καὶ τοῦτό γε
ἔτους τὸ ἥδιστον εἶναι λέγων τις οὐκ ἂν ἁμάρτοι,
ὥστ’ εἰ πάντα τὸν χρόνον ζῆν ὑπῆρχεν ἐν ἴσοις, οὐκ 
ἂν ἦσαν ἐν ὅσῳπερ νῦν λόγῳ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις
αἱ μακάρων νῆσοι. ἡδὺ μὲν γὰρ καὶ ἡ πρώτη χελι-
δών, ἀλλ’ οὐ κωλύει πονεῖν, ἡ δὲ ἀξιοῖ τὰς αὑτῆς
ἡμέρας ὅτιπερ πόνου μετέχει, πᾶν τοῦτο ὑποχωρεῖν
τρέπει τε ταῖς γνώμαις καθαραῖς ἀπολαύειν. αὗται 
φόβους νέων ἀγέλαις λύουσι διττούς, ὧν ὁ μὲν ἐκ
διδασκάλων, τὸν δὲ ἐπάγει παιδαγωγός. αὗται δούλοις
 8 cf. 1. 1. 1055, 13 17 Ovid. 1. 1. 157 21 cf. 1. 1. 1055, 21 
 3 δ’ ΡΙΒ edd 4 δ’ ΡΒ edd | in τεθηραμένοις
suprapos. γ supra θ Ι2 6 τε om Ι 9 καὶ στενωποί τε Μ |
ὗν in δοῦναι ras P2 12 ᾕρει Β All 13 ἰόντα praeter
ι in ras paulo maiore Ν2 14 τοῦ ἔτους Re | post ἥδιστον
erasum τοῦτο in C 18 αὑτῆς scripsi αὐτῆς Re αὐτὰς libri
All 19 ante πᾶν rasura unius vel duarum litterarum in
Α 20 ι in καθαραῖς erasum in Ν 21 ἀγέλαις Μ om
I | πο in ἀπολύουσι in ras I2 

 
ὡς οἷόν τε ἐλευθερίαν φέρουσι. καί πού τι καὶ ῥᾳ-
θυμήσας οἰκέτης ἔδοξε μὲν ἀδικεῖν, πληγὴ δὲ οὐδαμοῦ,
ἀλλὰ κἂν ἔργον φυγὼν προσκαθίζηται κύβοις, ἡ πρὸς
τὰς ἡμέρας αἰδὼς ἐξῃτήσατο τὸν ἄνθρωπον.