Dicere autem poterit
quis, quoniam sciens dominus
<habitum et> propositum in-
terrogantis satis abese, ut fa-
ciam?): quid me interrogas
 3. 6 Ps. 33, 15 — 16 Ps. 143, 2
7—11 ὡς—ἀγαθόν < Η 12 ***
Diehl Kl Koe 16 <δ’> Κl, vgl. lat.
21 χρηματίσει[εν] Κοe, vgl. lat. u. Z. 16
25 ὅς υ ὁ Μ Η ὅς <ὡς> ? Κl, vgl. lat.
11 facimus] agimus L 14 unus
+ deus B 16/17 iustificatur G L
23 <boni> Koe, vgl. gr. 30 <habi-
tum et> Diehl, vgl. gr. 

 
 <> » de bono? tamquam si dicat: cum
sis inparatus ad ea, qaue dicuntur,
quid me interrogas de bono, quid
boni faciens vitam aeternam pos-
sidebis? et sic docet quoniam vere
unus est bonus.
considera autem, quomodo boni-
tatem eius spirant etiam ea, quae
videntur contraria esse
(quale est: »ego percutiam« et »ego
occidam« non minus quam quod
dicit: »et viviere faciam« et »ego
sanabo«). et si ipse facit dolorem,
scire debemus, quoniam et medi- 
cus frequenter facit dolorem, fa-
ciens enim deus dolorem »iterum
restituit«. sic et ex bonitate, quos
 8 Deut. 6, 4 — 14ff Zu den Belegstellen vgl. bes. Orig. hom. I, 16 in
Jer. (III, 15, 1ff) u. ö.; vgl. Harnack TU. 42, 4, 66 — 23 Deut. 32, 39 —
3 ἀγαθοῦ + quid me lat. 6 ἀλη-
θῶς < Μ 10 <εῖς> Ηu | [ὁ] Κl
16 μὴ νοούμενα] la slat. anders?
20 τάχα Lo ταχέως Μ Η 22f καὶ
τὸ = Μ
2 1. dicentur Kl, vgl. gr. λε-
χθησόμενα ἄν 14 quomodo] quoniam R
15 eius R + Omnia x | spirant Kl,
vgl. gr. sperant x 23 est + illud B
29 enim] 1. autem? Kl, vgl. gr. 

 
o <>
 < > <>
<>.
 percutit, »percutit« quasi filios;
»quis enim est filius, quem non
corripit pater«? sed et »omnis
disciplina ad praesens non videtur
esse gaudii sed maeroris, post- 
modum autem fructum paci- 
ficum iustitiae reddet eis, qui per
eam exercitantur«. propterea sicut
percutit deus sic et sanat; verum
est enim quod scribitur: »per- 
cussit, et manus eius sanaverunt«.
etsi <autem> novum videtur, quod
dicere nolo, tamen dico: boni dei
est ipse quoque qui dicitur furor
eius (quoniam opus salutis opera- 
tur arguens), et quae dicitur ira
eius (quoniam est boni dei) corripit
ut emended. et multa possunt dici
de bonitate eius ad aedificationem
hominum
ut non conturbentur de bonitate
<dei et de multitudine benignita- 
tis> ipsius. multa enim iuste »ab-
scondit a timentibus se«, ut ne
»dinitias bonitatis eius et <pa-
tientiae et> longanimitatis« con-
temnentes »secundum duritiam
cordis sui et sine paenitentia
cordis thesaurizent sibi iram«,
 1.	11 Hiob. 5, 18 — 1 Hebr. 12, 7 — 5 Hebr. 12, 11 — 12ff Vgl. Orig. hom.
XX, 1 in Jer. (III, 177, 2ff): ἐπεὶ ἅπαξ ὠνομάσθη θεοῦ ἡ καλουμένη αὐτοῦ ὀργή,
ξένον τι ἔχει κτλ. — 17 Vgl. Röm. 1, 18 u. ö. — 24 Röm. 2, 4 — 26f Vgl.
Ps. 30, 20 — 27ff Röm. 2, 4f
5 <μὲν> Lo, vgl. N T 13 δὲ
< Ηa 14f <ἐστιν καὶ αὐτὸς ὁ> . . .
<αὐτοῦ, ὅς> Κl, vgl. lat. 18 <ἵνα διορ-
θοῖ> Κl nach Diehl, vgl. lat.
14 etsi <autem> (Diehl) Koe, vgl.
gr. et si x 24 <dei—benignitatis>
Diehl, vgl. gr. 27/28 <patientiae et>
Kl, vgl. gr. 31 iram + πλείονα gr. 

 quam non thesaurizabunt si ab- 
sconsa fuerit mulitudo »boni- 
tatis« eius ab eis.