Ἐπαναστάντος δέ οἱ Βασιλίσκου τοῦ Βερίνης Niceph. xvi 2 Malal. 377
 Theophan. 120 Theod. Lect. i 28, 29 Cramer. An. Par. ii 80 
 ἀδελφοῦ — καὶ τὰ οἰκεῖα γὰρ αὐτῷ ἐκπεπολέμωτο, πάντωνἐπ̓ ἴσης τὸν αἴσχιστον
 αὐτοῦ βίον ἀποστρεφομένων — , ἀνδρικὸν μὲν οὐδὲν ὅλως ἐφρόνησεν — ἀγεννὲς
 γὰρ καὶ δύσελπι ἡ ἀνοσιουργία, ἐκ τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς ἥττης τεκμηριοῦσα τὸ
 ἄνανδρον — , φεύγει δὲ προτροπάδην τῆς τοσαύτης ἀρχῆς ἀκονιτὶ παραχωρήσας τῷ
 Βασιλίσκῳ.Καὶ πολιορκίαν ὑπέστη κατὰ τὴν αὐτὸν προαγαγοῦσαν τῶν Ἰσαύρων χώραν, ἔχων ἅμα οἱ Ἀριάδνην τὴν
 γαμετήν, ὕστερον τὴν μητέρα φυγοῦσαν, καὶ εἴ τι ἕτερον εὔνουν αὐτῷ
 μεμενήκει. Οὕτω γοῦν ὁ Βασιλίσκος τὸν στέφανον τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς
 ἀναδησάμενος, καὶ τὸν παῖδαΜάρκον ἀνειπὼν Καίσαρα, ἀπ̓ ἐναντίας τῷ Ζήνωνι
 καὶ τοῖς προβεβασιλευκόσιν ᾔει.