σὺ δὲ οὐκ ἐν καφῶ ῥητορεύεις ἄλλους εἶναι λέγων τοὺς αἰτιωμένους, οὓς αὐτὸς ἀνέπλασας διὰ τῆς ἐπιστολῆς. ἐπεὶ τί παθὼν οὐκ ἐπεστόμιζες ἀλλ’ ἐπείθου; 3. Vii α΄, ι΄. Vo ιβ΄. S ε΄, ί. D ριή. pr 4 Sievers 149. Seeck p. 467 sq. epistulam anno 363 exeunti vel 354 ineunti tribuit perperam oblitus eomm qnae ipse p. 171 dixit 8 Luc. cal. non temere cred. 1 1 ἡ inserui auctore Re om libri edd | ῥᾳθυμία V sed | eras | aignum interrogationis pcsui, punctum lilbri edd 2 μα- στιγώσαις scripai e V μαστιγώσεις Vo edd 5 προλαβόντων Vo sed in προσβαλόντων corr m 2, S προσλαβόντων pr 6 οὔτ᾿] οὔτε Wolf 13 προσφέρων S 15 τις D | τοιοῦτο V 16 οὕτως VoS edd 18 ἂν post ἀνέπλασας Vo sed del m 2, SD edd sed deleri voluit Wolf 19 τι Vo ὑπεροψίας δὲ μνησθείς, ει’ μὴ δώσεις δίκην, Ἡρακλεῖ χάριν ἔχειν ἀλεξικάκῳ. ἐγὼ δὲ ἤδη πόλιν ὅλην τοῦτο φθεγξαμένην τετιμώρημαι λόγῳ. ογ΄. W 13 Ἰουλιανῷ. (363 vel 353/54?) Τῇ διὰ τὴν σὴν ἀρρωστίαν λύπῃ καὶ αὐτοὶ πεπτώκαμεν εἰς ἀρρωστίαν. τί γὰρ ἡμῖν ἡδὺ σοῦ γε ἀνιωμένου Σελεύκῳ δὲ ἄρα ἔπρεπε καὶ τοῦτο ἀγγεῖλαι τὸ ὡς ἐκπέφευγας τοῦ κα- κοῦ τὴν ἀκμήν.