1, 38 (Hom. 6) >ἰδοὺ ἡ δούλη κυρίον< Ὡς εὐγνώμων οὖσα ἡ Μαρία ἔφη πρὸς τὸν ἄγγελον· >Ἰδοὺ ἡ κυρίου· γένοιτό
 μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου<. C (vor p. 44, 15—17) 1, 48 (Hom. 8) >ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν< Οὐχ ἁπλῶς δέ οὐδέ ἀκρίτως ἐν τῇ Μαρίᾶ γέγονεν ὁ λόγος, ἀλλὰ διὰ τὴν
 ὑπερβάλλουσαν αὐτῆς ταπείνωσιν, ἣν ἀγαπᾷ ὁ θεὸς καὶ ὑπερυψοῖ ὡς
 μιμουμένην αὐτὸν τὸν ταπεινώσαντα ἑαυτὸν καὶ μορφὴν δούλου 
 λαβόντα· >ὅτε ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ<· ἐν
 Ἡσαΐα φησίν· >ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον
 καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους;< Εἶτά φησιν· >ἐπειδὴ ἐπὶ τὴν
 ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ< — δούλη γὰρ αὐτοῦ εἰμι ὡς πλάσμα αὐτοῦ
 καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ κτίσματα — Ε;ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί 
 με>, οὐ σὺ μόνη ἡ Ἐλισάβετ, ἀλλὰ <πᾶσαι αἱ αἱ τῶν πιστευόντων· εἰ
 γὰρ καὶ τοῖς κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ ἀσυμφανὴς ἦν ὁ τῆς θεοτόκου λόγος, ἀλλὰ
 νῦν ὁσημέραι ἐπὶ πλείω λαλεῖ κα φαίνεται τὸ ἀληθὲς τῶν ὑπ᾿ αὐτῆς
 προφητευθέντων. C [vor und nach p. 60, 2—5 (= 9 ἀπὸ — 11 πιστ.)] 4f.
 vgl. Phil. 2, 7 6ff. Jes. 66, 2 1, 49 (Hom. 8) >ἐποίησέν μοι μεγάλα ὁ δυνατός< Ἐπειδήπερ ἀπιστήσειεν ἂν τις πρὸς τὴν ἐνέργειαν τῆς συλλήψεως, εἴ γε
 παρθένος οὖσα συλλάβοι, τῷ ὀνόματι τοῦ >δυνατοῦ< τὴν ἀπιστίαν ἵνα
 τις τῇ δυνάμει τοῦ ἐνεργοῦντος ἀναπέμψῃ τὸ κατόρθωμα καὶ μὴ τὸ κατὰ φύσιν ἐξετάζων ἐκπέσῃ τῆς ἀληθοῦς συγκαταθέσεως τῶν ἀληθῶς
 γεγενημενων. dCQ* 1—4 κατόρθωμα findet sich in k(K: Τίτου) in e.
 Titus-Scholion (vgl. Sickenberger, Titus S. 145 zu Luk. 1, 49);
 möglicherweise ist das in Q falsch. 2 Ἐπειδ. — τις] λέγει δὲ <ὁ
 δυνατός> ἶν’ ἐόν τις ἀπιστήσειε C 3 τῷ— ἐκβάλλει] φησίν· <ἐποίησέ
 μοι μεγάλα ὁ δυνατός>