τοῖς μὲν
γὰρ μίμοις οἱ μέν τινες σφᾶς αὐτοὺς ἔδοσαν, τῶν
ὀρχηστῶν δὲ τὸ πλέον γεγένηται. καὶ οὗτός σφισιν
ὁ βίος ἐκείνοις ὑπηρετεῖν, ἐκείνοις ὑπακούειν, ἐκείνους
θωπεύειν, ἐκείνους θεραπεύειν, ἐκείνους κοσμεῖν, ἐκεί-
 νων ἐξηρτῆσθαι, μηδὲν ἕτερον μήτε πράττειν μήτε
εἰδέναι. οἱ δὲ αὐτοὺς διατρέφουσιν ἀργυρίῳ νῦν μὲν
πλείονι, νῦν δὲ ἐλάττονι· ἐλάττονι μέν, ὁπότε ἡσυχά-
ζοιεν, πλείονι δέ, ὁπότε ὀρχοῖντο. πᾶν δὲ αἰσχρὸν
αὐτοῖς ὁμοίως ἔν τε ἡμέραις ἔν τε νυξὶ πράττεται,
 κἀν ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν αἰσχρῶν τούτων αὐτοῖς ἡ
φιλοτιμία, ὡς δὴ τότε μάλιστα τὴν αὑτῶν τάξιν βεβαι-
ούντων, ὅταν ἃ μηδὲ ἀκοῦσαι τοῖς σωφρονοῦσιν ἀνε-
κτόν, ταῦτα αὐτοῖς ῥᾳδίως πράττηται. ἀναβαίνουσι
τοίνυν εἰς τὸ θέατρον οὐχ ὡς τοῖς δεικνυμένοις σύμ-
 μέτρον ἀποδώσοντες τὴν βοήν, ἀλλ᾿ ὡς ἅπαν ὅσον
ἔχουσι βοῆς εἰσοίσοντες, ὥστ’ οὐκ ἄν τις αὐτῶν γε
τῶν γιγνομένων ἀπών, ἀκούων δὲ τῶν βοῶν ἔχοι δια-
κρῖναι τάς τε ἀμείνους τάς τε χείρους τῶν ὀρχήσεων
ἡμέρας.