παιδείης, τοὺς δʼ αὖτὲ τραπέζης ἀργυραμοιβοῦ εἷσεν ὕπερ, πολέσιν δὲ τέχνας ἡρμόσσατο χειρός.ἢν δʼ ὑπόγειος ἔῃ, πινυτὸν νόον ἐξετέλεσσεν,θῆκεν καὶ σοφίης δεδαηκότας, ἐν βιότῳ δὲαἰὲν ὑπʼ ἀλλήκτῃσι μεληδόσι μητιόωντας.δύνων δʼ ἐν μύθοισι καὶ ἐν πραπίδεσσιν ἀρίὅτους, καὶ πλούτῳ γηθεῦντας ἀεὶ φήμαις τʼ ἀγαθῇσιν.εὖτʼ ἂν δʼ ὠκεανοῖο λελουμένος ἀντέλλῃσινΤιτάν, ἐν δʼ ὥρῃ κείνῃ βροτὸς ἐς φάος ἔλθῃ,πατρὸς ἀριγνώτου γεγαὼς τότε φύσεται ἀνήρ,τιμήεις δέ τʼ ἄγαν καὶ ὑπείροχός ἐστʼ ἐνὶ πάτρῃ πλούτῳ καὶ κτεάτεσσιν ὑπέρτατος ἐν μερόπεσσιν·πολλάκι καὶ βασιλῆες ἐν ὥρῃ τῇδʼ ἐγένοντο.δύνων δʼ Ἠέλιος λαμπροὺς βιότῳ καὶ ἐπόλβουςτεύχει, καὶ πραπίδων μάλʼ ἀριφραδέων ἐπινοίῃ ἐνὶ πάτρῃ.Τιτὰνδʼἐν γενέθλῃ μέσον οὐρανὸν ἀμφιπολεύων, ἢν μὲν ὑπʼ ἀκτίνεσσ’ ἀ ἀγαθῶν καὶ μαρτυρίῃσινκοσμῆται, μεγάλους τε καὶ εὐκλέα ἔργα τελοῦντας,φαύλῃσιν δʼ αὐγαῖς ὀλοῶν βεβολημένος ἄστρωνἀκτεάνους τεύχει, λυγραῖς πενίῃσι μογεῦντας.ἢν δʼ ὑπόγειον ἔχῃ κέντρον, μινύθει πατρὸς ὄλβον.καὶ δὲ Σεληναίη ὑπὲρ ὡρονόμοιο βεβῶσαμητέρα κυδαίνει. δύνουσα δὲ τηλόθι πάτρηςἀλλοτρίην κατὰ γαῖαν ἀλωομένους θαμὰ πλάζει.ἐν δὲ με σου ρανίῳ νυκτὸς μὲν ἀρίστη ἐτύχθη,ἤματι δʼ αὖῦʼ ἥσσων· εἰ δʼ ἐσ θ λοδόται μιν ὁρῷεν, εὐκλείην πρήξεις τʼ ἀγαθὰς μερόπων ἐτέλεσσεν.ἐν δʼ ἄρʼ ὑποχθονίῳ κέντρῳ ἀ γαθ οὺς μὲν ὁρῶσαἀστέρας ἐσθλὴ ἔφυ δώτειρά τε κευθομένοιοπλούτου, ἀτὰρ χα λεποὺς ἐπιμάρτυρας εὖτ’ ἂν ἴδῃσιν,