εἰ μὲν

οὖν μὴ τὴν χείρω μοι δόξαν ὁ πατὴρ κατεσκευάκει

 RIV 570 διὰ τοῦ νόμου, τὸν ἐμὸν | τοῦτον εὐθὺς ἂν

ἐπεχείρουν λυσιτελοῦντα δεικνύειν· ἐπεὶ δὲ εἰς ἐμέ τι-

 νες ἐβλέπετε τούτου νομοθετοῦντος καὶ τοιοῦτος ἐνίους,

ὡς εἰκός, εἰσήρχετο λογισμός, ὅτι οὗτος μέντοι τὸν

παῖδα πονηρὸν εἰς αὑτὸν εὑρηκὼς αὐτὸς ἐπιθυμεῖ κτεῖ-

ναι καὶ τοῦτο ἐσπούδακεν, οὐ τοῖς ἄλλοις ἐπικουρῆσαι

πατράσιν, ἀλλ’ αὑτῷ χαρίσασθαι μιαροῦ παιδὸς σφα-

 γῆν, φέρε ὑμῖν ἀπολογήσωμαι μάρτυρι τῷ πατρὶ χρώ-

μένος. 6. Ἔπεμπές με, ὦ πάτερ, νέον ὄντα κομιδῆ παρὰ

τοὺς διδασκάλους. ἐνταῦθα ἔλαβόν τινα αἰτίαν ὧν οἶ

πολλοί; κατῄσχυνά σε τοῖς ἐμαυτοῦ πράγμασιν; οὐ

 δῆτα. μετὰ ταῦτα τῆς μητρὸς ἀποθανούσης, ἦς ζώσης

οὐκ ἄν ποτε τοῦτον ἔθηκας τὸν νόμον, ἐκώλυε γὰρ

ἄν, ἠπείχθην πρὸς γάμον; ἐμνήσθην σοι περὶ γυναι-

κός, ὧς ἄν τις, ἀφέλκων ἐμαυτὸν τῆς μετὰ σοῦ διαί-

της; οὐδὲ τοῦτο.