<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" n="urn:cts:greekLit:tlg2200.tlg00547.opp-grc1" xml:lang="grc"><div type="textpart" subtype="chapter" n="51"><p>οὐκ ἴστε, ὦ

δικασταί, πηλίκης δεῖ τοῖς τοιούτοις ἡσυχίας; οὐκ ἴστε <lb n="10"/>

ὑπὸ τῶν ἰατρῶν παραγγελλόμενον δεῖν ἠρεμεῖν αὐτούς

τε ἐκείνους καὶ τοὺς παρόντας αὐτοῖς; οὐ καὶ τὰ μὴ

λυπηρὰ τῇ φύσει λυπεῖν τοὺς τοιούτους δύναται; κἂν

φθέγξηταί τις κἂν μή, κἂν ἑστήκῃ, κἂν καθιζάνῃ, κἂν

μειδιᾷ, κἂν σκυθρωπάζῃ, κἂν ἐξίῃ, κἂν μένη, τούτων <lb n="15"/>

ἕκαστον πλήττει τὸν ἀσθενοῦντα καὶ δυσκολαίνειν

ποιεῖ καὶ τὸ κακὸν αὔξει. δεῖ δὲ πειρᾶσθαι τὸν κάμνον-

τα διὰ πάντων εὐφραίνειν, ἀνιᾶν δὲ μηδὲ καθ’ ἔν.

<note type="footnote">6 cf. ad t. VI 543, 15 7 Pittac. apud Stob. III 1 (Diels

Vorsokratiker II 522, 11). inscr. herm. Tiburt. Vatic. (Visconti

Mus. Pioclem. VI t. 22 a. Kaibel, Inscr. Sic. et Ital. 1195)

17 sq. cf. t. V 72, 4 sq. Plat. rep. III p. 389 B. Xen. comm. Socr.

IV 2, 17</note>

<note type="footnote">1 ἀντίληψις Β cf. p. 424, 1 4 λύσις Β</note>

<note type="footnote">1 σοι Β 2 διειλέχθης PMaClPaB Va sed in hoc ει in η

corr cf. p. 569,9; 598, 10 4 φλαύρως PaVa | τελευταῖον Ma

ClB 5 τῶν inser Ma 2 om ΒVa | αὐτοῦ Va sed ’ in ‘ corr

αὐτῶν MaClPa 7 ἐπαινούμενον τὸν καιρὸν BVa 9 δὲ

post ἴστε MaClPa 10 ἄνδρες MaClPa cf. p. 584, 1 | ποιλίκης

Ma sed λ in ras et κ e λ corr m 3 11 παρὰ Pa 12 καὶ(2)

— 13 δύναται citat Macarius fol. 80 r 13 τοιούτους] νοσοῦντας

Macar 14 φθέγγηταί Mor Re | ἑστήκῃ Cl sed η ex ὸς corr

ἑστήκοι PaVa ἑστηκὼς Ma | καθίζων ἦ Ma 15 κἂν σκυθρω-

πάζῃ om BVa 18 μὴ δὲ PClPaBVa Ferr μὴ Ma</note>



<pb n="604"/>



διὰ τοῦτο πρὸς αὐτοὺς καὶ ψευδόμεθα καὶ πλάττομεν

λόγους ἀφ’ ὧν ἂν ἡσθεῖεν, κἂν δυσχερές τι συμβῇ,

κρύπτομεν καὶ τὸ οὐκ ὄν ἀγαθὸν ὧς ὑπάρχον λέγομεν.</p><p>52. τότ’ οὖν ἔμελλον ἀγωνίζεσθαι πρὸς σέ, πάτερ, καὶ

<lb n="5"/> ταῦτα ἃ νῦν εἶπον τὰ πολλὰ διεξιέναι καὶ πειρᾶσθαι

δεικνύειν ὡς οὐκ ὀρθῶς βουλεύῃ καὶ ψυχὴν ἕτοιμον

εἰς ὀργὴν παροξύνειν καὶ πῦρ ἐπάγειν πυρί; καὶ τίς

οὐκ ἂν καὶ τῶν ἰατρῶν καὶ τῶν ἄλλων, εἰ κρατῆσαι

συνέβη τὴν νόσον, ἐπ’ ἐμὲ τὴν αἰτίαν ἦγεν ἂν τοῦ

<lb n="10"/> θανάτου; οὗτός ἐστιν ὁ τὸν πατέρα ἀπεκτονώς,

οὗτος ὁ μείζω ποιήσας τὴν ἀρρωστίαν, ὁ τὸν

υἱὸν ὃν ἐμέμφετο πρὸς αὐτὸν ἐπαινέσας. σίδη-

ρον μὲν οὐκ ἐπήνεγκε τῷ πατρί, διὰ θυμοῦ δὲ

<note type="marginal">RIV 684</note> αὐτὸν ἀπολώλεκεν.</p></div></div></body></text></TEI>