ἀποστήτω τῆς

τοῦ παιδὸς ἐννοίας καὶ λεγέτω πρὸς αὑτόν· οὐ παῖδα

κτενεῖς. οὔ, ἀλλ’ ἐχθρόν, δυσμενῆ, πολέμιον.

 εἰ μὲν γὰρ οὐ ταῦτα πέπεισται, τί πρὸς τὴν κρίσιν

αὐτὸν ὠθεῖ; τί ἀποστερεῖ τὸν οἶκον παιδὸς οὐδὲν ἠδι-

κηκότος; εἰ δ’ οὐδεὶς ἂν αὐτοῦ τοῦτο ἐξέλοι τῆς γνώ-

μης, τῷ τρόπῳ κρινέτω τὸν υἱόν, μὴ τῷ σπέρματι. 50. Καλεῖτε δὴ τὸν πατέρα καὶ τὴν χάριν ἐπαγ-

 γέλλετε· παραλαμβανέτω με παρ’ ὑμῶν καθάπερ τινὰ

αἰχμάλωτον. εἴτ’ ἐνταῦθα βούλοιτο σφάττειν ἐν ὀφθαλ-

μοῖς τοῦ δήμου παντός, σφαττέτω· εἴτ’ ἐν τῷ βουλευ-

τηρίῳ τῆς βουλῆς καθημένης, κτεινέτω· εἴτε πρὸ τοῦ

δικαστηρίου, πληττέτω· εἴτ’ ἐπὶ μέσης τῆς ἀγορᾶς,

 παιέτω. τάχα δ’ ἂν πρέποι τῷ ἔργῳ τῆς οἰκίας ὁ ἀν-

δρών, οὗ τῷ πατρὶ συσσιτῶν οὐδὲ αὐτὴν ἡδέσθην τὴν

τράπεζαν. καλεσάτω μὲν τὴν συγγένειαν ἅπασαν, περι-

στήσας δέ μου τῷ σώματι καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας

ἀνίσχοντος ἡλίου πολλὰ κατ’ ἐμοῦ διαλεχθεὶς πρὸς αὑτὸν

 οὕτω κατακοπτέτω.