καὶ εἰ μέν τι χρηστὸν πώποτε ἔπραξα ἢ τὴν αἱμασιὰν οἰκοδομήσας ἢ τὰς ἀκάνθας ἐκτεμὼν ἢ λύκον διώξας, οὐκ ἐπῆλθες ὀψόμενος· ἐπεὶ δὲ ἐκείμην χαμαὶ βορβόρου τε ἀνάπλεως ἦν καὶ κακῶς εἶχον ὑπὸ τοῦ πτώματος, θεατὴς ἦσθα καὶ ἡδονὴν ἐποιοῦ τὰς ἐμὰς συμφορὰς καί που καὶ ἔλεγες· εἰ γὰρ διαρραγείη μέσος, εἰ γὰρ 16 cf. Plat. Lys. p. 211 D 3 ὁ om Β 4 τοῖς ante τοιούτοις Μ 7 καὶ om Cl | εἰ om Μ et γρ in marg Mor 10 ὅμως VaClM Mor | οὐδὲ reposui e libris οὐ edd 12 μὴ δὲ HBVaCl 16 ἑστιαθείης et εὐφράναις scripsi ἑστιαθῇς et εὐφράνῃς εὐφρανεῖς Μ sed in εὐφράνῃς corr m) libri edd 17 οὕτως om Μ 19 αἱμασιὰν edd 20 λύκον Mor sed γρ λύκιον in marg λύκιον HVVaM sed in hoc ἴ’ eras 22 ἀπὸ Va 23 θεατὴν Cl 24 διαρ- ραγείη scripsi διερράγη libri edd ἀπαλλαγείην τοῦ Κρόνου τούτου ποτέ, εἰ γὰρ ἐπὶ πλέον γελάσαιμι. τοιγαροῦν ἀπαλλάττου μέν, στένων δὲ καὶ οἰμώζων καὶ μηδενὸς ὢν κύριος, ἔνα κἀγὼ τότε γελάσω μὲν οὔ, παύσωμαι δὲ ἐφ’ οἶς μου κατεγέλασας ἀνιώμενος.

σύγγνωθι, φησίν, αὐτοῦ τῇ νεότητι. σὺ τοῦτό μοι παρακελεύῃ καὶ τὴν ἡλικίαν τοὐμοῦ παιδὸς ἐμοῦ μᾶλλον ἐπίστασαι ὥσπερ μισθὸν τῇ τίτθῃ τετελεκὼς ἢ ἀπογραψάμενος τὴν ἡμέραν, ἡνίκα ἐτίκτετο; ποῦ δὲ καὶ νέος οὗτος ὀκτωκαίδεκα <ἢ> 1 cf. ad t. V 82, 6 1 ἀπαλλαγείην — ποτέ ad versum comoediae Atticae revo- cat Kockius Com. Att. fr. III p. 502 n. 510 | τούτου τοῦ κρόνου Β | ἦ Μ 2 ἐπιπλέον Va 3 δὲ om Mor | οἰμώττων HV 4 om ClM Ι παύσομαι Β sed ομ in ras, Va sed ο in ω corr m 2, Mor | με HV 6 ἐνοχλήσει Va ἀχλήση ΒΜ ὀχλήσει Η ὀχλ(??) V 7 ἔστι νέος Mor 8 τίς — παραιτούμενος praemissis verbis παραι- τοῦμαι τὸ ἀξιῶ. Λιβάνιος citat Andr. Lopadiota lex. Vind. p. 148, 7 ed. Nauck | εἷ scripsi e VBVaClM εἰ H edd | ὁ om ClM Mor inser Va 2 9 ποῦ (2)] πόθεν Cl | ἀσελγεῖς Β 10 σωφρονίσων scripsi e Οἶ’ σωφρονίσας HVBVaM edd sed „num τοῖς σοῦ σω- φρονισταῖς num praesto fui reprehensoribus, castigatoribus tui?“ Re 11 τι scripsi τί libri edd | περὶ Va 12 ἢ(1) om ClM 17 ἐμοῦ scripsi ex HVBVa σὺ Οἴμ’ edd sed σὺ ἐμοῦ coni Re 19 ὀκτὼ καὶ εἴκοσιν coni Re | ἢ inserui auctore Iacobsio Lect 131 om libri edd καὶ εἴκοσιν ἔτη ταυτὶ γεγονώς; οὐ γὰρ προσπεφυ- κέναι ταῖς πέτραις καὶ ἀποτρώγειν τῆς ἀρούρας ἐχρῆν. ἀλλ’ ἀδικεῖν τηλικαῦτα; <ἢ τὴν μὲν νεότητα> ὁρᾷς, τὸ δὲ γῆρας τοὐμὸν οὐδαμοῦ τίθης, καταγέλαστον οὗτος ἐποίησε;

24. Καίτοι εἰ καὶ ἐμοὶ συνηγόρεις, ἠγανάκτησα ἂν καὶ περίεργον καὶ πολυπράγμονα ἄν σε ἐκάλεσα, ὥσπερ καὶ εἶ. οὐ γὰρ εἷ τὸ μηδέν σοι προσῆκον μειράκιον παρ- αιτούμενος; τί γὰρ καὶ φήσεις αὐτὸ προσήκειν σοι; πατρικὸς εἶ φίλος αὐτῷ; ἀλλ’ ἐχθροί μοι πάντες ὑμεῖς. ἀλλὰ συγγενὴς ἐμοί; πόθεν; οὐδενὸς ἀνθρώπων ἐγὼ συγγενής. ἐκ τῶν πετρῶν ἀνέφυν. ἐκεῖναί μοι φίλαι, ἐκεῖναί μοι συγγενεῖς. ἐκεῖναι μόνον αὐτόν, εἰ φθέγ- ξαιντο, παραιτήσονται. ἀνθρώπων δὲ οὐδὲ εἶς. ἀλλ’ ὅσῳ μᾶλλον προσίοι τις, τοσούτῳ μᾶλλον ὀργίζομαι.

25. Ἔρημος οὖν ἔσῃ, φησίν. εἶτα σὲ τοῦτο, ἄν- θρωπε, ὀδυνᾷ; μέλει δέ σοι τῶν ἐμῶν; διὰ τί; συμ- πότης εἰμί σοι, συστρατιώτης, συγκυνηγέτης; ἢ δέ- 9 Arist. av. 142 12 II. χ 126. Od. τ 163. Plat. apol. p. 34 D 18 Aeschin. Ctes. p. 90, 6. Xen. cyn. 10, 2 et 14 1 ταῦτα Va 2 τᾶς Va sed τῆσ suprascr m 2 τὰς BCIM Mor 3 οὐκ ante ἀδικεῖν inserendum coni Iacobs | Ιἢ — 4 νεό- τητα inserui auctore Re om libri edd 4 δὲ post γῆρας in marg Va 2 | γῆρας Va sed ῆ ex έ corr m 2 | τιθεὶς Va sed τίθης suprascr m 2, Cl Mor 5 οὗτος om VaClM Mor 7 ἂν om Μ 8 οὐ Μ sed eras et in καὶ corr y Ι ἦ Cl εἰ Β lac 6 — 7 litt H, 3 litt V, ras 1 — 2 litt Va | παραιτούμενος om HVBVa Cl 9 καὶ φήσεις αὐτὸ scripsi auctore Re φήσεις αὐτὸ καὶ libri edd 10 μοι scripsi ex HVBVa μου ClM edd 11 ἐμός Va 13 μοι om HV | φθέγξαιντο Η sed ν eras, Va sed e φθέξαιτο corr m 2 φθέγξαιτο V φθέγξονται Cl 14 οὐδὲ εἷς scripsi ex HVB οὐδείς VaClM edd 15 ὅσῳ scripsi ex HVB ὅσον VaClM edd | προσίοι scripsi exU HVVaCl coll 178, 24 R προσίῃ ΒΜ edd | τίς HBVa | τοσούτῳ scripsi ex HVB τοσοῦτον VaClM τοσοῦτο edd 16 μὲν ἄνθρωπε τοῦτο Β 17 μέλλει VaCl | διατί BVaCl 18 σοῦ HV | συγκυνηγέτης om VaCl δοικας μή σε ἀφίκωμαι πρὸς κοινωνίαν παρακαλέσων; πάνυ γε, ἔν ὥσπερ τὰ κηλώνεια τὴν δίκελλαν ἀνα- φέρῃς. μὴ σὺ κρείττων εἶ τοῦ Μάνου γεωργός; ἀλλ’ ὅμως κἀκεῖνον ἐξήλασα τῆς ἐσχατιᾶς, ἵνα μὴ R IV 621 δεύτερος γεωργῶ. σὺ δὲ οἴει με παντὸς ἀηδέστερον γεωργήσειν ἐρημωθέντα παντάπασιν, ὥσπερ φαῦλον ἢ τὸ τυχὸν <ὂν> εὐτύχημα μηδένα ὁρᾶν;

εἰ δὲ καὶ κακόν, ὡς σὺ φῄς, ἡ ἐρημία, τίς ἔρημος ἀνθρώπων χεῖρας ἔχων καὶ πόδας; οὐκ ἀρκεῖ τοῦτο τὸ πλῆθος αὐτῷ σκάπτειν, ἀροῦν, ὑδροφορεῖν, τἄλλα ποιεῖν ἃ κατ’ ἀγρὸν ἀεὶ πράττεται; τί δὲ καὶ ὀνήσειεν οὗτος ἄν με συνὼν διεφθαρμένος οὕτω καὶ γενόμενος τοῖς ὑμετέροις παισὶ παραπλήσιος;

ἐγὼ δὲ μάλιστα μὲν οὐδένα ὁρᾶν βούλομαι, εἰ δ’ ἄρα ἀνάγκη, ἐμοί τινα παραπλήσιον, αὐχμῶντα καὶ μοχθηρὸν καὶ μήτε κατα- γελῶντα μήτ’ αὖ φιλεῖν με ἐθέλοντα. ἴσον γὰρ τοῦτο ἐκείνῳ τἀδίκημα τίθημι. ἕως δ’ ἂν μηδεὶς τοιοῦτος φανῇ, ἔσται μοι καὶ παῖς καὶ φίλος καὶ συγγενὴς καὶ πάντα ἀπλῶς ἡ ἐρημία. ἐκείνη μοι συμβιώσεται, ἐκείνη με γηροβοσκήσει, ἐκείνη με καὶ τεθνεῶτα καλύψει.