ὁρῶμεν γὰρ δήπουθεν ἐν μὲν τοῖς | ὄντας ἄνευ χρημάτων, τοὺς δὲ ὧν ἐώνηνται δούλων R 255 ταυτησὶ βελτίους. ᾧ ἀργύρῳ δὲ οὗτοί γε. βελτίους δὲ ἀργύρῳ. οὗτοι δὲ δύνανται καὶ γεφυρῶσαι μούς. κἄν τις αὐτοὺς εἴπῃ πένεσθαι, παρὰ τοὺς ἰατροὺς τοῦτον ἄξει τις λαβών, ἵν’ ἐλλεβορίζοιτο. ὁ δὲ μειδιῶν 1 αὐτὸν περικεκόφθαι τηλικούτου εἴπωμεν κτήματος ἐν ἐλάτ- τοσι ζῶντα Μο 2 ἐν ἐλάττοσι ζῴη om Va | ζῴη e ζῶν corr A ζῶν La et C sed in hoc ζῴη in marg p | δ’ inserui auctore Gasda | ἂν om Va Ferr Mor | κωλύειν Μο 3 γρ τὸν αὐτὸν καὶ Mor in marg | fortasse scribendum τὸν αὐτόν, ὅταν παρῇ ἄμφω 4 μὲν ᾖ B Va Ferr Mor 5 αὐτῶν Β | λέγειν LaMo | τεὶν in πλουτεῖν in ras Ρ2 7 ψευδόμενον ἐξελέγξειεν Β Va Ferr Mor | κἂν scripsi καὶ libri edd 8 ἂν post ἴσον B Va Ferr Mor et inser I3 | ὁρῶ μὲν Α ὁρῶ UI | verba ἐν μὲν — 11 ποταμούς reliqui, ut corrupte in CAPUIMoLa quae praebent I3 in ras B Va Ferr Mor τοὺς μὲν ἐν τούτοις ὄντας ἄνευ χρημάτων, τοὺς δὲ ὧν μὲν (om Mor) ἐώνηνται δούλων οὐδαμῆ βελτίους· βελτίους δὲ ὄντας τῶν ἐν λόγοις ἀργύρῳ (ἀργῶν Mor e cod. Reg. i. e. Par. in marg γρ ἀργυρῶν; in vers. latina anni 1606 coni Ἀργείων; vide p. 384) καὶ δύναιντ’ ἂν οὗτοί γε καὶ ποταμοὺς γεφυρῶσαι οὔτοι δὲ δύνανται καὶ γεφυρῶσαι ποταμούς I), interpolata et a sententia Libanii aliena sunt; qui fortasse scripsit ἐν τούτοις τοὺς μὲν ζῶντας ἄνευ χρημάτων, τοὺς δὲ ὧν ἐώνηνται δούλων οὐδαμῆ βελτίους· ἀργύρῳ δὲ οὗτοί γε δύνανται καὶ ποταμούς. MSchmidt Philol. Χ 635 coni τοὺς δὲ ὧν ἐώνηνται δούλων ταυτῃὶ ἀβελτερωτέρους. ἀργύρῳ δύνανται 10 ταυτησὶ — βελτίους δὲ om U in ras | ταυτησὶ — 11 ἀργύρῳ om Μο 12 ἀλλ’ ἂν ἀήτους εἴποι τίς τις Va) B Va Ferr Mor εἴποι UI | περὶ Μο 13 τοῦτον om La | λαβών om B Va Ferr Mor, qui in marg habet: ἄξει, ἴνα | ἴνα Β Ferr Mor et ex ἴν’ corr I3 ἅμα καὶ διδάσκων περὶ τῆς κατὰ τοὺς λόγους πενίας τάχα ἂν πολλοὺς πείθοι νομίζειν αὐτὸν ὑγιαίνειν, ὥστε μηδὲν ἐλλεβόρου δεῖν.

14. Ἐξέσται ἄρα ἡμῖν τοὺς πολυχρύσους πένητας ἀποκαλεῖν κατ’ ἐκεῖνο ὃ μὴ ἐκτήσαντο μηδὲ ἔχουσιν. ἐξέστω δὲ καὶ ἐμὲ πενέστερον γεγενῆσθαι λέγειν. λον δὲ ὅστις οὐ τοῦτό φησιν, οὔ μοι δοκεῖ τἀμὰ ἱκα- νῶς ἐξητακέναι οὐδ’ ὡς ἡμέρας ἂν δέοι πρὸς ἀριθμὸν τῶν ἐμοὶ τεθνεώτων φίλων.

ἐγεγόνει δὲ ἄρα καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς πενέστερος τοῦ Πατρόκλου πεσόντος οὐ δι’ ἃ συγκατέκαυσεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι τὸν Πάτροκλον ἔκλαε. καὶ ἔγωγε αὐτὸν ἐπαινῶ ποιήσαντα ἃ ποιῆσαί φησιν αὐτὸν Ὅμηρος ἀκούσαντα μηκέτι εἶναι τὸν τροκλον.