Αὐτὸ οὗν τὸ διάστημα νοητόν ἐστιν ἢ ἀκουστόν;
— Μοητόν. εἰ γὰρ ἥν ἀκουστὸν, καὶ ὁ ἰδιώτης
ἀκούων αὐλητῶν ἢ ψαλτῶν ἢ ᾠδῶν ἤδει ἄν τί ἐστι
τὸ δίαστημα. — Κατʼ ἐνίους δὲ νοητὸν καὶ ἀκουστὸν
δοκεῖ εἶναι· ἀδύνατον γάρ ἐστι νοῆσαι μὴ ἀκούσαντα. 2 οἴῳδηποτοῦν P. cf. A 16Β. 8 καὶ ἰδιὰ P. 12 αὐτοί
PM4Ο, ἑαυτοί M 1V. πρὸς ἀλλήλους καλοῦμεν P, πρὸς ἑαυτοὺς
λαλ. M V 18 ἀπέσχατον libb. ἐπιέσχατον V. ἀπόμεσον
et ἀφηγούμενον omnes, ἑπίμεσον et ἐπιηγούμενον V. 19 redit
πᾶς δὲ φθόγγος ἔχει σχῆμα ὄνομα δύναμιν (§§ 67. 97) in MV
22 ἢ ᾠδῶν ἢ ψαλτῶν invertit P. § 69. πεζὸς de prosa oratione Dionys. de comp. vb. 11.