καὶ

εἰ μέν τι χρηστὸν πώποτε ἔπραξα ἢ τὴν αἱμασιὰν

 οἰκοδομήσας ἢ τὰς ἀκάνθας ἐκτεμὼν ἢ λύκον διώξας,

οὐκ ἐπῆλθες ὀψόμενος· ἐπεὶ δὲ ἐκείμην χαμαὶ βορβόρου

τε ἀνάπλεως ἦν καὶ κακῶς εἶχον ὑπὸ τοῦ πτώματος,

θεατὴς ἦσθα καὶ ἡδονὴν ἐποιοῦ τὰς ἐμὰς συμφορὰς καί

που καὶ ἔλεγες· εἰ γὰρ διαρραγείη μέσος, εἰ γὰρ

 16 cf. Plat. Lys. p. 211 D 

 3 ὁ om Β 4 τοῖς ante τοιούτοις Μ 7 καὶ om Cl | εἰ

om Μ et γρ in marg Mor 10 ὅμως VaClM Mor | οὐδὲ reposui

e libris οὐ edd 12 μὴ δὲ HBVaCl 16 ἑστιαθείης et

εὐφράναις scripsi ἑστιαθῇς et εὐφράνῃς εὐφρανεῖς Μ sed in

εὐφράνῃς corr m) libri edd 17 οὕτως om Μ 19 αἱμασιὰν

edd 20 λύκον Mor sed γρ λύκιον in marg λύκιον HVVaM

sed in hoc ἴ’ eras 22 ἀπὸ Va 23 θεατὴν Cl 24 διαρ-

ραγείη scripsi διερράγη libri edd 



 

ἀπαλλαγείην τοῦ Κρόνου τούτου ποτέ, εἰ γὰρ

ἐπὶ πλέον γελάσαιμι. τοιγαροῦν ἀπαλλάττου μέν,

στένων δὲ καὶ οἰμώζων καὶ μηδενὸς ὢν κύριος, ἔνα

κἀγὼ τότε γελάσω μὲν οὔ, παύσωμαι δὲ ἐφ’ οἶς μου

κατεγέλασας ἀνιώμενος. 22. Καί μοι μηδεὶς ἐνταῦθα ἐνοχλήσῃ ὡς νέος

ἐστὶ λέγων καὶ ὡς συγγνῶναι δεῖ τὴν ἁμαρτίαν

ταύτην αὐτῷ. τίς γὰρ εἶ σὺ ὁ τουτονὶ παραιτούμενος;

ποῦ γνοὺς αὐτόν; ποῦ θεασάμενος; τί δὲ ἀλγεῖς ὑπὲρ

αὐτοῦ; παρεγενόμην ἐγὼ σωφρονίσων; ἀντεῖπον δὲ 

αἰτουμένῳ τι | παρὰ τούτων; συνηγόρησε δὲ οὗ- R IV 620 

τος ἢ σοὶ ἢ τῶν σοι προσηκόντων τινί; τί οὖν δίδως

ἃ μηδέποτε εἴληφας; ὢ τῆς πολυπραγμοσύνης. κήδεταί

τις ἀλλοτρίου παιδὸς καὶ τὸν πατέρα κωλύει σωφρονί-

ζειν τὸν ἑαυτοῦ.