<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" n="urn:cts:greekLit:tlg2200.tlg00535.opp-grc1" xml:lang="grc"><div type="textpart" subtype="chapter" n="26"><p>26. Ἔτι τοίνυν, ὦ βουλή, τοὺς οὐκ ἐκδεδωκότας μὲν ἐμέ, τὴν σιτοδείαν δὲ
                        ὁρῶντας οὐ ῥᾴδιον μὴ οὐ καὶ φθέγξασθαί τι τοιοῦτον ὁποῖον εἰκὸς τοὺς ἀπο-
                        ροῦντας τροφῆς· δι’ ἕνα ἄνθρωπον ἀπολλύμεθα, <lb n="20"/> δι’ ἴνα πένητα
                        φθειρόμεθα. καὶ γὰρ εἰ λίαν ἐστὲ γενναῖοι καὶ καλοὶ κἀγαθοὶ καὶ τιμᾶτε τοὺς
                        νόμους, ἀλλ’ αἱ συμφοραὶ καὶ τὸν ἄγαν σώφρονα πολλάκις ἐξ- <note type="footnote">2 sq. Dem. cor. § 320 p. 331, 10 sq.</note>
                        <note type="footnote">1 τὸ CrHV 4 μὲν om Β | οὐκ ἂν φαίην ὑμῖν Va 6 με Β μοι
                            Va 8 τὰ ἄλλα V πάλαι Β 9 περὶ Va 10 τε scripsi γε CrJSBMVa Mor om V Re
                            11 καὶ(1) om Β | ἐξεῦρε τί ΗΒ 12 ἦν Va | μάχεσθαι V Re scriptura in Cr
                            incerta 17 μὲν Va | οὐ καὶ om Va | οὐκ Μ Mor 18 καὶ om ΗΒΜ I ἐφθέγξασθέ
                            CrH ἐκφθέγξασθαί MVa Mor 20 καὶ γὰρ εἰ] εἰ γὰρ Mor 21 κἀγαθοὶ scripsi e
                            CrHB καὶ ἀγαθοὶ VMVa edd | σώφρονας Β 22 αἱ συμφοραὶ — 197, 1 ἀνάξιον
                            citant Macarius fol 79 v et praemissis verbis Λιβανίου σοφιστοῦ auctor
                            florilegii inscripti Ἀπομνημονευμάτων ἐκ διαφόρων ποιη- τῶν τε καὶ
                            ῥητόρων codicis Barocciani gr. 143 fol 200 in capite περὶ εὐτυχίας καὶ
                            δυστυχίας (v. supra p. 184 not. 1) et praemisso τοῦ χρυσοστόμου lo.
                            Georgides floril. ed. Boisson. An. I 6, 16 | „post συμφοραὶ addi velim
                            γε“ Re | σώφρονα — ἐξήγαγον] ἐκί- νησαν σώφρονα φθέγξασθαί
                            Georg</note>
                        <pb n="197"/> ἤγαγον ἀφεῖναί τι ῥῆμα τῶν αὑτοῦ τρόπων ἀνάξιον. δεινὸν οὖν
                        ἐμοῦ παριόντος ἕτερον ἑτέρῳ δεικνύντα λέγειν· οὗτός ἐστι δι’ ὃν ὁ λιμὸς οὐ
                        πέπαυται. γέγονε μὲν γὰρ ὑπ’ ἄλλου, μένει δὲ διὰ τοῦ- τον. ὁ δὲ τρώσας
                        ἐκεῖνος ἕτοιμος ἦν ἰάσασθαι. <lb n="5"/> τινα ταῦτα οὐχ ὑπερβάλλει
                        θάνατον;</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="27"><p>ἀλλ’ οὐδεὶς οὐδὲν ἐρεῖ τοιοῦτον, οὐ παῖς, οὐκ ἀνήρ, οὐ γύ- ναιον, οὐ γέρων.
                        ἴσως. ἀλλ’ ἐστιν, ὦ βουλή, καὶ σιωπῶντα στένειν. αἴτιον οὖν ἐμὲ τοῦ στένειν
                        εἶναί τισι τὸν αἴτιον τῶν μεγίστων ἀγαθῶν ἐν τοῖς ἔμ- <lb n="10"/> πρόσθεν
                        χρόνοις; σβεσθήτω τοίνυν τὸ παρὸν κακὸν ἑνὸς πολίτου θανάτω.</p></div></div></body></text></TEI>