ὡς τοίνυν ἐδέδοκτο γαμεῖν, οὐδ’ ἐν τοῖς

ἐξῆς ἔστιν εἰπεῖν ὡς ἐγώ τι τοῦτον ἐλύπουν. οὐ γὰρ

 ὁ μὲν ἑτέραν ἐβούλετο λαμβάνειν, ἐγὼ δὲ ἄλλην οὐδ’

εἰς ἔριν ἦλθον αὐτῷ περὶ τούτων οὐδ’ ἐζυγομάχουν,

τοσοῦτον δὲ ἠρόμην μόνον· ἐκ σωφρόνων δέ ἐστιν,

ὦ πάτερ, καὶ μεμελέτηκε σωφρονεῖν; ᾔδειν γάρ,

ὦ ἄνδρες δικασταί, ὅτι τούτου μὲν τοῦ καλοῦ

 τος καὶ πενία γυναικὸς καὶ δυσείδεια κοῦφον καὶ ὅ τι

ἂν εἴποι τις, ἀπόντος δὲ καὶ πλοῦτος καὶ ὥρα καὶ γένος

οὐδὲ μικρὸν εἰς παραμυθίαν μέρος.