ὃ δὴ καὶ πρῴην πρός τινα τῶν ἐπιτηδείων ἔλεγον. ὡς γὰρ δὴ ἦμεν ἐν μόνοις ἤδη τοῖς χιτωνίσκοις λ0υσό- μενοι καὶ τὴν τε Ἀφροδίτην παρεκάλουν καὶ τὸν Σά- τυρον ἡσθέντα με ἀπελθεῖν, οὐκ εἶναί οὑ δυστυχέστε- ρον ὁ ἑταῖρος ἔφασκεν. ἐγὼ δὲ ἐπέπληττον ἀκούσας, εἰ ἐξουσίας οὔσης λοῦσθαί τε καὶ δειπνεῖν καὶ ἥκειν 1 δὲ ΒΙ sed in hoc δ in ras m3 | τούτων om U, inser I3 5 ἵν᾿ ΒΙ sed in hoc ἴ in ras m3 7 ἀπολαύσῃς ΒΙ sed in hoc σης in ras m3, Mor sed in marg γρ ἀπολαύῃς | in σα- φῶν supra α m rec. (Sambuci ?) o pos. V 9 ταῖν corr e τοῖν Α2 τοῖν C 10 ἀρχὴν — 11 μηδεὶς om Β ἀρχὴν in ras I3 11 ὦ om Mor | πόλεως scripsi coll. p. 356, 1 πόλεων libri edd | ἑτέρων scripsi coll. l. l. ἑτέραν ACPVU Ferr Re | τάξιν post ἑτέραν I3B Mor 12 δέ om Β 15 τὴν τύχην εἴη ΙΒ Mor 16 πρώην CUIB 17 ἦιμεν AC ἤειμεν Β et ex ἦμεν corr I3 18 γε V 19 οὑ scripsi auctore Re οἱ libri edd | δυσχερέστερον ΒΙ, sed in hoc χερ in ras m3. γρ Mor in marg 20 γρ ἕτερος Mor in marg (et Laur LXX 13) 21 λελοῦσθαι Β | ἥκειν scripsi auctore Gasda ἥξειν ACPVU edd πινεῖν BI3 in ras et γρ Mor in marg ἐπ’ οἶνον, οὐ φάρμακον, ἔπειτα ἀτυχεῖν οἴεται. ζεται δὴ με δίκαια λέγειν κἀντεῦθεν ἐπᾴδων αὑτῷ τὸ εἰρημένον, ὁπότε πληγείη τὴν ψυχήν, οὕτως ἐγίγνετο ῥᾴων.