φημὶ
 R 216 δέ σε καὶ ταπεινὸν εἶναι καὶ ὑβριστήν· τὸ | μὲν
γὰρ ἃ σύνοισθα σαυτῷ ποιεῖ, τὸ δ’ ἵν’ ἐκεῖνο κρύ-
πτηται, γίγνεται, καὶ ἔστι τὸ προπηλακίζειν παραπέ-
 τασμα ταῖς κλοπαῖς. μᾶλλον δὲ οὐδὲ κλοπὰς τό γε
σὸν ἄξιον καλεῖν· ὁ μὲν γὰρ κλέπτης ὅπως ὑφαιρού-
μενος λήσει, ζητεῖ καὶ τὴν ἴσην ποιεῖται σπουδὴν περί
τε τὸ λαβεῖν καὶ τοῦτο· σὺ δὲ τὰ τῶν ἀπαιτούντων
ἃ δεδώκασι μιμῇ καὶ διὰ τῶν πόλεων χωρεῖς ἀγείρων,
 ἔχων τοὺς προδρόμους πρὸς τὰς βουλὰς βοῶντας· ἢ
δότε ἢ ἀπολεῖσθε· ὁ γὰρ αὐτίκα ἥξων οὗτος
πρᾷος μὲν τοῖς διδοῦσι καὶ πατήρ, χαλεπὸς δὲ
τοῖς τοῦτο μὴ ποιοῦσι καὶ σκορπίος.