ὁ τοίνυν ἐκείνου | τε- θνεῶτος ἐκδεξάμενος τὴν ἡγεμονίαν ἦν μὲν ἐκ λαιστίνης καὶ αὐτός, παρὸν δὲ τῶν αὐτῶν ἀπολαύειν οὐκ ἴσχε τῆς φύσεως, οἶμαι, τῶν ἴσων οὐκ ἐφικνου- μἐνης. ὁ δὲ καὶ μέχρι τῶν ὀνομάτων ἠγνόει τοὺς πλείονας καὶ τῶν ἄλλων ἀπαρτήσας αὑτὸν ἐν γωνίαις 2 Aedesius? cf. t. I 289, 15 sq. et 84, 1 sq. 14 Zenobius Elusanus (ep. 100)? cf. t. I 130,15. 132,9. 289,16 13 ἔκδεια μέν ἐστιν ἑκούσιος στέρησις χρημάτων ὀφειλο- μένων ὧν μέρος δηλονότι κατέβαλλεν, ἔνδεια δὲ τὸ μηδὲν ὅλως καταβαλεῖν διὰ τὸ μὴ ἔχειν P4 cf. Suid. s. ν. ἔκδεια. Thuc. | 99 c. schol. Dem. p. a 890,14. Harpocr. s. ν. ἔκδεια 3 τοὺς (bis) Ρ sed add m3, I 7 δὲ scripsi τὲ IBV τε reliqui libri edd 10 τῶν] τὸν C τῆς Β 11 ἐκείνου Re ἐκεῖνον libri Bong 13 ἐν om I Bong | ἐκδείαις Ρ sed κ e ν corr m4 ἐνδείαις B Va V 16 τὸν αὁτὸν C 17 „post ἐφικνουμένης videtur aliquid de Ascalonita desiderari contra- rium ei quod statim subjicit de eius successore“ a Re 19 τὸν C ἄλλοτε ἄλλαις συνῆν.