δόξας τοίνυν δύνασθαι λέγειν δίκας ἐλθὼν ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ἀργύριον κτησάμενος ἧκεν ἐνταῦθα ἐπ’ ἴσοις. καὶ βοηθειῶν μὲν ὧν εἰκὸς ἦν ἐν τοιούτῳ πράγματι παρ’ ἐμοῦ τυχεῖν, ἔτυχε, κακὸν δὲ ἄρα εὖ ποιῶν οὐκ ἠπιστάμην, πρὶν δὴ ἡ περὶ τὸν πόδα συμβᾶσά μοι τύχη τὸ πᾶν εἰς φῶς ἤγαγεν, ὅτε δὴ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὀδυρομένων καὶ τοῦ λόγου 17 cf. t. Ι 167,7 sq. 6 ἤτοι ἐν τοῖς μαθηταῖς V 2 1 γὰρ] δὲ V 5 αὑτοῦ Ρ sed ’ in ras m2, Re αὐτοῦ reli- qui libri Bong 8 περὶ Ρ sed ’ add m3 | τὸν διδάσκαλον Ρ sed ν (1) add et δασκαλ in ras m3 τὸ δικαστήριον Α sed οἶμαι διδάσκαλον in marg m2, B Va 14 κτησόμενος 2 15 ἐπ’ ἴσης Ρα sed γρ ἐπ’ ἴσοις in marg | βοηθειῶν C sed ῶν eras et ϥ (= ους?) α suprascr | ἐν τοιούτῳ Β sed ἐν τοῖον ras m2 18 τὸ πᾶν C sed e τοῦτον corr m2, A sed γρ τοῦτον in marg τοῦτον πάντα Ρ sed πάντα e πᾶν πᾶν corr m3, B Va ταύτην Ρα sed γρ τὸ πᾶν in marg τοῦ περὶ τῆς συμφορᾶς ἐν ἁπάσῃ πόλει πεποιηκότος δάκρυα μόνος οὗτος κατασχεῖν αὑτὸν οὐκ ἐδυνήθη οὐδὲ συγκρύψαι τὴν χαρὰν λύπῃ πεπλασμένῃ, ἀλλὰ καὶ δὶς καὶ τρὶς ἐρόμενος ἀπιστῶν, εἰ τοσοῦτον ἀγα- θὸν αὑτῷ γεγένηται, ἐπειδὴ τοῦθ’ οὕτως ἔχειν ἔγνω καὶ οὐ ψεύδεσθαι τὸν λόγον, ἀναπηδήσας τε καὶ ἄρας ὑψηλὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἑαυτὸν καὶ κροτήσας καὶ τἄλλα δὴ τὰ τῶν ἡδομένων ποιήσας ἐπέθηκε λαμπρᾷ τῇ φωνῇ τοῦ Δῖός εἶναι τοῦτο τὰ δίκαια ποιοῦντος.