27 τὴν ἀλήθειαν JLA: τῆς ἀληθείας Kv προσφεφομένης LKv 28 ἀπεψυγμένην τέως A 31 ἡ] ὁ K βλίτυρι v, e βλήτιρι corr. A: βλήτυρι JLK ἐν om Lv 32 γρ ὁμοίας in mg. Ja: ἐννοίας J in lin. et ceteri omnes νοήσεις καὶ αὐταὶ κινοῦσι προσεχῶς καὶ συνάπτουσι τὰς τοῦ μανθάνοντος 3v ταῖς τοῦ διδάσκοντος, μεσότητες ἀμφοῖν γινόμεναι. αἱ δὲ νοήσεις οἰκείως κινηθεῖσαι ἐφαρμόττουσι τοῖς πράγμασιν, καὶ οὕτως γίνεται ἡ τῶν ὄντων γνῶσις καὶ ὁ αὐτοφυὴς ἔρως τῆς ψυχῆς ἀποπίμπλαται. καὶ ἔστιν ἡ φωνὴ πέρας τῆς ψυχικῆς ἐνεργείας, τῶν δὲ περάτων ἐστὶν τὸ ἐπιστρέιν εἰς τὰς ἀρχά· διὸ καὶ ἡ φωνὴ τὰς ἀποστάσας ἀπὸ νοῦ καὶ τῶν ὄντων ψυχὰς καὶ διακριθείσας ἀλλήλων συνάγει τε εἰς ὁμόνοιαν καὶ τοῖς πράγμασιν συναρμόζειν ποιεῖ καὶ πρὸς νοῦν ἀναπέμπει καὶ παρασκευάζει μὴ μόνον ἀφώνους ἐθέλειν εἶναι, ἀλλὰ μηδὲ ἐννοίας τῶν πραγμάτων ἑτέρας ἔχειν. 10 οὕτως οὖν τὰ ἡμωμένως ἐν τῷ νῷ προειλημμένα ἐμέρισεν ἡ ψυχή, μετὰ μέντοι τοῦ φυλάξαι καὶ ἐν τῇ διαιρέσει τὴν ἀλληλουχίαν. ἔστιν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων δῆλον, ὅτι ἐστὶν μὲν ὁ σκοπὸς οἰκεῖος τῇ λογικῇ πραγματείᾳ περὶ τῶν ἁπλῶν καὶ πρώτων καὶ γενικῶν φωνῶν, καθὸ σημαντικαὶ τῶν ὄντων εἰσίν, συνδιδάσκεται δὲ πάντως καὶ τὰ σημαινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν πράγματα 15 καὶ τὰ νοήματα, καθὸ σημαίνεται τὰ πράγματα ὑπὸ τῶν φωνῶν. καὶ ταῦτα καὶ τοῖς Ἀλεξάνδροις καὶ Ἑρμίνῳ καὶ Βοήθῳ καὶ Πορφυρίῳ δοκεῖ καὶ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος ἐπιχηφίζει καὶ Συριανὸς σαφηνίζει καὶ οἱ ἡμέτεροι διδάσκαλοι ἀποδέχονται. ἀλλ᾿ ἐπεὶ δέδεικται περὶ φωνῶν ὁ σκοπός, τῶν δὲ φωνῶν αἱ μέν εἰσιν ἁπλαῖ, αἱ δὲ σύνθετοι, περὶ τῶν ἁπλῶν ἐστι φωνῶν τῶν πρώτων καὶ τὰ πρῶτα καὶ γενικώτατα τῶν ὄντων σημαινουσῶν διὰ μέσων τῶν ἁπλῶν καὶ πρώτων νοημάτων. τὰ δὲ ἁπλᾶ εἰς δεκάδα συνήγαγον οἱ Πυθαγόρειοι, ὡς Ἀρχύτας, ᾧ καὶ Πλάτων συγγέγονεν, ὡς ἐν Z τῷ Περὶ τῶν καθόλου λόγων ἐδίδαξεν βιβλίῳ, ᾧ καὶ Ἀριστοτέληςκολούθησεν 41 καὶ μέχρι τῶν ὀνομάτων, κατὰ τοσοῦτον μόνον, ὡς δοκεῖ τισι, παραλλάξας, καθόσον τὸ ἓν αὐτὸς οὐ προσλογίζεται τὸ τῶν δέκα περικτικὸν καὶ τὸ κατὰ φύσιν τῶν ὀνμάτων ἀπογινώσκει. Χρήσιμος δὲ ἡ τούτων διδασκαλία πρός τε τῆν τῆς ὅλης φιλοσοφίας καὶ πρὸς τὴν τῆς λογικῆς πραγματείας εἰσαγωγήν. δῆλον γὰρ ὅτι τὰ ἁπλᾶ πρὸς στοιχείωσίν ἐστιν ἐπιτήδεια. διὸ καὶ ὁ γεωμέτρης ἀπὸ τῶν ἁπλουστέρων ἀρχόμενος περὶ τριγώνων πρώτων καὶ τετραγώνων ἐφεξῆς 1 νοήσεις, νο in ras. J αὐταὶ JK: αὖται LAv 2 ταῖς (ante τοῦ) ex τὰς corr. A 4 ἀποπίπλαται LA ἡ om. A 8 ποιεῖν L παρεσκευάζει b 10 ἡνωμένα L 12 ὅτι om. L 15 καθὸ Α: καὶ θὸ sic L: καὶ καθὸ JKv 15. 16 καὶ ταῦτα καὶ JL: καὶ ταῦτα Kv: ταῦτα δὲ καὶ Α 16 τοῖς ἀλεξάνδροις (et Aegaeo et Aphrodisiensi) JL1: τοῖς περὶ ἀλεξάνδρω L4A: τοῖς περὶ ἀλέξανδρον Kv ἑρμῖνον Kv βοηθὸν Kv πορφύριον Kv post πορφυίω εἶναι add. Α 17 καὶ ὁ συριανὸς Α οἱ ἡμέτ. διδ. ef. Ammon. p. 9,17B. 19 post φωνῶν alt. ὁ κοπὸς (sie) add. L, ὁ σκοπὸς Α2 20 καὶ τὰ] τῶν τὰ Α 21 δεκάδα e δέκα corr. Ja: δέκα ceteri 22 πυθαγορικοὶ L πλάττων Κ συγγέγωνεν (sic), γ primum in ras. J alt. ὡς om. A 23 λόγων om. A 25 παραλάξας L ἓν] ὄν e corr. A προλογίζεται v περιεκτικὸν ex — κῶν corr. J 26 pro ·ν· ·ν· ·ν· ἀπογινώσκει lac. 7 litt. L 27 τὴν om. A τῆς ὅλης φιλοσφίας J 29 τελείωσιν L 30 πρώτων Jv: πρῶτον LKAb 30. 14,1 τετραγώνων τότε ἐφεξῆς διδάσκει περὶ πενταγώνων καὶ πολυγώνων Α 30 ἐφεξῆς] ἐξ ἧς K διδάσκει καὶ τότε περὶ πενταγώνων καὶ τῶν ἐφεξῆς πολυγώνων, καὶ οἱ 3v περὶ τοῦ ἀριθμοῦ ἐσπουδακότες τί ἄρτιον καὶ τί περιττὸν καὶ οὕτως τί ἀρτιοπέρισσον ἢ περισσάρτιον. πρὸς δὲ τὴν λογικὴν πραγματείαν ὅτι χρήσιμος ἡ ἀπὸ τῶν ἁπλουστάτων λέξεων ἀρχή, φανερὸν ἐντεῦθεν. ἡ θεωρία καὶ ἡ πρᾶξις ἀνάπαλιν ὁδεύουσιν· καὶ γὰρ ἡ μὲν θεωρία ἀπὸ τοῦ τέλους ἀρξαμένη ὁδῷ πρόεισιν ἐπὶ τὴν ἀρχήν, ἡ δὲ πρᾶξις ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἐπὶ τὸ τέλος ὁδεύει, ὡς ἐπὶ οἰκίας· ἡ μὲν γὰρ θεωρία αὐτῆς τὴν χρείαν εὐθὺς ἐννοεῖ, δι᾿ ἥν ἐστιν οἰκία, ὅτι διὰ σκέπην ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καύματος, καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ τέλους καὶ ὅπως ἂν τοῦτο περιγένοιτο θεωρῶν εὑρίσκει ὅτι σκέπην ἄνευ τοίχων ἐπικεῖσθαι ἀδύνατον, τοὺς δὲ τοίχους ἄνευ θεμελίων οὐχ οἷόν τε ἱδρῦσθαι, ἀλλ᾿ οὐδὲ τούτους καταβληθῆναι πρὸ τοῦ τὴν | γῆν ὀρυχθῆναι, καὶ ἐνταῦθα κατέληξεν, ὅθεν ἡ πρᾶξις 4r A ἀρξαμένη πρῶτον μὲν ὀρύττει τὴν γῆν, εἶτα τοῦ θεμελίους καταβάλλεται καὶ τούτοις ἐποικοδομεῖ τοὺς τοίχους καὶ τελευταίαν τὴν ὀροφὴν ἐπιτίθησιν. κἀνταῦθα τούνυν μοι τὸ ὅμοιον παραφύλαττε· ὡς γὰρ τῆς οἰκίας δεόμεθα κωλυούσης τὴν ἀπ’ ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καύματος γινομένην φθοράν, οὕτω καὶ τῆς ἀποδείξεως δεόμεθα κωλυούσης τήν τε ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἐν τῇ θεωρίᾳ καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ κακοῦ ἐν τῇ πράξει κυρίως ἂν καλουμένην φθοράν. καὶ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῆς θεωρίας ἀντίκειται τῷ ἀληθεῖ τὸ ψεῦδος, οὕτω καὶ ἐν τῇ πρακτικῇ φιλοσοφία̣ ἀντίκειται τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν, καὶ δεόμεθά τινος ὀργάνου τοῦ διακρίνοντος αὐτά, ἵνα μὴ τοῖς ψεύδεσιν ἀντὶ τῶν ἀληθῶν καὶ τοῖς κακοῖς ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν περιπίπτωμεν. τοῦτο τέ ἐστιν ἡ ἀπόδειξις, τὸ κριτήριον ἑκάστου τὸ μὴ συγχωροῦν διά τι ἀμυδρὸν ἴσως ἴχνος τοῦ ἀληθοῦς ἢ τοῦ ἀγαθοῦ ἀπατᾶν, ἀλλὰ γυμνοῦν πάντα καὶ βασανίζον. ὥσπερ οὖν τὴν οἰκίαν ὅπως ἂν γένοιτο σκοποῦντες ἐπὶ τὴν ὄρυξιν τῆς γῆς καταλήγομεν, οὕτως καὶ τῆς ἀποδείξεως τὴv γένεσιν σκοποῦντες, ἐπειδὴ ἡ ἀπόδειξις λέγει, τί τίνι ὑπάρχει καὶ τί τίνι οὐχ ὑπάρχει, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν προστιθεῖσα, διὰ τί ὑπάρχει ἢ οὐχ ὑπάρχει, δῆλον ὅτι οὐκ ἔστιν ἁπλοῦς λόγος, ἀλλὰ συλλογὴ πλειόνων τοῦ τε ὑπάρχοντος καὶ ᾧ ὑπάρχει καὶ τῆς αἰτίας εἰς δύο τοὐλάχιστον προτάσεις συναγομένων. ὁ γὰρ δεικνὺς ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατος διὰ μέσου τοῦ αὐτοκινήτου λέγει οὕτως· ἡ ψυχὴ αὐτοκίνητος, τὸ αὐτοκίνητον ἀθάνατον· καὶ οὕτως ἐπάγει τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατος. συλλογισμὸς οὖν ἀποδεικτικός ἐστιν ἡ ἀπόδειξις. πῶς δὲ ἂν μάθοιμεν τὸv ἀποδεικτικὸν συλλογισμὸν μὴ τὸv 1 ἐφεξῆς] ἑξῆς K 3 ἀρτιοπ;ριττον Av ἢ JLA : xal τί Kv 4 ἀπὸ om. Kv φανερὸν] δῆλον A 7 οἰκείας A 8 post ἐστιν ἡ add. v 9 καυμάτων A ἀρξαμένη, η ex ος ut vid. corr. A, sed vereor ne Simpl. ipse neglegentius dixerit (cf. θεωρῶν), nisi forte scribendum ἀρξάμενός <τις> 11 ἱδρύσασθαι A 13 μὲν om. A ὀρύττειν A 14 τούτοις KA (οις in ras. A) v: τούτους JL τοὺς τοίχους, οὺς et ους in ras. A 16 γενομένην Α 18 ἂν om. A 19 ἐπὶ om. L 21 τοῦ om. L ψεύδεσιν LAv (cf. Ι. 19): ψευδέσιν JK 23 ἡ supra L1 τι A: τί J1: τὸ Ja LKv 25 τῆς οἰκίας L 26 καταλήγομεν, ήγο in ras. J: καταλήγωμεν v 27 ante ἡ καὶ interposuit A2 καὶ — ὑπάρχει om. in mg. suppl. Ja (άρχει nunc resectum) 28 οὐχ ὑπάρχων A 80 ὧ KAv: Ὧ ex ὡς corr. J: ὡς L εἰς om. A προτάσεις τοὐλάχιστον v συναγομένης Kv 32 αὐτοκίνητον (post ψυχὴ) JK ἁπλῶς συλλογισμὸν προμαθόντες; οὐδὲ γὰρ γράφειν τόνδε τὸν τύπον ἢ τόνδε 4r δυνησόμεθα μὴ ἁπλῶς γράφειν μαθόντες. τὸν δὲ ἁπλῶς συλλογισμὸν πῶς ἔστιν μαθεῖν, εἰ μὴ τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν μάθοιμεν; αὗται δέ εἰσιν αἱ προτάσεις. B ἀλλὰ καὶ αὗται ἐξ ὀνομάτων εἰσὶ καὶ ῥγμάτων, τῶν μὲν ὑποκειμένων, 21 τῶν δὲ κατηγορουμένων. δεῖ οὖν καὶ τῆς τούτων γνώσεως. καὶ οὐδὲ μέχρι τούτων ἔχει τέλος ἡ ἀνάλυσις· προηγεῖται γὰρ καὶ τούτων ἡ τῶν ἁπλῶν φωνῶν θεωρία, καθ᾿ ἣν πάντα ὀνόματά ἐστιv, διότι ἡ πρώτη θέσις τῶν φωνῶν ὡς ονομάτων ἐστίν· δεηθέντες γὰρ οἱ ἄνθρωποι σημαίνειν ἀλλήλοις τὰ πράγματα διὰ τὸ τῆς κοινῆς ἀποστῆναι νοήσεως ἔθεντο τῷδε μὲν ὄνομα σῶμα, τῷδε δὲ δεξιόν, καὶ ἄλλῳ ποιεῖν ἢ πάσχειν, οὔπω διαφορᾶς οὔσης, καθ᾿ ἣν τὰ μὲν ὑπόκειται, τὰ δὲ κατηγορεπῖται καὶ τὰ μὲν προσσημαίνει χρόνον, τὰ δὲ οὔ. προηγεῖται οὖν ἡ τῶν ἁπλῶν φωνῶν θεωρίαν, καὶ ἀπὸ ταύτης ἀρκτέον τῷ τὴν απόδειξιν δημιουργοῦντι. εἰκότως οὖν ἀπὸ τῶν Κατηγοριῶν ἀρχόμεθα, ἐπειδὴ δι᾿ αὐτῶν εἴς τε τὸν σημαντικὸν λόγον καὶ εἰς τὰ σημαινόμενα πράγματα εἰσαγόμεθα ἀπò ἁπλουστέρων ἐπὶ συνθετώτερα. μετὰ γὰρ τὰς ἁπλᾶς φωνὰς τί ὄνομα καὶ τί ῥῆμα μανθάνομεν, ἔπειτα τί κατάφασις καὶ τί ἀπόφασις καὶ τίνες αἱ τούτων διαφοραί, ἅπερ ἐν τῷ Περὶ ἑρμηνείας διδασκόμεθα, εἶτα τί ὅρος καὶ τί πρότασις καὶ συλλογισμὸς καὶ τίνα τὰ τῶν συλλογισμῶν εἴδη καὶ πόσα καθ᾿ ἕκαστον σχήματα καὶ καθ᾿ ἕκαστον σχῆμα πόσοι γίνονται τρόποι, ἅπερ διὰ τῶν Προτέρων ἀναλυτικῶν διδασκόμεθα· καὶ οὕτως εἰς τὴν ἀποδεικτικὴν ἐρχόμεθα πραγματείαν, ἣν Ὑστέρων ἀναλυτικῶν ὁ᾿ Ἀριστοτέλης ἐπέγραψεν. εἰκότως οὖν ἀπὸ τοῦ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίου καὶ τῆς λογικῆς πραγματείας καὶ τῆς ὅλης ἀρχόμεθα φιλοσοφίας, καὶ ἔχομεν ἐκ τῶν εἰρημένων καὶ τὴν τάξιν τῆς ἀναγνώσεως τοῦ προκειμένου βιβλίου παραδιδομένην. Ἀλλὰ καὶ τίς ἡ τῆς ἐπιγραφῆς αἰτία ζητεῖν ἄξιον, πρῶτον δέ, κατὰ πόσους ἐπιγέγραπται τρόπους, καὶ τίς τῶν ἐπιγραφῶν ἡ δοκιμωτέρα. καὶ γὰρ οἱ μὲν Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπέγραψαν τὸ βιβλίον, οἱ δὲ Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος, ἄλλοι δὲ Περὶ τῶν δέκα γενῶν, ἄλλοι δὲ Κατηγορίαι δέκα, ἄλλοι δὲ Κατηγορίαι, ὥσπερ καὶ νῦν ἔτι φέρεται. ἀλλ᾿ οἱ μὲν Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπιγράψαντες Γ καὶ ταύτην τῷ βιβλίῳ τὴν τάξιν ἀποδιδόντες ἄτοποι· οὐ γὰρ 41 τῶν τοπικῶν προηγεῖται μόνων, ἀλλ᾿ ἐν μὲν τοῖς λογικοῖς τῆς τε συλλογιστικῆς ἤτοι ἀναλυτικῆς πάσης θεωρίας καὶ τῆς περὶ προτάσεων, ἣν Περὶ ἑρμηνείας ἐπιγράφουσιν, ἐν δὲ τῇ περὶ τῶν ὄντων θεωρίᾳ πάσης ἡγεῖται φιλοσοφίας ἡ τῶν ἁπλῶν παράδοσις, ἅτε περὶ τῶν στοιχειωδεστάτων διδάσκουσα. ἐπειδὴ δὲ οὐχ ὁ τυχών ἐστιν ἀνὴρ ὁ μετὰ τὰς Κατηγορίας εὐθὺς 1 προμαθόντες συλλογισμὸν v γὰρ supra Ja: om. ceteri 5 τούτου L 8 ἔνεστι v 10 τῶ (supra ὸ) δὲ δὲξιὸν L1 ἄλλω Kv: ἄλλο JLA 12 προσημαίνει Kv 15 τῶν post ἀπὸ add. v 16 τὰ post ἐπὶ add. Kv 19 τὰ om. Av 20 σχήματα JLA: σχῆμα Kv 24 φιλοσοφίας ἀρχόμεθα A 25 παραδιδομένην JL: παραδεδομένην Av: παραδιδομένων K 27 τίς] τῆς b 28 ὑπέγραψαν K 29 δὲ pr.] καὶ A 30 ἔτι φέρεται scripsi: ἐπιφέρεται ex ἐπιφαίνεται corr. J: φέρεται KAv: φαίνεται L 30. 31 ἐπιγράψαντες JLv: YpatWvTE? K: γράφοντες A 31 τὴν τάξιν τῶ βιβλίω Κ ἀποδόντες Lv 32 μόνων JL: μόνον KAv 32. 33 λογιστικῆς K τὰ Τοπικὰ τάξας βιβλία, ἀλλὰ Ἄδραστος ὁ Ἀφροδισιεύς, ἀνὴρ τῶν γνησίων 4r Περιπατητικῶν γεγονώς, ἐν τῷ Περὶ τῆς τάξεως τῆς Ἀριστοτέλους φιλοσοφίας μετὰ τὸ τῶν Κατηγοριῶν βιβίον τὰ Τοπικὰ βούλεται τετάχθαι, τίνα ἂν ἔχοι κἂν πιθανὴν αἰτίαν ἀνδρὸς ἐλλογίμου κρίσις; ἢ ὅτι προηγεῖσθαι μὲν δεῖ πάντως τὴν τῶν ἁπλῶν φωνῶν γνῶσιν διὰ τοῦ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίου, πρὸ δὲ τῆς ἀποδεικτικῆς μεθόδου καὶ τῶν ἀναγκαίως αὐτῆς προγηουμένων συλλογισμῶν καὶ προτάσεως τὴν ἐξ ἐνδόξων καὶ πιθανῶν συλλογιζομένην παραδίδωσιν μέθοδον. διὸ ἐπειδὴ κατὰ συλλογισμόν καὶ αὕτη πρόεισιν, προδιδάσκει καὶ ἐπὶ ταύτης, τί ἐστι κοινὸς συλλογισμός, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν Προτέρων ἀναλυτικῶν. εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν ἐνδόξων ἐπὶ τὰ ἀποδεικτικὰ καὶ ἀπὸ τῶν πιθανῶν ἐπὶ τὰ πάντως ἀληθῆ προϊέναι χρή, εἰκότως, φαίη ἂν Ἄδραστος, ἡ τοπικὴ πραγματεία τῆς τε ἀποδεικτικῆς προηγεῖται καὶ τῶν ἀναγκαίως προλαμβανομένων | τῆς ἀποδείξεως. ἀλλὰ ταῦτα μὲν πιθανῶς, 4v Δ εἴπερ ἄρα καὶ πιθανῶς εἴρηται, ἄτοπος δὲ ὄντως ἡ Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπιγραφὴ γραφὴ τοῦ βιβλίου· αἱ γὰρ ἁπλαῖ φωναὶ τῶν τε προτάσεων τῶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἡγοῦνται προσεχῶς καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων συλλογισμῶν. οἱ δὲ Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος ἢ πρὸς αὐτὰς ἀντιλογίᾳ, πρὸς τὰ πράγματα ἀφορῶσιν μόνον, ἀλλ᾿ οὐ πρὸς τὸν λογικὸν σκοπόν. τὰ γὰρ γένη τοῦ ὄντος αὐτὰ τὰ πράγματά ἐστιν· ὅτι δὲ οὐ περὶ τῶν ὄντων ὁ σκοπός, ἀλλὰ περὶ τῶν σημαινουσῶν αὐτὰ φωνῶν, καθὸ σημαντικαί, εἴρηται μὲν καὶ πρότερον, σαφῶς δὲ καὶ αὐτὸς ἐνδείκνυται ἕκαστον τῶν εἰρημένων εἰπὼν αὐτὸ μὲν καθ᾿ αὑτὸ ἐν οὐδεμιᾷ καταφάσει λέγεσθαι, τῇ δὲ πρὸς ἄλληλα τούτων συμπλοκῇ κατάφασιν γίνεσθαι· εἰ γὰρ ἡ κατάφασις ἐν φωνῇ καὶ λόγῳ, οὐκ ἂν εἴη περὶ τῶν ὄντων ὁ σκοπός· οὐ γὰρ ἡ τῶν πραγμάτων συμπλοκὴ κατάφασις γίνεται, ἀλλ᾿ ἡ τῶν σημαντικῶν φωνῶν. εἰ δὲ καὶ ἕκαστον τῶν ἐνταῦθα παραδιδομένων ἤτοι οὐσίαν σημαίνειν ἢ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ ἄλλο τί φησι, τὰ δὲ σημαίνοντα οὐχὶ τὰ πράγματά ἐστιν 9σημαίνεται γὰρ ἐκεῖνα), ἀλλ᾿ αἱ φωναί, δῆλον ὅτι οὐ περὶ τῶν ὄντων, ἀλλὰ περὶ τῶν σημαινουσῶν τὰ ὄντα φωνῶν ἡ πραγματεία. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ Κατηγορίαι παρὰ τοῖς πλείστοις ἐπιγέγραπται, τὴν αἰτίαν τούτου ζητητέον. οὐ γὰρ δὴ τὰς μετὰ αἰτίας ἐγκλήσεις ὅπως χρὴ ποιεῖσθαι, διὰ 1 συντάξας L 2 post τάξεως καὶ add. K τῆς, ῆς in ras. J 3 τὸ JA: τὴν V: om. LK κατηγοριῶν Αv: κατηγορι||ῶν J: κατηγορικῶν LK βιβλίον JA: βιβλίων LK: βίβλον v τίνα δ᾿ ἂν A 4 ἔχοι] σχοῖεν Α: σχοίη v κἂν Κ: καν J, del. J2: om. LAv, sed cf. in Phys. p. 355,16 D. αἰτίαν πιθανὴν v 6 ἀναγκαίως ex ἀναγκαίων corr. J1: ἀναγκαίων K αὐτῆς om. A 7 πιθανῶν Kv, supra JL1: πιθανῶς in lin. JL: πιθανῶς ex πιθανῶν mut. A1 συλλογιζομένων Α 8 καὶ αὕτη κατὰ συλλογισμὸν, sed corr. Ja 9 προδιδάσκει] Top. A 1 p. 100 a 25 10 Προτ. ἀναλ.] Α 1 p. 24 b 18 11 ἰέναι Κv 12 13 τῆς ἀναγκαίως προλαμβανομένης ἀποδείξεως L 14 εἴπερ ἄρα] ἄρα ὥσπερ Κ 15 τε om. A 17 ὁ Πλωτῖνος] καὶ πλωτίων v 19 λογιστικὸν v alt. τὰ supra Ja 21 μὲν supra L1 πρότερον] p. 9,28 sqq. 22 εἰπὼν] 4 p. 2 a 4 αὐτὸ — ἐν in ras. J1 23 καταφάσει ἢ ἀποφάσει λέγεται Α 26. 27 παραδεδομένων Kv 27 φησί (4 p. 1 b 25) Kv: φασὶν JLA 31 αἰτίαν τὴν L 32 ἐγκλίσεις ΑL, corr. L1 τοῦδε τοῦ βιβλίου διδασκόμεθα· ῥητόρων γὰρ ἀλλ᾿ οὐ φιλοσόφων ἡ τοιαύτη 4v σπουδή, καὶ ἀντίκειται τῷ τοιούτῳ κατηγορεῖν τὸ ἀπηγορεῖν, ὅπερ ἐστὶν τὸ ἀπολογεῖσθαι. ἀλλ᾿ ὁ μὲv Πορφύριος ἁπλοϊκώτερον ἐξηγούμενος τὸ ἀγορεύειν φησὶ τὰ πράγματα κατά τι σημαινόμενον κατηγορεῖν λέγεσθαι καὶ ὅλως τὸ λέξιν σημαντικὴν κατὰ πράγματος λέγειν, “ὥστε, φησίν, πᾶσα ἁπλῆ λέξις σημαντική, ὅταν καθ᾿ οὗ σημαίνηται πράγματος ἀγορευθῇ τε καὶ λεχθῇ, λέγεται κατηγορία”, οὑτωσὶ καὶ τοῖς ῥήμασιν λέγων. καίτοι τούτῳ γε τῷ E λόγῳ καὶ ἡ Σωκράτης καὶ ἡ τῶν μερικῶν ἕκαστον σημαίνουσα ἁπλῆ λέξις κατηγορία ἂν ῥηθείη, καὶ οὕτως οὐ περὶ τῶν γενικωτάτων, ἀλλὰ περὶ ἁπλῶν λέξεων ἔσται ὁ λόγος. ἄμεινον οὖν οἱ ἄλλοι Κατηγορίας ἐπιγεγράφθαι φασὶν διὰ τὸ περὶ τῶν γενικωτάτων εἶναι, ἅπερ ἀεὶ κατηγορεῖσθαι πέφυκεν. τοῦ γὰρ ἀποφαντικοῦ λόγου, ἐν ᾧ τὸ ἀληθὲς συνίσταται καὶ τὸ ψεῦδος, τὸ μέν τί ἐστιν ὑποκείμενον, περὶ οὗ ὁ λόγος, τὸ δὲ περὶ ἐκείνου λεγόμενον, ὅπερ κατηγορούμενον ὡς κατὰ τοῦ ὑποκειμένου λεγομενον καλεῖται· οἷον ‘Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστιν’· ὑπόκειται μὲν ὁ Σωκράτης, κατηγορεῖται δὲ ὁ ἄνθρωπος. καὶ ὑπόκειται μὲν τὸ μερικώτερον, κατηγορεῖται δὲ τὸ καθολικώτερον, καὶ ἀδύνατον ἐπὶ τῶν κυρίως κατηγορουμένων ἀντιστρέψαι· οὐ γὰρ δυνατὸν εἰπεῖν ὅτι ὁ ἄνθρωπος Σωκράτης ἐστὶν οὐδὲ ὅτι τὸ ζῷον ἄνθρωπος. ἔστιν δὲ τὰ μὲν μόνως κατηγορούμενα, ὡς καὶ ἐν τῇ Πορφυρίου Εἰσαγωγῇ εἴρηται, τὰ γενικώτατα γένη, τὰ δὲ μόνως ὑποκείμενα, τὰ ἄτομα. καὶ γὰρ ἐκείνων μὲν τὰ ἄλλα μετέχει, διὸ καὶ λέγεται κατὰ τῶν μετεχόντων· ἐκεῖνα δὲ ἄλλων οὐ μετέχει, διὸ οὐδενὶ ἐκεῖνα πρὸς κατηγορίαν ὑπόκειται· τὰ δὲ ἄτομα μετέχει μὲv τῶν ὑπὲρ αὐτὰ καὶ διὰ τοῦτο ὑπόκειται αὐτοῖς, ὑπ᾿ οὐδενὸς δὲ ὡς ὁλικώτερα μετέχεται καὶ διὰ τοῦτο οὐδενὸς κατηγορεῖται. εἰ τοίνυν περὶ τῶν ἀνωτάτω γενῶν ἐστιν ὁ τοῦ βιβλίου σκοπός, εἰκότως ἐπιγέγραπται Κατηγορίαι. καὶ γὰρ καὶ Ἀρχύτας τὸν αὐτὸν ἔχων σκοπὸν τὸ βιβλίον Περὶ τῶν καθόλου λόγων ἐπέγραψεν, τῶν καθόλου κατηγορουμένων ἀεὶ τῶν ὑφ᾿ ἑαυτά, οὐδέποτε δὲ ὑποκειμένων. εἰ δὲ ξενίζει τὸ ὄνομα παρὰ τὴν συνήθειαν κείμενον, οὐδὲν θαυμαστόν· ἐλλειπόντων γὰρ τῶν ὀνομάτων ὡς πρὸς τὰ πράγματα οἱ φιλόσοφοι οὐ μόνον γινώσκειν τὰ πράγματα βουλόμενοι τὰ τοῖς ἄλλοις ἀγνοούμενα, ἀλλὰ καὶ ἐκφαίνειν τοῖς βουλομένοις μαθεῖν, ποτὲ μὲν ὀνοματοποιεῖν ἀναγκάζονται, ὡς αὐτὸς 2 ἀντίκειται, ται supra Ja 3 Πορφύριος] p. 56,7 sqq. 5 ante λέξιν λέγειν add. A ν΄ φασὶ K 6 καθ᾿ οὖ σημαίνηται JL: καθ᾿ οὖ σημαι A: καθ᾿ οὖ σημαίνη K: καθ᾿ οὖπερ ῆ΄ σ V: καθ᾿ οὖπερ σημαίνει b: καθ᾿ οὖ σημαινομένου cod. M Porph.: κατὰ τοῦ σημαινομένου ed. princ. Porpli. 7 οὑτωσὶ J: οὕτως LK: οὕτω Av τοῖς] τῆς v 8 λέξις ἁπλῆ A 9 ante ἁπλῶν add. τῶν Av 10 ἐπιγράφθαι K: ἐπιγράφεσθαι A 11 ἀεὶ om. LA 13 τί eras. L: om. A 14 τοῦ om. K 15 μὲν γὰρ ὁ A alt. ὁ supra Ja 16. 17 καὶ ἀδύνατον] οὐ γὰρ δυνατὸν post rasuram 5 litt. L 18 ὅτι ὁ] εἴτι, ει ut vid. ex ο mut. L ἐστὶν om. L 19 καὶ om. A Πορφ. Εἰσαγ.] cf. p. 4,25. 7,12 Busse 21 κατὰ, κ in ras. J 22 ὑπόκεινται A 24 ὁλικώτερον v: conipcndio ancipiti K 25 ἀνωτάτων v: comp. anc. A 27 τὸ supra Ja: om. Kv τῶν καθόλου (post ἐπέγραψεν) om. Α Αριστοτέλης τὸ τῆς ἐντελεχείας ὄνομα ποιήσας, ἔστιν δὲ ὅτε τοῖς ἐπ᾿ ἄλλων 4v κειμένοις ἐπ᾿ ἄλλων κατεχρήσαντο οἰκείως μεταφέροντες, ὥσπερ νῦν τῷ Ζ τῆς κατηγορίας. Κατηγορίαι δὲ ἐπιγέγραπται καὶ οὐ Περὶ κατηγοριῶν διὰ τὸ σύνηθες εἶναι πολλάκις τὸ ὄνομα περὶ οὗ ὁ λόγος ἐπ᾿ εὐθείας πτώσεως προγράφειν τοῦ συγγράμματος· οὕτως ὁ 6 περὶ Θεμιστοκλέους λόγος Θεμιστοκλῆς ἐπιγέγραπται καὶ ὁ περὶ πολιτείας Πολιτεία. Ὅτι δὲ γνήσιον τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον, μάλιστα μὲν ἡ τῶν ἐννοιῶν πυκνότης καὶ τὸ συνεστραμμένον τῆς φράσεως δηλοῖ κατὰ τὴν νοερὰν τοῦ Ἀριστοτέλος προϊόντα δύναμιν. καὶ αὐτὸς δὲ μέμνηται τοῦ βιβλίου ἐν ἄλλοις, δέκα κατηγορίας αὐτὸ καλῶν, ἵνα μηδὲ ὑπονοήσωμεν τοῦ Ἀρχυτείου μνημονεύειν αὐτὸν ἄλλην ἐπιγραφὴν ἔχοντος· ἢ οὖν καὶ ἐκεῖνα νοθεύειν χρὴ τὰ συγγράμματα, ἐν οἷς μέμνηται τούτου, ἢ μηδὲ τοῦτο ἀθετεῖν. ἀλλὰ καὶ οἱ σπουδαιότατοι τῶν ἑταίρων αὐτοῦ ὡς γνήσιον ἀπεδέξαντο τὸ βιβλίον. πρὸς δὲ τούτοις μὴ τούτου προγραφέντος τῷ Ἀριστοτέλει τοῦ βιβλίου ἄναρχος ἂν ἦν καὶ ἀκέφαλος καὶ πᾶσα μὲν ἡ Ἀριστοτέλους φιλοσοφία, ἐξαιρέτως δὲ ἡ λογικὴ πραγματεία. ἱστορεῖ δὲ ὁ Ἄδραστος ἐν τῷ Περὶ τῆς τάξεως τῶν Ἀριστοτέλους συγγραμμάτων, ὅτι φέρεται καὶ ἄλλο τῶν κατηγοριῶν βιβλίον ὡς Ἀριστοτέλους καὶ αὐτὸ ὂν βραχὺ καὶ σύντομον κατὰ τὴν λέξιν καὶ διαιρέσεσιν ὀλίγαις διαφερόμενον, ἀρχὴν δὲ ἔχον “Τῶν ὄντων τὸ μέν ἐστιν”· πλῆθος δὲ στίχων ἑκατέρου τὸ αὐτὸ ἀναγράφει, ὥστε τὸ βραχὺ κατὰ τὴν λέξιν εἶπεν ὠς συντόμως ἑκάστου τῶν ἐπιχειργμάτων | ἐκτιθεμένων. 5r A Λοιπὸν δὲ τὸ περὶ τῆς εἰς τὸ καφάλαια διαιρέσεως τοῦ βιβλίου λέγειν ὑπολείπεται, ἃ τινες μὴ ἐπιστήσαντες ὅπως τε κατ’ ἄρθρα διῄρηνται καὶ ὅπως τὴν τε πρὸς τὸν ὅλον σκοπὸν χρείαν ἀποπλγροῦσι καλῶς καὶ τὴν πρὸς ἄλληλα συνέχειαν διασῴζουσιν, στοιβηδὸν κεῖσθαι νομίζουσιν τὰ κεφάλαια κατὰ τὸν ὑπομνηματικὸν τρόπον. καὶ δὴ καὶ ἀντιλέγουσιν αὐτῷ τινες ἀθετοῦντες τὴν διαίρεσιν, οἱ μὲν ὡς πλεοηνάζουσαν μάτην, οἱ δὲ ὡς πολλὰ παρεῖσαν ὥσπερ Κορνοῦτος καὶ Ἀθηνόδωρος, οἵτινες περὶ λέξεων οἰόμενοι τὸν σκοπὸν εἶναι καθὸ λέξεις εἰσίν, πολλὰς λέξεις προβάλλοντες τὰς μὲν κυρίας, τὰς δὲ τροπικάς, ἐλέγχειν οἴονται τὴν διαίρεσιν, ὡς οὐ πάσας τὰς λέξεις 1 ἐνδελεχείας K ὄνομα ποιήσας JLKA: ὁνοματοποιήσας v 2 οἰκείως μεταφέροντες in marg. suppl. Ja 2 τῶν JL: τὸ KAv 5 γράμματος ν G πολιτείας] πολίτου K 7 μὲν καὶ ἡ K 8 πυκνότης suppl. L4 8. 9 τοῦ τ΄ ἀριστοτέλους νοερὰν A 9 προϊον K: προϊόντος v 9. 10 ἐν ἄλλοις] ubinam? cf. Bouitzii Ind. p. 102a19 10 μηδὲ JKA: μὴ v, idem suppl. L4 11 αὐτὸν, supra ῶν L1 ἢ] εἰ L ἐκεῖνα supra L1 12 τούτου μέμνηται A τοῦτο] τούτου L 13 σπουδαιότεροι v ἑτέρων A1, corr. A1 ἀπέδειξαν L1 ex ἀπεδέξαντο ut vid. mut. 14 προγραφέντος ex προγράφοντος corr. J2 15 dv supra J1 16 ὁ om. LA 18 ἂν καὶ αὐτὸ A 19 ὀλίγον, ov in ras. L ἔχων A 20 στίχον b 21 ἑκάστου J e corr., LA: ἐκάστον J ante corr.: ἔκαστον Kv ἐκτιθεμένων JLK: ἐκτιθεμένου A: ἐκτιθέμενον v: cf. in l. De caelo p. 2,16 sqq. H. 23 ὑπολέλειπται A ἅ in 8 mut. L 26 κατὰ om. A καὶ (post δὴ) JA: om. LKv post αντιλέγουσιν καὶ add. A αὐτῶι in marg. suppl. Ja τινὲς αὐτῶ K 28 παριεῖσαν v ὥσπερ JLA: ὡς Kv κο~ρνοῦντος (sic) K: κουρνοῦτος v 29 προβάλλονται v (non b) 30 τὰς (post πάσας) om. ν περιλαβοῦσαν· οἵ καὶ διαίρεσιν τῶν ὁνομάτων οἴονται ποιεῖσθαι εἰς ὁμώνυμα 5r καὶ συνώνυμα καὶ παρώνυμα καὶ εἶναι τὸ βιβλίον παντοδαπῶν θεωρημάτων σωρείαν ὑπολαμβάνουσιν λογικῶν τε καὶ φυσικῶν καὶ ἡθικῶν καὶ θεολογικῶν· εἶανι γὰρ τὰ μὲν περὶ ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων καὶ παρωνύμων σκέμματα λογικά, ἔτι δὲ καὶ τὸ περὶ τῶν ἀντικειμένων, τὰ δὲ περὶ κινήσεως φοσικά, ἠθικὰ δὲ τὰ περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας,κ ὥσπερ θεολοτγικὰ τὰ περὶ τῶν δέκα γενῶν φιλοσοφήματα. τὸ δὲ ἀληθὲς οὐχ οὕτως ἔχει· οὔτε γὰρ διαίρεσιν ποιεῖται τῶν ὀνομάτων· οὐ γὰρ ἄν τὰ ἑτερώνυμα καὶ πολυώνυμα παρῆκεν. ἀλλ᾿ ἔστιν, ὡς εἰς μεγάλα μὲρη διελεῖν, τριμερὲς τὸ βιβλίον. καὶ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ διαρθροῖ τινα πρὸς τὰς κατηγορίας ἐσόμενα χρήσιμα, τί ἐστιν ὁμώνυμον, τὶ συνώνυμον, τί παρώνυμον· καὶ γὰρ ἔμελλεν ἐρεῖν ὅτι τὰ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ ομωνύμως καατηγορεῖται, τὰ δὲ καθ᾿ ὑποκειμένου συνωνύμως, καὶ ὅτι παρωνύμως ἀπὸ τῆς ποιότητος λέγεται τὰ ποιὰ καὶ ἀπὸ τῆς ποσότητος τὰ ποσά· ἵνα τοίνυν μὴ διακόπτηται ἡ συνέχεια τῆς διδασκαλίας περὶ τούτων αὐτοῦ μεταξὺ διδάσκοντος ἢ ἀνερμήνευτα μένοντα τὸν ὅλον λόγον ἀσαφῆ ποιῇ, εἰκότως αὐτῶν προὔλαβεν τὴν διάρθρωσιν. τὸ δὲ δεύτερον κεφάλαιον περὶ αὐτῶν τῶν δέκα γενῶν διεξέρχεται. τὸ δὲ τρίτον περίκ τινων καὶ αὐτὸ διαλέγεται. ὧν ἐν τοῖς περὶ τῶν κατηγοριῶν ἐμνήσθη λόγοις, καὶ τούτων τὴν ἀκριβεστέραν ἔννοιαν παραδίδωσιν, τί τὸ ἅμα λέγων, ἐπειδὴ Γ τὸ πρὸς τι ἅμα εἶπεν ὑφεστάναι, καὶ ποσαχῶς λέγεται τὸ πρότερον, ἵνα μὴ νῦν μὲν αὐτοῦ τήνδε τὴν οὐσίαν προτέραν λέγοντος, ἄλλοτε δὲ ἄλλην, ἀντιφάσκειν αὐτὸν πρὸς ἑαυτὸν ὐπονοήσωμεν, ἀλλ᾿ εἰδείημεν κατὰ ποῖον μὲν ἐκείνη τοῦ προτέρου σημαινόμενον εἴρηται πρώτη, κατὰ ποῖον δὲ αὕτη. καὶ περὶ κινήσεως δὲ λέγει μνησθεὶς αὐτῆς ἐν τῷ ποιεῖν καὶ πάσχειν, καὶ τὰ ἀντικείμενα διαιρεῖται μνημονεύσας καὶ τούτων ἔν τε τοῖς πρὸς τι καὶ τισι τῶν ποιῶν. τί οὖν μὴ καὶ ταῦτα προὔταξεν τοῦ περὶ τῶν κατηγοριῶν λόγου ἢ διὰ τί μὴ κἀκεῖνα μετὰ τὰς κατηγορίας ἐπύηγαγεν ἀπορήσας ὁ Πορφύριος λύει καλῶς τὴν ἀπορίαν· ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἄγωνστα παντελῶς ἦν ἀπὸ τῆς συνηθείας, τούτων δὲ ἐννοίας μὲν ἔχομέν τινας, οὐ μὴν ἀκριβῆ διάκρισιν οὐδὲ αὐτῶν· μὴ βουλόμενος οὖν ἐπὶ πολὺ τὸν περὶ αὐτῶν τῶν 1 περιβαλοῦσαν A: περιλαμβάνουσαν v οἳ in ras. J: ἢ K 2 καὶ συνώνυμα καὶ παρώνυμα in niarg. snppl. J2, καὶ alt. resectum 5 τὸ om. A τὰ δὲ περὶ iterat L G ὡς K 7 nolui οὐδὲ 8 πολυώνυμα καὶ ἑτερώνυμα A 10 τινὰ JL: τίνα KAv 11 ἔμελλεν ἐρεῖν] cf. 5 p. 2a19 sqq. 12 τὰ] τὸ JK 13 ὅτι παρωνύμως— τὰ ποιὰ 8 p. 10 a28, cctera non dicit Arist., seii cf. 7 p. 6b 13 ἀπὸ alt. ex ὑπὸ corr. L 14 διακόπτεται Ja 15 ὅλον supra Ja: om. K IG ποιῆ v: Trotet LK: ποιεῖ|| J: ποιεῖν A 17 διεξέρχεται supra Ja 18 τινων — ὃιαλέγεται] lac. 13 litt. L τῶν (im. v 19 παραδίδωσι in mg. L1: δίδωσι A λέγον? 20 εἶπεν] 7 p. 15 εἶπενκ ἅμα K ἐφεστάναι K 21 μὲν supra 1 προτέραν] πρότερον v λέγοντος L: λέγοντες ceteri, sed e; in ras. J. cf. Bonitz. Ind. p. 653a58 22 πρὸς ἑαυτὸν om. L ὑπονοήσομεν L sequ. lac. 4 litt. μὲν om. Kv 24 μνησθεὶς αὐτῆς] scil. δυνάμει μνησθεῖσα A 25 μνημονεύσας] 1 p. 6b15; 8 p. 10 b 12 28 Πορφύριος] sc. in commontario ad Gedalium misso παντελῶς ἄγνωστα v 30 οὐδὲ om. A κατηγοριῶν ἀναβάλλεσθαι λόγον ὑπερέθετο ταῦτο εἰς ὕστερον, οὔτε προδιδάξαι 5r αὐτὰ ἀναγκασθεὶς διὰ τὴν ὁποιανοῦν προϋπάρχουσαν αὐτῶν ὔννοιαν οὔτε ἀτεχνῆ τὴν περὶ αὐτῶν γνῶσιν καταλείπεσθαι τῷ ἀκροατῇ συγχωρῶν· εἰ γὰρ καὶ χρώμεθά τισιν ἀπὸ τῆς συνηθείας ὀνόμασιν, ἀλλ᾿ οὐ γινώσκοντες αὐτῶν τὰς φύσεις ἀκριβῶς, εἰς ἃς οἱ ὀνοματοθέται βλέποντες τεθείκασιν. ταῦτα μὲν οὖν εἰρήσθω περὶ τῆς τοῦ βιβλίου διαιρέσεως εἰς τὰ οἰκεῖα καφάλαια. Εἰ δὲ καὶ ὑπὸ ποῖον μέρος τῆς Ἀριστοτέλους φιλοσοφίας ποθεῖ τις μαθεῖν, δῆλον ὅτι ὑπὸ τὸ ὀργανικόν. τῆς γὰρ λογικῆς πραγματείας δέδεικται τὸ πρῶτον ἐπέχουσα μέρος ἡ περὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν διδασκαλία, ἡ δὲ λογικὴ πᾶσα τὸ ὀργανικόν ἐστι μέρος τῆς ἁπλῶν φιλοσοφίας, ὥσπερ οἱ κανόνες, ὥσπερ αἱ στάθμαι τῶν τεκτόνων τε καὶ οἰκοδόμων. | 1 ταῦτα] τοῦτον Κ ἐς ΚΑv 3 καταλιπέσθαι Av: om. K 4 γιγνώσκοντες J 6 οὖν om. A 8 post φιλοσοφίας ἀνάγεται add. A, at subauditur ἐστὶ 9 δέδεικται] p. 10,10 sqq. 11 μέρος ἐστὶ L ὥσπερ] τὲ καὶ v p. 1a1 Ὅμώνυμα λέγεται ὧν ὄνομα μόνον κοιν όν. 5v Ἀποροῦσιν οἱ περὶ τὸv Νικόστρατον, τί δήποτε περὶ τῶν κατηγοριῶν Α εἰπεῖν προθέμενος οὐ περὶ αὐτῶν εὐύς, ἀλλὰ περὶ τῶν ἄλλων διδάσκει τῶν τε ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων καὶ παρωνύων. πρὸς οὓς καλῶς ὑπήντησεν ὁ Πορφύροις, ὅτι καθ᾿ ἑκάστην σχεδὸν θεωρητικὴν πραγματείαν προγράφεταί τινα πρὸς σαφήνειαν τείνοντα τῶν ἑξῆς, ὡς ἐν γεωμετρίᾳ οἱ ὅροι καὶ τὰ ἀξιώματα καὶ τὰ αἰτήματα· καὶ ἐνταῦθα οὖν, ἐπειδὴ περὶ τῶν πρώτων λέξεων πρόκειται λέγειν, αἵτινές εἰσιν τῶν πρώτων καὶ ἁπλῶν πραγμάτων δηλωτικαί, ὑφ᾿ ἃς ἔδει καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἀνάγεσθαι, εἰ μὲν ἑκάστου πραγματος εν ἠν ονομα ιδιον, ὑπο μιαν ἕκαστον ἀνηγετο κατηγορίαν· εἰ δὲ τὸ αὐτὸ ὄνομα πλειόνων ἐστὶ πραγμάτων καὶ κατ’ οὐσίαν διαφερόντων, διακρίσεως ἔδει, πότε μὲν δῆλον ὅτι ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἀνάγεται κατηγορίαν, πότε δὲ οὔ. ὥσπερ ζῷον ὁ ἄνθρωπος καλεῖται καὶ ὁ ἵππος καὶ πάλιν ζῷον ὅ τε Σωκράτης καὶ ἡ τοῦ Σωκράτους εἰκὼν χρωμάτων οὖσα σχηματισμός· τούτων γὰρ ὁ μὲν ἄνθρωπος καὶ ὁ ἵππος τῆς αὐτῆς οὐσίας τοῦ ζῴου μετέχοντες συνωνύμως αὐτῶν κατηγορουμένης ὑπὸ μίαν ἀνάγονται κατηγορίαν, ὁ δὲ Σωκράτης καὶ ὁ γεγραμμένος ἅτε μὴ τῆς οὐσίας ἄμφω τοῦ ζῴου μετέχοντες, ἀλλ᾿ ὁ μὲν τῆς οὐσίας, ὁ δὲ χρώματος ἢ σχήματος ἐπιπολαίου, οὐχ ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἀνάγονται ικατηγορίαν, ἀλλ᾿ ὁ μὲν Σωκράτης ὁπὸ τὴν οὐσίαν, ὁ δὲ γεγραμμένος ὑπὸ τὸ ποιόν. ἔδει τοίνυν προδιδάξαι περὶ τοῦ ὁμωνύμου καὶ συνωνύμου. ὅτι δὲ χρειώδης ἐστὶν ἡ τῶν ὁμωνύμων B πρόλψις, ἐδήλωσεν Ἀωδρόνικος προτάξας “τῶν λεγομένων τὰ μὲν ανευ συμπλοκῆς λέγεται, τὰ δὲ μετὰ συμπλοκῆς· καὶ τῶν ἄνευ συμπλοκῆς ὁμώνυμα μὲν λέγεται, ὧν ὄνομα μόνον κοινόν”. ὥστε χρειώδης ἡ τῶν ὁμννύμων νύμων φαίνεται πρόληψις διὰ τε τὰ εἰρημένα καὶ ὅτι πολλῆς οὔσης ἀμφιβολίας, εἴτε γένος τὸ ὂν εἴτε μὴ, ἐκ τῶν ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων Περὶ ὁμωνύμων inscr. v 1 μόνον om. LK post κοινόν· ὁ δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ἕτερος add v 3 περὶ αὐτῶν Kv: περὶ τῶν αὐτῶν JLA διδάσκει post εἰθὺς coll. A 5 Πορφύριος] cf. p. 60,1 sqq. B. πραγματείαν θεωρητικὴν LKv 9 ἀνάγεσθαι JLA, ἀν in ras. J: συνάγεσθαι Kv 10 ἴδιον ὄνομα A posl ἀνήγετο ἂν add. A2 12 πότε utrobique JL: ποτέ KAv ὅτι om. A 15 καὶ ὁ ἴππος supra L1 17 τῆς om. A 20 διδάξαι A 24 μὲν om. LA 25 φαίνεται] γίνεται L 25. 26 'αμφιβόλου οὔσης K γινώσκεται. ὁ δὲ γε θεῖος Ἰάμβλιχος “δοκεῖ μοι, φησίν, πάντων κάλλιστα 5v ἀπὸ τῶν ὁμωνύμων αρχεσθαι ὁ περὶ τῶν κατηγοριῶν διαπραγματευόμενος. αὐταὶ γὰρ δήπουθεν αἱ κατηγορίαι ὁμώνυμον ἔχουσι τὸ τῆς κατηγορίας ὄνομα· πράγμασι μὲν γὰρ καὶ τοῖς ὅλοις γένεσι διεστήκασιν, οὐδὲν δὲ ἀλλο πλὴν ὄνομα μόνον ἔχουσι κοινόν. καὶ αὐτὸ δὲ τὸ κατηγορεῖν ὁμωνύμως λέγεται. εἰ τοίνυν οὐκ ἔνεστιν οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἰδίωμα τῆς κατηγορίας συνιέναι οὐδὲ ὄπως κοινῇ κατὰ πλειόνων ὑπάρχει καὶ πρὸς πάντα τὰ ὄντα σχέσιν ἔχει δυνατὸν ἀνευρεῖν, εἰ μή τις τὰ ὁμώνυμα ἀφορίσαιτο, εἰκότως ἐν ἀρχῇ τὸν τὸν αὐτῶν ποιεῖται λόγον”. καί ἄλλως δὲ πρὸς τὰς σοφιστικὰς ἐνοχλήσεις οὐδὲν ἐστιν οἷον τὸ διαστέλλεσθαι τὰ ὀνόματα. καὶ τοῦτο καὶ Πλάτων ἐν τῷ Εὐθυδήμῳ λέγει, συνομολογοῦσι δὲ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες, ὅτι τὸ διττὸν [ὁ Εὐθύδημος] τῶν ὀμνομάτων μεγάλην ἀφορμὴν εἰς διαλεκτικὴν παραδέδωκεν. Γ Ἀλλ᾿ ἴδωμεν ὅπως τῶν ὁμωνύμων τὴν φύσιν ὁ Ἀριστοτέλης ἐδήλωσεν, ὧδέ πως αὐτοῦ τὴν λέξιν σαφηνίζοντες. τῶν πραγμάτων ἕκαστον καὶ δι᾿ ὀνόματος δηλοῦται καὶ διὰ λόγου ὑπογραφικοῦ ἢ ὁριστικοῦ, οἷον ὁ ἄνθρωπος καὶ διὰ τούτου τοῦ ἄωθρωπος ἀονόματος καὶ διὰ τοῦ ὁριστικοῦ λόγου τοῦ λέγοντος ζῷον λογικὸν θνητόν, τοῦ μὲν ὀνόματος κατὰ τὸ μονοειδὲς αὐτὸ δηλοῦντος, τοῦ δὲ λόγου κατὰ τὸ πολυμερές. ἀλλὰ τὸ μὲν ὄνομα σύμβολον ὑυπάρχον δυνατὸν καὶ ἄλλου τινὸς κατ᾿ οὐσίαν διαφέροντος τὸ αὐτὸ εἶναι, οἷον τοῦ γεγραμμένου ἀνθρώπου, σύμβολον καὶ ἐκείνου γινόμενον, τὸν δὲ ἐξηγητικὸν τῆς οὐσίας λόγον ἀκύνατον ἄλλου κατ’ | οὐσίαν διαφέροντος τὸν αὐτὸν εἶναι. ἰστέον οὖν ὅτι 6r A ὅσα μὲν κατὰ τὸ ὄνομα κοινωνοῦντα διαφέρει κατὰ τὸν λόγον, ταῦτα καλεῖται ὁμώνυμα, ὅσα δὲ ἀνάπαλλιν κατὰ μὲν τὸν λόγον κοινωνεῖ, διαφέρει δὲ κατὰ τὸ ὄνομα, ταῦτα καλεῖται πολυώνυμα, οἷον ὁ τοῦ ἀνθρώπου ὁρισμὸς εἷς ὁνόματα δὲ πλείονα, μέροψ βροτὸς καὶ εἴ τι τοιοῦτον. τὰ 60 κατ’ ἄμφν κοινωνοῦντα τό τε ὄνομα καὶ τὸν λόγον καλεῖται συνώνυμα, ὡς ἄνθρωπος καὶ ἵππος κοινωνεῖ καὶ τοῦ ὁνόματος τοῦ ζῴου καὶ τοῦ ὁρισμοῦ· ζῴα γὰρ ἄμφω καὶ οὐσία ἔμψυχος αὐσθητική· καὶ διὰ τοῦτο συνωνύμως ἀμφοῖν τὸ ζῴον κατηγορεῖται. τὰ δὲ μήτε κατὰ τὸ ὄνομα μήτε κατὰ τὸν λόγον κοινωνοῦντα νοῦντα καλεῖται ἑτερώνυμα, ἔστιν δὲ κατὰ τὸ ἀληθὲς ἕτερα, καὶ μάλιστα ὅταν μηδὲ ὑποκείμενον ἔχωσι κοινὸν ὡς ἡ ἀνάβασις καὶ ἡ κατάβασις τὴν κλίμακα· τὰ γὰρ τοιαῦτα μᾶλλον ἂν ἑτερώνυμα λέγοιτο. ἔστιν δὲ τινα 1 κάλλιστον Lv 2 ὁμωνύμων et κατηγοριῶν commut. JLKA, corr. Ja ὁ — διαπραγματευόμενος JLKA: tov — πραγματευόμενον v 3 αὗται libri 4 καὶ om. A 5 πλὴν ὄνομα μόνον JLA: ἢ μόνον ὄνομα Kv 6 ἔνεστιν] ὄστιν L οὐδὲ supra Ja 7 συνιέναι, ναι in ras. Ja κοινὴ K: κοινὸν v 8 ἀνευρεῖν JK: ἂν εὑρεῖν Av: eupeiv L τι A ἀφωρίσαιτο L 10 καὶ om. Kv 11 καὶ prius om. A Πλάτων] Euthyd. p. 277 E. 295 D 12 glossema delevi 14 ὁ ἀριστοτέλης τὴν φύσιν K 17 τούτου] τοῦ A 18 post θνητόν νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν add. v 21 ἐκεῖνο v γινόμενον, Τι in ras. L: γενόμενον Av 22 ante οὖν με) add. K ὅτι ora. A 23 με) om. A 28 ζῷα] ζῳω A 29 καὶ ἡ οὐσία A 30 μήτε alt. loco Kv: μηδὲ JLA 31 καλεῖται bis L 32 ότ᾿ αν J, av in ras. Με] μὴ L 33 λέγοιτο A: λέγοιντο Lv, ο ex ε ut vid. corr., ιντο in ras. L: λέγεται JK καὶ τὰ πῇ μὲν κοινωνοῦντα ἀμφοῖν, πῇ δὲ καὶ διαφέροντα, ὡς τὰ παρώνυμα 6r λεγόμενα, ὅταν ἀπὸ τῆς λευκότητος λευκὸν λέγηται καὶ ἀπὸ τῆς γραμματικῆς γραμματικός. πέντε οὖν τούτων ἐκ τῆς διαιρέσεωε ἀναφανέντων, ὁμωνύμων συνωνύμων πολυωνύμων ἑτερωνύμων παρωνύμων, τὰ τρία μόνα νῦν παρέλαβεν ὁ Ἀριστοτέλης, τά τε ὁμώνυμα καὶ τὰ συνώνυμα καὶ τὰ παρώνυμα, τάχα μὲν καὶ ὡς τούτοιε μόνοις ἐν τῷ περὶ τῶν κατηγοριῶν χρησάμενος λόγῳ, τάχα δὲ καὶ ὡς ἐκ τῶν δύο τούτων ῥᾳδίας οὔσης τῆς τῶν ἀντικειμένων αὐτοῖς γνώσεως. ὁ γὰρ τὰ ὁμώνυμα ἐγνωκὼς τὰ κατὰ μὲν τὸ ὄνομα κοινωνοῦντα, κατὰ δὲ τὸν διάφορα δὲ τὰ ὀνόματα· καὶ τὰ πολυώυμα τὸν μὲν λόγον ἔχοντα κοινόν, διάφορα δὲ τὰ ὀνόματα· καὶ πάλιν ὁ τὰ συνώνυμα ἐγνωκὼς τὰ κατ᾿ ἄμφω κοινωνοῦντα, εἴσεται καὶ τὰ ἑτερώνυμα διαφέροντα Β κατ᾿ ἄμφω. τάχα μὲν οὖν καὶ οὕτως ἄν τις ὀρθῶς λέγοι τῆς Ἀριστοτελικῆς συντομίας στοχαζόμενος, ὀρθοτερον δέ, ὡς καὶ τῷ φιλοσόφῳ Συριανῷ δοκεῖ, τὸ τὰ παραλειφθέντα δύο, τά τε πολυώνυμα καὶ τὰ ἑτερώνυμα, πρὸς λεκτικὴν <μᾶλλον> παρασκευὴν ὁρᾶν ἢ πρὸς αὐτὴν τὴν τῶν πραγμάτων ἐπίβλεψιν· διόπερ ἐν ῥητορικαῖς τέχναις καὶ τοιαύταις ἄλλαις πραγματείαις οἰκειότερον περὶ τούτων διαλέξεται, ἐν αἷς τό τε αὐτὸ πολλαχῶς λέγειν διὰ τῆς πολυωνυμίας διδάξει καὶ τὰ ἕτερα τῇ φύσει δι᾿ ἑτέρων ὀνομάτων προφέρεσθαι, ἵνα σαφὴς καὶ ἀσύγχυτος ὁ λόγος φαίνηται· ἐνταῦθα δὲ περὶ ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων διαλέγεται πραγματειώδη τὴν διαφορὰν ἐχόντων, καὶ πρῶτον περὶ τῶν ὁμωνύμων ὡς ἁπλουστέρας δεομένων γνώσεως καὶ καθ᾿ ἓν καονωνούντων τὸ ὄναμα, εἶτα περὶ συνωνύμων κατ᾿ ἄμφω κοινωνούντων τό τε ὄνομα καὶ τὸν λόγον, καὶ ἐφεξῆς παρωνύμων τελείως μὲν κατ᾿ οὐδὲν τούτων, λέγωμεν δὴ όνόματος καὶ πράγματος κοινωνούντων, μέσων δὲ ὄντων ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων. ὁ δὲ θεῖος Ἰάμβλιχος διὰ τοῦτο ὡς περὶ ἁπλουστέρων τὸν 1 καὶ post δὲ om. KAv ὡς] καὶ A 2 λεγόμενα] λέγεται Κ 3 γραμματικόν LKv, sed corr. LK 5 τὰ ante συνώνυμα et παρώνυμα om. K 6 post παρώνυμα interpolant αἰτίαι δὲ δι᾿ ἃς πέντε ὄντων ἐκ τῆς διαιρέσεως τῶν ὀνομάτων τῶν ἀναφανέντων ὁμωνύμων, πολυωνύμων, συνωνύμων, ἑτερωνύμων (συν. πολ. ὁμ. παρ. ἑτ. Κ), μόνα τὰ τρία νῦν παρέλαβεν ὁ ἀριστοτέλης, τὰ δὲ πολυώνυμα παρῆκε καὶ τὰ ἑτερώνυμα Kv: δι᾿ ἥν δὲ αἰτίαν πέντε ὄντων ἐκ τῆς διαιρέσεως τῶν ἀναφανέντων ὀνομάτων ὁμωνύμων πολυωνύμων (πολυωνύμων in ras.) συνωνύμων πολυωνύμων (πολυωνύμων del.) ἑτερωνύμων παρωνύμων μόνον τὰ — ἑτερώνυμα in marg. L1: τὰ δὲ πολυώνυμα παρῆκε καὶ τὰ ἑτερώνυμα etiam A (in lin.): interpolatione vacat J ante τάχα ὅτι add. in lin. LKv, supra J ὡς Α: ras. 2 vel 3 litt. J: om. LKv 6. 7 ἐχρήσατο v: conicias χρησόμενος coll. p. 19,10 sq. 7 καὶ om. v. τῆς om. A 8 αὐτοῖς e corr. A: αὐτῶ v 9 εἴσεται, σε e corr. K ante τὸν τὰ add. A 10 λόγον μὲν Α 11 ante διαφέροντα τὰ add. A 12 τάχα μὲν οὖν om. v, οὖν om. K λέγη v λέγοι ὀρθῶς Κ 13 συντόμου Κ ὀρθώτερον Κ συριανῶ φιλοσόφω v 14 τὰ ante ἑτερ. om. Kv post πρὸς τὴν add. b λεκτικὴν JKAb: διαλεκτικὴν L e corr., v, Olymp. p. 28,5 B. 15 μᾶλλον hic addidi Olymp. secutus, post παρασκευὴν add. b 16 καὶ τοιαύταις JLA: ἢ Κv 18 προσφέρεσθαι L 19 ἀσύγχητος Α φαίνηται JKv: γένηται LA 20 πραγματιώδης ἄμφω] καὶ κατὰ δύο L τό τε τὸ ὄνομα Α 23 τὸν] τὸ Κ post ἐφεξῆς περὶ add. A fort. recte 24 μέσων Jv: μέσον LKA, sed ω supra L1 25 ὡς περὶ ἁπλουστέρων in marg. J1, supra A2 περὶ τῶν ὁμωνύμων λόγον προηγεῖσθαί φησιν, διότι αἱ κατηγορίαι ὁμωνύμως 6r εἰσὶ κατηγορίαι, καίτοι [τὴν φύσιν] συνωνύμως ἔχουσαι τὸ τῶν ὑφ᾿ αὑτάς, καὶ αὐτό γε τοῦτο τὸ κατηγορίαι εἶναι καὶ γένη γενικώτατα οὐ μέχρι τοῦ ὀνόματος μόνου κοινὸν ἔχουσιν, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ τοῦ κατηγορεῖσθαι φύσις, τουτέστιν τὸ εἶναι γενικώτατα, χοινή ἐστιν. Ἀποροῦσι δὲ καὶ διὰ τί, καίτοι περὶ λέξεων προθέμενος εἰπεῖν, ἀλλ᾿ οὐ περὶ αὐτῶν τῶν πραγμαάτων, ὅμως περὶ ὁμωνυμίας μὲν οὐδὲν λέγει, περὶ δὲ τῶν ὁμωνύμων διδάσκει, καίτοι προηγουμένης τῆς κατὰ τὴν ὁμωνυμίαν ἐννοίας, εἴπερ ἀπ’ ἐκείνης τὰ ὀμώνυμα. καὶ λέγουσιν καλῶς, ὅτι ἀπὸ τῶν πραγμάτων γίνεται δῆλα τὰ ὁμώνυμα, ὅταν τοῦ αὐτοῦ ὀνὀματος ῥηθέντος ἐγὠ μὲν ἄλλην ἔννοιαν, σὺ δὲ ἄλλην περὶ τοῦ ὀνόματος προβαλλώμεθα, ὡσπερ τοῦ κύων ὀνόματος ῥηθέντος ἐγὼ μὲν τὸν χερσαῖον, σὺ δὲ Γ τὸν θαλάττιον ἐννοήσειας. διὸ καὶ ἐν τοῖς παρ’ ὁμωνυμίαν συλλογισμοῖς ἡσυχάζειν οἱ διαλεκτικοὶ παρακελεύονται, ἕως ἂν ἐπ’ ἄλλο σημαινόμενον ὁ ἐρωτῶν μεταγάγῃ τὸ ὄνομα· οἷον, εἴ τις ἐρωτᾷ εἱ ὁ χιτὼν ἀνδρεῖος, εἰ τύχοι ἀνδρεῖος ὤν, συγχωρησόμεθα· κἂν ἐρωτήσῃ εἰ ὁ ἀνδρεῖος εὔψυχος, καὶ τοῦτο συγχωρησόμεθα, ἀληθὲς γάρ· εἰ δὲ συναγάγῃ ὅτι ὁ χιτὼν ἄρα εὔψυχος, ἐνταῦθα τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ ἀνδερίου διαστείλασθαι καὶ δεῖξαι [τὴν ἀνδρείαν ἤγουν τὴν εὐψυχίαν] ὅτι ἄλλως μὲν ἐπὶ τοῦ χιτῶνος, ἄλλως δὲ ἐπὶ τοῦ ἀνδρείαν ἔχοντος λέγεται. ὥστε τὰ πράγματα κυρίως, οὐχὶ τὰ ὀνόματα τοιεῖ τὴν ὁμωνυμίαν. καὶ γὰρ αὐτὸς ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων ποιεῖται τὴν διδασκαλίαν συνακολουθοῦντος πάντως τῷ σκοπῷ εὐθὺς καὶ τοῦ περὶ τῆς ὁμωνυμίας λόγου. καὶ 6 Πλάτων δὲ ἐκ τῶν πραγμάτων δηλοῦσθαί φησιν, εἴτε ὁμωνύμως κατὰ πλειόνων φέρεται τὸ αὐτὸ ὄνομα εἴτε συνωνύμως· 1 προηγεῖσθαι JKv: προτίθεσθαι A: προστίθεσθαι L 2 κατηγορίαι in marg. L 1 τὴν φύσιν in lin. LKAv, supra J2: induxi. εὕρηται καὶ οὕτως κἂν διάφοροι τὴν φύσιν |||| κατ᾿ ἄλλας ἰδιότητας J2 in marg. ἔχουσαι συνω+νύμως Lv, sequ. ras. 6 litt. in L τὸ J a supra: om. ceteri 3 καὶ αὐτό Τε τοῦτο τὸ J, καὶ αὐτὸ in ras., τοῦτο τὸ supra J a: ἀλλ᾿ αὐτό γε τοῦτο τὸ LA: ἀλλὰ τῷ Τε v γένη supra J1: om. Kv 4 post οὐ μόνον add. Kv μόνου om. Kv post μόνου Τὸ supra Ja αὕτη A 5 τὸ JKA: τοῦ Lv 6 καίτοι om. K 8 καίτοι Ja v: καὶ J1LKA προηγουμένης JKv, η alt. in ras. J: προηγουμένως LA 9 ἀπ᾿ ἐκείνης ex ἀποκειμένης ut vid. corr. J a λέγουσιν JLK: λύσιν ἐπάγουσι πρὸς τοῦτο Av 11 pro ῥηθέντος ras. 4 litt. L ἐγὼ, ἐγ in ras L περὶ τοῦ ὀνόματος om. v 11. 12 προβαλλώμεθα JKA: προβαλλόμεθα L: προβαλώμεθα v 13 παρ᾿ ὁμωνυμίαν JLA: παρωνύμοις Kv 14 ante ἕως ἰαὶ add. L ἂν om. A 15 μεταγάγηι J: μετάη LA, η in ras. L: ἐπαγάγη Kv συγχωρησόμεθα ut, vid. J1: συγχωρήσομεν J2 et ceteri post κἂν δ᾿ add. v ἐρωτήσει A: ἐρωτᾷ v εἰ ὁ] σε K 17 τοῦτο] αὐτὸ v συγχωρησόμεθα Jv: ω συγχωρησόμεθα L1: συγχωρήσομεν KA συνάγη A 17. 18 ἄρα εὔψυχος J1 supra: εὔψυχος LKv: om. A 18. 19 τὴν ἀνδρείαν ἤγουν τὴν εὐχυχίαν omnes, nisi quod οἶον pro ἤγουν A: del. J 19 με) ἐπὶ τοῦ in ras. A 20 ἀνδρίαν A 21 ποιεῖν J καὶ γὰρ] καὶ δι᾿ αὐτὸ καὶ A; possis ἰαὶ δι᾿ αὐτὸ <τοῦτο> 22 συνακολουθούντων Kv πάντως A, in ras. J2: αὐτῶν LKv τῷ σκοπῷ om. A 23 λόγου in ras. J2: λόγου αὐτοῦ A: αὐτοῦ LKv ὁ om. L 24 φέρεται κατὰ πλειόνων Jv, corr. J1 λέγει γὰρ ἐν τῷ Σοφιστῇ· “νῦν γὰρ δὴ σὺ κἀγὼ τούτου πέρι τοὔνομα ἔχομεν 6v κοινῇ, τὸ δὲ ἔργον, ἐφ᾿ ᾦ καλοῦμεν, ἑκάτερος τάχα ἂν ἰδίᾳ παρ᾿ ἡμῖν αὐτοῖς ἔχοιμεν”, ὥστε ὅταν γνωσθῇ ὅτι τοῦ κοινῇ λεγομένου ὀνόματος ἰδία ἐστὶν ἔννοια παρ’ ἑκατέρῳ, τότε γίνεται δῆλον, ὅτι ὁμώνυμον τὸ ὄνομα. οὐ γάρ ἐστιν αὐτὰ ἐφ᾿ ἑαυτῶν τὰ ὁμώνυμα καὶ τὰ συνώνυμα τοιαῦτα, ἀλλ᾿ ἐν τῇ τῶν διαλεγομένων καὶ ὀνομα|ζόντων παρηλλαγμένῃ 6v Δ ἐννοίᾳ ἢ συμφωνούσῃ ἡ τῶν ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων ἐστὶ φύσις. καλῶς δὲ τὸ λέγεται εἶπεν, ἐπειδὴ μὴ περὶ τῶν πραγμάτων αὐτῶν ὁ λόγος ἐστίν, ἀλλὰ περὶ τῶν σημαντικῶν λέξεων. Ἀποροῦσι δὲ καὶ τοῦτο, πῶς ὁμώνυμα ἐκεῖνα μόνον εἶπεν, ὧν ὄνομα μόνον κοινόν, καίτοι τῆς ὁμωνυμίας καὶ ἐν ῥήμασιν οὔσης, ὡς ἐπὶ τοῦ ἠνδραπόδισται, καὶ ἐν μετοχαῖς, ὡς ἐπὶ τοῦ ἠνδραποδισμένος, καὶ ἐν συνδέσμοις· καὶ γὰρ τοῦ ἤ καὶ τοῦ ἤτοι πολλὰς διαφορὰς οἱ διαλεκτικοὶ παραδιδόασιν. λέγουσι δὲ πρὸς τοῦτο, ὅτι τὸ ὄνομα τριχῶς λέγεται· τὸ μὲv γὰρ δηλοῖ τὸ κύριον, τὸ δὲ τὸ προσηγορικόν, τὸ δὲ τὸ κοινῶς ἐπὶ πᾶν μέρος λόγου διατεῖνον, καθὸ Πλάτωνα μὲν καλοῖς, Σενοφῶντα δὲ κοινοῖς ὀνόμασιν κεχρῆσθαί φαμεν. οὐδὲν οὖν ἄτοπον νῦν λέγεσθαι τὸ κοινῶς ἐπὶ πάντα τοῦ λόγου τὰ μέρη διατεῖνον. Βόηθος δὲ διχῶς φησιν τὸ ὄνομα λέγεσθαι, τό τε πρόταξιν ἄρθρου λαμβάνον, ὃ καὶ ἰδίως ὄνομα λέγεται, καὶ τὸ ἐφ᾿ ἅπαντα τὰ τοῦ λόγου στοιχεῖα διατεῖνον· ἐπειδὴ οὖν ἐν τῷ ζητεῖν ἐφ᾿ ὁποιασοῦν λέξεως, εἰ ὁμώνυμός ἐστιν, προτάττομεν τὸ ἄρθρον ὁμοίως ἐπί τε τῶν κυρίως ὀνομάτων καὶ τῶν ἄλλων λέξεων, λέγοντες ‘ τὸ κύων ὁμώνυμόν ἐστιν᾿ καὶ ‘τὸ ἠνδραπόδισται ὁμώνυμόν ἐστιν᾿ (σημαίνει γὰρ καὶ τὸ ληφθῆναι αἰχμάλωτον καὶ τὸ λαβεῖν ἄλλον), εἰκότως τὸ ὄνομα τῶν ὁμωνύμων κοινὸν εἶναί φησιν, διότι τὸ ἴδιον τοῦ ὀνόματος ἴσχουσι πάντα τῷ προτάττεσθαι αὐτῶν ἄρθρον· ἔοικεν γὰρ τὰ οὕτω προφερόμενα τοῖς μονοπτώτοις λεγομένοις ὀνόμασιν· τὸ ἀνδραποδίζεσθαι, τοῦ ἀνδραποδίζεσθαι, τῷ ἀνδραποδίζεσθαι, καὶ ἑξῆς· καὶ ἅμα διὰ τοῦ ὄνομα εἰπεῖν ἐνεδείξατο πῶς δεῖ προφέρεσθαι τὴν τῶν ὁμωνύμων διαστολήν, ὅτι προτάττοντας τὸ ἄρθρον καὶ λέγοντας 1 Σοφιστ.] p. 218 BC τούτου supra L1 post τοὔνομα μόνον add. Plato 4 γίνεται] φαίνεται L 5 καὶ τὰ συνώνυμα om. JLA 7 ἢ συμφωνούσηι ἦ συμφωνοῦσιν LA ἧ ex ἢ fort. mut. L): ἧ συμφωνοῦσα v καλῶς — λέξεων (9) om. A 8 μὴ] οὐ L τῶν om. L 10 καὶ om. LAv 12 ἀνδραπόδισται L τοῦ om. A 13 γὰρ supra L1 τοῦ alt. om. L 13. 14 διδόασι Α 14 τοῦτο supra L1 λέγουσι A 15 τὸ ante προσηγ. supra J a: om. L τὸ δὲ supra L1 τὸ ante κοινῶς om. JK 16 διατεῖνον, ov in ras. J: διατείνει K ὀνόμασιν om. Lv, sed add. L1 17 φαμέν, supra ησιν Κ1 νῦν] μὲν K λέγεσθαι νῦν A 17. 18 τοῦ λόγου τὰ μέρη J: τὰ μέρη τοῦ λόγου ceteri 18 προκάταρξιν A 19 τὰ m. Lv 20 ζητεῖν J2: πίπτειν J1 et ceteri 21 κυρίων v 23 ὁμώνυμόν ἐστιν om. A 25 post τὸ lit. erasa J 25 τῷ] τὸ v fort. recte 26 προσφερόμενα Α 27 τὸ ἀνδραποδίζεσθαι ex τὸ ἠνδραποδίσθαι corr. J τοῦ ἀνδρ. τῶι ἀνδρ. in marg. suppl. J1 τῷ ἀνδρ. om. K 28 ἑξῆς ἅμα. διὰ Av (om. καὶ) τοῦ JKA: τὸ Lv 29 τῶν Av, supra J a: om LK προτάττοντες et λέγοντες v ‘τὸ ἠνδραποδίσθαι σημαίνει μὲν τόδε, σημαίνει δὲ καὶ τόδε’· ἡ γὰρ τοῦ 6v ἄρθρου πρόταξις τὸν τῶν ὀνομάτων τύπον δίδωσιν αὐτοῖς. Μόνον δὲ τὸ ὄνομα κοινὸν εἶναί φησι τοῖς ὁμωνύμοις, τοῦ μόνου ποτὲ μὲν τὸ ἓν σημαίνοντος, ὡς ὅταν μόνον λέγωμεν τὸν κόσμον εἶναι, ποτὲ δὲ Ε τὴν πρὸς ἕτερον ἀντιδιαστολήν, ὡς ὅταν ἱμάτιον μόνον ἔχειν λέγωμεν ἀντιδιαστέλλοντες ὡς πρὸς χιτῶνα. κατὰ τοῦτο δὲ καὶ νῦν τὸ σημαινόμενον 21 παρείληπται τὸ μόνον, ὡς πρὸς τὸν τῆς οὐσίας λόγον ἀντιδιαστελλόμενον· ὅπερ καὶ σαφῆ ποιεῖ τὴν εὕρεσιν τῶν ὁμωνύμων, τὸ καὶ ἓν ὡρισμένον τι, τὸ ὄνομα, μόνον εἶναι κοινὸν καὶ πρὸς ἓν ὡρισμένον τι, πρὸς τὸν ὁρισμόν, ἀντιδιαστέλλεσθαι. Τὸ δὲ κοινὸν πάλιν καὶ αὐτὸ πολλαχῶς λέγεται· ἢ γὰρ τὸ εἰς μέρη διαιρετόν, ὡς ἡ κληρουχουμένη γῆ, ἢ τὸ ἀδιαιρέτως εἰς κοινὴν μὲν χρῆσιν προκείμενον, οὐχ ἅμα δέ, ὡς ὁ δοῦλος ἢ ὁ ἵππος ὁ κοινός, ἢ τὸ ἐν προκαταλήψει μὲν ἰδιούμενον, αὖθις δὲ εἰς τὸ κοινὸν ἀναπεμπόμενον, ὡς τὸ θέατρον, ἢ τὸ ἅμα ἀδιαιρέτως εἰς χρῆσιν πολλῶν ἀγόμενον, ὥσπερ ἡ φωνή. οὕτως δὲ καὶ τὸ ὄνομα κοινὸν τοῖς ὁμωνύμοις ἅμα πᾶσιν ὑπάρχον καὶ ἄλλοις ἅμα δυνάμενον ὑπάρξαι ἀδιαιρέτως τὸ αὐτό. διὸ καὶ Ἀνδρόνικος παραφράζων τὸ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίον ὁμώνυμά φησιν λέγεσθαι, ὧν ὄνομα ταὐτόν· καὶ γὰρ καὶ τὸ ὄνομα καὶ ὁ λόγος διὰ τὴν ἀσώματον φύσιν ἀμερίστως ρίστως πάρεισι τοῖς πολλοῖς. Ἀποροῦσι δὲ καὶ πρὸς τὸ κοινὸν τὸ ὄνομα τῶν ὁμωνύμων λέγεσθαι οἱ περὶ τὸν Νικόστρατον. ὁ γὰρ εἰπὼν κύνα ὅτι μὲν μὴ βοῦν μηδὲ ἵππον ἢ ἄλλο τι λέγει τῶν τοιούτων ἐδήλωσεν, ὃ δὲ βούλεται σημαίνειν, οὔπω δεδήλωκεν· τίνα γὰρ τῶν κυνῶν, πότερον τὸν ἀστρῷον ἢ τὸv χερσαῖον ἢ τὸν θαλάττιον ἢ τὸ περὶ τὴν γνάθον συμβαῖνον σπασμῶδες πάθος, οὔπω δῆλον. εἰ οὖν μηδὲν σημαίνει, οὐδὲ ὄνομα ἂν εἴη, ὥστε οὐδὲ ὁμώνυμον· τὰ γὰρ ὁμώνυμα κοινὸν ἔχειν ὄνομα ἐλέγετο. εἰ δὲ προσθήκης δεῖταί τινος πρὸς τὸ σημᾶναι τί τῶν πολλῶν ἐκείνων ἐστὶ τὸ ῥηθέν, οἷον ὅτι τὸv άστρῷον λέγει ἢ ἄλλον τινὰ τῶν κυνῶν, οὐκέτι κοινὸν μένει τὸ ὄνομα· τῇ γὰρ προσθήκῃ, καθ᾿ ἣν μάλιστα σημαίνει ὃ βούλεται, ἰδιωθήσεται· ὥστε εἰ μὲν μὴ σημαίνει τι, οὐκ ἔστιν ὄνομα τὸ ἐπὶ τῶν ὡς ὁμωνύμων ἀποδοθέντων λεγόμενον· εἰ δὲ τῇ προσθήκῃ τῇ ἴδιον ἑκάστου ποιούσῃ τὸ ὄνομα σημαίνει, οὐκέτι καθὸ κοινοῦ ὀνόματος μετέχει ὁμώνυμά ἐστιν, ὁπότε τὸ μετὰ τῆς 2 πρότασις Kv τύπον JLA, in marg. b: τόπον Kv 3 τοῦ μόνου] hinc denuo inc. Ap 4 τὸ om. Ap σημαίνοντος ἓν Ap εἶναι ante λέγωμεν coll. v: om. Ap 5 διαστολὴν Ap 8 ὥσπερ K 11 ποσαχῶς Ap ἡ γὰρ Ap 12 κληροχουμένη K 13 Γε om. Ap 14 τὸ|| κοινὸν J 15 ἀγόμενον] ἐρχόμενον V ut Porph. p. 62,26, cf. Dex. p. 19,7 B. 16 ἅμα πᾶσιν LAp: άμα (in ras.) πὰσομ J: ἅπασιν Kv 17 post καὶ ὁ add. Ap 18 post ὄνομα μόνον add. Ap 19 ταυτό Ap post φύσιν αὐτῶν add. L 21 τὸ (post κοινὸν) supra Ja: om. Kv 28 ἢ JL (ex εἰ ut vid. L1): μηδὲ KApv ἄλλο τι] τί L σημάναι v 25 σημαῖνον K 27 τὸ γὰρ ὁμώνυμον K γὰρ] δὲ v 28 ἐκεῖνο Lv τὸ supra Ja 29 μένει τὸ ὄνομα κοινόν Ap 30 ἣν] ἧ L 31 ὡς om. v τῶν post ὁμωνύμων add. Ap 32 ἦι alt. supra Ja ἑκάστη L 33 τὸ supra L1 προσθήκης οὐκέτι οὔτε ὄνομα μόνον ἐστίν, ἀλλὰ λόγος, ὥστε κὰν μὴ 6v Ζ σημαίνῃ τι, οὐκ ἔστιν ὄνομα· τὸ γὰρ ὄνομα σημαντικὸν εἶναι βούλεται· κἂν σημαίνῃ μὲν μετὰ τῆς προσθήκης δέ, πάλω οὐκ ἔστιν ὄνομα ἀλλὰ 41 λόγος διὰ τὴν τῆς διαφορᾶς προσθήκην, ἀλλ᾿ οὐδὲ κοινὸν ἔτι διὰ τὴν διαφοράν. ὅλως δὲ κατ’ οὐδὲν τῶν τοῦ κοινοῦ σημαινομένων εἴη ἂν κοινὸν τὸ τῶν ὁμωνύμων λεγόμενον ὄνομα· οὔτε γὰρ κατὰ τὸ διαιρετὸν κοινόν· ἄλλο γὰρ ἄλλης συλλαβῆς τοῦ ὀνόματος μετέχον οὐκέτι ἂν εἴη ὁμώνυμον· οὔτε κατὰ τὸ ὅλον μὲν ἄλλοτε δὲ ἐν ἄλλου χρήσει γινόμενον· ἅμα γὰρ ἑκάστῳ τῶν ὁμωνύμων λεγομένων ὑπάρχει τὸ ὄνομα· οὔτε κατὰ τὸ ἐν προκαταλήψει καὶ ἰδιότητι ἅμα, καὶ διότι ἔμελλεν ἕκαστον ἄλλοτε ἄλλο μεταλαμβάνειν ὄνομα, ὡς ἐν τῷ θεάτρῳ τοὺς τόπους, καὶ οὐκέτι πάλιν ὁμώνυμα· ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ὡς ἡ φωνή· ἡ μὲν γὰρ φωνὴ τὴν αὐτὴν πᾶσιν ἐμποιεῖ διάθεσιν τοῖς ἀκούουσιν, τὸ δὲ ὁμώνυμον ἄλλην ἄλλοις ἔννοιαν παρέχεται, εἴπερ ἄρα τι σημαίνει, εἰ δὲ μὴ ἄλλην ἄλλοις, ἀσήμαντον μένει καὶ οὐκέτι ἐστὶν ὄνομα. τινὲς δὲ λύοντες τὴν ἀπορίαν φασὶν ὅτι οὐ πᾶν ὄνομα σημαντικόν ἐστιν· τριχῶς γὰρ τοῦ ὀνόματος λεγομένου, τοῦ με) κατὰ τὸν χαρακτῆρα, κἄν μὴ κατατεταγμένον ἦ ἐπί τινος σημαινομέου, ὡς τὸ βλίτυπι, τοῦ δὲ κατατεταγμένου μὲν μὴ μέντοι χαρακτῆρα ἔχοντος ὀνόματος, ὡς ὁ ἀλλὰ μήν σύνδεσμος ὄνομα τῷ οἰκέτῃ τεθεὶς ύπὸ τοῦ Διοδώρου τοὺς τῆς γραμματικῆς διορισμοὺς διαπαίζοντος καὶ τοὺς φύσει λέγοντας εἶναι τὰ ὀνόματα, τοῦ δὲ καὶ χαρακτῆρα ἔχοντος ὀνοματικὸν καὶ κατατεταγμένου, | ώς τὸ Σωκράτης καὶ Πλάτων καὶ τὰ ἄλλα τὰ ὀνόματα 7r Α λεγόμενα, τί κωλύει τὸ ὁμώνυμον ἀκατάτακτον εἶναι, χαρακτῆρα ἔχον ὀνόματος; δύναται γὰρ κοινὸν εἶναι χωρὶς τῆς κατατάξεως λαμβανόμενον. ἀλλ' ἀδύνατον, φαῖεν ἄν, τοιτοῦτον εἶναι τὸ ἐν τῷ ὅρῳ τῶν όμωνύμων ὄνομα· τὸ γὰρ ὧν ῥηθὲν ἀφορίζει τινὰς εἰς οὓς κατετάχθη, τὸ τῷ χαρακτῆρι μόνον ὄνομα οὐ κατατέτακται. εἰ οὖν ἀκατάτακτον, οὐκ ἄν ύπάγοιτο τῷ όρισμῷ, ἢ εἰ κατατεταγμένον εἴη, οὐκ ἄν εἴη κοινόν· οὐδὲ γὰρ κοινὴ εἶναι ἡ κατάταξις δύναται. ἀλλὰ καὶ τὸ ό δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος ἓτερος ὡς κατατεταγμένου πάντως ἐστίν· τὸ γὰρ μόνον ἔχον οὐδὲ λόγον ἔχει τινά· τίς ἄν εἴη λόγος τοῦ βλίτυπι, μηδὲν σημαίνοντος; εἰ κατατέτακται, οὐκ ἔστιν κοινόν, ὡς οὐδὲ ὅροι κατὰ τὴν διάφορον κατάταξιν τὸ διάφορον ἔχοντες. μήποτε οὖν τὸ όμώνυμον 1 μὴ om. L1 Ap: οὐ supra L 4 σ, v: σημαίνει b 3 μὲν et δὲ supra J a: om. ceteri 8 ὃλου Κν ἄλλου] ἄλλοις K 9 τῶν ὁμωνύμων om. K όμωνύμως Αp 10 καὶ (ante διότι) ex δὲ corr. J; suspectum ἓκαστον om. K 10. 11 ἄλλου μ. ὀνόματος Kv 11 καὶ supra L 1 13 ante ἄλλην ἄλλην add. Kv 15 δὲ om. V 17 τεταγμένον Kv 18 κατατεταγμένου ex — vov corr. L 1 μὲν om. Ap 19 τιθεὶς Ap 20 τοὺς pr. om. L διορισμοὺς in marg. suppl. Ja 20.21 λέγοντας εἶναι φύσει Ap 21 ονομαστικὸν v 22 κατατεταγμένον LAp 25 τοιτῦτο Ap 26 ὦν JLAp: ὄν Kv: ἄνομα b 27 οὐ κατατέτακται] κὐκ άποτέτακται Ap εἰ] ἤ KAp κἀατάτακτον] οὐ κατάτκτον K post ἀκατάτακτον ὄν add. LKApv 28 ἤ om. Ap 29 κατάταξις, τα alt. in ras. J 30 post λόγος τῆς οὐσίας add. Ap 32 post δὲ καὶ add. Ap 33 διαφορὰν (post τὴν) L, c Stdctopov ut vid. mut. ὄνομα, ἃτε ὄνομα ὄν καὶ οὐ πρᾶγμα, πλείοσιν καὶ διαφόροις ἐφαμόζειν δύναται, καὶ διὰ τοῦτο ῥηθέντος ἄδηλον ἐφ' ᾦ λέγεται, ἕως ἄν διορισθῇ· διορισθὲν δὲ οὐκέτι μόνον ἐστὶ τὸ κοινὸν ὄνομα, ἀλλὰ προσέλαβεν καὶ διαφοράν, ὣστε σημαίνειν ἓν. τὸ δὲ κοινὸν καὶ ἀόριστον σημαίνει τὸ ἐν πᾶσι τοῖς όμωνύμοις κοινῶς καὶ ἀδιαιρέτως κατατεταγμένον, ὃπερ μετὰ τοῦ διορισμοῦ ληφθὲν τὸ κοινὸν ἰδιωθὲν καὶ ἀπομερισθὲν παρίστησιν. οὺ καλῶς οὖν λέγουσιν ὃτι εἰ σημαίνει, οὖκ ἔστιν κοινόν· ἔστιν γὰρ καὶ τοῦ κοινοῦ σημασία καὶ κατάταξις ὡς κοινοῦ. ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον, ὃτι τὴν ὃλην τῶν ὁμωνύμων ὑπογραφὴν δι' όμωνύμων ἐποιήσατο· καὶ Τὰρ τὸ ὄνομα καὶ τὸ μόνον καὶ τὸ κοινὸν τῶν πολλαχῶς λεγομένων ἐστὶ καὶ μᾶλλον καθ' όμωνυμίαν ύπαρχόντων. p. 1a1.2 Ὁ δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ἓτερος. Τὸν όριστικὸν λόγον σύζυγον εἶναι δεῖ πάντως τῷ ὀνόματι, ὣστε μήτε ὑπερβάλλειν τοῦ ὀνόματος μήτε ἐλλείπειν. καὶ γὰρ τοῦ αὐτοῦ πράγματός ἐστιν καὶ τὸ ὄνομα καὶ 6 όρισμός· ἀλλ' ό μὲν όρισμὸς ἀναπλοῖ καὶ B διεξοδεύει τὸ πρᾶγμα, κατὰ πολυμερὲς αὐτὸ περιλαμβάνων, τὸ δὲ ὄνομα συναιρεῖ καὶ συμπτύσσει καὶ κατὰ μονοειδὲς αὐτὸ παραδείκνυσιν. δεῖ οὖν πάντα όρισμὸν σύζυγον εἶναι τῷ ὀνόματι καὶ μήτε ύπερέχειν μήτε ἐλλείπειν. συμβαίνει δὲ ύπερέχειν καὶ ἐλλείπειν. ἐὰν μὴ κατὰ τοὒνομα όρισμός· ύπερέχει μέν, ὃταν κατά τι γίνηται τῶν ἀνωτέρω, ὡς ὃταν ζῷον όρίσασθαι βουλόμενος μὴ κατὰ τὸ ὄνομα τοῦ ζᾠου τὸν όρισμὸν ἀποδῷς, ἀλλὰ κατά τι τῶν όλικωτέρως ύπαρχόντων τῷ ζᾠῳ, οἶον τὸ ἔμψυχον· τότε γὰρ ἀποδώσεις ὃτι ἐστὶν τὸ ζῷον οὐσία ἔνδοθεν κινουμένη ἢ τρεφομένη καὶ αὐξομένη καὶ ὃμοια γεννῶσα ἤ ὃπως ἄν τις ἄλλως τὸ ἔμψυχον όρίσαιτο· τότε γὰρ ἀληθεύσει μὲν ἀπὶ τοῦ ζᾠου, μὴν καὶ καὶ ὃρος ἔσται, οὐ γὰρ ἐξισάζει· εἴ τι μὲν γὰρ ζῷον, καὶ τρέφεται καὶ αὒξεται γεννᾷ ὃμοινον, οὐκ ἀνάπαλιν δέ· τὰ γὰρ φυτὰ οὐκ ἔστι ζῷα. ἐλλείπειν δὲ συμβαίνει τὸν όρισμὸν τοῦ ὀνόματος, ὃταν κατά τι τῶν μερικωτέρων τοῦ ὀνόματος λαμβάνηται, ὡς ὃταν τὸ ζῷον ὁριζόμενοι οὐσίαν λογικὴν θνητὴν όρζώμεθα, ὃπερ ἐστὶν ἄνθρωπος· καὶ γὰρ τὸ μὲν τοιοπῦτον ζῷόν ἐστιν, οὐκέτι τὸ ζῷον τοιοῦτον πᾶν. πᾶς οὖν ὃρος κατὰ τὸ ὄνομα 1 ὄν om. Apv 2 ὦν Ap 3 καὶ om. Ap 4 σημαίνειν ἓν LKv: σημαίνει μὲν J, sed corr.: σημαίνει ἓν Ap 5 ὣσπερ K 6 post ληφθὲν καὶ add. Kv τὸ κοινὸν post ἀπομερισθἐν pos. Kv 7 λέγουσιν ex λέγειν corr. L 1: λέγειν J, sed in mg. γρ λέγουσι Ja 7 οὐκ, οὐ in ras. L οὐκέτι pro οὐκ ἔστι K 9 καὶ γὰρ καὶ τὸ K 10 λεγομένων] εἰργμένων K post μᾶλλον τῶν add. L 1 supra, v 13 τὸν ἀριστοτελικὸν ὃρον L, sed supra γρ' όριστικὸν L 1 δεῖ πάντως εἶναι Kv 13. 14 ὣστε καὶ μήτε μὴν L 14 post alt. τοῦ ras. 3 vel 4 litt. J 15 ἀναπληροῖ Ap 17 συναιρεῖ] συνάγει L συμπτύσει Ap 19 ὑπερέχειν in marg. suppl. Ja: om. 20 ὐπερέχει JKv: ὑπερέχειν LAp, fort. recte, cf. v. 27 τῶν ἀνωτέρω supra, καθολικώτερον in lin. L 1 21 τοὔνομα Apv 21. 22 ἀποδῶς in ἀποδώσειν mut. L 1 23 ἐστὶ om. K, post ζῷον pos. Ap 25 όρίσαιτο ex ὡρίσαιτο corr. J 26 καὶ pr. om. KAp 30 όριζώμεθα θνητὴν Ap όριζόμεθα v γίνεται, ἴνα καὶ αντιστρέφῃ πρὸς τὸ ὄνομα. τὰ μέντοι όμώνυμα κατ' ἄλλο 7r μέν τι δύναται τὸν αὐτὸν ἒχειν όρισμόν, οἶον οἱ Αἴαντες, καθ' ἄνθρωποι, ζῷα λογικὰ θνητά εἰσιν, καθὸ μέντοι Αἴαντς, ό μέν ἐστιν Οιλέως, ὁ δὲ Τελαμῶνος, τὸ δὲ Αἴας ἐστὶν τὸ όμώνυμον ώς ύποκείμενον. Σπεύσιππος δέ, ὣς φασιν, ἠρκεῖτο λέγειν “ ό δὲ λόγος ἓτερος”. καίτοι εἴ τις οὓτως ἀποδοίη, καὶ τὰ συνώνυμα όμώνυμα ἔσται καὶ τὰ όμώνυμα ήμῖν γὰρ καὶ τοῖς ἳπποις ὄνομα κοινόν, τὸ ζῷον, οἰ δὲ λόγοι ἓτεροι, καθὸ ἄνθρωπος καὶ ἳππος· ἔσται οὖν τὸ συνώνυμον όμώνυμον. καὶ πάλιν ό θαλάττοις κύων καὶ ό χερσαῖος κατὰ ζῷον τὸν αὐτὸν ἔχουσι λόγον, καὶ ἔσται τὸ όμώνυμα συνώνυμα, διότι οὺ καθ' ὃ ἦν όμώνυμα, κατὰ τὸν καύνα, ἀπεδόθη αὐτῶν ό όρισμός, ἀλλὰ κατὰ τὸ ζῷον. ἀναγκαία οὖν ἡ τοῦ κατὰ τοὔνομα προσθήκη. Ὁ δὲ λόγος σημαίνει μὲν καὶ τὸν ἐν ταῖς ψήφοις λογισμόν, σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐνδιάθετον κατὰ τὴν ἔννοιαν, σημαίνει δὲ καὶ τὸν προφορικὸν καὶ τὸν σπερματικόν, σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐκάστου περιηγητικὸν καὶ όριστικόν. Γ λόγον δὲ αὐτὸν δἶπεν καὶ οὐχὶ όρισμόν, ἳνα καὶ τὴν ύπογραφικὴν ἀπόδοσιν 41 περιλάβῃ, ἣτις καὶ τοῖς γένεσι τοῖς ἀνωτάτω καὶ τοῖς ἀτόμοις ἐφαρμόττει όρισμῷ μὴ δυναμένοις περιληφθῆναι, διότι οὔτε τῶν ἀνωτάτω γενῶν γένος ἔστι λαβεῖν οὔτε τῶν ἀτόμων διαφοράς, ἡ δὲ ύπογραφὴ τὴν ἰδιότητα τῆς οὐσίας ἀποδιδοῦσα καὶ ἐπὶ φθάνει. διὸ οὐδὲ άπλῶς εἶπεν τὸν κατὰ τοὒνομα λόγον, ἀλλὰ τὸν τῆς οὐσίας λόγον, διότι ό μὲν ύπογραφικὸς λόγος τὴν ἰδιότητα τῆς οὐσίας ἀφορίζει, ό δὲ όριστικὸς τὸ ἠν εἶναι ἑκάστου καὶ τὴν οὐσίαν αὐτήν· ό οὖν λόγος τῆς οὐσίας καὶ τὸν όριστικὸν λόγον καὶ τὸν ύπογραφικὸν περιείληφεν. ὣστε μάτην ἐγκαλοῦσι πάλιν οἱ περὶ τὸν Νικόστρατον ὠς μόνῃ τῇ οὐσίᾳ δοκοῦντι λέγειν τὴν όμωνυμίαν τῷ Ἀριστοτέλει, εἴπερ τὸν τῆς οὐσίας λόγον ἓτερον εἶπεν ὲν τοῖς καίτοι καὶ ἐν ποιῷ οὔσης όμωνυμίας, εἴπερ λευκὸν καὶ χρῶμα καὶ λευκὴν φωνὴν λέγομεν, καὶ ἐν τῷ κεῖσθαι καὶ ἐν ἄλλαις κατηγορίαις. πρὸς γὰρ ταύτην τὴν ἀπορίαν ύπαντῶν ό Πορφλύριος πρῶτον μέν φησιν μηδὲ εν πᾶσι τοῦτο γεγράφθαι τοῖς ἀντιγράφοις· μήτε γὰρ Βόηθον εἰδέναι, ὃς φησι δεικνύναι τὸν Ἀριστοτέλη τίνα ἐστὶν τὰ όμωνύμα λέγοντα Ὁμώνυμα λέγεται 2 μἐν τι JAp: μέντοι L: μὲν Kv οί in marg. suppl. J 3 θνητά ἐστι Ap καθὸ μέντοι JL: καθόσον δέ τοι Ap: καθὸ δὲ Kv 4 τελαμῶνος KApv: τελαμώνιος J: τελαμώνιος in τελάμωνος, deinde in τελαμῶνος corr., sed τελαμωνιος rest. τὸ δὲ] ὸ δὲ Ap 5 ὣς φασιν] φησιν Ap ηρκεῖτο JL: ἤρκει τὸ Ap: ἀρκεῖτο Kv 6 όμώνυμα prius om. K ἔσται] εἴη Ap 8 ὸ aute θαλ. ex τὸ corr. J; τὸ K 9 ὸ ante χερσ.] τὸ K κατὰ ζῶον (sic) ex καὶ τὸ ζῶον corr. Ap 10 τὰ om. b 11 κατὰ] καὶ Ap τοῦ JL: om. KApv 13 τοῖς ν 15 περιηγηματικὸν 16 οὐχὶ JL: οὐχ KApv ύπογραφ|||| ν K 17 ante γένεσι ἐν add. Ap 19 λαβεῖν] ἀποδοῦναι L 24 περιείληφε καὶ τὸν ὐπογραφικόν LAp, περιείληφε in marg. suppl. L 1 25 τὴν όμωνυμίαν λέγειν Ap 27 καὶ (ante χρῶμα) JL: om. KApv 29 ὑπαντῶν JLK, ὁ in ras. L: ἀπαντῶν Apv μηδὲ ἐν JLv: μηδ' ἐν Ap: μηδὲν K 30 τοῦτο om. Ap μήτε] μὴ Ap ὅς φησι δεικνύναι Brandis: ὥς φησι δεικνύναι LKApv: τοῦτο γράφοντα· 5; φησι δεικνύων J 2 in ras. 31 ἀριστοτέλη JAp: ἀριστοτέλην ceteri όμώνυμα alt. in ras. J 2 λέγεται, λε in ras. J 2 ὦν ὄνομα μόνον κοινόν, ό δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος ἓτερος· καὶ ἐξηγούμενος δὲ ό Βόηθος καθ' έκάστην λέξιν τὸ τῆς οὐσίας παραλέλοιπεν ώς οὐδὲ | γεγραμμένον. καὶ ό Ἀνδρόνικος δὲ παραφράζων τὸ βιβλίον “τῶν 7v Δ ἄνευ συμπλοκῆς, φησί, λεγομένων όμώνυμα μὲν λέγεται ὦν ὄνομα μόνον ταὐτόν, ὁ δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος ἓτερος”. “ήμεῖς δέ, φησὶν ό Πορφύριος, ἐπειδὴ καὶ Ἐρμῖνος καὶ σχεδὸν οἰ πλεῖστοι ώς προσκειμένου τῷ ὃρῳ ἐντετυχήκασιν τοῦ τῆς οὐσίας ὀνόματος, καὶ ἀναγκαίαν λέγομεν τὴν προσθήκην· τοῦ γὰρ λόγου καὶ τὴν ἐπαγωγὴν σημαίνοντος καὶ τὸν συλλογισμὸν καὶ πᾶσαν κατάφασιν καὶ ἀπόφασιν, δἰ μὴ προσέκειτο τῆς οὐσίας, πῶς ἄν ἀπεκρίνετο τοῦ όρισμοῦ καὶ τῆς ύπογραφῆς τὰ ἂλλα τοῦ λόγου σημαινόμενα; ἀντὶ οὖν τοῦ φάναι ‘ὁ δὲ ὃρος ἢ ή ύπογραφὴ έτέρα' τὴν ἐξήγησιν ὃρου καὶ τῆς ύπογραφῆς παρέλαβεν εἰπὼν 6 δὲ λόγος τῆς οὐσίας ἓτερος· καὶ γὰρ ό μὲν ὃρος λόγος τῆς οὐσίας ἐστὶν ώς τὴν οὐσίαν δηλῶν, ἡ δὲ ύπογραφὴ ώς τὴν ἰδιότητα τὴν περὶ τὴν οὐσίαν σημαίνουσα καὶ τὴν ὓπαρξιν κοινὴν οὖσαν τῆς τε κυρίως οὐσίας καὶ τῆς ἄλλης ύποστάσεως”. Προσαπορεῖ δὲ ό Νικόστρατος περὶ τῶν όμωνύμων, καὶ ἔτι σαφέστερον Ἀττικὸς τὴν ἀπορίαν ἐξέθετο. εἰ γὰρ συνώνυμά ἐστιν ὦν τό τε κοινὸν καὶ ό όρισμὸς κοινός, ἔχει δὲ καὶ τὰ όμώνυμα τό τε ὄνομα κοινὸν όμώνυμα καλούμενα καὶ τὸν τοῦ όμωνύμου όρισμόν· ἐφ' έκάστου γὰρ όμωνύμου ἀληθὲς εἰπεῖν ὃτι ὄνομα μόνον κοινόν, ό δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ἓτερος· τὰ ἄρα όμώνυμα συνώνυμά ἐστιν. ἔστιν δὲ καὶ τὰ συνώνυμα συνώνυμα· πάντα ἄρα τὰ τὸ αὐτὸ ὄνομα ἔχοντα συνώνυμά ἐστιν. λύει δὲ καὶ ταύτην τὴν ἀπορίαν ό Πορφύριος λέγων ὃτι οὐδὲν κωλύει τὰ αὐτὰ πράγματα κατὰ διαφόρους προσηγορίας όμώνυμά τε εἶναι καὶ συνώνυμα· ὣσπερ οἱ Αἴαντες ᾖ Αἴνατες λεγόμενοι καὶ ἄνθρωποι, καθὸ μὲν ἄνθρωποιτ, συνώνυμοί εἰσιν, καθὸ δὲ Αἴαντες, όμώνυμοι, οὓτως οὖν οί όμώνυμοι Αἴαντες, καθὸ μὲν όμώνυμοι, συνώνυμοί εἰσιν, καθὸ δὲ Αἴαντες, όμώνυμοι. ἀλλ' ἀντιλήψεταί τις ῥᾳδίως καὶ ἐρεῖ, καθὸ μὲν όμώνυμα τὰ όμώνυμα, μὴ εἶναι ὁμώνυμα, ἀλλὰ συνώνυμα· καθὸ δὲ οὐχ όμώνυμα, ἀλλ' Αἴαντς, κατὰ τοῦτό ἐστιν όμώνυμα. καὶ ἴσως οὐδὲν ἄτοπον κατὰ μὲν αὐτὴν τὴν τοῦ όμωνύμου φύσιν κοινὴν οὖσαν τὰ μετέχοντα αὐτῆς συνώνυμα εἶναι, καθόσον E 3 6 om. LAp 3. 4 φησί ante τῶν coll. KAv 6 προσκειμένου JAp, e corr. L: προκειμένου Kv 9 ante τῆς τὸ JKv, sed del. J 10 ἀπεκρίνατο Kv ante τοῦ τὸ add. JKv, sed del. J ante τῆς τὸ add. Kv σημαινόμενα τοῦ λλόγου Kv 11 ὁ δὲ opos] ό λόγος Ap ἢ ἡ L: ἢ ceteri, sed corr. Ja 11. 12 τοῦ ὃρου JLKv: λόγου J in marg.: τοῦ λόγου Λ 1 supra, Ap 12 καὶ supra J, om. Ap 16 post δὲ καὶ add. Ap 17 post Αττικὸς ταύτην add. Ap post ἐξέθετο εἰπών add. v τε om. L 20 post ὅτι τὸ add. Kv 21 ἔστιν δὲ — ἐστιν (22) om. Ap συνώνυμα 21. 22 συνώνυμα συνώνυμα J: συνώνυμα όμώνυμα L 1: συνώνυμα όμώνυμα Kv 22 τὰ in mg. suppl. Ja τὰ |||| αὐτ|||| K 23 καὶ om. Ap τὴν ἀπορίαν ταύτην K 24 post πράγματα τὰ add. L 25 ᾗ Αἵαντες λεγόμενοι καὶ ἄνθρωποι om. Kv 27 μὲν όμώνυμοι JLK: μὲν ἄνθρωποι Ap: ἄνθρωποι μὲν v 28 τὰ όμώνυμα iterat Ap 30 post ἴσως μὲν add. Kv μὲν αὐτὴν om. Ap τὴν om. L 30. 31 τῶν όμωνύμων Ap 31 φύσιν, u in ras. J όμώνυμα ἄμφω· κατὰ μέντοι τὸ ὄνομα, καθὸ οὐ φύσεως κοινῆς, ἀλλ' ὀνόματος 7v μόνου κοινοῦ τὰ μετέχοντα μετέχει, οἶον τὸ τοῦ Αἴαντος, κατὰ τοῦτο όμώνυμά ἐστιν. ὣσπερ οὖν τὸ δισύλλαβον καθὸ δισύλλαβον οὐκ ἔστιν δισύλλαβον ἀλλὰ τετρασύλλαβον, καθὸ δὲ Δίων ἢ Κράτης. ἅπερ ἄλλα ἐστὶν παρὰ τὴν τοῦ δισυλλάβου φύσιν. μετέχει δὲ αὐτῆς, κατὰ τοῦτό ἐστιν δισύλλαβον, καὶ οὐδὲν ἄτοπον, οὓτως καὶ τὰ όμώνυμα, καθὸ μὲν φύσεως κοινῆς τῆς τοῦ όμωνύμου μετέχει, οὐκ ἔστιν όμώνυμα, ἀλλὰ συνώνυμα, καθὸ δὲ οὐ φύσεως ἦς τοῦ όμωνόμου, ἀλλ' ὀνόματος μόνου κοινοῦ μετέχει, κατὰ τοῦτο όμώνυμα ἐστιν. εἰ δὲ λέγοι τις, ὃτι τὸ τῆς φύσεως τοῦ όμωνύμου μετέχειν οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ ἤονόματος μόνου κοινοῦ μετέχειν αὓτη γάρ ἐστιν ή τοῦ όμωνύμου ψύσις, εἴπερ οὖτος ὁ όρισμός) καὶ οὓτως πάλιν καθὸ όμώνυμον αὺτὸ δείκνυσιν συνώνυμον, ῥητέον ὃτι τὰ μὲν όνόματα τῶν πραγμάτων κατηγορεῖται προηγουμένως καὶ τὰ ἴδια καὶ τὰ κοινά, τὸ δὲ όμωνύμως ἢ συνωνύμως κατηγορεῖσθαι ύπάρχει οὐ προηγουμένως, ἀλλὰ διὰ τὴν τῶν ὀνομάτων τοιάνδε ἢ τοιάνδε κοινωνίαν, ὣστε ὃταν μὲν τὸ ὄνομα τὸ τοῦ Αἴαντος οὓτως μετέχηται, ὥστε τὸ ὄνομα μόνον εἶναι κοινὸν τοῖς μετέχουσιν, όμώνυμός ἐστιν ή τοιαύτη μέθεξις, ὃταν δὲ πάλιν ἡ όμωνυμία οὓτως μετέχηται, ὣστεμὴ μόνον ὄνομα κοινὸν εἶναι τοῖς μετέχουσιν, καθὸ καλοῦνται όμώνυμα, ἀλλὰ καὶ τῆς φύσεως αὐτῆς τῆς όμωνυμίας μετέχειν, τότε συνώνυμόν ἐστιν τὸ τῆς μεθέξεως εἶδος. αί μὲν οὖν πρὸς τὰ περὶ τῶν όμωνύμων ἀπορίαι καὶ τῶν ἀποριῶν λύσεις τοιαῦται. Εἰώθασι δὲ ἐνταῦθα γινόμενοι οί ἐξηγηταὶ τοῦς τρόπους τῶν όμωνύμων ἀπαριθμεῖσθαι καὶ λέγουσιν ὃτι κατὰ τοὺς ἀνωτάτω τρόπου διχῶς λέγεται τὰ όμώνυμα· τὰ μὲν γάρ ἐστιν ἀπὸ τύχης, ὡς Ἀλέξανδρος Πάρις καὶ ό Μακεδών, τὰ δὲ ἀπὸ διανοίας, ὃταν διανοηθείς τις ἀιτίας ἓνεκέν τινος τὰ αὐτὰ όνόματα ἐπιτιθῇ. ἀλλὰ τὰ μὲν ἀπὸ τύχης, ἃτε τυχαῖον καὶ ἀόριστον, ἀδιαίρετον μένει· τὰ δὲ ἀπὸ διανοίας διαιρεῖται τετραχῃ, εἴς τε Ζ τὰ καθ' όμοιότητα, οἶς καὶ Αριστοτεής ἐν τῷ τῶν όμωνύμων ἐχρήσατο παραδείγματι εἰπὼν ζῷον ὃ τε ἄνθρωπος καὶ τὸ γεγραμμένον, κοινὸν μὲν ἔχοντα τὸ ὄνομα τοῦτο, τὸν δὲ λόγον ἓτερον, διότι ό μὲν ἄνθρωπος ζῷόν ἐστιν ώς οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική, ή δὲ εἰκὼν τοῦ ἀνθρώπου ἢ ό ἀνδριὰς ζῷον οὓτως ώς όμοίωμα οὐσίας ἐμψύχου αἰσθητικὴς. δεύτερος δὲ ἀπὸ διανοίας τρόπος ό κατὰ ἀναλογίαν, ὃμψύχου λέγηται όμωνύμως 3 εἰσιν (post ὀμ.) Ap 4 τετρασύλλαβλον sic L: τρισύλλαβον Ap σωκράτης ό supra L 12. 13 προηγουμένως κατηγορεῖται Ap 14 ύπάρχει post προηγου μένως pos. Apv: om. L 15 κοινωνίαν, οινω e corr. L 1 τὸ τοῦ ex τοῦ τοῦ corr. Γ 16 τὸ ὄνομα — ὣστε (17) in marg. suppl. Ja 18 εἶναι κοινὸν ὄν=ομα Ap 20 πρὸς] πρ||||| K τὰ‘ π. τ. ό. ἀπορίας Ap 22 Ἐώθασι b γινόμενοι in γενόμενοι corr. L 1 οἱ ἐξηγηταὶ] cf. Porph. ρ. 0.5, 12. Amm. p. 21,10 B. 23 λέγουσιν] φασὶν K 24 τε om. L 26 ἐπιτιθῆι JL: ἐπιθῆ KApv τὰ] τὸ Αp post ἀπὸ τῆς add. L ἃτε τυχαῖον ο supra y L 1) καὶ ἀόριστον ἀδιαίρετον μένει LAp: ἃτε ὠς όντα τυχαῖον τ et αῖον in ras.) καὶ άόριστον ἀδιαίρετον μένει J: ἅτε ἄντα ώς ἔτυχε καὶ ὰόριστα ὠς ἀδιαίρετα μένει Kv 28 οἶς scripsi: ώς libri 32 όμοιότητα K ante οὐσίας ἔχον add. Kv, μόνον in ras. Ap 33 post δὲ ὁ add. Ap τῶν μὲν ἀριθμῶν ή μονάς, τῆς δὲ γραμμῆς ή στιγμή, τῶν δὲ ποταμῶν 7v ή πηγὴ καὶ τῶν ζᾠων ή καρδία· ώς γὰρ πρὸς ἀριθμὸν ή μονάς, οὓτως καὶ τὰ ἄλλα ἔχει, ὅπερ ἐστὶν ἀναλογίας ἴδιον. τρίτος δὲ ἀπὸ διανοίας τρόπος τὸ ἀπό τινος κοινὴν ἐν πολλοῖς καὶ διαφόροις πράγμασι γενέσθαι κατηγορίαν, ώς ἀπὸ τῆς ἰατρικῆς ἰατρικὸν μὲν τὸ βιβλίον, ὃτι ἰατρικῶν ἔχει μαθημάτων παραγραφήν, ἰατρικὸν δὲ τὸ σμιλίον, ὃτι ὄργανόν ἐστιν τῶν κατὰ τὴν ἰατρκὴν τέχνην τομῶν, ἰατρικὸν δὲ τὸ φάρμακον, ὃτι πρὸς ἴασίν ἐστιν χρήσιμον, ὣστε τὸ μὲν ὄνομα κοπινόν, ό δὲ λόγος έκάστου ἓτερος. τέταρτος δέ, ὃταν διάφορα πρὸς ἓν ἀναφέρηται τέλος, ἀπ' ἐκείνου τῆς προσηγορίας τυγχάνοντα, ὣσπερ σιτίον ύγιεινὸν καὶ φάρμακον ύγιεινὸν καὶ γυμνάσιον καὶ τὰ ἄλλα ὃδσ ἀπὸ τῆς ύγείας ὡς ἀπὸ τέλους τούτους δὲ τοὺς δύο τρόπους τινὲς συνάψαντες ώς ἓνα τὸν ἀφ' ἐνὸς καὶ πρὸς ἓν | κατηρίθμησαν, τινὲς δὲ οὐδὲ ἐν τοῖς όμωνύμοις αὐτὸν τεθείκασιν 8r A οὐδὲ ἐν τοῖς συνωνύμοις, ἀλλ' ἀμφοῖν μεταξύ, διότι λόγου μέν τινος μετέχει ἀπὸ μὲν τὴς ἰατρικῆς τὰ ἰατρικά, ἀπὸ δὲ τῆς ύγείας τὰ ύγιεινά οὐ γὰρ ὄνομα μόνον ἐστὶ κοινόν) καὶ διὰ τοῦτο τοῖς συνωνύμοις ἔοικεν, καθόσον δὲ οὐκ ἐπίσης μετέχει τὰ μετέχοντα οὐ γὰρ όμοίως ἰατρικὸν τὸ βιβλίον τὸ τὴν ἐπιστήμην τὴν ἰατρικὴν περιέχον καὶ τὸ σμιλίον οὐδὲ όμοίως ύγιεινὸν φάρμακον καὶ περίπατος), διὰ τοῦτο οὖν ἔστιν συνώνυμα. τινὲς δέ, ὦν καὶ Αττικός ἐστιν, τὸν ἰατὰ μεταφορὰν τρόπον εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τῷ κατὰ ἀναλογίαν, ἓνα τρόπον όμωνύμων τὸν συναμφότερόν φασιν. ἐπισκέψεως δὲ ἄξιος ὁ λόγος ἐστίν. λέγει γὰρ ό Πορφύριος, ὅτι ὃταν μὲν τὸ πρὰγμα ἔχῃ ἴδιον ὄνομα, ἄλλως δὲ καταχρήσηταί τις ἐπ' αὐτοῦ ἄλλῳ ὀνόματι μεταφέρων καὶ τοὐτῳ χρώμενος ώς κειμένῳ ἐπ' αὐτοῦ, οὐκ ἄν εἴη όμωνυμία τις ἐνταῦθα οὐ γὰρ τὰ τροπικῶς ῥηθέντα όμώνυμα ἄν εἴη τοῖς κυρίως λεγομένοις), ὃταν δὲ μὴ ἔχῃ ἄλλο, τότε γίνεται όμωνυμία. οἷον τῶν τὸ κάτω μέρος καλεῖται Μ’ ἀλλ' οἳ γ' ὐπωρείας ἔναιον πολυπιδάκου ταύτας τὰς ύπωρείας οἱ ποιηταὶ πόδας καλοῦσιν· πάντες δὴ σείοντο πόδες πολυπιδάκου Ἴδης. 1 ή (ante μονάς) supra L 1 τῆς e corr. L 1 3 post 3 ὁ add. JL η ο 6 σμηλίον J: L, L, cf. v. 18 7 ante τομῶν ras. 4 litt. Ap 10 τυγχάνοντα L 1 10. 11 καὶ γυμνάσιον om. Ap 13 ἓν] ἕνα Ap κατηρίθμησεν in κατηρίθμησαν corr. L 1 18 σμηλίον J: σμιλίον L 20 τῶ e corr. Ap: τὸ K 21 post τρόπον τῶν add. Kv τὸ συναμφότερον Ap 22 ἄξιον Ap ὁ Πορξύριος] p. 67,4 sqq. Busse μὲν τὸ] μέν τι Porph. 23 ἔχει L καταχρήσηται Αp Porph.: καταχρήσεται JLK 28 ἀλλ' κτλ.] Hom. Υ 218 οἵ Τ’ extra numerum JLKv: ἔθ' Ap Hom. Porph. ἔναιον JLK Porph.: ᾤκεον Apv Hom. πολυπιδάκου etiam Porph., ΥΡ. Ven. A Homeri: πολυπίδακος ceteri codd. Hom. 29 ταύτας —καλοῦσιν in ras. J 1 30 πάντες δὴ] Hom. Υ 59 δὴ σείοντο JKApv: δὲ σείοντο L: δ' ἐσσείοντο Hom. πολυπιδάκου Hom. ·σ· cod. D et γρ. A, Porph.: πολυπιδάκου Ja: πολυπίδακος ceteri codd. Hom. καὶ κλίνης δὲ καὶ τραπέξης τὰ βαστάζοντα πόδες καλοῦνται καὶ τῆς νεὼς 8r τὸ πηδάλιον· αἰεὶ γὰρ πόδα νηὸς φησὶν ό ποιητής. ἐπὶ τούτων οὖν, φησὶν ό Πορφύριος, τὸν μὲν τῆς νεὼς καὶ τοῦ ὄρους πόδα οὐκ ἄν εἴποι τις όμωνύμως εἰρῆσθαι, διότι ἔχει ἲδια ὀνόματα τὴν ύπώρειαν καὶ τὸ πηδάλιον, ἐπὶ δὲ τῆς τραπέζης καὶ τῆς κλίνης οὐκ ἔστιν μεταφορά, ἀλλ' όμωνυμία· οὐ γὰρ ἔχουσιν ἄλλο ὄνομα, ἀλλὰ πόδες λέγονται κατὰ τὴν πρὸς τὸ ζῷον όμοιότητα, ὥστε ὄνομα μόνον κοινόν ἐστιν τούτων, οί δὲ λόγοι ἓτεροι· ἐπὶ δὲ όρους καὶ νηὸς ἄλλα ἐστὶν τὰ ὀνόματα, μετενήνεκται δὲ ή τῶν ποδῶν προσηγρία κατὰ μεταφοράν”, εἰ μὴ ἄρα καὶ όμοιότης ἔστιν τις, καὶ ταύτῃ εἴη ἄν όμώνυμα. ό μέντοι ἐν μὲν τοῖς κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν καὶ τὸν τῆς νηὸς πόδα κατὰ μεταφορὰν εἰρῆσθαί φησιν, τὸ κύριον αὐτοῦ πηδάλιον καλεῖσθαι λέγων. ἐν δὲ ροῖς πρὸς Γεδάλειον τὸν μὲν τοῦ ὄρους πόδα κατὰ μεταφορὰν λέγεσθαί B φησιν, τὸν δὲ τῆς νηὸς όμωνύμως, οὐ γὰρ εἶναι ἄλλο ὄνομα ἐπὶ τούτου λεγόμενον, καίτοι ἐκεῖ πηδάλιον εἰπὼν καλεῖσθαι. καὶ τάχα ἄν ἀμφότερα ἀληθῶς ἐλέγετο, εἰ ἐκεὶ μὲν ποὺς τὸ πηδάλιον ἐλέγετο, ἐνταῦθα δὲ τὸ τοῦ ίστίου μέρος, οὐκ ἔχον ἄλλο ὄνομα. ἀλλ' ἔοικεν καὶ ἐνταῦθα τὸ πηδάλιον λέγειν· παρετέθη Τὰρ ἐπ' αὐτοῦ τὸ αἰεὶ γὰρ πόδα νηὸς ἐνώμων, περὶ τοῦ πηδαλίου λεγόμενον. p. 1a6 Συνώνυμα δὲ λέγεται ἕως τοῦ τὸν αὐτὸν ἀποδώσει. Περὶ προτέρων τῶν όμωνύμων εἰπών, διότι τὸ ὄν όμωνύμως ταῖς δέκα Γ κατηγορίαις ύπάρχειν δοκεῖ, ἐξῆς τὸν περὶ τῶν συνωνύμων ἐπάγει λόγον. χρεία γάρ ἐστιν τῆς τῶν συνωνύμων γνώσεως διὰ τὴν έκάστου λοιπὸν τῶν γενῶν κατὰ τοῦ ύφ' έαυτὸ κατηγορίαν συνωνύμως γινομένην καὶ ὅτι τὰ συνώνυμα ἀλλήλοις ύπὸ τὴν αὐτὴν ἀνάγεται κατηγορίαν. τὸ δὲ συνώνυμον κοινωνεῖ μὲν τῷ όμωνύμῳ, καθόσον ὄνομα κοινόν ἐστιν καὶ ἐπὶ τῶν συνωνύμων, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν όμωνύμων· διαφέρει δέ, ὃτι οὐ μόνον ὄνομα κοινὸν ἐπὶ τῶν συνωνύμων, αλλὰ καὶ ό λόγος ό κατὰ τὸ ὄνομα, ὅ τε όριστικὸς καὶ ό ύπογραφικός, κοινός τοῖς συνωνύμοις, κἄν μὴ πρόσκειται ἐνταῦθα 3 αἰεὶ γὰρ] Hom. κ 32 νεὼς, supra ηὸς Ap 4 νηὸς Ap .5 εἴπη v post ἔχει τὰ add. Kv 9 δὲ οί LAp 11 ἄν supra Ja 14 γεδάλιον ex γαιδάλιον corr. L1 15 όμώνυμον L post αλλο τὸ add. v 17 τὸ πηδάλιον ποὺς Ap, sed corr. τὸ alt. om. Ap 18 ἔχων ἄλλ' ὄνομα L 19 παρετέθη Ja supra, LAv: παρατεθείη J in lin., K, γρ΄ L ἐπ'] ὑπ' v fort. recte 20 ante πόδα παρὰ add. L 22 δὲ om. v ἕως τοῦ JK: ipsa verba suppl. Apv, in marg. L ἀποδώσει J: ἀποδῶ K: λόγον ἀποδώσει LAp cum Arist. plerisque: ἀποδωσει λόγον v cum Arist. cod. 9 23 προτέρων τῶν όμωνύμων] τῶν όμωνύμων πρότερον ν δέκα om. K 24 τὸν τῶν L 25 post τῆς περὶ add. Kv 26 τοῦ K, ex την corr. J: τὴν LApv ὐφ' ἑαυτὸ JLK: ύφ' αὐτὸ sic AP: ἐαυτοῦ v 29 ὤσπερ — συνωνύμων (30) om. Αρ 30 τοὔνομα KApv 31 post κἄν γὰρ add. JKv, sed del. J πρόσκειται, supra έη Αρ τὸ κατὰ τὸ ὄνομα. ό γὰρ Πορφύριος ἐν τῷ πρὸς Γεδάλειον οὕτως ἒγραψεν· συνώνυμα δὲ λέγεται ὦν τό τε ὄνομα κοινὸν καὶ ό λόγρος ό 46 αὐτός, προσυπακούειν γὰρ αὐτὸ χρή· σύζυγον γὰρ δεῖ τῷ ὀνόματι τὸν λόγον τὸν όριστικὸν καὶ ύπογραφικόν. ἔτι δὲ καὶ ἐπὶ μὲν ὦρ συνωνύμων τὸἓν ὄνομα ένὸς πράγματός ἐστι δηλωτικόν, ἐπὶ δὲ τῶν όμωνύμων τὸ ἓν ὄνομα πλείονα πράγματα σημαίνει καὶ ὃπου μὲν ἓν νόημα κατηγορεῖται, ὅπου δὲ πολλά. καὶ ἔτι μέντοι τὸ μὲν όμώνυμον ἀντίφασιν ἐπιδέχεται· τὸ γὰρ γεγραμμένον ζῷον ζῷον καὶ οὺ ζῷόν ἐστιν καὶ ό κόραξ τὸ ὄρνεον κόραξ καὶ οὐ κόραξ (οὐ γάρ ἐστιν τὸ περὶ τὴν θύραν ὄργανον)· τὸ δὲ οὐκ ἐπιδέχεται | τὴν ἀντίφασιν· οὐ γὰρ ἔστιν τὸν ἄνθρωπον ζῷον ὄντα μὴ 8ν Δ ζῷον εἰπεῖν. καὶ ἐν μὲν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν “τὸν τῆς οὐσίας λόγον χρὴ ἐξακούειν, φησὶν ὁ Πορφύριος, αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐν δὲ τῷ πρὸς Γεδάλειον οὐκ ἔτι φησὶ προσυπακουσέον καὶ τὸ τῆς οὐσίας· ‘οὐ γὰρ καθὸ ἓκαστόν ἐστιν ἐπὶ τῶν συνωνύμων, ὁ αὐτός ἐστιν αὐτῶν ἀλλὰ καθὸ κοινοῦ τινος μετέχει πάντα”. καὶ ἔοικεν νῦν τὴν οὐσίαν μὴ συνάψαι τῷ λόγῳ, ὥστε τὸν λόγον τῆς οὐσίας τὸν όρισμὸν εἶναι, ἀλλὰ κατὰ τὸ εἶδος ἀκοῦσαι καθ' ὅ ἐστιν ἕκαστον· ἄνθρωπος γὰρ καὶ ἵππος συνώνυμά ἐστιν κατὰ τὸ ζῷον, καὶ λόγος ἐστὶν αὐτῶν 6 αὐτὸς κατὰ τοῦτο, οὐ μέντοι κατ' ἐκεῖνα καθ' ἃ μάλιστα οὐσίωνται, κατὰ τὸν ἄνθρωπον ἢ κατὰ τὸν ἵππον· ἄλλος ἑκατέρου τούτων τούτων λόγος. καὶ αυτὸς δὲ προελθὼν “κἂν προσυπακούῃ τις, φησίν, τὸ τῆς οὐσίας, δῆλον οὐσίας ἀκουδόμεθα οὐ τῆς ἰδίως ὀνομαζόμενης, ἀλλὰ τῆς τὴν έκάστου ὓπαρξιν οἰονεὶ κοινότρον δηλούσης οὐσίας”. ἰστέον μέντοι ὃτι νῦν ἐν τοῖς πλείστοις τῶν ἀντιγράφων οὕτως ή γραφὴ φέρεται· συνώνυμα δὲ λέγεται ὦν τό τε ὄνομα κοινὸν καὶ ό κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ό αὐτός. καὶ ό Πορφύριος δὲ ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν οὕτως ἔγραψεν, ό δὲ Ἰάμβλιχος ἄνευ τοῦ τῆς οὐσίας οὕτως· συνώνυμα λέγεται ὦν τό τε ὄνομα κοινὸν καὶ ό κατὰ τοὔνομα λόγος ὁ αὐτός· ἐπεσημήνατο δὲ ὃτι ὲν ἐνίοις ἀντιγράφοις οὐ φέρεται τὸ καὶ ὁ κατὰ τοὔνομα, καὶ ὅτι προσυπακούειν δεῖ· ἠκολούθησεν δὲ τῇ Ἰαμβλίχου γραφῇ καὶ ό Συριανός. καὶ ό Ἀλέξανδρος δὲ δινηνέζθη περὶ τὴν γραφὴν οὕτως γράψας· συνώνυμα δὲ λέγεται ὧρ τό τε ὄνομα κοινὸν καὶ ό λόγος 1 τὸ alt. om. Ap ἐν τῷ πρὸς — ό Πορφύριος 38, 38,1] haec desunt in A ε pr. in ras. J: γεδάλιον ex γαιδάλιον corr. L 1 3 γὰρ priuw L, supra supra γε Kv αὐτὸ JL: αὐτῶ Kv post όνόματι εἶναι add. b 4 καὶ alt. L, supra Ja: om. Kv συνωνύμων, supra όμωνύμων L 1 5 ἐστι πράγματος v 6 νόμμα J, in ὄνομα mut. L 1 ὄνομα Kv, γρ Ja 11 ἐν τῷ κ. π. κ. ἀ.] p. 68,18 B. 11. 12 λόγον τὸν τῆς οὐσίας Porpli. 12 αὐτὸς] οὖτος Porph. 13 γαιδάλειον J: γεδάλιον ex γαιδάλιον corr. L 1 τὸ K: τὸν J ex τὸ corr., Lv 14 αὐτὸς αὐτῶν ἐστι, sed corr. 18 post καὶ ό add. Kv αὐτῶν In mg. Ja 19 οὐσίωνται JL: οὐσιῶνται Kv 21 προσυπακούηι τις, προσ supra Ja: προσυπακούηται L: ὐπακούη τίς Kv 22 τῆς in τὴν τῆς mut. L 23 οίονεὶ L: || οίονεὶ ||||||||| δὶ in ras. J: οἶον ἄν ἄν Kv 26 ἐν τῷ κ. π. κ. ἀ.] p. 68,5 B. 27 ἄνευ JLK: χωρὶς ν οὕτως] sic etiam codd. Arist. 28 κατούνομα J 29 καὶ ὁ hinc abesse debebant 30 post τοὔνομα λόγος add. Lv, sed erasit L post δὲ καὶ add. Kv 31 καὶ post γραφῇ om. Kv ὁ τῆς οὐσίας ὁ αὐτός· “προσυπακούειν δὲ” καὶ αὐτὸς “δεῖ, φησίν, τὸ 8v ὁ κατὰ τοὔνομα”. τὸ αὐτὸ δὲ παράδειγμα τοῦ ζῷου καὶ ἐπὶ τῶν συνωνύμων παρείληφειν, ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων, οὐκ ἀπορῶν ἄλλου παραδείγματος, ἀλλ᾿ ἐνδεικνύμενος ὅτι τὸ αὐτὸ ὄνομα ἄλλων μὲν πραγμάτων ὁμωνύμως ἐστὶ δηλωτικόν, ὡς τὸ ζῷον τοῦ τε ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἀνδριάντος, ἄλλων δὲ συνωνύμως, ὡς ἀνθρώπου καὶ βοός· ἑνὶ γὰρ καὶ τῷ αὐτῷ λόγῳ ζῷον ἑκάτερον, οὐσία γὰρ ἔμψυχος αἰσθητικὴ ἑκάτερον. τοῦτο μὲν οὐχ οὕτως θαυμαστόν, τὸ δὲ τὸ αὐτὸ καὶ πρὸς τὸ αὐτὸ ὑμώνυμον εἶναι καὶ συνώνυμον, τοῦτο ἂν εἴη θαυμασιώτερον. Ἐπιστῆσαι γὰρ ἄξιον, ὅτι τετραχῶς τὸ αὐτὸ ἁμώνυμόν τε καὶ συνώνυμον λέγεται. ποτὲ μὲν γὰρ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κατ᾿ ἄλλο καὶ ἄλλο ἑαυτοῦ ὄνομα πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο πρᾶγμα ὁμώνυμόν τέ ἐστιν καὶ συνώνυμον, οἷον ὁ κόραξ ὁ ὄρνις, καθὸ μὲν κόραξ καλεῖται, πρὸς τὸ ἐν τῇ θύρᾳ ὄργανον ὁμωνύμως λέγεται, καθὸ δὲ ὄρνις, πρὸς τοὺς ἄλλους ὄρνιθας συνωύμως. ποτὲ δὲ τὸ αὐτὸ πρὸς τὸ αὐτὸ πρᾶγμα διαφόροις ἑαυτοῦ ὀνόμασιν ὁμώνυμόν τε εὑρίσκεται καὶ συνώνυμον, ὡς Σωκράτης ὁ φιλόσοφος πρὸς Σωκράτην τὸν Θεαιτήτου συγγυμναστὴν ὁμώνυμος μὲν καθὸ Σωκράτης, συνώνυμος δὲ καθὸ ἄνθρωπος ἄλλα δὲ ἔστιν ἃ καθ᾿ ἓν τὸ αὐτὸ ὄνομα ὁμώνυμά τε καὶ συνώνυμά ἐστιν, πρὸς ἄλλο μέντοι καὶ ἄλλους κόρακας συνώνυμος. ἔστιν μὲν τὸ ὄργανον ὁμώνυμος, πρὸς δὲ μέντοι καὶ ἄλλους κόρακας συνώνυμος. ἔστιν δὲ ὅτε τὸ αὐτὸ κατὰ τὸ αὐτὸ ὄνομα πρὸς τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ὁμώνυμόν τέ ἐστιν καὶ συνώνυμον, ὡς ὁ παρ᾿ Ὁμήρῳ Μέλας· Ἄγριος ἠδὲ Μέλας· μέλανι· εἰ δὲ τύχῃ ὁ οὕτως καλούμενος καὶ τὴν χρόαν μέλας, συνώνυμος ἂν εἴη τῷ ὁμοίως μέλανι. οὕτως δὲ καὶ ὁ Ἄγριος ὁ κύριον ἄγριον τὸ ὄνομα, εἰ τύχοι καὶ τὸ ἦθος ἄγριος, ὅμώνυμός τε εἴη πρὸς τὸν ἄγριον τὸ ἦθος καὶ συνώνυμος. πολλὰ δὲ ἔστιν καὶ ἄλλα τοιαῦτα ὀνόματα ἀπό τε τῶν ἀρετῶν ὡς κύρια λεγόμενα, ὡς Ἐλευθέριος καὶ Σωφρόσυνος καὶ Σεμνὸς καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ ἀπὸ ἐθνικῶν, ὡς ὁ Ἰταλὸς καὶ Κρητικὸς καὶ Ἐλευσίνιος καὶ τὰ τοιαῦτα, ὅταν ὁ μὲν κύριον ἔχῃ τὸ ὄνομα, ὁ δὲ ἐθνικόν· ἐὰν δὲ ἄμφω καὶ κύρια ἔχωσιν\καὶ διάθεσιν τὴν αὐτὴν ἤ ἄμφω Μέλανές τε λέγοιντο κυρίῳ ὀνόματι καὶ μέλανες εἶεν τὴν χρόαν, κατὰ μὲν τὰ κύρια ὁμώνυμοί εἰσιν· τὸ γὰρ κύριον τὸ ἰδίως ποιὸν δηλοῖ τοῦ καλουμένου· κατὰ δὲ τὴν κοινὴν τοῦ μέλανος διάθεσιν συνώνυμοι· ὁ γὰρ αὐτὸς ἑκατ΄ρου λόγος 1 ὁ ante τῆς om. L προσυπακούειν, υπ supra Ja δὲ om. L καὶ αὐτὸς ex καυτὸς corr. Ja δεῖ φησιν J: δὲ (corr. ex δὴ) φησὶ L: φησι δεῖ Kv 4 ὅτι supra L1 6 ἄλλων JL: ἄλλως Kv 7 ἑκάτερον alt.] ἕκαστον αὐτῶν L ante τοῦτο καῖ add. L fort. recte, possis etiam <οὖν> οὐχ 8 θαυμαστι||||| Κ 9 θαυμασιώτερον ex θαυμαστότερον corr. L1 11 ἕν καὶ supra L1 12 ἐστιν om. L 12. 13 οἶον ὁ JK: ὁ οὖν L: οἶον v 17 θε||αιτήτου L 21 κατὰ τὸ αὐτὸ ὄνομα πρὸς τὸ αὐτὸ L: om. ceteri τέ om. Kv 22 παρ᾿ Ὁμήρῳ] Ξ 117 25 post χρόαν εἶναι add. v 27 τύχοι JK: τύχη Lv 29 σωφρότσυνος JL: σωφρόντος Kv 30 ὁ om. Lv 35 συνώνυμος Κ κατὰ τὴν αὐτὴν χρόαν ἢ τῆς ψυχῆς διάθεσιν ἢ τὴν αὐτὴν πατρίδα. ἐπὶ 8v δὲ τῶν τοιούτων καὶ αὐτός τις πρὸς ἑαυτὸν όμώνομος ἄν εἴη· εἰ γὰρ Μέλας, εἴη δὲ καὶ τὴν χρόαν μέλας, όμωνύμως ἄν ύπάρχοι τὸ μέλας τῷ Ζ τε κυρίῳ καὶ τῷ κατὰ τὴν χρόαν. τὸ δὲ ύπόδειγμα τὸ ἀποδοθέν, τὸ οἶον τὸ ζῷον, οὐ πρὸς τὰ συνώνυμα πράγματα ἀπεδόθη, ἀλλὰ πρὸς τὸ ὄνομα 41 τοῦ συνωνύμου· ὁ γὰρ ἄνθρωπος, φησίν, καὶ ό βοῦς κοινῷ ὀνόματι προσαγορεύεται ζῷον. Οἰκειότερον δὲ Ἀριστοτέλης συνώνυμα κέκληκεν τὰ σὺν τῷ ὀνόματι καὶ τὸν όρισμὸν ἔχοντα τὸν αὐτὸ ἤπερ οί Στωικοὶ τὰ πολλὰ ἅμα ἔχοντα ὀνόματα, ώς Πάρις καὶ Ἀλέξανδρος ὁ αὐτός, καὶ άπλῶς τὰ λεγόμενα· τούτοις γὰρ ή σݲυݲνݲ πρόθεσις οὐχ ἁρμότει, τοῦ αὐτοῦ σημαίνουσα, ώς τὸ συμπεριπατεῖν καὶ συστρατεύσθαι. ἀπεῖδον δὲ ἴσως εἰς τὸ τοῦ αὐτοῦ ὀνόματα εἶναι· καὶ γὰρ καὶ ό Ἀριστοτέλης ἐν τῷ ποιητικῆς συνώνυμα εἶπεν εἶναι ὦν πλείω μὲν τὰ ὀνόματα, λόγος δὲ ό αὐτός, οἶα δή ἐστιν τὰ πολυώνυμα, τό τε λώπιον καὶ ίμάτιον καὶ φάρος. “ἀλλ' οὐδὲν ἄτοπον, φησὶν ὁ Πορφύριος, τῆς χρήσεως τὸ διττὸν χρήσασθαι μὲν έκατέρῳ τὸν Ἀρισοτέλη, ἐπειδὴ καὶ ἔχει τινὰ λόγον έκάτερον. καὶ γὰρ τὰ πλείω ὀνόματα τὰ πρὸς ἓν φερόμενα, ώς ό κίων καὶ ὁ στῦλος, τὸν αὐτὸν ἔχοντα λόγον, συνώνυμα ἄν κληθείη· καὶ μέντοι ὅπου ό λόγος ό αὐτὸς καὶ τοὔνομα συνονομάζεται, ἔτι κυριώτερον ἄν κληθείη συνώνυμα, ὥστε τὸ μέν ἐστιν συνώνυμον, ἐπεὶ πολλὰ ὀνόματα ἕν τι πρᾶγμα τὸ δέ, ἐπεὶ τὸν λόγον συνονομάζει καὶ τοὔνομα. καὶ διὰ τοῦτο, ὅπου μὲν περὶ γενῶν ἤτοι τὰ γένη σημαινουσῶν φωνῶν ή σπουδή, χρεία Ι τοῦ δευτέρου σημαινομένου, διότι τὰ γένη κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον 9r A συνωνύμως τῶν εἰδῶν κατηγορεῖται· ἔνθα δὲ περὶ τὰς πλείους φωνὰς ή σπουδὴ καὶ τὴν πολυειδῆ έκάστου ὀνομασίαν, ὥσπερ ἐν τῷ Περὶ ποιητικῆς καὶ τῷ τρίτῳ Περὶ ῥητορικῆς, τοῦ έτέρου συνωνύμου δεόμεθα, ὅπερ πολυώνυμον ό Σπεύσιππος ἐκάλει. καὶ οὐ καλῶς ό Βόηθος παραλελεποῖφθαι τῷ Αριστοτέλει φησὶ τὰ πρὰ τοῖς νεωτέροις καλούμενα συνώνυμα, ἅπερ Σπεύσιππος ἐκάλει πολυώνυμα· οὐ γὰρ παραλέλειπται, ἀλλ' ἐν ἄλλαις πραγματείαις, ἐναΙς ἦν οἰκεῖος ό λόγος, παρείληπται”. 1 post κατὰ τε add. L ante τῆς τὴν add. v 3 ὁμώνυμος JL 4 τὸ δὲ om. L τὸ ante οἶον om. v 8 οἰκειοτέρως v post δὲ ό add. Lv 9 ἔχοντες Κν 10 post πολυώνυμα καλούμενα add., sed del. J 11 οὐχ ἁρμόττει ex οὐκ ἀρμόττει corr. J 12 συνπεριπατεῖν 13. 14 Περὶ ποιητικῆς] fr. 4 Vahlen, cf. Rhet. Γ 2 p. 1404 b 39 14 εἶναι supra K μὲν om. L 15 ante φάρος τὸ add. v 17 μὲν om. V τὸν ἀριστ. ἑκατέρω v ἀριστοτέλη J: ἀριστοτέλην Kv, sed pro οτέ ras. K: comp. anc. L 18 τὰ alt. L, supra Ja: om. Kv 19 ἔχοντα om. L 20 τὸ ὄναμα v 22 post ἐπεὶ καὶ add. Lv 23 φωνῶν om. K 24 τοῦτο supra Ja 28 σπεύσιππος in lac. suppl. L 4 29 τὰ ὰπὸ τῶν ναιωτέρων in lac. suppl. L 4 post συνώνυμα καὶ τὰ τοιαῦτα πολυώνυμα συνώνυμα καλούμενα add. v p. 1 a 12 Παρώνυμα δὲ λέγεται ἕως τοῦ καὶ ἀπὸ τῆς ἀνδρείας ἀνδρεῖος. Τὰ παρώνυμα μέσα πώς ἐστιν τῶν τε ὁμωνύμων καὶ τῶν καὶ ἀμφοτέρων μετέχοντα καὶ ἀμφοτέρων λειπιόμενα. ή γὰρ γραμματικὴ καὶ ό γραμματικὸς καὶ τὰ ὀνόματα καὶ τὸν λόγον ἔχουσιν οὔτε πάντῃ τὰ 21 αὐτὰ οὔτε πάντῃ ἕτερα· καὶ γὰρ γραμματικῆς μὲν λόγος ἐπιστήμη τοῦ γράφειν καὶ ἀναγινώσκειν, * * * τριῶν δὲ δεῖν τῷ ἀπό τινος παρονομαζομενῳ φασίν, τοῦ τε πράγματος τοῦ ἀφ' οὖ παρωνόμασται καὶ τοῦ ὀνόματος ἔτι μέντοι τοῦ ἀνομοίου τῆς καταλήξεως, ὅπερ καλεῖ πτῶσιν ό Ἀριστοτέλης· πτώσεις γὰρ τῶν ὀνομάτων ἐκάλουν οί παλαιοὶ οὐ μόνον τὰς πέντε τὰς νῦν λεγομένας, ἀλλὰ καὶ τὰς παρακειμένας ἐγκλόσεις, όποίους ἄν ἔχωσι σχηματισμούς· ὅθεν καὶ τὰς νῦν καλουμένας μεσότητας πτώσεις ἐκάλουν, οἶον ἀπὸ τοῦ ἀνδρείου πτῶσιν τὴν ἀνδρείως καὶ ἀπὸ τοῦ καλοῦ τὴν καλῶς. οὕτω δὲ καὶ ἀρρενική τις αὐτοῖς ἦν πτῶσις ἀπὸ ὀνόματος θηλυκοῦ, ώς τῆς γραμματικῆς ό γραμματικος, καὶ θηλυκὴ ἀπὸ ἀρρενικοῦ, ώς ἀπὸ τοῦ Αλεξάνδρου ἡ Αλεξάνδρεια. πτώσεις δὲ ἰαὶ ταύτας ἔλεγον διὰ τὸ ταὐτὸν πεπονθέναι ταῖς κυρίως πτώσεσιν κακτὰ τὸν μετασχηματισμὸν τῆς όποῖον δὲ ἄν τῶν τριῶν ἐλλείπῃ, οὐ γίνεται παρώνυμον. γυνὴ γὰρ τῆς μουσικῆς τέχνης μετέχουσα καὶ μουσικὴ λεγομένη, κἄν τοῦ ὀνόματος τοῦ πράγματος μετέχῃ, ἐπειδὴ τὴν κατάληξιν ἔχει τὴν αὐτήν, οὐ παρώνυμος ἀπὸ τῆς μουσικῆς, ἀλλ' ὁμώνυμος αὐτῇ· καὶ εἴ τις ἀρετῆς σπουδαῖος ἀπ' αὐτῆς καλοῖτο, τοῦ μὲν πρλάγματος μετέχει καὶ τῇ πρώσει διαφέρει, τοῦ δὲ ὀνόματος μὴ μετέχων οὐ λέγεται παρώνυμος ἀπὸ τῆς ἀρετῆς, ἀλλ' οὐδὲ ἀπὸ τῆς σπουδῆς ό σπουδαῖος παρώνυμος· σπουδαῖος μὲν τὰρ ό τὴν ἀρετὴν ἔχων, σπουδάζομεν δὲ περί τινα καὶ οί τυχόντες. ό μέντοι γε Ἀριστοτέλης τὴν διαφορὰν τῆς πρώσεως καὶ κατὰ τοὔνομα προσηγορίαν, τὰ δύο ταῦτα μόνα δοκεῖ τοῖς παρωνύμοις ἀποδιδόναι, ἀλλ' ἐκ τῶν παραδειγμάτων δήλην ἐπλοησεν καὶ τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα μέθεξιν ἐν τοῖς παρωνύμοις· ό γὰρ γραμματικὸς οὐκ ὀνόματος μόνου μετέχει τῆς γραμματικῆς, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς τἐχνης, καὶ ό ἀνδρεῖος τῆς ἀρετῆς. δεῖ δὲ ἐπὶ τῶν παρωνύμων ζητεῖν τί τὸ πρῶτον καὶ τί τὸ ἀπ' Γ ἐκείνου παρωνομασμένον, ὅτι πρῶτον μὲν ό Ἀλέξανδρος, ἀπ' ἐκείνου δὲ Ἀλεξάνδεια καὶ ἀπ’ ἐκείνης ό Ἀλεξανδρεύσ· οὐ γὰρ ἔμπαλιν. δῆλα ἔσται τὰ τῇ φύσει πρότερα, ὥσπερ ό κτίστης τῆς κτισθείσης πόλενως καὶ ή 1 post ἀνδρείας ό add. v et Arist. 3 μέσως L 7 post καὶ τοῦ add. L lacunam indicavi, suppl. γραμματικοῦ δὲ ἐπιστάμενος (vel ἐπιστήμην ἔχων τοῦ) γράφειν καὶ ἀναγινώσκειν 9 καταλήψεως K 10 post πέντε φωνὰς add., sed del. K 13 post οἶον τὴν add. Lv 14 ἦν αὐτοῖς Lv 15 ἀπὸ τῆς ἀρσενικῆς K 16 ΄λη om. L 17 καταλήψεως K 21 αὐτῇ] οὕτω L 23 οὐ λέγεται JK: οὐκ ἄν κληθείη Lv 24 παρώνυμος JK: παρονομασθήσεται Lv 25. 26 περί τινα καὶ οἱ τυχόντες J: καὶ οί τυχόντες τερί τινα Κν: lac. 12 litt. L 26 pro τῆς πρώσεως καὶ lac. L 1: την κατάπτωσιν suppl. L 4 δοκεὶ μόνα K 34 ὥσπερ καθάπερ Lv πόλις τοῦ πολίτου. “τῶν δὲ παρωνύμων ἂρ εἴη, φησὶν ό Πορφύριος, καὶ 9r τὰ πατρωνυμικὰ καὶ τὰ συγκιτικὰ καὶ τὰ ύπερθετικὰ καὶ τὰ ύποκοριστικά. τὸ δὲ πασσαλόφι καὶ ᾖφι καὶ τὸ βίῃφι, ἅπερ παραγωγά τινες ἐκάλεσαν, οὐκ ἄν εἴη παρώνυμα· δεῖ γὰρ μὴ τὸ αὐτὸ ἀπαραλλάκτως σημαίνειν τὰ παρώνυμα, ταῦτα δὲ οὐδὲν παρηλλαγμένον σημαίνει τοῦ ᾐ, τουτέστιν τῇ έαυτοπῦ, καὶ τοῦ βίῃ καὶ τοῦ πασσάλου”. τοιαῦτα μὲν οὖν ἐστι τὰ παρώνυμα. χρήσιμος δὲ αὐτῶν ἐστιν ή διδασκαλία, ἵνα γνῶμεν ὅτι τὰ παρώνυμα ώς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ύπὸ τὴν αὐτὴν πίπτει κατηγορίαν τοῖς προηγουμένοις, οἶον τὸ ποιὸν ύπὸ τὴν ποιότητα καὶ τό τε έστάναι καὶ κεκλίσθαι ύπὸ τὴν στάσιν καὶ τὴν κλίσιν, ἂπερ ἐστὶν ύπὸ τὸ Εἰρηκὼς τοίνυν ό Ἀριστοτέλης περὶ όμωνύμων καὶ συνωνύμων παρωνύμων παρῆκεν τά τε έτερώνυμα καὶ τὰ πολυώνυμα, τὰ μὲν πολυώνυμα, διότι οὐ παρίστησιν διαφορὰν ἤ κοινωνίαν τινὰ κατὰ τὰ πράγματα, μόνως δὲ τὰς λέξεις πληθύει, τὰ ἑτερώνυμα, διότι οὐ τὰς κατ' ἀριθμὸν ἀλλὰ τὰς κατὰ γένος σημαινούσας τι λέξεις διαιρεῖται τὰ νῦν. καὶ μεντοι ἄμφω ταῦτα παρῆκεν, ώς εἴρηται, | διότι ῥητορικῆς μᾶλλον καὶ ποιητικῆς ἐστι περιεργίας, ἀλλ' οὐ φιλοσόφου θεωρίας, ώς εἴρηται. πλὴν καλῶς ἔχει καὶ ἐκεῖνα τοῖς παραληφθεῖσιν εἰς μίαν διαίρεσιν συμπεριλαβεῖν. Σπεύσιππον τοίνυν ίστορεῖ Βόηθος τοιαύτην διαίρεσιν παραλαμβάνειν τὰ ὀνόματα πάντα περιλαμβάνουσαν. τῶν γὰρ ὀνομάτων, φησί, τὰ μὲν ταὐτώνυμά ἐστιν, τὰ δὲ έτερώνυμα· καὶ τῶν ταὐτωνύμων τὰ μὲν όμώνυμά ἐστιν, τὰ δὲ συνώνυμα, κατὰ τὴν τῶν παλαιῶν συνήθειαν ἀκουόντων ἠμῶν τὰ τῶν δὲ έτερωνύμων τὰ μὲν εἶναι ἰδίως ετερώνυμα, τὰ δὲ πολυώνυμα, τὰ δὲ παρώνυμα. ἀλλὰ περὶ μὲν τῶν ἄλλων ἀποδέδοται, πολυώνυμα δέ ἐστιν τὰ διάφορα καὶ πολλὰ ὀνόματα καθ' ένὸς πράγματος, ὅταν εἶς ό αὐτὸς αὐτῶν ᾖ λόγος, ὥσπερ ἄορ ξίφος μάχαιρα φάσηανον· έτερώνυμα δέ 1. 2 καὶ τὰ πατρωνυμικὰ] hinc denuo praesto est A, cf. p. 34,1 2 τὰ ante συγκρ. et ύπερθ. om. A 3 πασσάληφι Kv τὸ ante ᾖφι om. A ἦιφι et βίηιφι J: ἦφι et βίηφι ceteri post βίηφι καὶ ἕκαστον τῶν τοιούτων add. A 4 δεῖ–παρώνυμα (5) in mg. τὸ τὸ om. K ἀπαραλάκτως L 5 ᾖ] ἦφι K τουτέστιν] τοῦτο A 6 βίηφι K τὰ om. A 7 χρήσιμος — γνῶμεν om. K, cf. 1. 10 τὰ om. K 9 καὶ et τε om. A ἑστάναι LKv: ἱστάναι JA post καὶ alt. τὸ add. A 9 10 κεκλεῖσθαι et κελεῖσιν A 10 ante ἅπερ χρήσιμος δὲ αὐτῶν ἐστιν ή διδασκαλία ἵνα γνῶμεν ὅτι τὰ παρώνυμα add. K (cf. Ι. 7) 12 τὰ post καὶ om. A 13 διαφορὰν ἢ κοινωνίαν τινὰ J 2 supra: om. ceteri κατά JLA: μετὰ Kv μόνως JK: μόνας LA: μόνον V 14 πληθύει LA: πληθύ ἑ J: πληθύνει Kv, cf. Simpl. in Phys. p. 887,25 D. 15 τι λέξεις v: τι ΙΙ λέξεις J: τι ή λέξις LKA διαιρεῖται ante σημαινούσας coll. K 16 εἲρηται] p. 23,14 post διότι καὶ add. Kv 17 περιεργείας KAv post καλῶς ἠμῖν add. 1- 18 κὰκεῖνα v παραληφθεῖσιν v: παραλειφθεῖσιν ceteri 19 πεύσιππον A 20. 21 φησὶ post ἐστιν (pr.) collocat A 21 ταυτονύμων K 22 pro τῶν παλαιῶν συνήθειαν lac. L 1, νῦν σημασίαν suppl. L 4 23 post ἑτερωνύμων πάλιν add. v pro τὰ μὲν εἶναι ἰδίως lac. 7 litt. L 1 τὰ μέν suppl. L 4 εἶναι JKA: ἐστιν v 24 περὶ μὲν τῶν ἄλ suppl. L 4 in lac. με) om. A ἀποδίδοται JA 25 καὶ πολλὰ ὀνόματα] ἄντα λεγόμενα δὲ L 4 in lac. post πολλὰ λεγόμενα add. v 26 ὁ om. L μάχαιρα φάσγανον JK: φάσγανον μάχαιρα v: φάσγανον L: μάχαιρα σπάηθ φάσγανον A ἐστιν τὰ καὶ τοῖς ὸνόμασιν καὶ τοῖς πράγμασιν καὶ τῖς λόγοις ἕτρα, 9v οἶον γραμματικὴ ἄνθρωπος ξύλον. διαφέρει οὖν ἀλλήλων ταῦτα, ᾖ τὰ μὲν πολυώνυμα κοινωνεῖ τοῦ αύτοῦ λόγου καὶ πράγματος, τὰ δὲ ἑτερώνυμα κατ' ἄμφω διέστηκεν. πρὸς δὲ τὰ πρότερα τὰ μὲν πολυώνυπμα τοῖς ὁμωνύμοις ἀντιστρέφει, καθόσον ἐπὶ μὲν τῶν όμωνύμωντὸ τὸ μὲν ὂνομα κοινὸν ό δὲ ὅρος ἴδιος έκάστου, ἐπὶ δὲ τῶν πολυωνόμων τὸ ἀνάπαλιν τὸ μὲν πρᾶγμα καὶ ό ὅρος κοινός, τὰ δὲ ὀνόματα διάφορα· τὰ δέ γε έτερώνυμα τοῖς συνωνύμοις ἀντίκειται· ἐκείνων γὰρ κατ' ἄμφω κοινωνούντων ταῦτα κατ' οὐδέτερον κοινωνεῖ. δεῖ δὲ ἐπὶ τῶν πολυνύμων παρατηρεῖν, μήποτε σφαλῶμεν τὰ μὴ πολυώνυμα νομίζοντες εἶναι πολυώνυμα. οὐ γὰρ εἰ ένὸς πλείονα ὸνόματα κατηγορεῖται, ἤδη πάντως πολυώνυμά ἐστιν, ἀλλ' εἰ καθ' ἓν τὸ αὐτὸ λέγεται· ὡς ἀμερὲς καὶ ἐλάχιστον δύο μέν ἐστιν ὸνόματα καὶ καθ' ἑνὸς λέγεται πράγματος, οἶον τὸ στοιχεῖον τὸ ἄλφα ἢ τὸ βῆτα, καὶ τὸ κοῖλον καὶ τὸ κυρτὸν κατὰ τοῦ κύκλου, οὐ μήν ἐστιν πολυώνυμον τὸ καθ' οὖ λέγεται· οὺ γὰρ κατὰ τὸ αὐτὸ ύπάρχει αὐτῷ έκάτερον, ἄλλος γὰρ ἑκατέρου λόγος. ’Επιστῆσαι δὲ ἄξιον, ὅτι καὶ ἐν τοῖς κυρίως πολυωνύμοις, ώς ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου, ὃταν ὁ αὐτὸς μέροψ καὶ βροτὸς λέγηται, ἕκαστον τῶν ὀνομάτων κατ' ἂλλην καὶ ἄλλην τοῦ ἀνθρώπου φύσιν ἀποδίδοται, τὸ μὲν κατὰ τὸ ἀναλογιστικόν, τὸ δὲ κατὰ τὴν τῆς διαλέκτου κατὰ τὰ ἔθνη διαφοράν, τὸ δὲ κατὰ τὸ θνητὸν τῆς συστάσεως. καὶ ἄλλος τούτων ἑκάστου οὖν; οὐκ ἔστιν ὅλως τὰ πολυώνμα; ἤ ἐκεῖνα μόνα πολυώνυμά ἐστιν, ἐφ' ὦν οὐ κατὰ τὰς διαφόρους φύσεις διάφορα κεῖται ὀνόματα, ἀλλ' ώς κατὰ τὴν αὐτήν, ἄλλου ἄλλως κατὰ τὸ ἐπιτυχὸν ὀνομάσαντος ἢ κατὰ τὸ αὐτὸ διαφόρων ὀνομάτων ἀποδοθέντων, οὐκ ἐτυμολογικῶς, ἀλλὰ κατὰ τὴν τοῦ τιθέντος ἄδειαν· δηλοῖ δὲ τὸ τὰ ἐπ' ἄλλων κείμενα πολλάκις Ζ εἰς ἄλλων ὸνόματα μετατιθέναι, ώς τὸ ἀλλὰ μήν ἐπὶ τοῦ οἰκέτου· ἔξεστι γὰρ ήμῖν ὅσα ἄν βουλώμεθα καὶ οἶα τίθεσθαι οὐκ ἐτυμολογίᾳ δεῖ δὲ καὶ τοῦτο τοῖς πολυωνύμοις πορσεῖναι, τὸ κατὰ τὸ αὐτὸ ἔθνος πλεοναχῶς ἐπονομάζεσθαι· εἰ γὰρ μὴ τοῦτο, τὸ ἡμέρα καὶ άμέρα πολυώνυμον νομισθήσεται. καὶ τοῦτο δὲ ἐφιστάνουσιν καλῶς, ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν όμωνύμων ή όμωνυμία καὶ τὸ ὄνομα τὸ όμώνυμον δηλοῖ καὶ τὴν σχεσιν 1 καὶ (post, τὰ) om. A ἓτερα καὶ τοῖς λόγοις K 2 γραμματικὸς καὶ ἄνθρωπος οὖν ἀλλήλων ταῦτα] δὲ ταῦτα τῶΝ πολυωνύμων L post ταῦτα μὲν add. JKv, sed del. J 3 post λόγου ἀντὶ ὅρου οὐκ ὀνόματος inserit A post καὶ τοῦ add. Lv 5 — σον μὲν τῶν όμωνύ— in ras. L 1 μὲν prius om. A 7 ὁ om. J 10 σφαλῶμεν JL: σφάλωμεν A: σφάλλωμεν Kv post ἐνός τινος add. I. 11 πλείονα] πολλὰ L κατηγορεῖται L, e corr. J: κατηγορεῖ J ante corr., KAv ἀλλ'—ὀνόματα (12) in marg. suppl. L 1 καὶ om. LKv 12 ἕν] έαυτὸ L ώς J supra, Lv: ἤ KA 13 καὶ] ἃ in ras. L 1 οἶον] ἢ ώς A: γρ ἢ ώς in marg. Ja αݲ ΚΑ 14 τὸ alt. om. V 18 αὐτὰ A 23 ἀλλ' ώς JLA: ἄλλος Κν: ἀλλἀ in marg. b 24 τυχὸν Kv ὀνομάσαντες Kv (non b) 26 τιθέντος, τ in ras. L 1: τεθέντος ceteri 28 τιθέναι ν ἀκολουθῦντες v 31 λογισθήσεται Α τούτω K ἐφιστῶμεν Lv pro καλῶς lac. 1 litt. L 32 δηλοῖ καὶ] ἔχουσι L post σχέσιν τὴν supra L αὐτήν, ἐπὶ δὲ τῶν πολυωνύμων ἡ πολυωνυμία τὸ πρᾶγμα δηλοῖ μόνον, ἀλλ' οὐχὶ τὸ ὄνομα. καὶ ἔτι μέντοι τὸ μὲν όμώνυμον πρὸς ἄλλο λέγεται πάντως· “ὀλβίων όμώνμεν Δαρδανιδᾶν”, τὸ δὲ πολυώνυμον οὐκ ἐν σχέσει τινὶ τὸ ειναι εχει. Διὰ τί δὲ Ἀρχύτας παραλέλοιπεν ταύτην τὴν περὶ τῶν διδασκαλίαν ὲν τῷ Περὶ τῶν καθόλου λόγων; ἤ ἐπειδὴ φύσει τὰ ὀνόματα καὶ οὐ θέσει λέγουσιν οἱ Πυθαγόρειοι, καὶ τὰ όμώνυμα καὶ τὰ πολυώνυμα παραιτοῦνται, ώς ένὸς ὀνόματος πρὸς ἓν πρᾶγμα κατὰ φύσιν διακρίνειν οὖν ἐκείνους εἰκὸς τὰ μὲν όμώνυμα τῇ προγονικῇ ἤ κατ' ἐλπίδα ἀναφορᾷ, τὰ δὲ πολυώνυμα δείξουσιν οὐ καθ' ἓν λεγόμενα, ἀλλὰ κατὰ ἐτυμολογίας ἀποδιδόμενα, ὅταν ὄντως ὀνόματα ᾖ· τῶν δὲ παρωνύμων τὸν παρασχηματισμὸν οὐκείως ἐκεῖνοι ταῖς κατὰ τὰ πράγματα συζυγίαις ἐξηγήσονται. | p. 1a16 Τῶν λεγομένων τὰ μὲ κατὰ συμπλοκὴν λέγεται ἕως τοῦ τρεχει, νικᾳ. Μετὰ τὴν τῶν όμωνύμων καὶ συνωνύμων καὶ παρωνύμων διδασκαλίαν τὴν εἰς τὰς κατηγορίας εἰσβολὴν διὰ τῆς οἰκείας τῇ πραγματείᾳ ποιεῖται. ἐπειδὴ γὰρ περὶ τῶν άπλῶν ἦν λέξεων ό σκοπὸς καθὸ σημαντικαί εἰσιν, διαίρεσιν ποιεῖται τῶν λεγομένων εἴς τε τὰ κατὰ συμπλοκὴν λεγόμενα, περὶ ὦν οὐ πρόκειται νῦν εἰπεῖν, ἀλλ' ὲν τῷ περὶ τῶν προτάσεων λόγῳ, καὶ εἰς τὰ ἄνευ συμπλοκῆς, καὶ ταῦτα λοιπὸν εἰς τὰς κατηγορίας διαιρεῖται. καὶ ὅτι τοῦτον ἔχει τὸν σκοπὸν ή διαίρεσις, αὺτὸς ἐδήλωσεν Αριστοτέλης ὀλίγον προελθὼν ἐν οἶς φησιν “τῶν κατὰ μηδεμίαν συμπλοκὴν ἕκαστον ἤτοι οὐσίαν σημαίνει ἤ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ πρός τι”. ἀνελλιπῆς δὲ ἡ διαίρεσις πάντα περιλαβοῦσα τὰ λεγόμενα καὶ τὰ ὄντα. ὼνόμασεν δὲ πρότερα τὰ κατὰ συμπλοκήν, ὅτι προτέροις ἐντυγχάνομεν τοῖς αἰσθητοῖς, ἅπερ ἐστὶν σύνθετα, ὕστερον δὲ ταῖς τούτων ἀρχαῖς, αἳπερ εἰσὶν άπλούστεραι, B ἤ ὅτι διὰ τῆς ἀποφάσεως τῶν κατὰ συμπλοκὴν ἔμελλεν τὰ άπλᾶ δηλοῦν, οὐκ ἄν δὲ γνωσθείη καλῶς ἀπόφασις μὴ πρότερον ἐκείνου γνωσθέντος, οὖπέρ ἐστιν ἀπόφασις. καὶ ἐκεῖνο δὲ ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅτι ὅταν διελόντες τι τὸ μὲv πρότερον τμῆμα τῆς διαιρέσεως καταλείπωμεν, τὸ δὲ ἕτερον ἐπιδιαιρῶμεν, 1 μόνον, ἀλλ'] καὶ L 2. 3 πάντως “ὀλβίων (Pind. fr. 85 Boeckh) scripsi: πάντων ὀλβίων JKAv, sed ν alt. in ras. J: ώς τὸ L 3 όμωνυμα A δαρδανειδᾶν A 5 post δὲ 6 add. V ταύτην τὴν περὶ] τὴν L 4 in lac. 10 litt. 6 λόγω(ι) libri: correxi ἢ JK, L 3 in lac. : om. Av ἐπειδὴ JKA: ὅτι L 3 in lac, v φύδει τὰ ὸνόματα JLKA, φύσει in lac. L 3: τὰ ὀνόματα φύσει ν 8 παραιτοῦται K ς (in πρὸς) ἓν πρᾶγμα κατὰ φύσιν L 4 in lac. 9 τῆι προγονικῆι ἢ J: τῆ προγονινῆ ἡ KAv: τῇ προγονικῇ καὶ ἀν τῇ b: διὰ τὴν μεἰζονα L 4 in lac. 10 ΙΙ || αφορᾶι J: ἀναφορά A καθ' ἕν] καθὸ L 11 ἀποδιδόναι L 12 σχηματισμὸν Kv τὰ om. Kv 14 ἕως τοῦ] τὰ δ' ἄνευ συμπλοκῆς τὰ μὲν οὖν κατὰ συμπλοκὴν οἶον ἄνθρωπος βοῦς om. ceteris A 15 τρέχειν K 18 ἦν supra Ja 19 τε om. JL 20 τῶν supra J1 23 φησιν] 4 p. 25 24 ἀνελλειπὴς JA 26 πρότερα JKA, α in ras. J; πρότερον Lv προτέροις] πρότερον ν ἐντυγχάνωμεν L 27 αἵπερ JLA: αἵ Kv 31 ἐπιδιαιροῦμεν JLKA πρότερον μὲν τάττομεν τὰ ὑπερτιθέμενον, ὕστερον δὲ τὸ διαιρούμενον· τὸ 1Or μὲν διαιρούμενον <ὕτερον>, ἵνα μὴ ἀναλαμβάνειν αὐτὰ δεηθῶμεν ἅπερ ὑπερεθέμεθα, μεθα, πάλιν δὲ ταῦτα πρότερον τὰ ὑπερτιθέμενα, ἵνα κατὰ σειρὰν ἡ διαίρεσις ἡμῖν προΐῃ, εἰ δὲ καὶ οἱ παλαιοὶ κυρίως μὲν λεγόμενα τὰ διὰ λόγου σημαινόμενα ἔλεγον, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ δι᾿ ἁπλῆς λέξεως, ὁ δὲ λόγος κατὰ συμπλοκὴν λέξεων προφέρεται, εἰκότως τὰ δεγόμενα διαιρῶν τῶν κυρίως λεγομένων πρῶτον ἐμνήσθη. Ἰστέον δὲ ὅτι λεγόμενά ἐστι καὶ τὰ πράγματα περὶ ὧν ὁ λόγος καὶ τὰ νοήματα τὰ περὶ τῶν πραγμάτων· διὸ δὴ ὅταν οἰώμεθα μὴ νενοηκότα λέγειν τὸν λέγοντα, λέγομεν ῾οὐδὲν λέγεις᾿, κἂν προφέρῃ τινὰ λόγον ἤ λέξιν· κατὰ τρίτον δὲ σημαινόμενον καὶ αὐτὴ ἡ λέξις ἡ σημαντικὴ καὶ ὁ λόγος λεγόμενόν ἐστιν· λέγει γὰρ τις τὴν λέξιν καὶ τὸν λόγον· καὶ κατὰ τέταρτον καὶ ἡ ἄσημος λεξις, οἶον τὸ βλίτυρι, καθόσον ὅλως προφέρεται, τῶν λεγομένων ἐστίν. ἀλλ᾿ ὅ γε Βόηθος ἐπὶ μὲν τῶν ἀσυμπλόκων τετραχῶς, <ὡς> εἴρηται. τὸ λεγόμενον ἀκούειν ἀξιοῖ, ἐπὶ δὲ τῶν κατὰ συμπλοκὴν τριχῶς μόνον· οὐ γὰρ εἶναι τὰ συμπεπλεγμένα πράγματα, οἶον τὸ ῾ἡμέρα ἐστίν᾿ λεγόμενον, οὐχ ὅτι οὐδὲν σημαίνει ὁ λόγος, ἀλλ᾿ ὅτι οὐκ ἔστιν τοῦ πράγματος ὄνομα, ὥσπερ τὸ ἡμέρα. ἀλλ᾿ οὐκ ἔστι μὲν τοῦ πράγματος, περὶ δὲ τοῦ πράγματος, τοσαυταχῶς οὖν διαιρεθέντος τοῦ λεγομένου καὶ τοῦ λέγεσθαι, ζητεῖν ἄξιον, τί τούτων τῶν σημαινομένων εἰς τὴν διαίρεσιν παραλαμβάνει. ὁ μὲν γὰρ θεῖος Ἰάμβλιχος τὸν Ἀλέξανδρόν φησι τὰ λεγόμενα τὰ σημαινόμενα ὑποθέσθαι πράγματα τὰ ἁπλούστατα καὶ γενικώτατα· ἐγώ δὲ εὑρίσκω τὸν Ἀλέξανδρον εἰπόντα αὐταῖς λέξεσιν ὅτι “νῦν οὐ τὰ σημαινόμενα λεγόμενα λέγει, ἀλλὰ τὰ σημαίνοντα καὶ προφερόμενα”. πῶς γὰρ ἂν καὶ ἔλεγεν Γ περὶ πραγμάτων νῦν, ὅτε προελθὼν “τῶν δὲ κατὰ μηδεμίαν, φησί, συμπλοκὴν λεγομένων ἕκαστον ἤτοι οὐσίαν σμαίνει ἢ ποσόν”, οὐ γὰρ τὰ πράγματα σημαίνει οὐσίαν καὶ ποσόν, ἀλλ᾿ ἔστιν οὐσία καὶ ποσόν, αἱ δὲ περὶ τῶν πραγμάτων λέξεις εἰσὶν αἱ σημαίνουσαι. ὁ δὲ Βόηθος μόνα λεγόμενα καὶ σημαινόμενα τὰς νοήσεις εἶναί φησι παρὰ τοῖς ἀρχαίοις· οὐ γὰρ εἶναι τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ἐν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ᾿ ἐν διανοίαις 1 ante πρότ. καὶ add. v. 1. 2 τὸ μὲν διαιρούμενον supra L1 2 ὕστερον addidi 4 προΐη, ΐ in ras. J εἰ δὲ JA: εἴ γε Kv: om. L λεγόμενα τὰ] λέγομεν αὐτὰ Α 5 post λόγος ἐπεὶ supra add. L1, in versu v 6 ἐκφέρεται Α διγόμενα Α διελων κυριὼς τῶν L, ελων κυριὼς L4 in lac. 8 ἐστι] λέγεται L 9 διὸ δὴ JA, δὴ supra Ja: διὸ Kv: ὡς L 10 λέγειν om. A λέγομεν JKA: λέγωμεν v: δέγοντ L, sequ. lac. 11 litt., deinde φέρη 11 δὲ om. Kv αὐτὴ JKv: αὕτη A: om. L 12 τὸν λόγον καὶ τὴν λέξιν, sed corr. A1 13 καὶ] δὲ Α 14 μὲν om. A ante τετραχῶς τὸ add. A <ὡς> εἴρηται scripsi: εἰρῆσθαι JLA, ex εἴρηται corr. J: om. Kv 16 ἡμέρα KAv, e corr. J (et in mg. γρ καὶ ἡμέρα Ja), γρ ἡμέρα supra L1: ἡμετέρα J ante corr., ἡμέτερα ex ἡμετέρα corr. L in linea 16. 17 λεγόμενα J 18 ὥσπερ τὸ] lac. 8 litt. L ἡμέρα KAv, e corr. et in marg. Ja, γρ L1: ἡμετέρα ante corr. J: ἡμέτερα in lin. L: γρ καὶ τὸ ἡμέρα ἐστὶν in marg. A ἀλλ᾿ ἔστι μὲν τοῦ λέγοντος ἡ φωνὴ περὶ δὲ τοῦ πράγματος J, sed ἀλλ᾿—πε- in ras. J2 τοῦ πράγματος Kv: γρ του πραγματος Ja in marg.: τοῦ λέγοντος LA 19 τοσαυταχῶς JKA: τετραχῶς Lv οὖν om. v 25 post περὶ τῶν add. v μηδεμίαν] μίαν Kv φησι post συμπλκὴν Α 28 τῶν supra Ja; om. K καὶ ταῖς τοῦ νοῦ διεξόδοις, ώς καὶ αὐτὸς 'Αριστοτέλης ἐν τῷ τρίτῳ τῆς 10r Περὶ ψυχῆς λέγει· ἀλλὰ καὶ ή διάνοια διὰ τοῦ λόγου σημαίνεται. οἰκειότερον οὖν λεγόμενα τὰς λέξεις λέγειν τὰς σημαντικὰς σημαντικαί, διότι καὶ αἱ κατηγορίαι οὔτε τὰ πράγματα ἦσαν, ώς ἐδείκνυτο, οὔτε τὰ νοήματα οὔτε αί λέξεις άπλῶς καθόσον φωναί, ἀλλ' αἱ λέξεις αί σημαντικὰι τῶν πραγμάτων διὰ μέσων τῶν νοημάτων καθ' ἕκαστον γένος διακεκριμέναι, τὰς κατηγορίας παρείχοντο· καὶ τὰ λεγόμενα νῦν κατὰ τἀς λέξεις τὰς σημαντικὰς ἀκουστέον. Ὦν αί μὲν κατὰ συμπλοκὴν λέγονται, αί δὲ .ανευ συμπλοκῆς. πλεοναχῶς δὲ οὖν καὶ ή συμπλοκὴ λέγεται. συμπλέκεσθαι γάρ φασιν ἢ διὰ συνδέσμου ἢ κατὰ | τὴν τῶν πραγμάτων συγγένειαν· καὶ διὰ συνδέσμου ἤ 10 Δ άπλῶς, ὅταν λέγωμεν 'εἰ ήμέρα ἐστίν, φῶς ἐστιν', ἢ διὰ συμμπλεκτικοῦ συνδέσμου, ώς ὅταν εἴπωμεν καὶ ήμέρα ἐστὶν καὶ φῶς ἐστιν'· κατὰ συγγένειαν δὲ ή συμπλοκή, ὅταν τὰ συμβεβηκότα κατὰ τῶν οὐσιῶν λέγηται, ἐπειδὴ φύσιν ἔχει ἐν αὐταῖς ύπάρχειν, εἴτε ώς ποιὰ συμβέβηκεν εἴτε ώς πῶς ἔχοντα, ὥσπερ τὸ δεξιὸν καὶ τὸ ύποδεδέσθαι. καὶ γὰρ οὐσία μέν ἐστιν τὸ καθ' αὑτὸ μόνον ύπάρχον, συμβεβηκὸς δὲ τὸ ὲν ἄλλῳ γινόμενον· ἡ οὖν τοῦ συμβεβηκότος πρὸς τὴν οὐσίαν συμπλοκὴ τόν τε ύποκείμενον ὅρον όρίζει ἐν τῇ προτάσει καὶ τὸ συμβεβηκὸς ὅπως ἔχει πρὸς αὐτὸν συημαίνει. ἐπειδὴ γὰρ ἦν μὲν καὶ καθ' αὑτὸ λαβεῖν τὸ συμβεβηκός, ἦν δὲ καὶ τῷ ύποκειμένῳ συντιθέναι, ἀμφοτέρως αἱ κατηγορίαι γίνονται. ὅταν μὲν γὰρ λέγω τὸ λευκὸν εἶναι, καθ' αὐτὸ περιλαμβάνω τὸ λευκόν· ὅταν δὲ λέγω ὅτι τόδε λευκόν ἐστιν, οὐδὲν ἕτερον λέγω ἤ ὅτι τόδε λευκότητα ἔχει· τὸ οὖν εἶναι καὶ τὸ ἔχειν συνδέσμων ἔχει δυνάμεις· ἀλλὰ καὶ ὅταν τὰ γένη κατὰ τῶν ὑποκειμένων κατηγορῆται, τοῖς γενικοῖς διόπερ συντιθέμενα διὰ τοῦ εἶναι ἢ τοῦ ἒχειν ώς διὰ συνδέσμων τούτων συμπλέκεται. τρίτη δέ τίς ἐστιν συμπλοκὴ κοινῶς πᾶσα τῶν λόγου στοιχείων σύνθεσις, όποία ποτ' ἄν ᾖ αὐτή, ἐάν τε ὀνόματα οἶον ‘ζῷον λογικὸν θνητόν' τε ῥήματα οἶον περιπατεῖ καὶ ἐάν τε ἐλλιπῆ ὥσπερ τὸ 'Σωκράτους προϊόντος’ 1 τρίτωι supra Ja: om. ceteri 1. 2 τῆς περὶ JA: περὶ τῆς L: περὶ Kv 2 Π. ψυχ.] Γ 6 p. 430a26sqq. λέγει] διδάσκει v 3 σημαντικαί] σημαντικὰς Κν post σημαντικαὶ καὶ add. A 4 ἐδείκνυτο] Ρ. 9,4 sqq. 5 άπλαῖ L 6 διακεκρτμμέναι A: διακρινόμεναι v αὖται LKv: αὖται, sed ·σ· supra J: αὐτὰς τὰς A 10 δὲ οὖν καὶ L: οὖν καὶ JKv, ad καὶ (sio) δὲ in marg. adnot. J: δὲ καὶ A γάρ φασιν ἤ om. L φασιν J: φησιν KAv 11 ante συνδέσμου (pr.) συναπτικοῦ add. Lv τῶν om. L συνδέσμου JKA: συνπτικοῦ L: συναπτικοῦ συνδέσμου v 12 άπλῶς, > ? 13. 14 pro ἰατὰ συγγένειαν δὲ lac L 1: β δέ ἐστιν suppl. L 4, β in ras. 14 τὰ om. K τῶν] τοῦ L λέγεται A 14. 15 pro οὐσιῶν λέγηται, ἐπειδὴ iac. L 1 ύποκει9μένου λέγεται ὅτι τὴν suppl. L 4 15 συμβεβήκασιν L εἴτε in lac. L 3 16 πῶς ἔχοντα] περιέχοντα L 17 μόνον Ja: ὅλον J 1 et ceteri τὸ] ὅ A φαινόμενον L 19 ἔχηι J: ἔχη A αὐτὸ libri: correxi 20 λαβεῖν καὶ καθ' αὑτὸ K 22 έαυτὸ v 24 οὖν] γὰρ L 28 ante σύνθεσις ή add. Kv αυτη Α 1: · αὕτη Α 2 30 τε] περ A ἐλλιπῆ K: ἐλλειπῆ JLA, ex ἐλλείπη(??) corr. J σωκράτου A: σωκράτης K προ||ιόντος J ἐάν τε (ante αὐτοτελῆ) om. A τὸ ποῖ Stj καὶ πόθεν', ἐάν τι τὴν πρώτην τοῦ ῥήματος πρὸς Τι ὄνομα 10 ν σύζευξιν ποιώμεθα ώς τὸ Σωκρώτης περιπατεῖ. ὅπερ γὰρ ἐπὶ τῶν 16 γενῶν τοῦ ὄντος εἶπεν ὁ Πλάτων, ὅτι τὰ μὲν κοινωνεῖν ἐθέλει πρὸς ἄλληλα, τὰ δὲ οὐδαμῶς συμμίγνυται, τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν τοῦ λόγου μορίων ἀληθὲς εἰπεῖν τῶν σημαντικῶν, ὅτι συμπλέκεται μὲν τὰ τῶν συνηρμοσμένων πραγμάτων δηλωτικά, οὐ συμπλέκεται δὲ τὰ σημαντικὰ τῶν κεχωρισμένων. ἐπειδὴ δὲ καὶ τῆς κοινωνίας τῶν ὄντων ή μὲν ἦν σύμφυτος, ή δὲ ἐπίκτητος, καὶ συμπλοκῆς διττὰ ἔσται εἴδη τὰ ἀνωτάτω, τό τε τῶν συμβεβηκότων ώς ἐνυπαρχόντων καὶ τῶν διὰ δυνδέσμου συνταττομένων ώς ἔξωθεν τὸ ἓν Ε ἐχόντων. τὸ δὲ ώς συμβεβηκὸς συνταττόμενον, ἤ ῥῆμα ὄν, ὡς τὸ τρέχει, νικᾷ, ἤ μετὰ ῥήματος κατηγορούμενον, ώς τὸ ἄνθρωπός ἐστιν' καὶ γὰρ καὶ τὸ τρέχει εἰς τὸ τρέχων ἐστίν' ἂναλύεται)· πανταχοῦ οὖν ῥήματος ενόντος καὶ χρόνος προσδηλοῦται, οὐ συσσημαίνων ὅτι ἄμφω ἐν ἑνὶ χρόνῳ οὐδὲ ὅτι πρότερον τὸ ἕτερον, ἀλλὰ τὴν τοῦ συμβεβηκότος μόνην πρός τε τὸ ύποκείμενον καὶ τὸν χρόνον σχέσιν παρίστησιν· τοῦτο δὲ ἐπειδὴ κατὰ χρόνον παραγίνεται καὶ ἀπογίνεται τὰ κυρίως συμβεβηκότα, ὡς ώς εἴγε ἦν ἀχώριστα ρπὸς τὴν καὶ καὶ ύπάρχοντα, οὐκ ἄν χρόνος προσεσημαίνεο· κἄν γὰρ λέγωμεν ὅτι ό νοῦς νοεῖ, τὸ χρονικὸν ήμεῖς προστίθεμεν. τὰ δὲ κατὰ συμπλοκὴν λεγόμενα καὶ τὰ ανευ συμπλοκῆς ἀνευρήσομεν τῇ φύσει τῶν πραγμάτων ἀκολουθοῦντες καὶ τῇ τῶν νοημάτων διαφορᾷ. ὅταν μὲν γὰρ ἓν ᾖ τὸ πρᾶγμα καὶ τὸ νόημα ἕν, άπλοῦν ἔσται τὸ λεγόμενον καὶ ἄνευ συμπλοκῆς, κἄν πλείονες αἱ λέξεις δοκῶσιν, ὡς ἐπὶ Νεάπολις ἤ ἀγαθοδαίμων· ἓν γὰρ τὸ σημαινόμενον. ὅταν δὲ καὶ τὰ πράγματα πλείω καὶ τὰ νοήματα, κἄν μία ἡ λέξις ᾖ, μετὰ συμπλοκῆς εἶναι φήσομεν αὐτά, ώς τὸ ζῶ, προσεννοεῖται γὰρ τὸ ἐγώ, καὶ τὸ ὕει, δηλοῦται γὰρ ὅτι ό Ζεύς. Ἀρχύτας μέντοι τοῦ τῶν κατηγοριῶν ἀρχόμενος βιβλίου ἤτοι τῶν καθόλου λόγων περὶ λόγου διδάσκει πρῶτον καὶ τοῦτον ἐν διανοίᾳ καὶ λέξει περιέλαβεν, καὶ τὴν μὲν σημαίνουσαν εἶπεν εἶναι λέξιν, τὴv δὲ σημαινομένην διάνοιαν, τά τε ἁπλᾶ καὶ σύνθετα καὶ τὰ τέλεια καὶ ἐλλιπῆ διωρίσατο, καὶ ἀγ' ὦν δεῖ τά κατὰ συμπλοκὴν καὶ ἄνευ συμπλοκῆς δοκιμάζειν ἐδίδαξεν. | 1 ποῖ] πῆ V 1. 2 σύζευξιν ποιώμεθα πρὸς τὸ ὅνομα K 3 posl ὄντος ὄνοματος add. A Πλάτων] Soph. p. 252 E 6 ἐπειδὴ] ἐπεὶ v 8 εἴδη ἔσται Kv 9 ἐνυπαρχόντων JL: ἓν ύποαρχόντων ceteri συνδέσμου συνταττομένων JKA: συνδέσμων λεγομένων Lv 10 τρέχειν K 12 τρέχειν εἰς τὸ τρέχον A pio πανταχοῦ οὖν ῥήματος lac. 11 litt. L 13 προδηλοῦται A οὐ συσσημαίνων A: οὺ σημαίων Kb: οὺ σημένων V: συσσημαίνων JL pro ὅτι ἄμφς ἐν ένὶ χρόνῳ lac. 14 litt. L 14 μόνην πρὸς τε om. L 15 pro τοῦτο δὲ ἐπειδὴ lac. 14 litt. L 16 pro συμβεβηκότα, ώς εἴγε ἦν lac. 16 lilt. L ώς supra J 17 προσεσημαίνετο J: προεσημαίνετο Kv: παρεσημαίνετο A: ἐσημαίνετο praeced. lac. 7 litt. L 18 κἄν] καὶ A λέγομεν A post χρονικὸν καὶ add. L 19 ἀνευρήσομεν JL: ἀνερευνήσομεν KAv 21 καὶ alt.] κἄν L 25 post prim. τὸ ὕει καὶ add. L προσεννοεῖται JL: πρὸς ἔ νοεῖται A: προσεπινοεῖται Kv 26 βιβλίου ἀρχόμενος v 28 εἶναι λέξιν JL: λέξιν εἶναι Kv: λέξιν A δὲ ex δια corr. J σημαινομένων K 29 antc σύνθετα τὰ add. KAv καὶ τὰ τέλεια om. A τὰ om. v ἐλλειπῆ JA 30 καὶ τὰ ἄνευ Α p. 1a20 Τῶν ὄντων τὰ μὲν καθ' ὐποκειμένου τινὸς λέγεται ἕως τοῦ ή γὰρ τὶς γραμματικὴ τῶν ἐν ύποκειμένῳ ἐστίν. Τισὶν ἔδοξεν τοῦτο τοῖς προειρημένοις μὴ ἀκολουθεῖν, διὸ καὶ ύπομνηματικὸν Ε ἔσοξεν τὸ σύγγραμμα. τὸ δὲ οὐχ οὓτως ἔχει, οὕτως ἔχει, ἀλλ' ἐπειδὴ περὶ τῶν ἁπλῶν καὶ γενικῶν λέξεων ἦν ό σκοπὸς ὦρ τὰ άπλᾶ καὶ πραγματα σημαινουσῶν, πρὸ τοῦ τὴν εἰς τὰ πλεῖστα διαίρεσιν αὐτῶν ποιήσασθαι, φημὶ δὴ τὴν εἰς δέκα, ὦν οὐκ ἦν πλείονα εύρεῖν, τὴν εἰς τὰ ἐλάχιστα προλαβεῖν ἐδοκίμασεν, ὦν οὐκ ἦν εἰς ἐλάττονα συστεῖλαι· καὶ γὰρ ἐπιστημονικὸν ἦν τοῦτο καὶ ή δεκὰς ἐν τῇ τετράδι περιέχεται· τὰ γὰρ ἓν δύο τρία τέσσαρα συνθέντες τὸν δέκα ποιοπῦμεν· καὶ τὴν τετράδα πάλιν εἰς δυάδα συνεῖλεν. τὰ δὲ τέσσαρα ταῦτά ἐστιν οὐσία, συμβεβηκός, καὶ καθόλου καὶ τὸ κατὰ μέρος. τὰ γὰρ ἄντα διαιρεῖται διχῶς, εἴς τε τὰ καθ' ἑαυτὰ εἶναι δυνάμενα καὶ μηδενὸς ἑτέρου δεόμενα καὶ οὐσία καλοῦνται διὰ τὸ ἐξαρκεῖν ἑαυοῖς πρὸς τὸ εἶναι, καὶ εἰς τὰ ἑτέροις ὑφεστῶτα., ἅπερ καὶ συμβεβηκότα λέγεται διὰ τὸ ἐν ἑτέροις συμβεβηκέναι, καὶ ἔχομεν εἰς δύο τῶν δέκα κατηγοριῶν τὴν διαίρεσιν· αἱ γὰρ ἐννέα συναιροῦνται ὲν τῷ συμβεβηκότι καὶ ἡ οὐσία πρώτη τῶν καὶ τούτων δὲ ἑκάτερον ἤ εἰς πλείονα τὰ ὑφ’ ἑαυτὸ δίδωσιν ἓν μόνον, καὶ διὰ τοῦτο ἄλλη γίνεται συζυγία καὶ αὐτὴ γενικὴ τοῦ καθόλου καὶ τοῦ κατὰ μέρος. ὦν συμπλεκομένων ἀλλήλοις ἓξ μὲν αἱ πᾶσαι γίνονται συμπλοκαί, δυεῖν δὲ ἐν αὐταῖς ἀσυστάτων οὐσῶν τῶν τὰ ἀντιφάσκοντα συναγουσῶν, τῆς τε ἐν ὑποκειμένῳ καὶ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ, καὶ ὑποκειμένου καὶ οὐ καθ' ὑποκειμένου, τὰς λοιπὰς τέσσαρας ἐκτίθεται· ἢ γὰρ καθόλου οὐδία ἐστὶν ἤ συμβεβηκὸς μερικὸν ἢ συμβεβηκὸς ἤ μερικὴ οὐσία. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ό Ἀρισοτέλης δι' ὀνομάτων ἀσυνηθεστέρων ἐδήλωσεν, δεῖ ταῦτα μεταλαβεῖν εἰς τὰ ὑπὸ τοῦ φιλοσόφου τὸ μὲν οὖν συμβεβηκὸς ἐν ύποκειμένῳ ἐκάλεσεν, διότι μὴ ὄν αὐτοκρατὲς ἑτέρου δεῖται πρὸς τὸ ἐν αὐτῷ εἶναι, τὴν δὲ οὐσίαν κατὰ τὴν τοῦ ἀπόφασιν· έπειδὴ γὰρ ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι τὰ ὄντα ἢ αὐτοκρατῆ Ζ ἐστιν ἤ ἐν έτέροις ύποκειμένοις τοῖς αὐτοκρατέσιν ἔχει τὸ εἶναι, ταὐτὸν δὲ 41 εἰπεῖν, ἤ οὐσία εἰσὶν ἤ συμβεβηκότα, ὅσα μή εἰσιν συμβεβηκότα, πάντως 1 λέγεταί τινος K lemma usque ad κωλύει εἶναι (p. 1b8) continuat om. cet. A 5 λέξεων καὶ γενικῶν K 7 ἐς (ante τὰ) b 8 ἐδοκίμασεν Kb: ἐδοκίμασαν JLAv 9 ἦν om. A τὰ] τὸ A 10 β' A γݲ vel γ΄ JLKA δݲ JLK: 12 διαιροῦνται L διχῶς om. L 13 αὐτὰ Av σύστασιν L 14 οὐσίαι A έαυταῖς A 16 αί] τὰ L θ JA 17 ἡ supra J: om. ceteri pro οὐσία πρώτη τῶν ἄ lac. 13 litt. L 18 pro πλείονα τὰ ὑφ' έαυτὸ lac. L1: πλείω ἐπὶ suppl. L3 19 pro συζυγία καὶ αὐτὴ lac. L1: συζυγία suppl. L3 αὕτη A γενικὴ JLA: λογικὴ Kv 20 μέρος in μέρους mut. JL 21 δυοῖν LK 24 μερικὸν συμβεβηκὸς A 32 ουσίαι (sic) A εἰσὶν JLA: ἐστὶν Kv 32. p. 45,1 οὐσίαι πάντως συμβεβηκότα A οὐσίαι εἰσίν, καὶ ὅσα παρὰ τὰ ἐν ὑποκειμένῳ, οὐκ ἐν ὑποκαιμένῳ ἐστίν. 11 V πάλιν δὲ ἐπεὶ τὰ μὲν καθόλου ἐστίν, τὰ δὲ μερικά, καὶ οὐδὲν τῶν ὄντων ἐκφεύγει τὴν διαίρεσιν, καθόλου δέ ἐστιν τὰ πλεικόνων κατηγορούμενα συνωνύμως, ὅπερ καθ' ὑποκειμένου καλεὶ (τὸ γὰρ κατηγορούμενον οὐσιωδῶς ύποκειμένου κατηγορεῖται), μερικὸν δὲ τὸ μὴ τοιοῦτον, εἰκότως τῇ ἀποφάσει τοῦ καθ' ύποκειμένου τὸ μερικὸν ἐσήμανεν. καίτοι ἐν ἄλλοις ἀντὶ τοῦ συμβεβηκότος χρῆται τῷ καθ' ύποκειμένου. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τεσσάρων ὄντων τῶν συμπλεκομένων ἓξ ἐλέγομεν συμπλοκὰς γίνεσθαι, τὴν κοινὴν ἰστέον μέθοδον, καθ' ἣν δυνατὸν εὑρίσκειν ὁσωνοῦν ὅρων δοθέντων πόσαι γίνονται αἱ σύνδυο αὐτῶν δὴ τὸν τῶν ἐκτεθέντων ὅρων ἀριθμὸν ἐπὶ τὸν μονάδι ἐλάττονα πολλαπλασιάζειν καὶ τοῦ γενομένου τὸ ἣμισυ λαβόντα τοσαύτας λέγειν εἶναι τὰς συμπλοκάς. καὶ ή αἰτία τῆς μεθόδου δήλη· ἐπειδὴ γὰρ ἓκαστον πρὸς τὰ λοιπὰ πάντα σχέσιν ἔχει, καί εἰσιν αί σχέσεις μονάδι ἐλάττονες τῶν ὅρων, ἅτε μεταξὺ τῶν ὃρων οὖσαι, διὰ τοῦτο τὸν τῶν ἐκτεθέντων ὅρων ὰριθμὸν ἐπὶ τὸν μονάδι ἐλάττον πολλαπλασιάζομεν· ἵνα δὲ μὴ δὶς αὐτὰς σχέσεις λαμβάνωμεν, τήν τε τῆς οὐσίας τυχὸν πρὸς τὸ συμβεβηκὸς καὶ τὴν τοῦ | συμβεβηκότος πρὸς τὴν οὐσίαν, τὸ ἥμισυ τῶν γενομένων λαμβάνομεν. 12rA Τί δήποτε δὲ μὴ κατὰ τὸ σύνηθες ἐχρήσατο τοῖς σημαινομένοις ό Ἀριστοτέλης, καθόλου οὐσίαν λέγων καὶ μερικὸν συμβεβηκὸς καὶ τὰ ἤ ὅτι δι' ἐμφαντικωτέρων ὀνομάτων ὑπογραφὴν ἑκάστου γὰρ ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι τὴν οὐσίαν τοῦ συμβεβηκότος παρίστησιν, τὸ καθ' ὑποκειμένου τὴν τοῦ καθόλου. καὶ εἰκότως δι' ὑπογραφῆς δεδήλωκεν· οὐ γὰρ ἦν γένη τῶν γενικωτάτων ἀποδοῦναι, ὥστε οὐδὲ ὁρισμούς. οἰκείως δὲ τῷ μὲν συμβεβηκότι τὸ ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι ἀποδέδωκεν τῇ οὐσίᾳ τὸ μὴ μὴ ἐν ύποκειμένῳ, τῷ δὲ καθόλου οὐκέτι τὸ εἶναι καθ' ὑποκειμένου, ἀλλὰ τὸ λέγεσθαι· λέγεται γὰρ κατὰ τοῦ ὑποκιμένου, ἐστὶν ἐν ὑποστάσει εἴτε μὴ ἔστιν. καίτοι κἄν ἀλλαχοῦ ώς μὴ ὂντων καθόλου διαλέγηται, ἐν τούτοις ὡς ὄντα διαιρεῖται· τῶν γὰρ ὄντων φησίν. οὐκ ἔστιν δὲ διαίρεσις ἡ εἰς τὰ τέσσαρα κυρίως, ἀλλ' ἀπαρίθμησις μᾶλλον, ὡς εἴ τις δεικνύων πλείονας ἀνθρώπους λέγοι ‘τούτων οἱ μέν οἱ δὲ Αργεῖοι'. 2 δὲ prius om. A ἐπεὶ supra J1 3 τὰ] τῶν A 6 ἐν ἄλλοις] cf. Βοnitzii p. 798b43 sqq. 7 τοῦ om. b 8 ἐλέγομεν JLA: λέγομεν Kv 9 εὑρίσκεσθαι L 10 ὁποσωνοῦν in ὁποσονοῦν mut. L σύνδυο om. A συμποκαὶ 11 δὴ JLA: διὰ Kv ἐκτιθεμένων Κ 12 γενομένου JLA: λεγομένου Kv λαβόντα JL: συλλαβότα KAv 14 εἰσὶν om. L 16 δὶς τὰς] διττὰς A 17 λαμβάνομεν b 18 τὴν (antc τοῦ) om. Av γινομένων A 19 δὲ om. A δὲ μὴ om. L ἀσύνηθες L 19 20 ό Αριστοτέλης om. Kv 20 καθόλου οὐσίαν λέγων καὶ οὐχὶ οὐ καθο L 21 pro δι' ἐμφατικωτέρων όνομάτων lac. 10 litt. L, seqn. τὴν ύπογραφὴν 23 τοῦ om. L 2(1 τῷ] τὸ A 28 ἀλλαχοῦ] cf. Bonitz. Ind. p. 357a24 29 dial;egetai A 30 διαίρεσις om. K κυρίως post δὲ ponit Kv 31 λέγει L p. 1a24 Ἐν ὑποκειμένῳ δὲ λέγω ἕως τοῦ οὔτε ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν οὔτε καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεται. Αὐτὸς θεὶς τὸ ὄνομα τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ εἰκότως τὸ λέγω καὶ γένος μὲν τοῦ ἐν ύποκειμένῳ τὸ ἔν τινι παρέλαβεν, τὰ τὰ δὲ ἐφεξῆς διαφορὰς τῶν ἔν τινι τῶν λοιπῶν χωριζούσας. πολλαζῶς γὰρ λέγεται τὸ ἔν τινι καὶ τό γε ἐλάχιστον ἑνδεκαχῶς· ἢ γὰρ ώς ἐν τόπῳ ώς τὸ ἢ ὡς ἐν ἀγγείῳ ὡς οἶνος τῷ ἀμφορεῖ, ἢ ὡς ἐν χρόνῳ ὡς τῇ Ὀλυμπιάδι τὰ Πελοποννησιακά, ἢ ὡς μέρος ἐν ὅλῳ ὡς ἐν τῷ ὅλῳ σώματι, ἢ ὡς ὅλον ἐν τοῖς μέρεσιν, ἢ ὡς ἐν τῷ τὸ 10 τὸ εἶδος οἷον ἐν τῷ ζῴῳ ὁ ἄνθρωπος (περιέχεται γὰρ ἐν ὡς ἐν τῷ εἴδει τὸ γένος (μετέχει γὰρ τὸ εἶδος τοῦ γένους, οἷον ἄνθρωπος τοῦ ζᾠου), ἢ ὡς ἐν τἐλει ὡς ἐν τῷ οἰκείῳ ἀγαθῷ πάντα, ἢ ὡς ἐν ὕλῃ τὸ εἶδος ὡς ἐν τῷ χαλκῷ ἡ τοῦ ἀνδριάντος μορφή, ἢ ὡς ἐν τῷ κινοῦντι, ἢ ὡς ἐν τῷ ἄρχοντι τὰ τῶν ἀρχομένων. ποῖον οὖν τοῦ τινι σημαινόμενον ἐφαφμόζει τῷ ἐν ὑποκειμένῳ; ὡς μὲν οὖν ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος δοκεῖ λέγειν, τὸ ὡς ἐν ὕγῃ οἰκεῖόν ἐστιν τῷ ἐν ὑποκειμένῳ. δὲ τοῦτο τῷ Ἀριστοτέλει κατακολουθεῖν δοκῶν· αὐτὸς γὰρ ἐν τῷ τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως δηλῶν τὰ τοῦ ἔν τινι σημαινόμενα τὸ ὡς καὶ τὸ ὡς ἐν ὑποκειμένῳ συνῆψεν εἰς ἓν εἰπὼν “ἔτι ὡς ἡ ὑγεία ἐν καὶ ψυχροῖς καὶ ὅλως τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕλῃ”, κατὰ κοινήν, ὡς μίαν τὴν μορφωτικὴν τοῦ ὑποβεβλημένου φύσιν, ὡς ἓν αὐτὴν ἔστιν τὸ ἐν ὑποκειμένῳ δωδέκατον τοῦ ἔν τινι σημαινόμενον· διαφορά ἐστιν τοῦ ὡς ἐν ὑποκειμένῳ πρὸς τὸ ὡς ἐν ὕλῃ· τὸ μὲν ὑποκειμένῳ. ἐν οὐσίᾳ ἐστὶν καὶ ὡς ἐν οὐσίᾳ συνθέτῳ· σύνθετος δὲ καὶ εἴδους ἥ γε φυσικὴ οὐσία· τὸ δὲ ἐν ὕλῃ εἶδος ὡς ἐν ἀνειδέῳ καὶ οὐσίας. καὶ τὸ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ τὸ εἶναι παρὰ τοῦ ὑποκειμένου τὸ δὲ εἶδος δίδωσιν τῇ ὕλῃ τὸ εἶναι· καὶ τὸ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ οὐ τὴν τοῦ συνθέτου οὐσίαν, ὡς δηλοῖ ὁ ὁρισμὸς αὐτοῦ, τὸ δὲ ἐν συμπληροῖ. ἔτι δὲ λέγω ὅτι τὸ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ συμβεβηκός ὑπὸ μίαν τινὰ τῶν ἐννέα κατηγοριῶν τελεῖ, τὸ δὲ εἶδος ὑπὸ τὴν 1 ante ὑποκειμένῳ alt. τῶ add. Lv 2 ἐστὶν om. K οὔτε] οὐδὲ τὶ A ὑποκειμένου τινὸς add. KAv et Arist. cod. u 3 τὸ ante λέγω om. L 6 γε om. 7 ὡς ante ἐν ἀγγείῳ om. A ὡς ὁ οἶνος A 8 πελοπονησιακά LAv ἢ ὡς L 9 ὅλω τῶ A 12 οἰκείωι JLA, in marg. b: οἴκω Kv om. A 17 δοκῶν κατακολουθεῖν A 19 εἰπών] Phys. Δ 3 p. 210a20 ἡ ὑγεία JKv: ὑγεία A ὑ ex ἡ corr. Α1) ἡ ποιότης L 20 ὡς ἔοικεν lac. 8 litt. L κατὰ τὴν κοινὴν Kv 21 <καὶ> μίαν? pro ἒν αὐτὴν λαβών lac. 11 litt. L 22 δωδέκατον, δω in ras. J: ἐνδέκατον πολλὴ] ἡ αὐτὴ L 23 τοῦ (ὡς JA (ὡς supra Ja): τοῦ LKv pro τὸ με) γὰρ ἐν lac. 4 litt. L 23 συνθέτωι supra Ja: om. ceteri σύνθετον L 24, 25 pro δὲ ἐξ ὕλης καὶ lac. 10 litt. L 25 pro καὶ (ante μέρει) ras. 5 litt., quarum ultimae ἐν fuisse vid. L 26 παρὰ τοῦ ἐν μὴ ὐποκειμένω L, μὴ supra L1 28. 29 — συμπληροῖ in marg. Ja 29 ἔτι corr. ex τί J ὅτι om. A 30. 47,1 ὑπὸ τὴν οὐσίαν ἀνάγεται in ras. J2 ὑπὸ οὐσίαν σύνθετον L: ἀκούσομεν σύνθετον ἀνάγεται καὶ τὸ ὑποκείμενον. Ἀριστοτέλης δὲ ἐνταῦθα τὸ αἰσθητὸν λαβὼν 12 v καὶ τὸ τὶ οὐκ ἂν ἐν ὑποκειμένῳ τὸ ἐν τῇ ὕλῃ λέγοι. τὸ γὰρ καὶ τόδε οὐδὲ προσήκειν ὅλως τῇ ὕλῃ νομίζει· κἂν λέγῃ τὰρ καὶ τὴν οὐσίαν ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει, ἀλλ᾿ οὐ τὴν κυρίως οὖσαν ἐκένην ἐν δὲ τούτοις τὴν πρώτην καὶ σύνθετον καὶ ύποκειμένην καλεῖ. καὶ αὺτὸς δὲ ὁ Ἰάμβλιχος προελθὼν ἐπέστησεν ὅτι ὅτι ἄλλο τὸ ὡς ἐν ὕλῃ καὶ ἄλλο τὸ ώς ἐν ὑποικειμένῳ. ἐστέον δὲ ὅτι ἐν τῷ τετάρτῳ τῆς τὸ ἔν τινι εἰς ὀκτὼ διεῖλεν ὁ Ἀριστοτέλης, τοῦ μὲν ἐν χρόνῳ μηδὲ μνησθεὶς ὅλως, ἴσως μὲν διὰ τὸ μήπω τι περὶ τοῦ χρόνου εἰπεῖν, τὸ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ συνάψας τῷ ἐν ὕλῃ· καὶ τὸ ἀγγεῖον δὲ καὶ τὸν τόπον συνῆψεν διὰ τὸ μήπω τότε τὴν διαφορὰν εἰρηκέναι. ἐπειδὴ οὖν τὰ ἔν τινι τὰ ἄλλα τὰ μὲν ὡς μέρη ἐστὶν ἐκείνου τοῦ ἐν ᾦ ἐστιν, ὡς τὸ κυρίως μέρος ὅλου καὶ τὸ εἶδος τοῦ γένους (ἢ γὰρ μέρος καὶ τοῦτο ἢ ὡς μέρος· δὲ καὶ τὸ ώς μέρος ὁ Ἀριστοτέλης ἐπὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ, ἀλλ᾿ μέρος μόνον· καὶ τὸ γένος δὲ τὸ κατατεταγμένον τοῦ εἴδους συμπληροῖ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ώς ἐκ γένους καὶ διαφορῶν συγκειμένου καὶ γίνεται τὸ γένος μέρος τοῦ εἴδους καθάπερ τὸ εἶδος μετὰ τῆς ὕλης μέρος γίνεται τοῦ συνθέτου), τὰ δὲ μέρη μὲν οὐκ ἔστιν, χωρίζεται δὲ τῶν ἐν οἶς ἐστιν, ώς τὰ ἐν τόπῳ καὶ ἐν ἀγγείῳ καὶ ἐν χρόνῳ καὶ τὰ ἐν τέλει (ἀποπίπτοντα γὰρ τοῦ ἐν ᾦ εἰσιν ἀγαθοῦ ἔχει ἐν ᾦ ὑποσταίη, ἔστι δ᾿ ὅμως τὸ κινούμενον χωρισθὲν τοῦ κινοῦντος καὶ τὰ ἀρχόμενα τοῦ ἄρχοντος ὑποσταῖεν σταῖεν ἄν χωρὶς τοῦ κινοῦντος καὶ τοῦ ἄρχοντος), διὰ τοῦτο τῶν μὲν προτέρων ἐχώρισεν εἰπὼν τῶν μὴ ὡς μέρος ὄντων, τῶν δὲ δευτέρων διὰ τοῦ ἀδύνατον χωρὶς εἶναι τοῦ ἐν ᾦ ἐστιν. ἀλλ᾿ ἐρεῖ τις ἴσως, ὅλον ἐν τοῖς μέρεσιν ὂν οὐκ ἔστιν ώς μέρος οὐδὲ χωρίζεται τῶν καὶ εἴη ἂν ἐν ὑποκειμένῳ. ἢ ἔν τινι εἰπών, ἀλλ᾿ αὐτὸ κατὰ τοῦτο τοῦ ὅλου· τὸ γὰρ ὅλον τὸ ἐν τοῖς μέρεστιν οὐκ ἐν τινί, ἀλλ᾿ ἐν τισίν 1 δὲ om. JL 2 λέγει K 3 τόδε ex δὲ corr. L1 γὰρ λέγη A 4 Φυσ. ἀκρ.] Α 9 p. 192a6 ὐ] οὔτε LA τὴν, τ in ras. J οὐσίαν v 7 Φυσ.] Δ 3 p. 210a14 sqq. post φυσικῆς ἀκροάσεως add. add. Lv 8 μνησθῆς L 10 τῷ] τ|||| A 11 τὰ ἔν JKA: τοῦ ἔν Lv 12 ώς μέρη ἐστὶν JLA: ὡς ἐν ἐστὶν K: ἐστὶν ώς μέργ v 14 ύποκειμε|||| K 15 post μόνον ἀλλὰ add. LKAv, in mg. addiderat ut vid., sed del. J δὲ supra J2: om. ceteri τὸ κατατεταγμένον γένος v post συμπληροῖ γὰρ add. LKAv 15. 16 τὴν οὐσίαν αὐτοῦ in ras. J2: αὐτοῦ τὴν οὐσίαν ceteri 16 ὡς ἐκ —καθάπερ (17) in ras. et in mg. J2: ἀλλἀ οὐ τινὸς ὡς ceteri 17 τὸ εἶδος —συνθέτου in ras. J2 18 τὰ δὲ μέρη μὲν in mg. 19 post τέλει ὁμοίως add. A 20 εἰσιν] ἐστιν v post ἔχει τοῦ add. Α ἔστι] οὐ δ' in ras. J 20 καὶ τὸ — ἄρχοντος (22) in ras. et in marg. J2: ώς τὸ κινοῦν (κοινοῦν Α) καὶ κινούμενον· καὶ γὰρ ὑποσταίη ἄρχοντος χωρὶς τὰ ἀρχόμενα ceteri 23 εἰπὼν ex corr. J1: ΚΑν: om. L τῶν (prius et ὄντων abessc malim: pro ὄντων εἰπὼν L τῶν (alt.) et δενυτέρων supra Ja δὲ om. L 24 ἐρεὶ JKA: εἴπη Lv, ex εἴποι mut. L1 post τις ἂν add. Lv ἴσως om. A 25 χωρίζεται] εἴδεται L ante τῶν αὐτοῦ add. Lv 26 post ἂν τὸ add. JLKAv, sed eras. 27. 28 οὐκ ἔν τινι, ἀλλ᾿ lac. L1: suppl. Ἀποροῦσι δὲ οἱ περὶ τὸν Λούκιον καὶ τοῦτο πρὸς τὸ μὴ ὡς μέρος λέγεσθαι τὸ ἐν ὑποκειμένῳ. “εἰ γὰρ τὰ συμπληρωτικὰ τῆς οὐσίας, φασί, μέρη αὐτῆς εἶναι λέγομεν, συμπληροῖ δὲ ἁπλῶς μὲν τοῦ σώματος τοῦ αἰσθητοῦ τὸ εἶναι χρῶμα σχῆμα μέγεθος καὶ ἁπλῶς ποιό|της καὶ ποσότης 12v Δ (ἄχρουν γὰρ καὶ ἀσχημάτιστον οὐκ ἂν εἴη σῶμα), τοῖδε τοῦ σώματος οἷον χιόνος λευκότης καὶ ψυχρότης, ἀνάγκη δυοῖν θάτερον, ἢ μὴ λέγειν ταῦτα ἐν ὑποκειμένῳ ἢ μὴ καλῶς ἀποφάσκεσθαι τῶν ἐν ὑποκειμένῳ τὸ μὴ ὠς μέρη εἶναι. πῶς δὲ καὶ ἐν ὑποκειμένῳ ὅλως τὰ συμπληρωτικὰ δυνατὸν λέγεσθαι; οὐ γὰρ ἡ Σωκράτους μορφὴ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν τῷ Σωκράτει, ἀλλ᾿ εἴπερ ἄρα, τὰ τοῖς ἤδη τελείοις ἔξωθεν ἐπεισιόντα, ταῦτα ἂν εἴη ἐν ὑποκειμένοις αὐτοῖς”, ταύτην δὴ τὴν ἀπορίαν λύων ὁ Πορφύριος “διττόν, φησίν, ἐστὶ τὸ ὑποκείμενον, οὐ μόνον κατὰ τοὺς ἀπὸ τῆς Στοᾶς, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοὺς πρεσβυτέρους· ἥ τε γὰρ ἄποιος ἥλη, |ν δυνάμει καλεῖ ὁ Ἀριστοτέλης, πρῶτόν ἐστιν τοῦ ὑποκειμένου σημαινόμενον, καὶ δεύτερον, ὃ κοινῶς ποιὸν ἢ ἰδίως ὑφίσταται· ὑποοκείμενον γὰρ καὶ ὁ χαλκός ἐστιν καὶ ὁ Σωκράτης τοῖς ἐπιγινομένοις ἢ κατηρογουμένοις κατ᾿ αὐτῶν. πολλὰ οὖν, φησίν, τῶν ἐγγινομένων ὡε μὲν πρὸς τὸ πρῶτον ὑποκείμενον ἐν ὑποκει μένῳ ἐστίν, οἷον πᾶν χρῶμα καὶ πᾶν σχῆμα καὶ πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῃ ἐστὶν τῇ πρώτῃ ὕλῃ, οὐχ ὡς μέρη αὐτῆς ὄντα καὶ ἀδύνατα χωρὶς αὐτῆς εἶναι· ἐπὶ δὲ τοῦ δευτέρου ὑποκειμένου οὐ πᾶν χρῶμα οὐδὲ πᾶσα ποιότης ἐν ὑποκειμένῳ, ἀλλ᾿ ἐρίου ἐν ὑποκειμένῳ, ἐπὶ δὲ τῆς οὐσίας. τὸ γοῦν λευκὸν ἐπὶ μὲν τοῦ ἐρίου ἐν ὑποκειμένῳ, ἐπὶ δὲ τῆς χιόνος οὐκ ἐν ἔστιν κατὰ τὴν οὐσίαν. ὁμοίως δὲ καὶ ἡ θερμότης τῆς μὲν τοῦ πυρὸς οὐσίας μέρος ἐστίν, ἐν ὑποκειμένῳ δὲ γίνεται τῷ σιδήρῳ, ἐπειδὴ καὶ γίνεται καὶ ἀπογίνεται ἐν τῷ σιδήρῳ ἄνευ τῆς τοῦ σιδήρου φθορᾶς. ὁ τοίνυν Ἀριστοτέλης τὸ δεύτερον ῥησίαν, ὅπερ μήτε ἐν ὑποκειμένῳ εἶναί φησιν μήτε καθ᾿ ὑποκειμένου τινὸς λέγεσθαι, εἰκότως πᾶν τὸ μὴ οὐσιωδῶς ἐπ᾿ αὐτοῦ λεγόμενον, ἀλλὰ κατὰ τὸ συμβεβηκέναι, ἐν ὑποκειμένῳ τοῦτο εἶναί φησιν, ὥσπερ τὴν θερμότητα ἐν τῷ σιδήρῳ· τὰ δὲ συμπληρωτικὰ ὡς τὴν τοῦ πυρὸς θερμότητα τοῦ μ[εν πυρὸς μέρος ἂν εἴποι, ἐν ὑποκειμένῳ δὲ E τῇ ἀποίῳ ὕλῃ”. πρὸς δὲ ταύτην οἶμαι τὴν λύσιν εἰπεῖν εὔλογον, ὅτι εἰ τὸ 1 post δὶ καὶ add. A πρὸ L sequ. lac. 10 litt., deinde λέγεσθαι τῶι J, sed corr.: τῶ K 2 τῆς οὐσίας φασι J: φασι τῆς οὐσίας KAv: lac. L1, τῆς οὐσίας (οm. φασι) suppl. L3 3 μὲν τοῦ σώματο:] lac. L1, παντὸς L3 4 post ἁπλῶς πᾶσα add. L καὶ] ἢ A 5 τοῦδε] οῦδε praeced. lac. 4 litt. L 6 post ἀνάγκη γὰρ add. KAv 7 μὴ pr. supra Ja post ὑποκειμένῳ ἐστὶ τῶ σωκράτει add. L, sed deh μη (sic) supra Ja 8 καὶ om. A 10 ἐπισείοντα A 11 δὲ A 13 καὶ JA: οm. ceteri 18. 19 ὑποκειμένω Kv et Anon. Paraphr. p. 6,23 Hayduck 19 ἀδύνατον A 21 ὅτε Brandis συμπληρωτικὰ ἦ A 24 κατὰ τὴν οὐσίαν J2 (κατὰ τὴν in ras., ν ex σ corr.): μετὰ τῆς οὐσίας ceteri 29 εἰκότων] πάντως L 30 ἐν] τῶ L post ὑποκειμένῳ εἶναι add. A τοῦτο] τοῦ L 32 μέρος] οὐκ L εἴπη v 33 οἶμαι om. L post τὸ μὲν add. A ἐν ὑποκειμένῳ τοῦτο μόνον ἐστὶν τὸ γινόμενον καὶ ἀπογινόμενον, οὐκέτι ἐν 12v δύο τούτοις τῷ τε ἐν ὑποκειμένῳ καὶ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ περιεόληφεν πάσας τὰς κατηγορίας· εἰ γὰρ τὸ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ τὴν οὐσία δηλοῖ, τὸ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ μὴ πᾶσαν ποιότητα, ἀλλὰ τὴν ἐπείσακτον μόνην, οὐ πάντα ἂν εἴη τὰ γένη παρειλημμένα. ἢ χρὴ λέγειν ὅτι αἱ μὴ ἐπείσακτοι ποτότητες, ἀλλὰ συμπληρωτικαὶ τῆς οὐσίας, μέρη τῆς οὐσίας οὖσαι, καὶ αὐταὶ οὐσίαι εἰσὶν καὶ τῇ οὐσίᾳ συμπεριλαμβάνονται· τὰ γ]ρ μέρη τῆς οὐσίας οὐσίαι κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη. καὶ ἴσως διὰ τοῦτο τὴν οὐσίαν οὐκ εἶπεν ὑποκείμενον, ἀλλ᾿ οὐκ ἐν ἑποκειμένῳ, ἴνα καὶ τὰς τοιαύτας περιλάβῃ ποιότητας. Ἀποροῦσι δέ τινες καὶ περὶ τῆς εὐωδίας τοῦ μήλου καὶ τῶν ἐξατμιζομένων μένων θυμιαμέταν. ἡ γὰρ εὐωδία συμβεβηκὸς οὖσα μεταβαίνει ὅμως ἐκ τοῦ μήλου καὶ τῶν θυμιαμάτων εἴς τε τὸν ἀέρα κακὶ τὰ ἱμάτια, καὶ ἡ τοῦ μέλιτος γλυκύτης εἰς ὅλον τὸ μελίκρατον, καὶ σκορόδου καὶ ῥαφανίδος ἀλλοιωθέντων ἤδη ἐν τῇ γαστρὶ ἡ δυσωδία δήλη γίνεται τοῖς ὁμιλοῦσιν. ἀλλ᾿ ἐπιστῆσαι χρή, ὅτι οὐκ εἶπαν Ἀριστοτέλης ἀδύνατον αὐτὸ χωρισθῆναι τοῦ ἐν ᾧ ἦν, ἀλλὰ τοῦ ἐν ᾧ ἔστιν. κἂν γὰρ τὸ πρότερον ὑποκείμενον ἀπολείπῃ, συνεχοῦς ὄντος τοῦ παντὸς ἢ κατὰ ἁφὴν ἢ κατὰ ἕνωσιν δύναται ἐφ᾿ ἐτέροις μεταβαίνειν, μὴ ὄντος μεταξὺ κενοῦ. καὶ πῶς ποιότης ἐκτὸς οὐσίας μεταβήσεται; ἔσται γὰρ οὕτως χωριστὴ τὴν φύσιν, κἂν ἐν ἄλλῃ γίνεται μεταβαίνουσα, μήποτε οὖν ἄμεινον λέγειν ὅτι πᾶσα μὲν εὐωδία καὶ πᾶν τοιοῦτον συμβεβηκὸς μετὰ τῆς οἰκείας οὐσίας ἐστὶν καὶ οὐδέποτε ταύτης ἀποσπᾶται, ἡ δὲ οὐσία ποτὲ μὲν ἐξαπλοῦται μανουμένη καὶ ταῖς ἄλλαις οὐσίαις ἐγκατασπείρεται, ποτὲ δὲ μεταβάλλει εἰς ἑαυτὴν τὰ συνεχῆ καὶ πεφυκότα πάσχειν, ὅπερ ἐπὶτοῦ πυρὸς ἐναργῶς ὁρᾶται· οὐ γὰρ ὁ ἐξ ἀρχῆς σπινθήρ ἐστιν ὁ πᾶσαν τὴν ὕλην ἐπινεμόμενος, ἀλλὰ τὸ ἐξ ἐκείνου κατ᾿ ὀλίγον πολλαπλασιασθὲν πῦρ. μήποτε δὲ ἐκ τῶν προειρημένων δῆλον Ζ ὅτι ἡ εὐωδία τοῦ μήλου καὶ τῶν θυμιαμάτων συμπληρωτικαὶ τοῦ εἴδους οὖσαι οὐδὲ ἐν ὑποκειμένῳ ἂν λέγοιντο τῷ συμπληρουμένῳ. ὅτι δὲ καὶ οὐσία τις συνδιαφορεῖται ταῖς τοιαύταις εὐωδίαις, δηλοῖ ῥυτιδούμενον τὸ μῆλον καὶ δαπανώμενα τὰ θυμιάματα. Ἀλλὰ πῶς, φασίν, οὐχί καὶ αἱ ἄτομοι οὐσίαι, οἷον Σωκράτης καὶ Πλάτων, τῷ λόγῳ τῶν ἐν ὑποκειμένῳ ὑπαχθήσονται καὶ ἔσονται συμβεβηκότα, εἴπερ καὶ ἔν τινί ἐστιν ὁ Σωκράτης (ἐν τόπῳ γὰρ καὶ χρόνῳ) καὶ οὐχ 1 ἐστὶ μόνον Α 2 τῷ] τὸ L ante οὐκ τὸ add., sed del. L 4 μὴ] οὐ L 8 ἀριστοτέλη (5 p. 3a29) J: ἀριστοτέλην Kv: comp. anc. LA; item p. 50,7 10 καὶ prius om. A εὐωδίας, εὐωδ in ras. A 15 αὐτῶ L τοῦ om. A 16 πρότερον JLA: πρός τι Kv 18 ἐφ᾿] ἐν Α ἕτερα Paraphr. p. 7,4 Hayd. post ποιότης τῆς add. Kv 18. 19 οὐσίας ἐκτὸς in mrg. b. 19. 20 κἂν ἐν ἄλλη γίνεται Α, γρ Ja: καὶ ἐναλλαγὴ γίνεται J in lin., Lv, sed ἐναλλαγὴ in ἐν ἄλλῃ γὴ corr. J2: ἐν ἀλλαγῇ in marg. b. 23 μεταβάλλη L 27 post καὶ αἱ add. L 28 λέγοιτο LA καὶ om. Kv 29 συδιαφορεῖται KAv, γρ Ja: συνδιαφθείρεται J in lin., L 29 εὐωδίαις, ωδί in ras. A 30 δαπανόμενα L 31 φησιν Kv αἱ om. L 32 ὑπαχθήσονται, α pr. in ras. J 33 ἐστὶ σωκράτης L 34 χωρὶς εἶναι] χωρισθῆναι L ante τόπου τοῦ add. A μεταστῇ τοῦ τόπου, πάντως ἐν ἄλλῳ ἔσται, ὡς ἐπὶ τῆς εὐωδίας ἐλέγετο. I 2v ἀλλὰ τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ τόπου λύειν ό Βόηθος ἔδοξεν εἰπὼν τὰ κινούμενα μὴ εἶναι ὅλως ἐν ᾦ ἦν τόπῳ· τοῦτο γὰρ ἐν τοῖς περὶ κινήσεως δεδεῖχθαι. τῷ δὲ αὐτῷ λόγῳ οὐδὲ ἐν χρόνῳ εἴη ἄν μερικῷ· ῥέοντος γὰρ συνεχῶς τοῦ χρόνου, ἄλλος ἀεὶ καὶ ἄλλος ἐστίν, ὥστε, εἴπερ ἄρα, ἐν τῷ καθόλου χρόνῳ ἐστίν. ἀλλὰ καὶ τοῦτο λύων ό Βόηθος πρῶτον μὲν οὐδὲ εἶναι τὸ καθόλου ἐν ὑποστάσει κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη φησίν, εἰ δὲ καὶ εἶναι· ό δὲ Ἀριστοτέλης ἔν τινι εἶπεν· ὥστε οὐ δύναται | τὸ ἐν τινὶ ὄν ἐν τῷ καθόλου εἶναι. ῥᾳδίως δὲ ἄν αἱ τοιαῦται ἀπορίαι διαλύοιντο, εἰ τὸ ἐν τῷ ὑπάρχον συντάξομεν· τὸ γὰρ συμβεβηκὸς ἐνυπάρχει τῷ οὔτε δὲ τὰ ἐν τόπῳ οὔτε τὰ ἐν χρόνῳ ἐνυπάρχειν λέγοιτο. εἰ δέ τις τὸ ἐν τῇ ὕλῃ εἶδος περιλαμβάνεσθαι νομίζοι τῷ λόγῳ, διότι καὶ τοῦτο ἐν τῇ ὕλῃ ἐστὶν οὐχ ὡς μέρος αὐτῆς καὶ ἀχώριστόν ἐστιν ἀπ’ εἴρηται πρότερον, ὅτι τὸ ἔν τινι νῦν ὡς ἐν συνθέτῳ οὐσίᾳ φησίν, ἐφ᾿ ἧς καὶ ἡ οὐσία καὶ τὸ τὶ ἐπαληθεύειν. Ζητεῖν δὲ ἔξιον, διὰ τί μετὰ τὴν καθόλου οὐσίαν τὸ μερικὸν συμβεβηκὸς ἔταξεν καὶ οὔτε καθόλου τι οὔτε οὐσίαν. κἂν γὰρ καὐτὰ καταγράψῃς ἄνω μὲν τὰ καθόλου τάξας, κάτω δὲ τὰ μερικά, τὰ κατὰ μῆκος οὔτε τὰ κατὰ πλάτος εὑρήσεις συντεταγμένα, διαγώνια. τούτου δὲ αἴτιον τὸ καὶ πᾶσαν μὲν διαίρεσιν, εἰ μέλλοι τὸ ἀπαράλειπτον ἔχειν, κατὰ ἀντίφασιν ἀφείλειν γίνεσθαι· ἐνταῦθα δὲ ἔτι μᾶλλον οἰκειοτέρα ἡ λῆψις ὡς τὸ καταφατικὸν τῷ ἀποφατικῷ, τὸ καθ᾿ ύποκειμένου τῷ οὐ καθ᾿ ὑποκειμένου, καὶ τὸ ἀποφατικὸν ἀντιτιθεῖσα, τὸ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ τῷ ἐν ὑποκειμένῳ. τὸ ὑποκειμένου τε λέγεται καὶ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστίν. ὅτι τὸ καθόλου συμβεβηκὸς οὕτως ὀνομάζει, δῆλον ἄν ἐκ τῶν εἰρημένων εἴη· ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον, ὅτι τούτοις πᾶσιν τὰ καθόλου καὶ γενικὰ ὡς ἐν ὑπο- 1 ἐστὶν L post ὡς καὶ add. Lv 2 λύει ὁ ἀριστοτέλης είπὼν καὶ τὰ L, ὁ ἀριστοτέλης in lac. L3 3 ὅλως εἶναι Kv ὧι ἦν supra Ja: om. post τόπῳ δηλαδή (διλαδή b, δηλονότι L) τινι (om. L) καθὸ κινοῦνται ἐν (pro ἐν lac. litt. L) ἀτόμοις αὐτῶν γέγονε, τὸ δὲ οὐ γέγονεν, οὐκ κἰσὶν ἐν τόπω οὐδὲ (οὐδὲ ὅλον ἐν ὅλω, τῶ περιέχοντι τὸ περιεχόμενον· ἐπεί τοι Τε κατὰ τὰ μέρη, ἐν τόπω μεριστῶς ὑπάρχει, οὐδὲ γάρ ἐστιν ἔξω (τόπου add. L) interpolant Lv ἐν τοῖς περὶ Phys. Ζ 1 p. 231 b 15 sqq. τοῖς] τῶ Kv περὶ κινήσεως] lac. lac. L1: πρότερον suppl. L3 δέδεικται Kv 5 ἄλλα ἀεὶ καὶ ἄλλως Kv ὥστε] ὥσπ|| || K 8 ante pr. ἔν τὸ add. b τινι, ινι in ras. 7 litt. J post τινι εἶναι add. b, τῶ εἶναι Kv 10 post τῷ alt. ἐν add. K, lit. 2 litt. J 11 ἐνυπάρχειν supra J2: om. λέγοιντο A 12 τι A post Τὸ ἔν τινι ὡς add. Lv τῇ om. Lv ν 13 ἀχώριστον, ἀ supra Ja 14 post εἴρηται ras. 3 litt. J, δὲ add. γὰρ add. Kv πρότερον] p. 46,23 ὅτι] ὅπου A τὸ supra J: om. K 17 οὔτε καθόλου τι οὔτε οὐσίαν J1LKAv: οὔτε το καθόλου συμβεβηκος οὔτε την μερικην οὐσίαν J2 18 αὐτὰ] ταῦτα A post καταγράψῃς καὶ οὔτε καθόλου τί οὔτε οὐσίαν iterat L, notavit L2 19 τὰ prim. et alt. supra J: om. K post κατὰ utrumque τὸ add. ν 20 τούτου Kv: τοῦτο JLA 22 post ἀποφατικῷ καὶ add. v 22. 23 τὸ καθ᾿ ὑποκείμενον A 24 post ἀντιτιθεῖσα καὶ add. b τὰ 25 γὰρ om. Kv 27 τὰ καθόλου καὶ γενικαὶ ἐν τούτοις πᾶσι A τοῖς pro τούτοις L στάσει ὄντα τίθησιν, ὥσπερ τὴν καθόλου ἐπιστήμην, καὶ δῆλον ὅτι αὕτη 13r ἐν τῇ καθόλου ψυχῇ ἐστιν. καὶ πρὸ ὀλίγου δὲ τὰ ὄντα διεῖλεν εἰς τὰ καθόλου καὶ εἰς τὰ κατὰ μέρος, καὶ ἴσως τοῖς Πυθαγορείοις ἀκολουθῶν, ἀφ᾿ ὦν τὴν περὶ τῶν δέκα γενῶν διδασκαλίαν p. 1b6 Ἁπλῶς δὲ τὰ ἄτομα καὶ ἓν ἀριθμῷ ἕως τοῦ εἶναι. Καὶ τὸ ἐν ὑποκειμένῳ καὶ τὸ καθ᾿ ὐποκειμένου αὐτὸς ὀνομάσας ἐδεῖτο σαφηνίσαι, τί ποτε βούλεται αὐτῷ τὰ ὀνόματα. πρότερον οὖν τὸ ἐν ὑποκειμένῳ ἐξηγησάμενος νῦν τί δηλοῖ τὸ καθ᾿ ὑποκειμένου μᾶλλον δὲ πρότερον τί οὐ σημαίνει παραδίδωσιν, ἔπειτα οὕτως τίνα δύναμιν. λέγει οὖν ὅτι τὰ ἄτομα· ταῦτα δέ ἐστιν τὰ μὴ τεμνόμενα 20 B διαφοραῖς καὶ διὰ τοῦτο οὔτε γένει ἢ εἴδει ἓν ὄντα, ἀλλὰ ἀριθμῷ μόνον, ὡς ἐν τῷ ἀριθμεῖσθαι τὸ ἓν ἔχοντα. ταῦτα οὖν κατ’ οὐδενὸς λέγεται· οὐ γὰρ ἔχει τι μερικώτερον ἑαυτῶν, οὖ κατηγορηθήσεται ὑποκειμένου. εἰ δὲ τὸ ὄνομα τοῦ Σωκράτους αὐτοῦ τοῦ Σωκράτους ὡς ὑποκειμένου αὐτῷ, οὐ περὶ τῆς τοιαύτης κατηγορίας ὁ ἐστίν, ἀλλὰ τῆς ἄλλου κατ’ ἄλλου συνωνύμως γινομένης, ὅπερ τοῖς ἀτόμοις οὐχ ὑπάρχει. εἰπὼν δὲ τὸ κοινὸν παντὸς ἀτόμου, ὅτι οὐκ ἔστιν καθ᾿ κειμένου, καὶ τὴν διαφορὰν προστίθησιν· δυνατὸν γὰρ τὸ μέν τι ἐν εἶναι, τουτέστιν συμβεβηκὸς εἶναι, τὸ δὲ δῆλον ὅτι οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ, ὅπερ ἐστὶν οὐσία. μήποτε δέ, ἐπειδὴ αὐτὸς πρῶτος ταῦτα τέθεικεν τὰ ὀνόματα, ἵνα μή τις ἀκούσας τὸ μὴ καθ᾿ ὑποκειμένου εὐθὺς αὐτὸ καὶ μὴ ἐν ὑποκειμένῳ ὑπολάβῃ ταὺτὸν ἐν ἑκατέρῳ τὸ ὑποκείμενον διὰ τοῦτο τὸ μὲν μὴ καθ᾿ ὑποκειμένου οὐδέν φησι κωλύει εἶναι, ἄλλο γὰρ καὶ ἄλλο τὸ ὑποκείμενον· εὶ δὲ μηδὲν κωλύει ὑποκειμένῳ εἶναι, δῆλον ὅτι οὐδὲν κωλύει καὶ μὴ εἶναι ἐν ὑποκειμένῳ· τὰρ μερικὸν οὐδὲν κωλύει καὶ συμβεβηκὸς εἶναι καὶ οὐσίαν εἶναι. p. 1b10 Ὅταν ἕτερον καθ᾿ ἑτέρου κατηγορῆται ἔως τοῦ τὶς ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπός ἐστιν καὶ ζῷον. Εἰὼν τί οὐκ ἔστιν καθ᾿ ὐποκειμένου, νῦν τί ἐστιν λέγει, ὅτι τὸ συνωνύμως καὶ ἐν τῷ τί ἐστιν κατηγορεῖσθαι, τοῦτό ἐστιν τὸ καθ’ ὑπο- 3 Πυθαγορείοις] προ εισιν L (προρῥηθεῖσιν M) 5 ante ἁπλῶς καὶ add. L, del. 5. 6 κωλύει A et Arist., sed cf. 1. 24 7 τῶ καθ᾿ A 8 σαφηνείας 9 pro ἐξηγησάμενος lac. L1, σαφηνίσας suppl. L3 10 τὶ πρότερον A 11 οὖν JKv: γοῦν A: γὰρ L ὅτι om. L τὰ ἄτομον in lac. suppl. L3 12 οὔτε γένει ἢ JK: οὔτε γένει οὔτε A: μήτε γένει μήτε Lv 13 ἓν] εἶναι L οὖν supra 17 ἄλλου (alt.), ου in ras. J: ἄλλων ceteri 18 παντος (sic) ex πάντως corr. vid. L ἀτόμου] μὴ καθόλου L 19|| δυνατὸν J: ἀδύνατον A μέν τι] μέντοι v 21 ταῦτα om. 23 ante ὑπολάβῃ εἶναι add. A 24 τὸ om. A μὲν L, supra Ja: om. KAv 26 κωλύοι A ut vid. εἶναι om. A 27 εἶναι post οὐσίαν om. Kv 28 τοῦ] ipsa Arist. verba suppl. A 20 καὶ alt. in mg. add. Ja: om. K 30 τί ἐστι νῦν Α κειμένου λέγεσθαι· τοῦτο δέ ἐστιν ὅταν τὸν λόγον τὸν ὁριστικὸν ἀποδιδόντες 13r τοῦ ὑποκειμένου διὰ τοῦ κατηρορουμένου ἀποδιδῶμεν. ἐὰν γὰρ ἀποδιδῷ τις τί ἐστιν ἄνθρωπος, ζῷον ἐρεῖ. ὅταν οὖν ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου κατηγορῆται, οἷον ὁ ἄνθρωπος τοῦ Σωκράτους, καὶ τοῦ κατηγορουμένου ἄλλολ τι κατηγορῆται καὶ αὐτὸ μὴ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ᾿ ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου καὶ συνωνύμως, οἷον τὸ ζῷον τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τοῦ Σωκράτους τὸ ζῷον κατηγορηθήσεται· ἔσται γὰρ ὁ πρῶτος τρόπος οὕτως τοῦ πρώτου σχήματος, τοῦ μέσου ἐν ὅλῳ μὲν ὄντος τῷ μείζονι ἄκρῳ, κατὰ παντὸς δὲ τοῦ ἐλάττονος Γ λεγομένου. τινὲς δὲ ἀποροῦσι, πῶς τοῦ ζῷου καθ᾿ ὑποκειμένου τοῦ ἀνθρώπου λεγομένου, τοῦ δὲ γένους κατὰ τοῦ ζῴου, οὐκέτι τὸ γένος κατὰ τοῦ ἀνθρώπου κατηγορεῖται. ἀλλὰ πρόχειρος ἡ λύσις, ὅτι τὸ γένος, κἂν κατηγορῆται τοῦ ζῴου, ἀλλ᾿ οὐχ ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου. ἦ γὰρ ἂν κατὰ παντὸς ζῴου κατηγορεῖτο· νῦν δὲ ζῷον μέν ἐστιν καὶ ὁ Σωκράτης, οὐ μέντοι γένος. οὐ γὰρ ἐν τῷ τί ἐστιν κατηγορεῖται τοῦ ζῴου τὸ γένος· ἐρωτηθέντες γοῦν τί ἐστιν ζῷον, οὐχὶ γένος, ἀλλ᾿ οὐσίαν ἔμψυχον λέγομεν τὸ ζῷον εἶναι. οὐ γὰρ τὸ ὁπωσδήποτε κατηγορούμενον ὡε καθ᾿ ὑποκειμένου κατηγορεῖται· ἐν γοῦν τῷ ῾Σωκράτης περιπατεῖ᾿ κατηγορεῖται μὲν τὸ περιπατεῖν, οὐ καθ᾿ ὑποκειμένου δέ. δείκνυσιν μὲν οὖν, ὅπερ εἶπον, διὰ τοῦ νῦν ῥηθέντος καὶ τί ἐστιν τὸ καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεσθαι, ὅτι τὸ συνωνύμως κατηγορεῖσθαι· καὶ ἐκεῖνο δὲ μάλιστα διδάσκει, ὅτι οὗτινος ἂν καθ᾿ ὑποκειμένου κειμένου λέγηταί τι, καὶ ἡ κατηγορία, εἰς ἣν ἀνάγεται τὸ κατηγορούμενον, λέγεται κατ᾿ αὐτοῦ. εἰ γὰρ τὸ ζῷον καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεται τοῦ ἀνθρώπου, ἀνάγεται δὲ τὸ ζῷον εἰς τὴν οὐσίαν, καὶ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν οὐσίαν ἀναχθήσεται. καὶ διὰ τούτου τοῦ θεωρήματος τὰ καθ᾿ ἕκαστα καὶ ἀπερίληπτα ληπτα τῷ λογισμῷ διὰ τῶν οἰκείων ἐπαναβιβασμῶν εἰς τὰς δέκα κατηγορίας γορίας συναιρεῖται. ὅτι γὰρ οὐσία ἐστὶν ὁ Σωκράτης, οὐκ ἔστιν γνῶναι σαφῶς μὴ διὰ πολλῶν τῶν συνωνύμως ἀεὶ τῶν ὑφ᾿ ἑαυτὰ κατηγορουμένων ὁδεύσαντα, τουτέστιν τῶν καθ᾿ | ὑποκειμένου λεγομένων· εἰ γὰρ ἄνθρωπος 13v Δ ὁ Σωκράτης, καὶ τὸ τοῦ ἀνθρώπου συνωνύμως κατηγορούμενον, ὥστε καὶ ζῷον, καὶ τὸ τοῦ ζῴου συνωνύμως κατηγορούμενον, ὥστε καὶ ἔμψυχον καὶ οὐσία. ἀλλ᾿ εἰ τὸ καθ᾿ ὑποκειμένου λέγεσθαι ταὐτόν ἐστι τῷ συνωνύμως κατηγορεῖσθαι, ἐπειδὴ καὶ ὁ ὁρισμὸς συνωνύμως κατηγορεῖται τοῦ κεφαλαιώδους (ὁ γὰρ ἄνθρώπου καθ᾿ ὐποκειμένου τοῦ ἀνθρώπου λεγόμενος· εἰ δὲ τοῦτο, οὐκέτι τὸ καθόλου σημαίνεται ὑπὸ τοῦ καθ᾿ ὑποκειμένου. ἢ διὰ τοῦτο 3. 4 κατηγορῆται J2LA: κατηγορῆι J1Kv 5 κατηγορῆται scripsi: κατηγορεῖται libri μὴ ὡς ἔτυχε καὶ αὐτὸ Α 6 τὸ ζῷον alt. om. A 7 οὕτως om. Kv: οὗτος Α, fort. recte post σχήματος οὕτως add. K, οὗτος v 8 μείζονι] μέσω Α ἐλάττονος] ὅλου Α 9 λεγομένου] κατηγορουμένου L 10 τοῦ ante ζῴου om. A 12 ἦ JLKv: ἢ A: ᾖ b, cf. Dielesii Ind. ad Simpl. in Phys. s. v. ἦ 13 κατηγορῆτο Α: κατηγορηθήσεται L 14 τοῦ] τὸ Α ἐρωτηθέντος Α 15 γοῦν] γὰρ Α τὸ ζῶον λέγομεν Α 16 τὸ ὁπωσδήποτε] τοῦ ζῴου τὸ γένος L 17 τῷ] τὸ J 17.18 περιπατεῖ Lv, sed εῖ L2 ut vid. 25 ἐπαναβιβασμῶν, βι supra J1 28 τουτέστιν] τί ἐστι Κv 30 τὸ om. L κατηγορούμενο|||L 31 τῷ] τὸ Α 32 ὁ om. L 35 post καὶ τοῦτο ὁ add. Lv Ἀριστοτέλης οὐχ ἁπλῶς εἶπεν ῾ὅταν κατηγορῆταί τι ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου᾿, I3v ἀλλ᾿ ὅταν ἕτερον καθ᾿ ἑτέρου κατηγορῆται ὡς καθ᾿ ὑποκειμένου· τὰ δὲ ὑπὸ τοῦ ὁριστικοῦ λόγου σημαινόμενα, οὐκ ἔστιν ἕτερα τοῦ ὁριστοῦ. τινὲς δὲ αὐτὸ τοῦτο αιτιῶνται τὸ ἕτερον εἰρῆσθαι τὸ καθ᾿ ὑποκειμένου κατηγορούμενον τοῦ οὗ κατηγορεῖται· κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου κατηγορεῖται υὸ χῷον ὡς ζῴου καὶ τὸ χρῶμα τοῦ λευκοῦ ὡς χρώματος. καί φησιν ὁ Πορφύριος, ὅτι διττὴ ἡ ἐπίνοια τοῦ ζῴου, ἡ μὲν τοῦ κατατεταγμένου, ἡ δὲ τοῦ ἀκατατάκτου· κατηγορεῖται οὖν τὸ ἀκατάτακτον τοῦ κατατεταγμένου, καὶ ταύτῃ ἕτερόν ἐστιν. ὁ μέντοι Ἰάμβλιχος “οὐ τὰ γένη, φησίν, τῶν ὑποκειμένων κειμένων κατηγορεῖται, ἀλλ᾿ ἕτερα διὰ ταῦτα· ἄνθρωπον εἶναι, ἀλλὰ μετέχειν εἶναι, οὐ τὸν γενικόν φαμεναὐτὸν ἄνθρωπον εἶναι, ἀλλὰ μετέχειν τοῦ γενικοῦ, ὥσπερ τὸ λευκὴν εἶναι τὴν ἄμπελον ταὐτόν ἐστιν τῷ λευκοὺς βότρυασ φέρειν, κατὰ ἀναφορὰν τὴν ἐπὶ τὸν καρπὸν οὕτως αὐτῆς καλουμένης. περὶ δὲ τούτων ἐν τοῖς Μετὰ τὰ φυσικὰ ἀκριβῶς διώρισεν Ἀριστοτέλης. νῦν δὲ κοινότερον κέχρηται ταῖς σημασίαις, ὡς καὶ ἡμεῖς ὅταν λέγωμεν τοὺς ὁρισμοὺς ἐκ γένους εἶναι καὶ διαφορῶν, οὐ κυρίως τὸ γένος ἐνταῦθα λαμβάνοντες, ἀλλ᾿ ἀντὶ τῆς πτώσεως, ἧς ἐξηγητικόν ἐστιν τὸ μετέχειν τοῦ γενικοῦ”, ἀλλ᾿ ὅτι μὲν καθόλου βούλεται εἶναι τὸ καθ᾿ ὑποκειμένου, ἐδήλωσιν τὰ ἄτομα εἰπὼν μὴ λέγεσθαι καθ᾿ ὑποκειμένου, ὅτι δὲ συνωνυμως αὐτὸ δεῖ κατηγορεῖσθαι, ἐδήλωσεν διὰ τοῦ καὶ τῶν ὑπαὐτὸ κατηγορεῖσθαι· τοῦτο γὰρ ὑπάρχει τοῖς ἐν τῷ τί ἐστιν κατηγορουμένοις. τὸ δέ γε ἐν ὑποκειμένῳ ἔστιν μὲν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ, οὐ μέντοι συνωνύμως κατηγορεῖται τοῦ ὑποκειμένου· οὐ γὰρ λέγεται ἡ ψυχὴ ἐπιστήμη. E ὅταν οὖν τὸ αὐτὸ ἐν ὑποκειμένῳ τε ᾖ καὶ καθ᾿ ὑποκειμένου, τουτέστιν ὅταν ᾖ καθόλου συμβεβηκός, δύο ὑποκείμενα θεωρητέον, τὸ μὲν ἐν ᾧ ἔστιν, τὸ δὲ καθ᾿ οὗ λέγεται, καὶ τῷ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ τὸ ἔστιν ἀποδέδοται, τῷ δὲ καθ᾿ ὑποκειμένου τὸ λέγεται. εἴτε γὰρ ἔστιν τὰ καθόλου εἴτε ἐπινοίᾳ μόνῃ τὸ εἶναι ἔχει, ἄλλης ἂν εἴη πραγματείας ζητεῖν· ὅτι μέντοι λέγεται κατὰ τοῦ ὑποκειμένου, δῆλον· νῦν δὲ καὶ ὡς οὖσιν Ἀριστοτέλης ἐχρήσατο. καὶ πρόδηλον μὲν ἐκ τῶν εἰρημένων, τίνι διαφέρει τὰ ἐν ὐποκειμένῳ τῶν καθ᾿ ὑποκειμένου, λεγέσθω δὲ καὶ νῦν, ὅτι ἄλλο τὸ καθόλου ἐστὶν καὶ ἄλλο τὸ ἐν ἑτέρῳ ἐγγινόμενον. καὶ μέντοι τῶν μὲν καθ᾿ ὑποκειμένου καὶ τὸ ὄνομα καὶ ὁ λόγος κατηγορεῖται τοῦ ὑποκειμένου, τοῦ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ 1 τι|||| L 7 ζῴου] λόγου L 8 ἀκατάκτου Α 10 διὰ ταῦτα] δι cum lac. L1: δι᾿ αὐτῶν L3 γὰρ supra J1: om. K σωκράτη JA: σωκράτην Kv: comp. L 11 φαμὲν αὐτὸν ἄνθρωπον JK: φαμὲν ἄνον αὐτὸν Α: δαὐτὸν φαμὲν ἄνθρωπον Lv pro εἶναι ἀλλὰ lac. L1: ἀλλὰ suppl. L3 13 τῷ] τὸ Α 13 post λευκοὺς τοὺς add. Kv φέρειν] ἔχειν Κ 14 καλουμένως Κ Μετὰ τὰ φυσ.] Δ 28 p. 1024a36 14. 15 ἀκριβῶς διώρισεν Ἀριστοτέλης] ἀκριβέστερον ἀριστοτέλης ἐρεῖ L, ἐρεῖ supra L1 ut vid. 15 ὡς] αἷς L 16. 17 ἐνταῦθα τὸ γένος Αν 19 εἰπὼν τὰ ἄτομα Kv 20 δεῖ συνωνύμως αὐτὸ Α δεῖ] δὴ L τῶν supra J: τοῦ ceteri 21 αὐτὸ scripsi: αὐτὰ libri 26 λέγεται] κατηγορεῖται Α ἀποδίδοται ΚΑ 27 εἴτε γὰρ] εἰ γὰρ Α εἴτε ἐν ἐπινία Α 28 εἴη] ἠ L πραγματείας εἴη Α 29 ὁ ἀριστ. Α 32 ἑτέροις v post μέντοι καὶ add. Kv post ὑποκειμένου λεγομένων add. A ὁ μὲρ λόγος οὐδέποτε, τὸ δὲ ὄνομα πολλάκις κατηγορεῖται. καὶ μέντοι 13v ἑκάτερον αὐτῶν ποτὲ μὲν συνδυάζεται τῷ ἑτέρῳ, ποτὲ δὲ οὔ· τὸ γὰρ καθ᾿ ὑποκειμένου ποτὲ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ ἐστίν, ποτὲ δὲ οὔ, καὶ τὸ ἐν ὑποκειμένῳ ποτὲ μὲν καθ᾿ ὑποκειμένου, ποτὲ δὲ οὔ. καθόλου δὲ καὶ τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη, ἐάν τε ἐπ᾿ συμβεβηκότων, κυρίως καθ᾿ ὑποκειμένου λεχθήσεται. ἐδήλωσεν δὲ τοῦτο καὶ αὐτὸς εἰπὼν ὅτι τὰ ἄτομα καὶ ἓν ἀριθμῷ οὐκ ἔστιν καθ᾿ ὑπεκειμένου. Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ Ἀνδρόντικος καὶ ἄλλοι δέτινες ου μόνον τὰ ἐν τῷ τί έστιν κατηγορούμενα καθ᾿ ὑποκειμένου κατηγορεῖσθαί φασιν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα οἷον τὸ μουσικὸν κατὰ Ἀριστοξένου καὶ καὶ ἴσως ἐκεῖνα ὅσα κατηγοροῦντές τινος ἐκεῖνο εἶναι λέγομεν αὐτὸ ὅπερ κατηγοροῦμεν (βαδίζειν μὲν γὰρ λέγοντες τὸν Σωκράτη οὐ λέγομεν βαδίζειν εἶναι τὸν Σωκράτη, Ἀθηναῖον δὲ εἶναι λέγομεν καὶ φιλόσοφον) καὶ ὅσα δὴ τούτων κατηγορεῖται, λεγόντων ἡμῶν ταῦτα ἐκεῖνα εἶναι, καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου ῥηθήσεται· εἰ γὰρ ὁ Σωκράτης φιλόσοφος καὶ ὁ φιλόσοφος δὲ ἐπιστήμων, ἔσται καὶ ὁ Σωκράτης ἐπιστήμων. πάλιν δὲ φασιν· εἰ τὸ σῶμα λευκὸν καὶ τὸ λευκὸν χρῶμα, ἔσται καὶ τὸ σῶμα χρῶμα. ἢ τὸ λευκὸν δύο σημαίνει, τὴν τε ποιότητα καὶ τὸ σῶμα λευκότης), τῆς δὲ ποιότητος τὸ χρῶμα * * * ἀλλ᾿ ἡ λευκότης· ὥστε οὐ τὸ χρῶμα κατηγορηθήσεται τοῦ σώματος, ἀλλὰ τὸ κεχρωσμένον. p. 1b 16 Τῶν ἑτέρων γενῶν καὶ μὴ ὑπάλληλα τεταγμένων ἕως τοῦ Ζ καὶ τοῦ ὑποκειμένου ἔσονται. Ἐν τούτοις δέον εἰπεῖν, τί γένος καὶ γί διαφορὰ καὶ τίνα σχέσιν ἔχουσιν πρὸς ἄλληλα εἴς τε ἑτερότητα καὶ εἰς κοινωνίαν. τὸ τοίνυν γένος λέγεται μὲν πολλαχῶς, ὡς καὶ ἐν τῇ Εἰσαγωγῇ ἐδίδαξεν ὁ Πορφύριος· τὸ δὲ νῦν παραληφθὲν γένος ἐστὶν τὸ κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων τῷ εἴδει ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενον, εἶδος δὲ τὸ κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων τῷ 2 συνδυάζεται] δύναται Α 4 καὶ om. A 8 δὲ post ἄλλοι om. Kv 9 καθ᾿ in ras. J 10 μουσικὸς? 12 βαδίζειν μὲν] βαδίζοντα L γὰρ om. A σωκράτη J: σωκράτην Κv: comp. anc. LA post βαδίζειν ras. 7 fere litt. A 13 σωκράτη J: σωκράτην ΚΑv: 17 καὶ pr. om. L ἔστι Α 18 σώματος] σωκράτους Α 19 post κατηγορεῖται ἡ ποιότης δὲ οὐ add. A post ποιότητος οὐ add. LKv, supra J: om. A 20 *χρῶμα in lin., *κεχρωσμένον in marg. b. ἀλλ᾿] οὐδὲ Prantl (Hist. log. I 551) haud recte; desidero τῆς δὲ ποιότητος τὸ χρῶμα· <οὐ γὰρ ἐστι τὸ κεχρωσμένον χρῶμα,> ἀλλ᾿ ἡ μευκότηε 22 post τῶν δ᾿ add. L ἑτέρων γενῶν (cf. p. 57,21) JLA: ἑτερογενῶν Κv cum plerisque Arist. codd. ἕως τοῦ] ipsa verba suppl. A post ἕως τοῦ τοσαῦτα add. b 23 ἔστονται] ῥηθήσονται Α 24 δέον] δεῖ Α 25 εἰς alt. om. Av 26 καὶ om. A ante ἐδίδαξεν ἐδήλωσε καὶ add. Κv Πορφύριος] p. 1,17 sqq., cf. p. 82,5 Busse 27 τῶτ εἴδει—διαφερόντων (28) in marg. Ja ἀριθμῷ ἐν τῷ τί ἐστιν κατηγορούμενον, διαφορὰ δὲ ή κατὰ πλειόνων καὶ 13v διαφερόντων τῷ εἴδει ἐν τῷ ποιὸν εἶναι κατηγορουμένη. ἀλλὰ σἴδει διαφέρει, ὅσα τῷ λόγῳ τῆς οὐσίας ἀλλήλων κεχώρισται· τῷ δὲ ἀριθμῷ διέστηκεν, ὅσα συνδρομῇ συμβεβηκότων τὴν ἰδιότητα τῆς οἰκείας ὑποστάσεως ἀφωρίσατο. καὶ ἐν μὲν τῷ τί ἐστιν κατηγορεῖται, ὅσα ἐν λόγῳ τῷ τὸ τί ἦν εἶναι λέγοντι περιέχεται, τὸ οὐσιῶδες καὶ κοινὸν ὲν τῷ πράγματι δηλοῦντα· ὲν δὲ τῷ ὁποῖόν τί ἐστιν, ὅσα τὸ οὐσιῶδες μετὰ ποιότητος συνείληφεν· τὸ γὰρ λογικὸν οὐχ ἁπλῶς ποιότης ζῳώδης ποιότης. καὶ δεῖ τὴν διαφορὰν οὐσιωδῶς καὶ κατὰ τὸ εἶναι χωρίζειν, ἀλλ' οὐ κατά τι συμβεβηκός. κἄν γὰρ ἀνθρώπου τὸ πλευστικόν ἐστιν, οὐκ ἔστιν αὕτη οὐσιώδης διαφορά, δεῖ δὲ τὴν διαφορὰν μέρος τῆς οὐσιας εἶναι· | περὶ γὰρ τὴν τὴν κεχωρισμένην ιδιότητα ἀφορίζει. διαφέρουσι 14r A δὲ ἀλλήλων εἶδος καὶ διαφορὰ ώς ὅλον καὶ μέρος· περιέχεται γὰρ ύπὸ τοῦ ὅλου εἴδους ἡ συστατικὴ τοῦ εἴδους διαφορά, ὡς ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου τὸ λογικόν. ποτὲ δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ὅλου εἴδους ἡ διαφορὰ λέγεται, ὥσπερ τὸ ἀθάνατον καὶ θνητὸν ἀντὶ θεῶν καὶ ἀνθρώπων. τῶν δὲ διαφορῶν αἱ μὲν γενῶν εἰσιν, αἱ δὲ εἰδῶν. τοῦ μὲν οὖν γένους αἱ μὲν συστατικαί, ὅσαι κατὰ παντὸς λέγονται, αἱ δὲ διαιρετικαί, ὅσαι διῃρημένως μὲν κατ’ αὐτοῦ οὐ λέγονται, ὁμοῦ δὲ πᾶσαι· τοῦ δὲ εἴδους εἰσὶν αἱ εἰδοποιοὶ μόναι, ὧν ἑκάστη κατὰ τὸ ἀντιδιῃρημένον πρὸς ἕκαστον τῶν εἰδῶν ἀφορίζεται, ἀλλ’ οὐχ ἄμα πᾶσαι. ὥσπερ δὲ εἴδη πλείονα πρὸς ἕν γένος, οὕτως πολλαὶ διαφοραὶ πρὸς ἕν εἶδος συντελοῦσιν. ό δὲ ‘Ερμῖνος τὰς συμπληρωτικὰς οὐκ ἀξιοῖ διαφορὰς καλεῖν, ἀλλὰ μόνας τὰς διαιρετικάς. Ἀλλὰ πῶς τὴν διαφορὰν κατὰ διαφερόντων τῷ εἴδει λέγομεν καὶ τὸ εἶδος κατὰ διαφερόντων τῷ ἀριθμῷ; ἐδοὺ γάρ τινες διαφοραὶ καθ' ἑνὸς εἴδους λέγονται, ὡς τὸ κοῦφον κατὰ τοῦ πυρός (καὶ γὰρ τὰ ἄλλα κοῦφα διὰ τὸ πύριον) καὶ τὸ βαρὺ κατὰ τῆς γῆς καὶ ὅλως αἱ ἔσχαται διαφοραὶ καθ’ ἕκαστον εἶδος, ὡς ἐπὶ ἀνθρώπου τὸ νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν, αἵτινες καὶ ἀντιστρέφουσιν πρὸς τὸ ὁριστόν· ἀλλὰ καὶ εἴδη τινά ἐστιν φμοναδικὰ δικὰ καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς, τὰ μὲν ἀίδια πάντα, ἥλιος καὶ δελήνη καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον, ἐν τοῖς γενητοῖς δέ, ὡς ἰστοροῦσιν, ὁ φοίνιξ τὸ ὄρνεον. πῶς οὖν τὸ δἶδος κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων τῷ ἀριθμῷ λέγεται; ἢ τοῦτο μέν, κἂν μὴ ἅμα ὄντων τῶν ἀτόμων, ἀλλὰ κατὰ διαδοχήν, πολλῶν 1 ἀριθμῶι, ἀρι in ras. Ja 2 ποιὸν J: ὁποῖον ceteri εἶναι] τί ἐστι A, cf. 1. 7 3 εἴδει J1 ut ceteri: ἀριθμῶ in ras. Ja post λόγῳ μὲν add. J post ἀλλήλων οὐ add. JL 6 τῶ τὸ K: τῶι J e corr., τῶ LAv εἶναι om. L 9 καὶ ante κατὰ om. A 10 πευστικόν A 11 αὕτη A: αὐτὴ ceteri 12 κεχωρισμένην, χωρισ in ras. J: κεχρεωστημένην sic L 14 διαφορὰ τοῦ εἴδους A 15 τοῦ om. b 16 καὶ τὸ θνητὸν v post θνητὸν καὶ add. L 19 post εἰδοποιοὶ καὶ add. Kv 20 ἀφορίζεται] λέγεται L 21 post οὕτως καὶ add. Lv 22 συντελοῦσιν ex συστέλλουσιν corr. J 24 τὴν supra L1 25 ἰδοὺ γάρ] ὅπου γε L 27 πύριον, supra κοῦφον Ja ἔσχατοι Lv 29 post τινά ἃ add. L 30 ἴδια Α ὁ ἤλιος καὶ ἡ σελήνη Kv 31 γεννητοῖς v: γεννετοῖς K ὁ om. Α 32 καὶ om. JK 33 ἅμα] κατὰ L τῶν ἀτόμων ὄντων Kv κατηγορεῖταί φοινίκων· ἐν δὲ τοῖς ἀιδίοις, εἰ μὴ κατὰ πλειόνων λέγεται, οὐδέ 14r ἐστιν τοῦτο τὸ εἷδος τὸ νῦν ζητούμενον, τὸ ἀκατάτακτον καὶ ἐν πολλοῖς θεωρούμενον, ἀλλὰ τὸ ἐν ὕλῃ κατατεταγμένον μοναδικόν· ἐκεῖνο γάρ, κἄν εἰ πολλὰ εἴη τοιαῦτα, πάσιν ὑπάρχει. καὶ ἔοικεν τὸ τοιοῦτον εἷδος μέσον εἷναι τῶν τε ἀτόμων καὶ τῶν κυρίως εἰδῶν, τῷ μὲν μοναδικῷ ἀτάμων ὑπερέχον, τῷ δὲ ἐν ὕλῃ γενέσθαι ὑφειμένον τῶν κυρίως εἰδῶν. τὴν δὲ 20 διαφορὰν ὁ μὲν Πορφύριός φησιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ κατὰ πλειόνων εἰδῶν λέγεσθαι, οὐ γὰρ ἀεί· ὁ δὲ Ἰάμβλιχος “κἄν τινες διαφοραὶ μὴ κατὰ πλειόνων B δἰδῶν λέγωνταικ ἀλλ᾿ οὕτως ἔχουσιν, φησίν, καὶ αὗται, ὥστε ὅσον ἐφ᾿ ἑαυταῖς κατὰ πλειόνων ἄν ῥηθῆωαι· ἰδικωτέρα δέ, φησίν,ἐστὶν διαφορὰ καὶ τῇ ἐνύλῳ φύσει συγγενεστέρα ἡ καθ᾿ ἑνὸς εἴδους ὡρισμένως λεγομένη, ἀλλ᾿ ὅμως καίπερ οὕτως διακειμένη δύωαμινἔχει κατὰ τὸν ἕαυτῆς λόγον πλείοσιν εἴδεσιν ἑαθτὴν ἐνδιδόωαι· εἰ δὲ ἄλλη τις αυντυχία πραγμάτων τὴν τῶν ὑποδεχομένων εἰς πλὴθος διάστασιν οὐκ εἴασεν γενέσθαι, εὐδὲν τοῦτο 25 ἐμπόδιόν ἐστιν πρὸς τὸν οἰκεῖον τῆς διαφορᾶς λόγον”. Ἕτερα δὲ γένη ἐστὶν καὶ εἴδη καὶ διαφοραὶ τὰ ταῖς κατηγορίαις διαφέροντα, ὥστε καθ᾿ ἑκάστην κατηγορίαν καὶ γένη καὶ εἴδη εἷναι καὶ διαφοράς. καὶ ὑ πάλληλα δὲ γένη, ὧν τὸ ἕτερον ὑπὸ τὸ ἕτερόν ἐστιν, ὡς ὑπὸ τὸ ζῷον τὸ πτηνόν ἐστιν· οὐχ ὑπάλληλα δέ, ὧν μηδέτερόν ἐστιν ὑπὸ τὸ ἕτρον, ὡς ζῷον καὶ ἐπιστήμη. ἐπειδὴ γὰρ τῶν γενῶν καὶ τῶν εἰδῶν τὰ μέν ἐστιν γένη μόνον, ὡς μὴ ἔχειν ὑπὲρ ἑαυτὰ γένος, ὥσπε 30 οὐσία· τὰ δὲ εἴδη μόνον, ὡς μὴ ἔχειν μεθ᾿ ἑαυτὰ εἷδος, ὥσπερ ὁ ἀετός· τὰ δὲ μεταξὺ τούτων, ο+ον, ζῷον καὶ ὄρνεον, ἅ καὶ εἴδη καὶ γένη ἐστίν, εἴδη μὲν ὡς πρὸς τὰ πρὸ ἑαυτῶν, γένη δὲ ὡς πρὸς τὰ μετὰ ταῦτα· τὸ γὰρ ὄρεον εἷδος μέν ἐστιν τοῦ ζῴου, γένος δὲ τοῦ ἀετοῦ. ὑπάλληλα δὲ λέγεται οὐχ ὄτι ἑκάτερον ὑπὸ τὸ ἕτερόν ἐστιν, ἐπεὶ οὕτω γε τὸ αὐτὸ τοῦ αὐτοῦ καὶ εἷδος ἔσται καὶ γένος, άλλ᾿ ὅτι τὸ ἕτερον μόνον ὑπὸ τὸ ἕτερον. ὄταν δὲ μηδέτερον ὑπὸ τὸ ἕτερον ᾖ, τότε οὐκ ἔστιν ὑπάλληλα, ὡς ζῷον καὶ ἐπιστήμη· ἑκάτερον μὲν γὰρ γένος ἐστίν, οὔτε δὲ ἡ ἐπιστήμη τοῦ ζῴου 35 εἷδός ἐστιν οὔτε τὸ ζῷον τῆς ἐπιστήμης. ὄντων οὗν ἑτέρων γενῶν καὶ τῶν μεταξὺ τοῦ τε ἀνωτάτου γένους καὶ τοῦ κατωτάτου εἴδους καὶ μέντοι τῶν ἀνωτάτω τῶν κατὰ τὰς κατηγορίας, ὅταν λέγῃ τῶν ἑτέρων γενῶν, 2 τὸ ante εἷδος om. Kv 4 εἰ] εἰς Α 5 μὲν om. A 6 τῷ] τὸ Α ἐφειμένον Α 7 Πορφ.] p. 82,29 sqq. B. ὡς, ς in ras. J 8 διαφορὰν v, sed διαφοραὶ in marg. b 9 ἔχουσια Kv ἴσον Α 10 εἰδικωτέρα Κ 11 ὡρισμέωνς λεγεμένη in ras. J2: μὲν εἰρημένη LA: μεμερισμένη Kv 13 τὴν om. K 14. 15 ἐμπόδιόν ἐστι τοῦτο v 16 εἰσὶ Α 17 καὶ γένη καὶ εἴδη εἷναι v: καὶ εἴδη καὶ γένη εἷωαι JLA: καὶ εἴδη εἷναι καὶ γέωη Κ 19 ἐστιν πτρηνςον om. Kv 19. 20 ὐπὸ τὸ ἕτερόν ἐστιν Α 20 ἐπειδὴ] apodosis deest 21 ἐστιν om. L 22 εἷδος, εἷς In ras. L 23 γένη καὶ εἴδη Α 24 αὐτῶν Α μετ᾿ αὐτά? 26 λέγονται Κ τὸ prius om. A ἐπειδὴ Α οὕτω γε οὕτω γε, sed priora del. J 26. 27 τὸ αὐτὸ τοῦ αὐτοῦ καὶ εἷδος ἔσται (ἐστὶ Α) καὶ γένος JA: τὸ αὐτ[ο καὶ ἔν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ εἷδος ἔσται καὶ γένος L: καὶ γένος ἔσται καὶ εἷδος τὸ αὐτὸ τοῦ ἀυτοῦ Kv 27 ὅτε Α μόνον om. A post ἔτερον lat. ἧ add. A 28 μηδέτερον] μὴ τὸ ἕτερον L 31 ἀνωτάτω Kv fort. rectius: comp. anc. A κατωτάτω Kv f. rect. καὶ τὰ ἀνωτάτω ληπτέον ὡς ὄντα ἕτερα γένη καὶ τὰ μεταξύ, ὅτων μὴ 14r ὑπάλληλα ᾖ, ὡς ζῷον καὶ ἐπιστήμη· καὶ γὰρ τὸ ζῷον μετὰ τὴν οὐσίαν τέτακται καὶ ἡ ἐπιστήμη μετὰ τὴν ποιότητα. τούων οὗν τῶν ἑτέρων καὶ μὴ ὑπάλληλα γενῶν ἑτέρας εἷναι διαφοράς φησιν, οὐ μόνον τὰς διαιρετικάς, 40 ἀλλὰ καὶ τὰς συστατικάς. ζῴου γὰρ διαφοραὶ διαιρετικαὶ τὸ λογικὸν καὶ Γ τὸ ἄλογον ἢ πτηνὸν καὶ πεζόν, συστατικαὶ δὲ τὸ αἰσθητικὸν * * * τῆς δὲ ἐπιστήμης οὔκ εἰσιν αὗται διαφοραί. τῶν δὲ ὐπάλληλα αἱ μὲν τοὺ ἀων τέρω συστατικαὶ πάντως εἰσὶν καὶ τοῦ κατωτέρω (συνωνύμως γὰρ κατηγορεῖται), τῶν δὲ τοῦ ἀνωτέρω διαιρετικῶν τινὲς μὲν συστατικαί εἰσιν τοῦ κατωτέρω, ὡς τοῦ ζῴου τὸ πτηνὸν συνίστησιν τὸ ὄρνεον, οὐκέτι μέντοι καὶ τὸ πεζόν· εἰσὶν δέ τινες αἱ αὐταὶ διαιρετικαὶ ἀμφοῖν· τῶν γὰρ ζῴων 45 τὰ μέν ἐστιν ποηφάγα, τὰ δὲ σπερμοφάγα, τὰ δὲ σαρκοφάγα, καὶ τῶν ὀρνέων δὲ αἱ αὐταὶ ἄν εἷεν διαφοραί. ἑτέρας δὲ οὐχ ἁπλῶς εἷπεν τὰς διαφοράς, ἀλλὰ τῷ εἴδει ἑτέρας, ἐπειδὴ πολλάκις καὶ τῶν ἑτέρων γενῶν, οἷον ζῴου καὶ σκεύους, αἱ αὐταὶ δοκοῦσιν διαφοραί. καὶ γὰρ τῶν ζῴων τὰ μέν ἐστιν ὑπόποδα, τὰ δὲ ἄποδα, καὶ τῶν σκευῶν ὁμοίως ὑπόποδα μὲν κλίνη καὶ τράπεζ καὶ τρίπους καὶ τὰ τοιαῦτα, ἄποδα δὲ τὰ πολλά. ἀλλ᾿ οὐκέτι τῷ εἴδει αἱ αὐταὶ διαφοραί εἰσιν, ἀλλὰ κατὰ ὁμωνυμίαν. οὐ γὰρ ταὐτόν 50 ἐστιν τῷ δἴδει ζῴου ποὺς καὶ κλίνης· κατὰ μεταφορὰν γὰρ τὸ ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου λέγεται, τῷ ὀνόματι μόνον, ἀλλ᾿ οὐχὶ καὶ τῷ πράγματι κοινωνούντων. χρὴ δὲ καὶ τοῦτο εἰδέναι, ὄτι τῶν ἑτέρων γενῶν, ἀλλ᾿ οὐχὶ τῶν ἑτερογενῶν δεῖ ὑπαναγινώσκειν. Ἑρμῖνος δὲ ἐτέρας τῷ εἴδει βούλεται εἷναι τὰς διαφορὰς τῶν μὴ ὑπάλληλα γενῶν ἀλλ᾿ ἑτέρων, “διότι, | φησίν, 14v Δ ἔστιν τινὰ γένη οὐχ ὐπάλληλα μέν, ἄμφω δὲ ὐφ᾿ ἕν ἀναγόμενα, ὥς τὸ πτηνὸν καὶ τὸ πεζὸν ἄμφω ὑπὸ τὸ ζῷον, καὶ τούτων εἰσίν τινες αἱ αὐταὶ διαφοραί· καὶ τοῦ πτηνοῦ τὸ μὲν δίπουν ἐστίν, τὸ δὲ τετράπουν, ὡς γρὺψ ἱστορεῖται καὶ σφίγξ, καὶ τοῦ πεζοῦ ὑμοίως· ἀλλ᾿ οὐχὶ εἴδει αἱ αὐταί εἰσιν αὗται διαφοραί, ἀλλὰ γένει· ζῴου γάρ εἰσι πρώτως διαφοαί. διὰ τοῦτο, φησίν, τῶν μὴ ὑπάλληλα οὐχ ἁπλῶς ἑτέρας, ἀλλὰ τῷ εἴδει ἑτέρας εἷπεν τὰς διαφοράς· καὶ γὰρ αὗται τῶν μὴ ὑπάλληλα οὗσαι, κἄν 1 ὡς οντα (sic) in marg. Ja γένη om. L ὅταν] ὅντα Kv: ὄντα, ἄν b μὴ in ras. J2 ζώου καὶ ἐπιστήμης Α καὶ γὰρ τὸ] τὸ μὲν γὰρ Α 3 τέτακται in marg. Ja καὶ ἡ] ἡ δὲ Α τούτων οὗν τῶν Ja LA: τῶν οὗν J1Kv 4 post ὑπάλληλα τεταγμένων add. A διαφοράς φησιν] καὶ τὰς διαφορὰς ἔφησεν Α οὐ μόνον Ja supra, LA: καὶ Kv: ras. J in lin. 5 ἀλλὰ Ja supra, LA: om. Kv 6 post αἰσθητικὸν excidit καὶ τὸ ἀφ᾿ κινητόν vel ἔνδοθεν κινούμενον, cf. p. 59,7. 12 7 δὲ] δέ γε Α 8 πάντως εἰσὶ συστατικαὶ v κατωτέρω, —ω e corr. L: κατωτέρωι J συνώνυμως—κατωτέρω (10) om. K συνωνύμως γὰρ] διότι τὸ ἀνωτέρω τῶν κατωτέρω συνωνύμως Α 10 κατωτέρωι J 11 post διαιρετικαὶ καὶ συστατικαὶ add. LKAv 12 εἰσὶ L d]e alt. om. A 16. 17 καὶ post κλίνη et τράπεζα om. v 17 τὰ alt. om. A 20 μόνον—γενῶν (23) in ras. et in marg. Ja 21 οὐχὶ] οὐ Kv 22 ὑπαωαγινώσκει Κ et fort. L 25 post ζῷον ἀναγόμενα (ex ἀναγόμενον corr.) add. L 27 γρὺ L1, corr. L2 σφίξ Α ὁμοίως] αἱ αὐταὶ ὡσαύτως L 28 ἀλλὰ—διαφοραί in marg. Ja γέωει KAv: γέωη J: γενικαὶ L ζῴου γὰρ om. L ζώιου JA: ζώω Kv αἱ αὐταὶ δοκοῦσαι, ἀλλ᾿ οὐ τῷ εἴδει εἰσὶν αἱ αὐταί, ἀλλὰ τῷ γένει”. εἰ μέντοι Ι 4v ὁ Ἀριστοτέλης ἕτερα γένη καὶ μὴ ὑπάλληλα τίθεται οὐ μόνον ὧν μὴ ἔστιν θάτερον ὑπὸ τὸ ἕτερον, ἀλλὰ καὶ ὅσα μὴ ἄμφω ὑφ᾿ ἓν ἀνάγεται (ταῦτα γὰρ τὰ ἑτερογενῆ, ὅσα μηδὲν ἔχει κοινὸν γένος, ὥσπερ καὶ ἑτεροειδῆ τὰ μὴ ἔχοντα κοινὸν εἶδος, ὡς δῆλον ἐκ τῶν παραδειγμάτων), οὐ χρεία τῆς τοιαύτης αἰτιολογίας. καὶ γὰρ εἰ ὁμογενῆ ἐστιν ὧν τὸ αὐτὸ γένος, ἑτερογενῆ γενῆ ἂν εἴη ὧν ἕτερα τὰ γένη ἐστίν. ὁ μέντοι Πορφύριος τῶν ὑπὸ τὰ ἕτερα γένη εἰδῶν ἕτεραί εἰσιν αἱ διαφοραί· ἕτερα γὰρ γένη ζῷον καὶ ἐπιστήμη στήμη καὶ τοῦ μὲν ζῴου εἶδός ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, τῆε δὲ ἐπιστήμης ἡ μουσική, καί εἶσιν ἕτεραι τούτων αἱδιαφοραί, ὥστε εἰη ἂν λέγων ὅτι τῶν ἑτέρων γενῶν καὶ μὴ ὑπάλληλα τεταγμένων αἱ κατὰ τὰ εἴδη διαγοραὶ ἕτεραι. κάλλιον δὲ ἴσως τὰς εἰδοπιοὺς ἀκούειν, ὡε καὶ αὐτὸς ὁ Πορφύριος προϊὼν ἀξιοῖ. Οἱ δὲ περὶ τὸν Νικόστρατον ματαιολογίαν ἐγκαλοῦσιν ἐν τούτοις· τίς γάρ, φησίν, ἀγνοήσει ὅτι ἐπιστήμη ἐπιστήμης οὐκ ἄν ποτε τῷ δίποδι διενέγκοι ἢ τετράποδι, ὥσπερ τὸ ζῷον; ἀλλὰ πρῶτον μέν, κἂν τοῦτο σαφές, οὐκέτι καὶ ἐκεῖνο ὁμοίως δῆλον, ὅτι τῶν ὑπάλληλα οὐδὲν κωλύει τὰς αὐτὰς εἶναι διαφοράς· ἔδει δὲ περὶ ἀμφοῖν ἅμα τῶν ἀντικειμένων εἰπεῖν. ἔπειτα ὁρᾷς ὅτι οἱ περὶ τὸν Ἑρμῖνον τὸ ἕτερα καὶ μὴ ὑπάλληλα οὐ καλῶς ἐξεδέξαντο, νομίσαντες δυνατὸν εἶναι καὶ μὴ ὑπάλληλα ὄντα ὑφ᾿ ἓν ἀνάγεσθαι γένος· οὕτως οὐκ ἦν πρόχειρος ὁ λόγος, κἂν τὰ παραδείγματα καλῶς ληφθέντα σαφῆ τὸν λόγον ποιῇ. αἰτιῶνται δὲ καὶ <ὅτι> ἐν τοῖς ὑπαλλήλοις γένεσιν Ε ὅσαι τοῦ κατηγορουμένου φησὶν διαφοραί, τοσαῦται καὶ τοῦ ὑποκειμένου διαφοραί, τοσαῦται καὶ τοῦ κατηγορουμένου ἔσονται· “αἱ γὰρ τοῦ μερικωτέρου διαφοραὶ καὶ τοῦ ὁλικωτέρου ἔσονται ἅτε τὸ μερικώτερον περιέχοντος, εἰ καὶ μὴ ὁμοίως καθόλου ἐπὶ τοῦ κατηγορουμένου, ὡς ἐπὶ τοῦ ὑποκειμένου λέγονται· τὸ γὰρ λογικὸν ἀνθρώπου μὲν παντὸς κατηγορεῖται, 1 δοκοῦσαι JA: δοκοῦσιν Κ, fort. recte: δοκῶσιν Lv οὐ supra L1 4 ἑτερογενῆ J2: ἔτερα γένη J1LKAv μηδὲν] μὴ Α ἔχηι J: ἔχη Α 7 ante ἕτεα τὰ eras. J Πορφύριος] in comm. ad Ged. misso; cf Dex. p. 30,3 B. 8.9 τὰ ἕτερα τὰ γένη Α- 9 εἰσὶ καὶ αἱ Α 10 εἶδος Lv: εἴδη JKA post ἄνθρωπος ὁ βοῦς add. A 11 αἱ om. A 16 ἐνέγκοι L 17 τούτω Α post σαφές ἐστιν add. A 18 post δῆλον τὸ add. A 20 τὸ ἕτερα LA: |||| ἕτερα J: τὰ ἕτερα Kv ἐξεδέξαντο Α: ἐξελέξαντο v et, si silentio fides, JLK 21 καὶ μὴ ὑπάλληλα ὄντα δυνατὸν εἶναι Kv 22 οὕτως JKv: οὕτως· καὶ γὰρ LA παραδείγματα, supra τοῦ ἀρἰστοτέλους J2 καλῶς ex σαφῆς corr. L1 23 ποιεῖ Α ὅτι addidi ὑπαλλήλοις JLA: ὑπάλληλα Kv 24 φησίν] εἰσὶ L 26 εἰσὶ διαφοραὶ A 27. 28 ἐνδοὺς τῇ] ἐν τῆ τοιαύτη L 28 οὖσαι Κ post ὑποκειμένου εἰσὶ add. L 29 τοσαῦται ex τοιαῦται corr. J: τοιαῦται Κ 30 post μερικώτερον τοῦ ὁλικωτέρου add. Lv 31 εἰ supra L1 καὶ] δὲ Α ἐπὶ alt.] καὶ κατὰ L 32 ὑποκειμένου, ὑ in ras. A ζῴου δὲ οὐκέτι παντός, ἀλλὰ τῶν ζῴων τὰ μὲν ἐστι λογικά, τὰ δὲ ἄλογα. I 4v εἰ δὲ μένοι, φησίν, ἡ αὐτὴ γραφή, προσεκτέον τῷ οὐδὲν κωλύει τὰς αὐτὰς εἶναι διαφοράς· συμπίπτει γὰρ ποτε τοῦτο· τὸ γὰρ θνητὸν καὶ τοῦ ζῴου διαφορά ἐστιν καὶ τοῦ ἀνθρώπου”. καὶ χάρις τῷ Βοήθῳ τὸν ἀρχὴν τῆς λύσεως ὑποδείξαντι. ἐπειδὴ γὰρ τοῦ ζῴου αἱ μέν εἰσιν διαιρετικαὶ διαφοραί, ὡς τοῦ ζῴου τὸ μὲν λογικόν, τὸ δὲ ἄλογον, καὶ θνητὸν καὶ ἀθάντον, αἱ δὲ συστατικαί, ὡς τοῦ ζῴου τὸ τε αἰσθητικὸν καὶ τὸ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ κινητόν, αἱ μὲν διαιρετικαὶ τοῦ κατηγορουμένου διαφοραὶ οὐ πᾶσαι τῷ ὑποκειμένῳ ὑπάρχουσιν (οὐ γὰρ δὴ καὶ αἱ ἀντικείμεναι· εἰ γὰρ τὸ λογικὸν ὑπάρχει τῷ ἀνθρώπῳ, οὐ δήπου καὶ τὸ ἄλγον), αἱ μέντοι συστατικαὶ τοῦ κατηγορουμένου διαφοραὶ καὶ τῷ ὑποκειμένῳ πᾶσαι ὑπάρχουσιν· τὸ γὰρ αἰσθητικὸν καὶ τὸ ἔνδοθεν καινούμενον καὶ ἀνθρώπῳ καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὑπάρχει. τὸ οὖν οὐδὲν κωλύει εἴρηται διὰ τὸ μὴ πάσας ὑπάρχειν, ἀλλὰ τὰς συστατικὰς καὶ τῶν διαιρετικῶν τὰς οἰκείας τῷ μερικωτέρῳ, ὡς τὸ λογικὸν καὶ θνητὸν διαρετικὰ ὄντα τοῦ ζῴου τῷ ἀνθρώπῳ ὑπάρχει, οὐ μὴν καὶ τὰ ἀντικείμενα αὐταῖς. εἰσὶν δὲ καὶ διαιρετικαὶ ἀμφοῖν διαφορὶ αἱ αὐταὶ τὰ ἀντικείμενα αὐταῖς. εἰσὶν δὲ καὶ διαιρετικαὶ ἀμφοῖν διαφοραὶ τὸ μὲν ἐστι ποηφάγον, τὰ δὲ σπερμοφάγον,τὸ δὲ σαρκοφάγον, καὶ τοῦ ὀρνέου ὑπὸ τὸ ζῴον ὄντος αἱ αὐταὶ διαφοραί εἰσιν. ὁ μένοτι Ἀριστετελης Ζ αἰτίαν κατηγορεῖσθαι ἔοικεν τάς τε συστατικὰς τῶν ἀνωτέρω διαφορὰς γενῶν καγηγορεῖσθαι ἔοικεν τάς τε συστατακὰς τῶν ἀνωτέρω διαφορὰς τὰς αὐτὰς λέγειν καὶ τῶν κατωτέρω, καὶ τῶν διαιρετικῶν, ὡς εἶπον, τὰς οἰκείας. ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον, ὅτι, ὅταν μὲν λέγῃ τῶν ὑπάλληλα γενῶν μηδὲν κωλύειν τὰς αὐτὰς εἶναι διαοράς, ὡε περὶ ἐνίων ἀποφαίνεται καὶ οὐχ ἁπλῶς περὶ πασῶν, ὅταν δὲ προσδιορίζηται τὰ ἐπάνω τῶν ὑπ᾿ αὐτὰ κατηγορεῖσθαι, καὶ ὅσαι τοῦ κατηγορουμένου διαφοραί εἰσιν, τοσαύτας εἶναι καὶ τοῦ ὑποκειμένου, ὡς περὶ πασῶν καθόλου ἀποφαίνεται, μηδεμίαν αὐτῶν ὑπέξαιρούμενος. αὐτὸς δὲ τὴν ἀπορίαν ἔλυσεν ταύτην, ὡς εἶπον. εἰ γὰρ διότι τὰ ἐπάνω τῶν ὑποκάτω κατηγορεῖται. διὰ τοῦτο ὅσαι τοῦ κατηγορουμένου διαφοραί εἰσιν, καὶ τοῦ ὑποκειμένου ἔσονται, δῆλον ὅτι οὐ πᾶσαι αἱ τοῦ ἐπάνω ἔσονται τοῦ ὑποκάτω, ἀλλ᾿ αἱ συστατικαὶ μάλιστα καὶ τῶν διαιρετικῶν τινές. καλεῖ δὲ ὁ Ἰάμβλιχος τὰς μὲν συστατικὰς τοῦ γένους γενικάς, τὰς δὲ διαιρετικὰς εἰδικάς. ὤστε εἰ μηδαμῶς αἱ αὐταὶ εἶεν διαφοραί τινων γενῶν μηδὲ ταὐτά εἴδη, δῆλον ὅτι ἕτερά ἐστιν ἐκεῖνα τὰ γένη ἀλλήλων καὶ οὐχ ὑπάλληλα. ἐὰν οὖν τῶν δέκα 2 μένει v τῷ] τὸ A 3.4 διαφορά ἐστι καὶ τοῦ ζώου καὶ Κ 5 τοῦ ζῴου deleverim 8 αἱ J2LKv: ὡς J1A post μὲν γὰρ add. Kv 9 αἱ om. L 12 ἄλλοις] ἀλόγοις L 14 οἰκειοτέρας L 15 καὶ τὸ θνητὸν Kv 16 καὶ διαιρετικαὶ JL: διαιρετικαὶ καὶ A: διαιρετικαὶ Kv 17 πρότερον] r. 57,11 19 τοῦ ζώου L 20 αὐτὰς] τοιαύτας L τὸ scripsi: τῶ(τ) libri 21 ἀνωτέρωι J: ἄνω Κ 22 κατωτέρωι J τῶν ante διαιρ. om. A 24 κωλύει Κ 25 προσδιορίζεται JLKA, sed corr. K 26 κατηγορεῖται L 27 post εἶναι δεῖ add. Lv περὶ JLA: παρὰ Kv 28 ὑφεξαιρούμενος Α: ἐξαιρούμενος L 29 ὡς εἶπον. εἰ] ἐπάγει L 31 τοῦ prius om. L ἔσται J, sed corr. 34 αἱ om A τὰ αὐτὰ KAv 34.35 ἐστὶν ἕτερα Κ καγηγοριῶν ἕτεραι δειχθῆσιν διαφοραὶ καὶ ἕτερα τὰ εἴδη ἐκ τῆς ἑκάστου διαιρέσεως, δῆλον ὅτι ἕτερα γένη ἐστὶν καὶ οὐχ | ὑπάλληλα. χρήσιμος l5r A οὖν ἡ τοῦ θεωρήματος τούτου προδιάρθρωσις πρὸς τὸν περὶ τῶν κατηγοριῶν λόγον. δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ πρὸς τὰς κατηγορίας ἐνστάσεις, ἃς φέρειν εἰώθασιν, ὅτι δὰ ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος διεῖλεν, ὡς τὸ ποιεῖν καὶ πάσχειν, ὑπὸ τὸ κινεῖσθαι ὄντα, ἢ ὅτι παρελείφθη τινὰ γένη, ὡς τὸ ὂν καὶ τὸ ἓν καὶ τὸ τὶ· καὶ μέντοι, εἰ μηδὲν κοινὸν ἔχοντα φανῇ τὰ γένη ταῦτα πρὸς ἄλληλα, δῆλον ὅτι οὔτε τὸ ὂν οὔτε τὸ ἓν οὔτε τὸ τὶ ὡς γένος κατηγορεῖται κατὰ τῶν δέκα γενῶν, εἴγε παντάπασιν παραλλάττει ταῦτα καὶ μηδὲν ἔχει κοινὸν πρὸς ἄλληλα.