οὐ τοίνυν, ὦ παῖδες, οὐδ’ ἐκεῖνο τολμήσειεν
ἂν εἰπεῖν, ὡς οὐ πολλοὺς δεινοὺς λέγειν τουτὶ τὸ
χωρίον ἔδειξεν. ὧν οἱ μὲν ἐν δίκαις ἐξέλαμψαν, οἱ
δὲ ἐν τῷ δικάζειν, οἱ δὲ ἐν τῷ ταῖς πατρίσι βοηθεῖν.
ὧν ἕκαστος μετὰ τιμῆς τοῦ νόμου τοῦδε ταύτην ἔλαβε 
τὴν δύναμιν. εἰ δ’ ἔστι κἀν τῷ φυλάττειν τὸν νόμον
εὐδοκιμεῖν κἀν μηδενὶ βλάπτεσθαι περὶ τοὺς λόγους
καὶ συνιέναι ταῦτα ἀμφότερα δύναται, τίς δικαία πρό-
φασις τῇ κατὰ τῶν ἀποθνησκόντων ὕβρει; 26. Ἐφ’ ᾧ ἄν ἄν τις μάλιστα ἀποπνιγείη, ὅτι καὶ 
τὰς ἡμέρας αἳ τὰς τῶν σοφιστῶν ἐπιδείξεις ἔχουσι,
μετὰ τῶν τηνάλλως | ἀναλισκομένων ἀριθμοῦσι. R II 280 
πῶς, ὦ μιαρὸν θηρίον, πῶς λόγοι λόγοις βλάβη; καὶ
πῶς ὁ λέγων ἃ χρὴ μιμεῖσθαι, περὶ λόγους ζημιοῖ;
ἐγὼ γὰρ τὴν μὲν τῶν διδασκάλων σιωπὴν κατὰ τῶν 
μανθανόντων εἶναί φημι, τὸ ῥεῦμα δὲ τῶν παρ’ ἐκεί-
νων λόγων ἐπὶ τὸ ταὐτὰ δύνασθαι ποιεῖν προάγειν.
ἑωράκαμεν δέ που καὶ παιδοτρίβας, ὡς ἐν ταῖς πα-
λαίστραις καὶ διὰ τῶν ἑαυτῶν σωμάτων παιδεύουσι
παλαίειν, καὶ πρὸς τούτοις τοξότας ἐπὶ διδαχῇ τῶν 
μαθητῶν ἀφιέντας βέλη καὶ τόν γε Ἀπόλλω πολλοὺς
τοξότας οὕτως ἀπειργασμένον <ἴσμεν>.