δέον γὰρ
αὐτὸν ἐν ἀρχῇ καλὸν εἶναι νομίσαι τὴν δόξαν, ὁ δ’
εἴχετο τῇ τέχνῃ τῇ περὶ τὸν ἄργυρον· καὶ καλέσας τὸν
 τούτων δημιουργὸν καὶ μετὰ τούτου τὸν ζωγράφον
τὸν μὲν ἐκέλευεν ἃ αὐτὸς ὑφηγοῖτο γράφειν, τὸν δὲ
ἕπεσθαι τῷ ζωγράφῳ. ὡς δ’ οὗτος μὲν ἀπῆρεν ἐπί τι
τῆς ἀρχῆς μέρος, τῷ δ’ ἐξείργαστό τε τὸ προστεταγ-
μένον καὶ ἐξέκειτο, θαυμάζει τε Λάμαχος αὐτὸ καὶ
 προσελθὼν ἐβούλετο κτᾶσθαι. τοῦ δὲ ὅτου τε εἴη
λέγοντος καὶ δεομένου πεπαῦσθαι φιλονεικότερος γίγνε-
 14 εἴχετο] ἤτοι ἐκρατεῖτο καὶ διὰ τοῦτο δοτικὴ συνῆπται
ἀπεναντίας τοῦ εἴχετο ἀντὶ τοῦ ἥπτετο δοτικὴ (corr γενικὴ)
συνταττομένου V2 
 1 καί τι V | τίς Ι 6 τι inserui e libris τί V) om Re
7 τοῦ inserui auctore Re „malim τοῦ τῆς vel τοῦ περὶ τῆς“) |
δαὶ A sed δὲ in marg m. rec. δὲ ΙΒΝ sed in hoc ε in ras, Va
δέ V 8 τοῦτο reposui e libris τοῦτ’ Re 9 ὡ C
10 γ᾿ NVaRe ὃ Α ὅ IBV νοσεῖ 12 νοσεῖ V 13 ὅ 
 14 εἵλκετο Cobet Coll. 126 | τὸ ἀργύριον I 16 τὸν (2)]
τῶ I 18 τε in ras Ρ2 om BNVa 19 αὐτὸ N Ν sed ὸ ex
ῶ corr m3 21 γίνεται BV 

 
τᾶι τοῦ συμφέροντος αὐτῷ καὶ νικᾷ μισθῷ μείζονι καὶ
εἶχε λαβὼν κακῶς μὲν καὶ πείσας καὶ λαβών, τὴν
Καδμείαν νίκην νενικηκώς. εἶχε δ’ οὖν καὶ ἔχαιρε
πλημμελῶν.