ὥσπερ οὖν ἐκεῖνος 
εἰ τοῦτ’ ἐποίει, μαίνεσθαι τοῖς σωφρονοῦσιν ἔδοξεν
ἄν, οὕτως ὑμεῖς πρὸς ἐμὲ περὶ μηνῶν λέγοντες. καὶ
γὰρ οὐδ’ ἐκεῖνό | γ’ ἂν εἴποι τις, ὡς ἀπελθεῖν R II 270 
μὲν οὐ παρῄνεσα, ἀπελθόντας δὲ ἐπῄνεσα. ἀλλὰ ποίᾳ
μὲν οὐκ ἐχρησάμην ὀργῇ; ποίας δὲ οὐκ ἀφῆκα φωνάς; 
τίνας δὲ οὐκ ἐφθεγξάμην λόγους θανατώντων εἶναι
λέγων καὶ παραπαιόντων τὴν μετανάστασιν καὶ τὰ
μὲν οὐ δεινὰ δεδοικότων, τὰ δὲ δεινὰ θαρρούντων;
ἃ καὶ τούτους, ὥσπερ ἑτέρους πολλούς, εἰκὸς ἦν ἀκη-
κοέναι, ἀλλ’ ὅμως αὑτοὺς ἡγοῦντο βεβουλεῦσθαι βέλ- 
τίον.