Ἡ Ἐκκλησία τῇ ὡραιότητι καὶ τῳ κάλλει ἐνορᾷ τοῦ
Χριστοῦ· δυναμένη τῇ πλείονι προκοπῇ κατανοεῖν
αὐτοῦ τὴν θεότητα· καθὸ πάντα διʼ αὐτοῦ ἐγένετο·
εὐφραινόμενος δὲ ἐπὶ τῇ δυνάμει τῶν ὀφθαλμῶν, τῆς
εἴτε Ἐκκλησίας εἴτε νύμφης τοῦ λόγου ψυχῆς· πτεροῖς
αὐτὴν λογικοῖς ἀποστραφῆναι κελεύει πρὸς τὸ μετέωρον·
ὡς ἂν ἐπʼ ἄκρον ἔλθοι τῆς τελειότητος, ὡς ἂν
κἀκείνη βλέπῃ τοῦτον ἐπτερωμένον, καὶ μηκέτι συγκαταβαίνοντα
διʼ αὐτὴν, καὶ δύνηται λέγειν, εἰ καὶ

 
ἐγνώκᾶμεν κατὰ σάρκα Χριστὸν, ἀλλὰ νῦν οὐκέτι
γινώσκομεν· τῇ σῇ τοίνυν συνανέβη προκοπῇ, φησὶν,
χωρησάσης σου ἐνορᾶν, καὶ μηκέτι περαιτέρω τῆς
οἱκονομίας ζητεῖν.