νῦν δ’ ἡνιόχου μὲν καὶ ἵππου δοξάντων τοῦτον ἐμπεποδίσθαι τὸν τρόπον πάντα κινεῖται κα- θάπερ ἀπολωλυίας τῆς πόλεως, νωθείᾳ δὲ αὐτὸς τῇ περὶ ταῦτα τετίμημαι. καὶ ταχέως ὁ λόγος ὁ περὶ ὧν ἔπαθον πέπαυται τῶν μὲν οὐδὲν δεινὸν ἡγουμένων, εἴ τίς με κατήνεγκε, τῶν δὲ καὶ λίαν τοῦτ’ ἀγαθὸν μὴ εἶναί μοι τὴν ψυχὴν οἶαπερ ἦν, μηδὲ ἐρᾶν λόγων 3 cf. t. I 190,23 sq. 5 II. δ 422 sq. 11 II. μ 162. ο 397. Od. v 198 II.o 113. π 125. Xen. Cyr. VII 3,6 13 cf. t. ΙΙ 444,10 8 ἀπέσχον] ἤτοι πόρρω ἐγένοντο, ἀπεσχόμην δὲ τοῦ δεῖνος τὼ χεῖρε V2 4 τοῦτον Β 10 οἰκοῦν Ρ sed ex οὐκοῦν corr m3, B Va Re | οὐδὲ εἷς scripsi auctore Re οὐδεεῖς V οὔτε εἷς reliqui libri edd 13 τι inser P3 14 ἀφεῖναι Ρ sed φ in ras m4 num ἐφεῖναι? cf. ad t. I 295,12 | χάν Β 15 δὲ Re 16 ἐμ- πεπεδίσθαι Va 17 δ’ Re | „malim αὐτοῖς“ Re 18 τετίμη- ται Bong 19 et 20 των Ρ sed ~ add m3 21 et 235,1 μὴ δὲ APIBV μηδὲ ἐπιδείξεων μηδ’ ὧνπερ τὸν ἔμπροσθεν χρόνον, ἀλλὰ θανάτου καὶ ἐκφορᾶς καὶ τάφου καὶ νειν μέν, μέν, εἴ τις βαλανείου μνησθείη, δυσχεραίνειν δέ, εἴ τις ἐπὶ σιτία καλοίη. τοιοῦτοί μοι παρὰ τῶν νῦν τὴν πόλιν οἰκούντων οἱ μισθοί.