Παραφωνία δὲ τί ἐστιν; — Ὅταν δύο φθόγγων ἀνομοίων τυπτομένων οὐδέν τι μᾶλλον τοῦ βαρυτέρου φθόγγου ἢ τοῦ ὀξυτέρου τὸ μέλος ὑπάρχῇ.

Διάγραμμα δὲ τί ἐστι; Συστήματος ὑπόδειγμα. ἤτοι οὕτως· διάγραμμά ἐστι σχῆμα ἐπίπεδον, εἰς ὅ πᾶν γένος μελῳδεῖται. διαγράμματι δὲ χρώμεθα, ἵνα τὰ τῇ ἀκοῇ δύσληπτα πρὸ ὀφθαλμῶν τοῖς μανθάνουσι φαίνηται.

4 βαίνηται M VP, γένηται Ο. 5 ἑτεροιώσεως M. 6 τόπον libb. (τρόπον H) an τύπον? cf. Ar. :u. l 11 μεταβολή ἐστιν ἀλλοίωσις τοῦ ὑποκειμένου συστήματος καὶ τοῦ τῆς φιονῆς χαρακ- τῆρος· εἰ γὰρ ἑκάστῳ συστήματι καὶ ποιός τις ἑπακολουθεί τῆς φωνῆς τύπος, δῆλον ὡς ἄμα ταῖς ἁρμονίαις καὶ τὸ τοῦ μέλους εἶδος ἀλλοιωθήσεται, et Cleon. 180, e. 8 τυπτομένων ἤτοι Mers. et Meib. 9 ὑπάρχει M, corr. M4. 10 φθόγγοι ὁμοίως VP. 12 ὑπάρχουσι V. 15 μέλος MPQ, μένος V. ὑπάρχει MV. 17 ἤτοι V MM. ἢ PΟ. 18 μελωδῶ M1, ipse corr.ad §§ 56. 57 cf. Rheivisches Museum fur Philol. N F XLVI p. 559. ad §§ 59 ss. cf. JA 1 et prol. ad. Gaudentium.

Ποσάχορδόν ἐστι τὸ συνημμένον; —Ἑπτάχορδον. —Τὸ δὲ διεζευγμένον; — Ὀκτάχορδον.

Σύνθετον διάστημα καθόλου ποῖον λέγομεν εἶναι; —Τ διαιρούμενον. — Ἀσύνθετον δὲ ποῖον; — Τὸ μὴ διαιρούμενον.

Μέσης δέ φαμεν εἶναι ὅρους· τις τριῶν συνημμένων τετραχόρδων τοῦ μέσου ὀξυτάτη ἐστίν. οἱ δὲ οὕτως· μέση ἐστὶν ἡ μεταξὑ τόνου καὶ διτόνου ἀσυνθέτου κειμένη. καὶ ἥτις τριῶν τετραχόρδων ἐξῆς κειμένων τοῦ ὀξυτάτου φθόγγου ἐστὶ βαρυτέρα τῇ διὰ τεσσάρων συμφωνίᾳ. καὶ ἀφʼ ἡς ἐπιτείνεται διὰ δ καὶ (p. 16) διὰ ε. καὶ ἀφʼ ἡς τόνος καὶ πυκνὸν ἐπιταθήσεται. καὶ ἀφ ἧς ἐστι συναφή τε καὶ διάζευξις. καὶ ἀφʼ ἧς ἀνίεται διὰ πασῶν καὶ ἐπιτείνεται διἀ πασῶν.