πρήξιας ἀνθρώποις ἀγαθὰς καὶ κῦδος ὀπάζει·ἢν δὲ μεσουρανέῃ νυκτός, βασιλῆας ἔθηκεν.οἱ δʼ ἄρ᾿ ἀμειβόμενοι ζῶʼ ἀλλήλων κατὰ κύκλον, ζώοις δʼ ἐμβεβαῶτες ἐπʼ ἀλλήλων κατὰ κύκλον,Μήνῃ μὲν Τιτάν, Μήνη δὲ γέγηθε Λέοντι.τοῖα μὲν ἀλλήλων οἴκοις ὁρίοις τε παρόντεςτεύχουσ’ ἄλλα τε πολλὰ πολυτλήτοις μερόπεσσιν.Αὐτὰρ ἀληθείην πᾶσαν βροτέου βιότοιο σύγκρασις διέκριν᾿, ἐπιμαρτυρίαι τε φαεινῶνἄστρων ἀλλήλοις χώροις θʼ, ὑπὲρ ὧν γεγάασιν·ὅσσα δʼ ἄμ Ἠελίῳ δρῶσιν παρεόντες, ἀείσω.πάντες μὲν χαίρουσιν ἐπʼ ἀντολίῃσιν ἐόντες,ὡς ἐν ἑοῖσιν ἕκαστος ἀγαλλόμενος βασιλείοις, καί ῥά τʼ ἐπ ἀντολίης μὲν ἰόντες ἅτʼ ἐς νεότητα,θνητοῖς πάντα τελοῦσιν ἄγαν κρατεροὶ παρεόντες·ἑσπερίοισι δὲ βαρδύτεροι προίασι χρόνοισινδείελοι αὐγῇσιν σφαλεραῖς ὑποπεπτηῶτες,ἀδρανέες τε πέλονται ἑὸν σθένος ἀμβλύνοντες.Φαίνων μὲν δὴ πρῶτα σύν Ἠελίῳ κατὰ πάντωνζωιδίων πλήθει ξυνῶν ἀγαθῶν τε κακῶν τε,κρείσσων μέν τε κατ᾿ ἦμαρ ἐών, βλάπτων δʼ ἐνὶ νυκτί·τεύχει γὰρ πατέρας μὲν ἀγακλειτοὺς καὶ ἐπόλβους,μητέρα δʼ ὠκύμορον θανάτῳ διέκρινε τοκῆος, αὐτῶν δὲ κτῆσιν μινύθει οἶκόν τε πατρῷον,ἀλλʼ οὐχ ὡς πενιχροὺς πάμπαν καὶ ἀχρήμονας εἶναι.καὶ Φαέθων μετὰ τῆνος πατρώια πάνταφθείρει, παντοίαις τε βλάβαις ἄταις τʼ ἐπέδησεν· πολλάκι καὶ ξείνης γαίης ἔπι πήματʼ ἔδωκεν, ἠῷος μὲν μείον᾿, ἐφʼ ἐ σπερίῃσι δὲ δεινά.Ἄρης δʼ Ἠελίῳ συνιών πατράσιν μὲν ἀνίας,