Αὐτὸ οὗν τὸ διάστημα νοητόν ἐστιν ἢ ἀκουστόν; — Μοητόν. εἰ γὰρ ἥν ἀκουστὸν, καὶ ὁ ἰδιώτης ἀκούων αὐλητῶν ἢ ψαλτῶν ἢ ᾠδῶν ἤδει ἄν τί ἐστι τὸ δίαστημα. — Κατʼ ἐνίους δὲ νοητὸν καὶ ἀκουστὸν δοκεῖ εἶναι· ἀδύνατον γάρ ἐστι νοῆσαι μὴ ἀκούσαντα.

2 οἴῳδηποτοῦν P. cf. A 16Β. 8 καὶ ἰδιὰ P. 12 αὐτοί PM4Ο, ἑαυτοί M 1V. πρὸς ἀλλήλους καλοῦμεν P, πρὸς ἑαυτοὺς λαλ. M V 18 ἀπέσχατον libb. ἐπιέσχατον V. ἀπόμεσον et ἀφηγούμενον omnes, ἑπίμεσον et ἐπιηγούμενον V. 19 redit πᾶς δὲ φθόγγος ἔχει σχῆμα ὄνομα δύναμιν (§§ 67. 97) in MV 22 ἢ ᾠδῶν ἢ ψαλτῶν invertit P.§ 69. πεζὸς de prosa oratione Dionys. de comp. vb. 11.