<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text><body><div type="edition" n="urn:cts:greekLit:tlg2200.tlg00411.opp-grc1" xml:lang="grc"><div type="textpart" subtype="chapter" n="76"><p>αἱ δὲ ἀρχαὶ τοῦ κατοικισμοῦ Ζεὺς Βοττιαῖος
θεὶς ὑπὸ Ἀλεξάνδρου &lt;καὶ&gt; ἡ ἄκρα τῆς
δος λαβοῦσα τοὔνομα καὶ Ἠμαθία κληθεῖσα. τουτὶ <lb n="20"/>
δέ, οἶμαι, σύμβολον ἦν τῆς Ἀλεξάνδρου γνώμης, ὡς
<note type="footnote">18 Βόττεια πόλις Μακεδονίας Β2 20 Ἠμαθία ἡ τοπρὶν
Παιωνία προσαγορευομένη Β2 (cf. Suidas s. v.)</note>
<note type="footnote">1 ποταμὸν ΡΒ | τὴν in ras Ρ5 | τὴν μὲν ἡμ. UIBMoCa
5 οἷς ἐνῆν scripsi ὃς CAPMo Re ὡς reliqui libri Mor Sintenis
ante ὡς excidisse δῆλον ποιῶν vel simile quid putavit Re Anim
8 αὑτοῦ C et ex αὐτοῦ corr A2 αὐτοῦ reliqui libri 9 τὴν
inser I2 om U 11 κατεπείγοντος U 12 καὶ cancellavi
18 ι prius in βοττιαῖος in εἰ corr Β2 19 τοῦ ἀλεξάνδρου
UI | καὶ inserui | ἥ τε O. Mueller Antioch. p. 23 ἢ Μο
ᾑ Re cf. p. 465, 8</note>

<pb n="462"/>
ἐπὶ τῷ τέλει τῶν πραγμάτων τήνδε ἀντὶ τῆς οἰκείας
αἱρήσεται.</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="77"><p>τοιαῦτα δὴ προοίμια τῆς οἰκίσεως ᾄσας
καὶ τελῶν ἡμῖν εἰς οἰκιστὰς ὁ τοῦ Δῖός παῖς
τε καὶ πιστωσάμενος τοῖς ἔργοις τὴν φήμην αὐτὸς μὲν
<lb n="5"/> ὡς τὸν τοκέα τὴν ταχίστην μεταστὰς οὐκ ἔσχε τέλος
ἐπιθεῖναι τῷ πόθῳ· ὁ δ’ ἐκεῖνον διαδεξάμενος, μᾶλλον
δ’ ἐν πολλοῖς διαδόχοις μόνος ἄξιος τῆς ἐκείνου τάξεως
κληρονόμος, Σέλευκος ἀντ’ Ἀλεξάνδρου τῇ πόλει γίνεται
τὴν ἀρχὴν ἀνδραγαθίᾳ κτησάμενος καὶ πρότερον καὶ
<lb n="10"/> δεύτερον.</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="78"><p>οἷς μὲν γὰρ ἐβοήθησε, τούτους τῶν ἐχθρῶν
μείζους ἐποίησεν· οὓς δὲ ἐποίησεν ἰσχυρούς, ὑπὸ ὑπὸ
των ἐπεβουλεύετο. σωθεὶς δὲ ἐκ μέσης τῆς πάγης |
<note type="marginal">R 298</note> πάλιν ἑτέροις βοηθῶν ἐθαυμάζετο. τυχὼν δὲ τούτων
δικαίων ἐν τῷ μέρει τὴν χάριν ἀπελάμβανεν. ἡ δὲ
<lb n="15"/> χάρις ἦν κομίσασθαι ταῦτα ὧν ἐξέπεσεν ἀδικούμενος.
</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="79"><p>ὁ Σέλευκος γὰρ διὰ μὲν εὐψυχίαν ἵππαρχος ὑπὸ Περ-
δίκκου γίνεται, Περδίκκου δὲ ἐν Αἰγύπτῳ τελευτή-
σαντος καλούμενος ὑπὸ τῶν Μακεδόνων εἰς τὴν ἐκείνου
δυναστείαν εἰσῆλθε καὶ εἶχε σατραπείαν τὴν Βαβυλω-
<lb n="20"/> νίαν.</p></div><div type="textpart" subtype="chapter" n="80"><p>Ἀντιγόνῳ δὲ πολεμοῦντι πρὸς Εὐμενῆ σύμ-
<note type="footnote">16 Diod. XVIII 3. Appian. Syr. 57. 17. Arrian. et Dexipp.
ap. Phot. bibl. XCII p. 71b 28 et LXXXII p. 64b 28</note>
<note type="footnote">2 οἰκίσεως scripsi e Μ auctore Re coll. Thuc. V 11, 2 οἰκή-
σεως libri edd 3 εἰς in ras Ι2 ὃς U | οἰκιστὴν U 4 τοῖς
inser I2 5 τηνταχίστην Β 6 ἐκεῖνο U sed post o rasura
unius litt | δεξάμενος UI sed in hoc δία antepos. m2 7 δὲ
R | ς in ἄξιος in ras B2 8 γίγνεται UIMBCa et e γίνεται
corr Mo2 14 ν in δικαίων add. Μο2 | ἀπολαμβάνει Β et
m2 supra ἀπελάμβανεν Μ 15 ὡς Μο 16 ἵππαρχος Ι sed
ιπ in ras m2 ὕπαρχος Ca 16 et 17 περδίκου ΙΒΜ
19 σατραπίαν ΙΜ 20 εὐμενῆ acuto supra altero ἑ et post ἡ
duabus litteris erasis I εὐμεν duabus litteris erasis U cf. Eust
ad II. ἑ 576</note>

<pb n="463"/>
μαχος ἐλθὼν τὸν μὲν Εὐμενῆ συγκαθεῖλε, πονηρὸν δὲ
ἄρα τὸν Ἀντίγονον εὖ ποιῶν οὐκ ᾔδει· ὃς ἐπειδὴ δι’
ἐκείνου μέγας ἐγεγόνει, φθόνον εἰς τὸν εὐεργέτην
λαβὼν ἐβούλευε θάνατον. ἐντεῦθεν δὴ θεῶν τις χεῖρα
ὑπερέσχεν, ὥσπερ ἐν δράματι· ἀπὸ γὰρ τῆς αὐτῆς <lb n="5"/>
οἰκίας ὅ τε φόνος αὐτῷ κατεσκεύαστο καὶ τὸ τῆς σω-
τηρίας εὑρίσκετο.</p></div></div></body></text></TEI>