ἀξιῶ δέ σε μὴ δυσχερῶς ἀκούειν, μετὰ Πηνελόπης καὶ Κλυταιμνήστρας εἰ μνη- νονεύοιμι τῆς Βρισέως. ἑκάστῳ γὰρ ὅ τι φίλον, τοῦτ’ ἔντιμον. ἐμοὶ δὲ ἦν ἐκείνη περὶ πολλοῦ καὶ οὐδὲν ἐκώ- λυεν ἡ τύχη. ὥσπερ οὖν ὑμῖν ἀπολαμβάνουσιν οὐκ ἂν ἀπέχρησεν, οὐδ’ ἑτέρῳ.

Καὶ μὴν εἰ λύσιν τῆς ὕβρεως οἰησόμεθα τὴν ἀπόδοσιν, πονηρὸν ἔθος εἰς τὸ στρατόπεδον εἰσάγον- τες λήσομεν. ἀφαιρήσεται μὲν τὸ σὸν γέρας ὁ Διομή- δης, Αἴας δὲ τὸ Αἴαντος οὑτοσὶ τὸ τοῦ Λοκροῦ, Με- νέλεως δὲ τὸ Νέστορος, ἄλλος δὲ τὸ τοῦ δεῖνος. εἰ δ’ ἀγανάκτησις γένοιτο, πάντες ἀποδώσουσι, τοῖς δ’ 6 Her. VII 148 11 Il. ι 169 et 623 φώρια citat praemisso Λιβάνιος Lopadiota lex. Vind. p. 187, 3 s. V. φώριον τὸ κλέμμα | κομίζεσθαι HVViMaLaurCan Lopad 1 δὲ post τί edd delevi Ι ἐξαρχῆς Laur | οὐδ’ Mor 2 ἀξιῶ — 4 Βρισέως citat praemisso Λιβάνιος Lopadiata lex. Vind. p. 14, 12 s. v. ἀξιοῖ ἀντὶ τοὐ καθικετεύει 3 εἰ ante μετὰ, non ante μνημονεύοιμι BLaurCan Re 4 Βρισηίδος Laur Can | ἑκάστῳ — 5 ἔντιμον omissa γὰρ particula citat Macar. fol. 95 v Ι ὅτι Vi | τοῦτο LaurCan Macar Mor 5 ἐμοὶ — 6 ἡ τύχη citat praemisso Λιβάνιος Lopadiota lex. Vind. p. 145, 16 s. v. περὶ πολλοῦ ἀντὶ τοῦ φροντίδος ἄξιον | ἐκώλυσεν Lopad 6 ὥσπερ — 7 οὐδ’ ἑτέρῳ citat Planudes in scholiis codicis Palatini 129 (v. t. I p. 73) ad Aristid. Panath. p. 16, 11 sq. ed. Frommel ἔστι δὲ ἡ παραβολὴ ἀναπόδοτος νοουμένης τῆς ἀπο- δόσεως. ποιοῦσι δὲ τοῦτο ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ παρὰ Λιβανίῳ ἔστιν εὑρεῖν ἐν τῇ Ἀχιλλέως ἀντιλογίᾳ. λέγει γάρ · ὧσπερ κτη. | ἡμῖν MaCan 7 οὕτως ante οὐδ’ La sed del y et οὕτως οὐδ’ ἐμοὶ in marg y | οὐδετέρῳ MaBCan Plan οὕτω κἀμοί post οὐδετέρῳ Ma 8 εἰσόμεθα Ma 9 εἰσαγαγόντες Ma 10 voce ἀφαι- ρήσεται incipit Cr fol. 82 v sed pleraque abrasa | γὰρ post μὲν ViMa | τὸ om Can 11 τοῦ ante αἴαντος MaBLaur et inser Lay | δὲ ante τὸ Laur | μενέλαος Ma 12 τοῦ ante νέστορος Laur | δὲ τὸ om Mor | δέ LaVi 13 πάντες La sed ἐς in ras f | δὲ HVLaVi ὑβρισμένοις σιωπᾶν καταλελείψεται. ἀλλ’ οὐκ ἔσται τοῦτο μηδὲ γένοιτο, ὦ Πόσειδον. ἀλλ’ ἐνταῦθα δὴ καὶ τὸ τούτου δεινότερον, εἰ πέπονθα μόνος ἃ μηδεὶς ἔτι τολ- μήσει.

χθὲς ὑμεῖς ἐπῃνεῖτε τὸν Τυδέως, ἔγνων γάρ, ἔγνων, ἐπειδὴ μάλα νεανικῶς ἀπεκρίνατο πρὸς Ἰδαῖον ὡς οὔτε τὰ χρήματα οὔτε τὴν Ἑλένην ἀποδοῦ- σιν ἔσται τοῦ πολέμου πέρας, καὶ ὧς οὐκ ἀπήρεσκε τοῖς Ἀτρείδαις ὁ λόγος, ἐμαρτύρησεν Ἀγαμέμνων οὐ ζητήσας ἑτέρας ἀποκρίσεις. μὴ τοίνυν οὕτω πλεονε- κτικῶς ἐχόντων ὥστε τούτοις ἀξιοῦν στέργειν ἐμὲ ὧν αὑτοῖς γιγνομένων οὐκ ἂν ἠγάπησαν.

Καὶ δῆτα στέργει Μενέλεως Ἑλένην ἄπο λαμβάνων καὶ πόλεμος οὐκ έσται. ἀλλ’ οὐδέν τι μᾶλλον ἐμοὶ ταῦτα ποιητέον. διὰ τί; ὅτι πρῶτον μὲν Μενέλεως ὑπ’ ἀλλοφύλων ἠδίκηται καὶ οἷς ἡ φύσις πρὸς τοὺς Ἕλληνας ἀθάνατον ἔστησε τὴν ἔχθραν, ὥστ’ ἐλάττων ὁ θυμὸς γίγνεται τῷ τὸ εἰκὸς συμβῆναι. ἔπειτ’ Ἀλέξανδρος οὐκ εἰς εὐερ- 2 Arist. Av. 1131. Pac. 564. Plut. 1050 6 Il. η 402 9 Il. η 407 1 καταλελείψεται scripsi καταλείψεται B LaurCan καταλεί- πεται CrHVLaViMa edd 2 μὴ δὲ HMaBCan μὴ LaVi Laur | ὦ om CrHVLa inser Ma 2 Ι καὶ om LaViLaur | τὸ inser Ma 2 3 δεινότατον CrHVLaCan | ἔτι] ἄλλος B 4 ἐπαινεῖτε V τὸν (sed v add m 3) τοῦ τυδέως Ma 7 ἀπήρκεσε Γέ 8 μὴ Laur 9 ἀποκρίσεως Η μὴ τοίνυν οὕτω πλέον in ras Laf 10 ἔψων Laur ἐχέτω Ma sed del m 2 et γρ ἐχόντων in marg m2 ἑ ὣν αὐτοῖς γιγνομένων in ras Laf αὐτοῖς scripsi αὐτοῖς libri edd 11 γινομένων Vi 12 μενέλεως La sed ω in ras f μενέλαος Vi sed εω supra αο μενέλαος Can | Ἑλένην om CrHV LaViMaLaurCan 14 ποιητέον διατί; ὅτι πρῷ in ras Laf διὰ τί om Β διατί LafViLaurCan 15 τὸ ante πρῶτον Can edd delevi | μὲν om CrH Ι Μενέλεως scripsi e CrHVLaViBLaur μενέλαος MaCan edd | ὑπὸ CrHVLaVi Ι καὶ — 16 ἕλλη in ras Laf 16 ἔτεκεν Vi 17 ὥστε BCan Mor | γίνεται ViBLaur Can | ται τῷ τὸ εἰκὸς in ras Laf 18 ἔπειτα MaCan Mor γέτην ἡμάρτανεν. οὐ γὰρ ἐκείνῳ συνανήχθη Μενέλεως R IV 69 Ι οὐδὲ στρατείας ἐκοινώνησε καὶ πόνων οὐδὲ συν- ήρατο πράγματα οὐδὲ παρεῖχε καθεύδοντι τῶν δυσ- μενῶν κρατεῖν. οὔκουν εἶχεν ἀφορμὰς εἰς ὀργὴν μεγά- λᾶς.

ἐγὼ δὲ Ἕλλην ὑφ’ Ἕλληνος ὑβριζόμην σύμ- πλους, συστράτηγος, ὑπὲρ τῶν ἐκείνῳ διαφερόντων κοπτόμενος, τῆς μὲν βουλῆς κοινωνῶν, τὰ δ’ ἐν τοῖς ὅπλοις μόνος μοχθῶν, τὰς δ’ εὐπορίας εἰς μέσον παρ- έχων. ὅσῳ τοίνυν εὑ ποιῶν ἠλαυνόμην, τοσούτῳ πλέον ἀλγῶ. καὶ θαυμαστὸν οὐδὲν μὴ τοῖς ἴσοις διαλ- λάττεσθαι τοὺς οὐκ ἴσα πεπονθότας· ᾧ μὲν γὰρ ἡ λύπη μικρά, τούτῳ τὸ κομίσασθαι μέτριον, ᾧ δὲ ὑπερ- βάλλουσα, τούτῳ πάλιν λαβεῖν οὐκ ἀπόχρη.