ἀλλ’ ὁ τὸν Ἀντιφῶντα μὲν κωλύ-

σας ἐμπρῆσαι τὰ νεώρια καὶ παραδοῦναι Φιλίππῳ τὴν

θάλατταν, τὴν δεινότητα δὲ τοῦ Βυζαντίου ῥήτορος

 ἀσθενεστέραν ἀποφήνας τῶν τῆς πόλεως δικαίων, μι-

σῶν δὲ συμπρέσβεις πονηροὺς καὶ οὐδὲν τῶν ἰδίων

αἰδούμενος κατὰ τῶν ὑμῖν συμφερόντων νῦν ἀποστῶ

τῆς ἀρχαίας εὐνοίας; τίνα μέλλων τῶν Ἑλλήνων

λανθάνειν; οὐδὲ γὰρ αὖ τοῦτό γε ἔνεστιν εἰπεῖν ὡς

 οὐκ εἰς πολλοὺς ἥξει τῆς ἐμῆς ῥᾳθυμίας ὁ λόγος οὐδ’

ὧς ἐν τοῖς περιχώροις τούτοις, Εὐβοεῦσι λέγω καὶ

Θηβαίοις καὶ Μεγαρεῦσι, στήσεται τὸ τῆς αἰσχύνης.