HOMILIA XXVI. De eo, quod scriptum est: > cujus ventilabrum in manu ejus,
et mundabit aream suamc, usque ad eum locum, ubi ait: > et congrtegabit
triticum in horreum suum <. > Spiritus Deus est, et qui adorant eum, in spiritu et veritate
oportet adorare <. Deus quoque noster > ignis consumens est <. Dupliciter
igitur appellatur Deus: et > spiritus < et > ignis <: justis spiritus,
ignis peccatoribus. Sed et angeli spiritus ignisque dicuntur: x >qui
facit <, inquit, > angelos suos spiritus et ministros suos ignem urentem <;
 angeli sanctis quibusque sunt spiritus, his vero, qui merentur
supplicia, ignem et incendium subministrant. Juxta quem
sensum et Dominus noster atque Salvator, cum sit >spiritus <, > ignem
venit mittere super terram < ; > spiritus < secundum illud, quod scribitur:
> cum autem conversus fueris ad Dominum, auferetur velamen <,
 et : > Dominus spiritus est < . >Ignem <autem > venit mittere < non
caelum, sed > super terram <, ut ipse demonstrat dicens: > ignem veni
mittere super terram, et quem volo ut jam ardeat <. Si enim > conversus
fueris ad Dominum <, qui est >spiritus < Christus tibi > spiritus <
erit et non x >venti ignem mittere super x < Quod si non converteris
 ad eum, sed habes terram et fructus ejus, x >ignem venit mittere
super terram < tuam. Huic quid simile etiam de Deo scriptum
est: > ignis accensus est furoris mei <, non usque ad caelum, sed
> usque ad infernum deorsum <, et > devorabit < non caelum, sed > ter-
 2— 4 4 Luk. 3, 17 5 f. Joh. 4, 24 6 Deut. 4, 24 8 f. Ps. 103 (104), 4
Hebr. 1, 7 12 f. Luk. 12, 49 14.17 2 Kor. 3, 16 15 Joh. 4, 24; 2 Kor;
3,17 16 f. 20 f. Luk. 12, 49 22 ff. Deut. 32, 22
1 Incipit XXVI. de . . . AC (XXV. C) 2 ejus > r 3 et — suam >
4 trit. + suum BCE orreum C suum > BCDEe 5 Spiritus —
Christus (D: XPS) est Deus ABDe, Spiritus Dei E et 1 > E adorat
6 quoquej enim C 7 igitur > CDe et 1] > A spir. + et B
+ dum De angelici A ignisque] ignis quidem A 9 inquit >
10 sancti ABE 11 supplicia] addictum D, addicunt e incenditma]
incendia C, in edium(?) D, fervorem e ministrant BE 12 Dominxis]
Deus ABDe x >BE 13 super] in BC illud] David C Quod C
+ autem C 14 autem > C Domimmi] Deum B 17 super] in
quem] quam E, quid De volo + nisi De jam] etiam C 18 Domin.]
Deum C 19 ~ mittere ignem A 20 eimi] Deum r fructum mn
21 tuam > C 22 mei] eins De caelum + sm-sum e 23 et —
noii devorabit E devor.] ardebit A non > 

 
ram et germina ejus <. Quorsum
ista memoravi ? Quia et baptismus,
quo baptizat Jesus, > in Spiritu
sancto sancto < est > et igni <.
 eorum, quae nuper locutus sum,
nec me praeteriit explanatio superior,
sed volo et novum aliquid
inferre. Si sanctus fueris, Spiritu
sancto baptizaberis , si peccator,
 in ignem mergeris ; et unum atque
idem baptisma indignis et
peccatoribus in condemnationem
ignemque vertetur, his vero, qui
sancti sunt et tota fide ad Dominum
 convertuntur, Spiritussancti
gratia salusque tribuenda est. Is
ergo, qui > Spiritu sancto et igni <
dicitur baptizare, habet > ventilabrum
in manu sua et mundabit
 aream suam ; et congregabit triticum
suum in horreum, paleas
autem comburet igni inexstinguibil i <
Volo invenire rationem,
quare Dominus noster habeat
 > ventilabrum <, et quo flante vento
ΙΙ Αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσ ει <. Θεοπρεπὲς
ἀξίωμα μεμαρτύρηκε τῷ Χριστῷ·
τίς γὰρ ὁ >εἰς εἰς ἅγιον πενῦμα < βαπτίζων
τοὺς ἀνθρώπους, τις δὲ ὁ τοὺς ἀπειθήσαντας
τῷ εὐαγγελίῳ βαπτίσων ὡς
κριτὴς > τῷ πυρὶ < τῆς γεέννης; Ἆραοὐχ
ὡς θεὸς ὁ Χριστός; ΙΙ Ἐὰν ἅγιος
ἦς, βαπτίζῃ > τῷ ἁγίῳ
δὲ ἁμαρτωλὸς ἦς, βαπτίζῃ τούτῳ
>τῷ πυρί <· τὸ γὰρ αὐτὸ βάπτισμα τοῖς
μὲν ἀναξίοις καὶ κακοῖς βαπτιζομένοις
εἰς >πῦρ < καὶ εἰς κρίμα γίνεται,
τοῖς δὲ καλῶς καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ καταβαίνουσιν
εἰς > πνεῦμα ἅγιον < καὶ
σωτηρίαν γίνεται. Οὗτος δὲ ὁ βαπτιστὴς
> ἐν πνεύματι ἁγίῶ καὶ x >
λέγεται > πτύον ἔχειν ἐν τῇ χειρὶ καὶ
διακαθαίρειν τὴν ἅλωνα, καὶ τὸν μὲν
σῖτον εἰς τὴν ἀποθήκην συνάγειν, τὸ
δέ ἄχυρου κατακαίειν πυρὶ ἀσβέστῳ <.
Καὶ βούλομαι ἰδεῖν, τινα τρόπον ὁ
κύριός μου Ἰησοῦς > πτύον <, καὶ
τίνος ἀνέμου πνέοντος, καὶ ταῦτα
σφοδροῦ — ἐν γὰρ νηνεμίᾳ ἄχρησ-
 3 f. Lxik. 3, 16 5 vgl. Hom. XXIV (p. 158)
1 germ.] genimina C Quorsum] Quo sursum E 2 et >
2/3 baptismtim ACE 3 quo] quod BC 4 est > B igne
5 eorum] eorumque B 6 me > De praeterit CDe 7 ~
et novum A 10 igne BCE 11 indignis et] indigni consequimtur et
digni C et] Sed C, atque A 13 convertetur C, vertitvu- ABE
14 sint E 14/15 Dom.] Deum C 16 salusque > C 17
vero AC in > CDe igne ABDEe 21 suima > A 22
24 quare + enim E habet ABE 25 et] eo (aus et corr.) D quo C]
cur A, quod De, qui E, quae B + sint paleae quae B flante] blando De
165, 2–16 γίνεται W (anschl. an p. 160, 15) 165, 8 Ἐὰν– 11
Y τοῦ αὐτοῦ) 165, 8 Ἐὰν–166, 19 V 165, 16 Οὗτος– 166, 19 W
165, –166, 19 κ λ
9 βαπτίζει V 10 ἦς > W τούτῳ > W 11 πυρί + οἶμαι
ἀνταποδόσεως Y 12 καὶ κακοῖς βαπτιζ. > W 13 εἰς πῦρ ἐν πυρὶ
16 Οὗτος — 17 πυρὶ > W 18 λέγεται + κοὶ W πτύον + ὁ Χριστὸς
καὶ — 21 ἀσβέστῳ > W 22 Καὶ > λ βούλομαι + οὖν
εἰδέναι W 23 ἰησοῦς > W πτύον + ἐν τῇ χειρί W 24 καὶ
25 σφοδροῦ > W 25 ἐν] εἰ λ ἐν— Ρ. 166, 1 

 
leves paleae huc illucque rapiantur,
grave vero triticum in unum
deferatur locum; neque enim
absque vento possunt triticum et
 paleae separari. Existimo tentationes
pro vento intellegi, quae
de confuso credentium acervo
alios paleas, alios triticum esse
demonstrant. Cum enim anima
 tua fuerit aliqua tentatione superata,
non tentatio te vertit in
paleas, sed cum esses palea, levis
videlicet et incredulus, ostendit
te esse tentatio, quod latebas.
 E contrario autem cum fortiter
tentamenta toleras, non te facit
f idelem tentatio atque patientem,
sed virtutem, quae in te erat patientiae
et fortitudinis, sed late-
τόν ἐστι τὸ πτύον — τὸ μὲν >ἄχυρον <
χωρίζεται εἰς οἰκεῖον τόπον, ὁ δὲ
>δῖτος < νικήσας τὸν ἄνεμον καταφέρεται
ἐπὶ τὸ αὐτό. Καὶ ὅρα, μήποτε οἱ πειρασμοὶ οἱ
> τὸ ἄχυρον < χωρίζοντες ὁ ἄνεμός
ἐστιν ὁ ἀποδεικνὺς > τὸν σῖτον < ὅτι
ἐστὶ σῖτος. Ὅταν μὲν οὖν πειραζομένης σου
τῆς ψυχῆς ἡττηθῇς, οὐχ ὁ πειρασμὸς
>ἄχυρόν < σε πεποίηκεν, ἀλλ'
ὄντα σε > ἄχυρον < ἤτοι κοῦφον καὶ
ἄπιστον ἤλεγξεν. Ὅταν δὲ πειρασμοῦ γενομένου
ὑπομείνῃς τὸν πειρασμόν, οὐχ ὁ πειρασμός
σε πιστὸν πεποίηκε καὶ ὑπομονητικόν,
ἀλλὰ τὴν ἐν σοὶ οὖσαν
ὑπομονητικὴν δύναμιν ἐφανέρωσεν.
 1 leves] lenes C paleae > B 1/2 raptantur A 2 grave
quod vero grave B trit. + quod B 7 de > De acervo]
C 9 demonstrat D 12 paleam AC esses — levis] esse paleae
leves E 14 te > ABE ~ tempt. esse A latebat B 15
> Α 16 toleraveris C, toleraris BE
 et ABDEe
18 virtus BC
19 sed]
166, 1 τὸ 2– 19 (gektirzt) dC 166, 5 —19 Y
1 πτύον + σφοδροῦ δὲ ἀνέμου πνέοντος W τὸ 2] καὶ τὸ d 2 χωρίζ.]
εἰσοικίζεται d 5 Καὶ > d ὅρα + δέ d Καὶ — 6 χωριζ.]
διακαθαίρων Y πειρασμοί + εἰσιν d 6 χωρίζ. + ἀπὸ τοῦ σίτου dC
 ὁ ἄνεμός — 8 σῖτος > d ὁ ἄν. —-7 ἀποδεικν.] καὶ ἀποδεικνύντες
ἔστι C 8 σῖτος + καὶ ἀποχωρίζων τὸ ἄχυρον Y 9 μὲν οὖν >
10 ἡττηθῇς] νικηθεὶς W, νικηθῇς V 10/11 πειρασμος + οὐχ ὁ ἄνεμος W
11 ~ σε ἄχυρ. W 12 ἤτοι] καὶ V W 15 γινομένου V 16 τὸν πειρασμόν]
αὐτόν W 17 ~ πεποίησε πιστὸν W 18 ἀλλὰ — οὖσαν] ἀλλ' οὖσαν
 ἐν σοὶ W
9– 19 hat bei λ folgenden Text:
κλ: Οὐ γὰρ ὁ ἄνεμος, εἴτουν ὁ πειρασμὸς νικήσας τινὰ ἄχυρον αὐτὸν noiei, τοῦτ’
ἔστιν κοῦφον καὶ ἄπιστον, ἀλλ' ὄντα τοιοῦτον ἐλέγχει. Κἂν πειρασμόν τις ὑπομέινῃ,
οὐχ ὁ πειρασμὸς αὐτὸν πεποίηκε πιστὸν καὶ ὑπομονητικόν, ἀλλ' οὖσαν ἐν αὐτῷ
 δύναμιν ὑπομονητικὴν ἐφανέρωσεν. d: οὗτοι γὰρ ἐλέγχουσι τὸν γνήσιον ἐν πίστει
κοὶ τὸν ἄλλως ἔχοντα. C: οὐχὶ ποιοῦντες πιστὸν ἢ ἄπιστιον τὸν πειραζόμενον,
ἀλλ' ἐλέγχοντες.
38 ὁ 2 > λ 39 πειρασμόν λ] πειρασμός k 40 ~ πιστὸν πεποίηκεν 

 
bat, profert in medium. > Putas enim < ait Dominus, > aliter me
tibi locutum fuisse, quam ut appareres justus? < Et alibi:
> afflixi te et affeci penuria, ut manifesta fierent, quae erant in
corde tuo < In hunc modum et tempestas non facit super arenam
 aedificium consistere, sed, si vis aedificare, > super petram < quae
cum fuerit exorta, id quod > super petram < fundatum est, non evertet,
quod vero > super arenam < fluctuat, probat illico non bene
fuisse fundatum. Quapropter antequam oriatur tempestas, antequam
ventorum flabra consurgant, priusquam intumescant flumina,
 dum adhuc silent universa, omne studium nostrum ad aedificiorum
fundamenta vertamus, aedificemus domum nostram variis
firmisque lapidibus praeceptorum Dei, ut, cum persecutio
saevierit et adversus christianos dirus turbo surrexerit, ostenda-
mus nos habere aedificium > super pertram < Christum Jesum. Si quis
 autem — quod procul absit a nobis — negaverit, iste sciat non
se illo tempore, quo negasse visus est, Christum negasse, sed semina
et radices habuisse negandi jam veteres, tunc vero fuisse agnitum,
quod habebat, et in medium esse productum. Oremus igitur Dominum,
ut simus firmum aedificium, quod tempestas nulla subvertat,
 > fundatum super pertram < Dominum nostrum Jesum Christum :
cui est gloria et imperium in saecula saeculorum. Amen. Iff. Hiob 40, 3 LXX 3 f. Deut. 8. 3. 5 4 ff. vgl. Matth. 7, 24. 25
Luk. 6, 48. 49 14. 20 vgl. 1 Kor. 10, 4 1 profertur C 2 fuisse > C 3 afflixit BCE affecit BE, fecit
4 modum] mundum E et > C harenam BCDE + nostram
5 sed > BE si — aedificare > CDe] sive BE supra A
Be quae > A] sed BE 6 supra ADE petram] terram Be f
aedificimn C, fundamentima E 6/7 evertit A 7 ilico ABCD 8 fondatum
C 10 omnes E 11 aedificemus > C 12 firmisque >
Dei + muniamus C 13 et > De adversum ABE dirus] durus
durusque De surrexit B 1 5 ~ sciat iste A 16 negare B 17 ’--’neg.
hab. ABE veteres] veterascentes A argutum ABE 18/19 Dominum]
Deum BE > De subvertet D 20 fundat. >
fimdati B, fundamentum C supra AElmr petram + per De Dom.
nostrum > C nostrum > B ~ Christum Jesum C 21 est + honor
ExpHcit omelia XXVI. AC (XXV. C) HOMILIA XXVII. De eo, quod scriptum est: > Multa quidem et alia exhortans
annuntiabat < usque ad eum locum, ubi ait: > Spiritus sanctus
descendit super eum <. Qui evangelii sermonem docet,
non unam rem annuntiat, sed plurimas.
Hoc quippe scriptura significat
dicens: > multa quidem
et alia exhortans annuntiabat <.
 Itaque etiam >alia <, quae scripta
non sunt, Joamies populo praedicabat;
quae autem scripta sunt,
considerate, quanta fuerint. Annuntiavit Christum, monstravit
eum, baptismum Spiritus sancti praedicavit; publicanos salutem
 docuit, mihtes disciplinam, aream purgari, succidi arbores et cetera,
quae evangehi narrat historia. Exceptis ergo his, quaescriptasunt,
etiam aha, quae scripta non sunt, annuntiasse monstratur in eo,
quod dicitur: > multa quidem et alia exhortans annuntiabat populo <.
Et quomodo in evangeho secundum Joannem de Christo
 refertur, quia multa et aha locutus est, > quae non sunt scripta
in hbro isto <, > quae si scriberentur, neque ipsum puto mundum
pere potuisse hbros, qui scribendi x <: sic et in praesenti loco in- Ὁ τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου διδάσκων
οὐχ ἔν πρᾶγμα εὐαγγελίζεται,
ἀλλὰ πλείονα· νοῦν γὰρ ἔχει <τὸ >
ἐπαγγελλόμενον, ὅτι > πολλά < ἐστιν ἃ
εὐαγγελίζεται· εὐαγγελίζεται μὲν
οὖν ὁ Ἰωάννης > πολλὰ καὶ ἔτερας·
 2— 4 Luk. 3, 18— 22 13 f. vgl. Mark. 1, 7. 8 Par. ; Joh. 1, 29. 33 u. 6.
20 f. Joh. 20, 30 21 ff. Joh. 21, 25
1 Incipit XXVII. de . . . AC (XXVI. C) 2 et > n hortans
3 ad — ait > A 4 descendet A 6 adnuntiet E 7
+ non B, + nunc AE 10 Itaque] Ita B Itaque — 11 praed. >
alia] iUa B A sunt > r 13 fuerint — 15
fuerint quae annunciant Christum. Monstravit enim baptismum Spiritus
sancti, praedicavit publicanis salutem, docuit milites De 14 baptisma AC
~ sancti Spir. B sancti > C 15 ~ arb. succ. C 18
Ula De annunt.] evangelizabat C 20 et > C 21 scribantur
168, 5 –10 a 168, 5 –169, 3 CV 168, 9— 169, 3 d 168, 9 —
169, 3 + 168, 5 —8 S
5 Ὁ — 10 ἕτερα] εἰπὼν δὲ ὅτι πολλὰ μὲν οὖν κοὶ ἕτερα παρακα λῶν εὐηγγελίζετο
τὸν λαόν, ἔδειξεν ὅτ ὁ τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου διδάσκων πολλὰ σωτήρια
εὐαγγελίζεται διδάγματα α ὁ τὸν λόγον — διδάγμ.] καὶ ἄλλα πλεῖστα περὶ τοῦ
Χριστοῦ εἰρήκει ὁ Ἰωάννης A) Ὁ > ν] ὁ γὰρ C, ἢ ὅτι ὁ S
— 8 εὐαγγ.] σωτήρια πολλὰ εὐαγγελίζεται διδάγματα S 9 εὐαγγ. — 10 ἕτερα]
πολλὰ μὲν μὲν οὖν κοὶ ἕτερα κοὶ ὁ Ἰωάννης εὐηγγελίζετο C, ἐπάγει δὲ ὁ εὐαγγελιστής,
ὅτι καὶ ἕτερα πολλὰ παρακαλῶν εὐηγγελίζετο τὸν λαόν dS ὁ εὐαγγ. x > S Ι
εὐαγγελίζεται S) 

 
tellege, quod forsitan Lucas, quoniam
majora quaedam a Joanne
annuntiabantur, quam ut deberent
litteris credi, noluerit ea
 nominatim dicere, sed tantum significaverit, quod dicta sint, et
idcirco dixisse: > multa quidem et alia exhortans annuntiabat populo <.
Miremur Joannem et ex his quidem, quae sequuntur, maxime
quod > inter natos mulierum major Joanne Baptista nemo < fuerit et
in tantam opinionem merito virtutis adscenderit, ut a plerisque
 > Christus putaretur. Sed illud multo mirabihus : Herodes tararcha
habebat regiam potestatem
 et poterat eum, cum voluisset,
occidere ; et cum rem fecisset
injustam et contra legem Moysi,
 ut uxorem fratris sui acciperet,
quae habebat filiam de priori
viro, non eum timuit, non accepit
personam, non cogitavit, ut dixi,
regiam potestatem, non formidavit
 interitum — sciebat enim,
etiam si propheta non esset, quod
lacessitus eum posset occidere —
haec igitur universa cum nosset,
libertate prophetica corripuit
 Herodem et incestas nuptias ar-
καὶ οὐ γέγραπται, ὅτι, ἐπειδὴ εἰκὸς
μείζονά τινα ἦν τῆς γραφῆς, ἐσιώπησεν
ὁ Λουκᾶς. Οὗτος παρανόμως ἔγημε τὴν γυ-
ναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ παρὰ τὸν
Μωϋσέως νόμον. || Ὅτι δὲ τοῦτό ἐστιν, ἔνθεν ἐστὶν
σημειώσασθαι· ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ ἔτει,
καθ’ ὁ ὁ Ἰωάννης ἦλθε βαπτίσων,
ἐν ᾧ καὶ ἀπετμήθη ὑπὸ Ἡρώδου,
ἀμφότεροι ἦσαν ἄρχοντες τετράρχαι,
ὁ μέν Ἡρώδης τῆς Γαλιλαίας, ὁ
δὲ Φίλιππος τῆς Ἰτουραίς καὶ
Τραχωνίτιδος χώρας. Ι
Ἀλλ’ ὁ ἀκατάπληκτος Ἰωάννης
ὁ μηδενὸς πρόσωπον λαμβάνων,
 8 Luk. 7, 28
9f. vgl. Luk. 3, 15
1/2 quoniamj quando B 3/4 deberet CD 5 quae dicta sunt AB
sunt E 7 Miremus C et > BDe quidem > C] vor
9 tantum ilHus opinio B, tantimi opinionis A, tantum (+ marg. illud)
oppinionem E 10 illud] aliud Dlr ~ raulto illud C 12 et >
poterat > ABE cum — 13 occid. > B voluiss. + eum A
Α 16 priore A 18 dixi] dictum est C 19 non — 21 esset
> C 21 non > AB 22 eum]
169, 13 —15 + 24 — 170, 7 λ 169, 13 —23 dCS + 170, 3 ἤλεγξε
— 7 dC (169, 16 — 23 statt 24 —170, 3 παρρησ. in dCS)
1 x > dC] ἀλλ᾿ C γέγρ. + de dS δὲ > dCS 2 ἦν] εἶναι
2/3 ὅθεν ἐσιώπησεν S, διὸ καὶ ἐσιώπησεν d + αὐτὰ dS (+ P 168,5 — 8 S)
3 ὁ Λουκᾶς > dS 13 Οὗτος + ὁ Ἡρώδης dCS Οὗτος] αὐτὸς
13/14 yvvalxa + Φιλίππου dC 14 αὐτοῦ + ἔτι ζῶντος αὐτοῦ dCS 15 Μωσεώς
CD 5 S νόμον + τοῦτο ποιήσας S 18 καθ’ ὁ] ἐν cb S, καθ’ ᾯ d 5
βαπτίζων S 19 ἐν — Ἡρώδου] ὅτε καὶ ὑπ’ αὐτοῦ ἀπετμήθη S 20 ἄρχοντες
> S 24 ἀκατάληπτος 

 
guit, et ob id clausus > in carcere <,
non de morte sollicitus, non de incerto
judicio judicis, sed in vinculis
de Christo, quem annuntiaverat,
 cogitabat. Et quia ipse ad eum
ire non poterat, mittit discipulos
suos sciscitans: > tu es, qui ven-
turus es, an alium exspectamus ? <
Animadvertite, quod > et in carcere < docuerit, Unde enim et in illo
 loco discipulos habebat, et quam ob causam ibidem perseverantes,
nisi quod et in carcere magistri fungebatur officio et eos divinis
sermonibus erudiebat ? Inter quae etiam, cum de Jesu orta esset
quaestio, mittit ex discipulis et interrogat: > tu es, qui venturus
es, an alium exspectamus ? < Revertuntur discipuli et nuntiant
 magistro, quae Salvator jussemat nuntiari: cujus verbis Joannes
armatus ad praelium confidenter emoritur et libenter capite truncatur
ipsius Domini voce firmatus verum esse Dei Filium, quem
credebat. Haec de Joanne et libertate ejus, et de Herodis insania,
qui super multa scelera etiam hoc addidit, ut Joannem
 primum carcere clauderet et postea decollaret. Quia vero Dominus
baptizatus est et caeli aperti sunt et > Spiritus sanctus
descendit < super eum voxque de caelis intonuit dicens: x >hic est
Fihus meus dilectus, in quo mihi complacui <, dicendum est in
baptismo Jesu caelum esse reseratum, et ad dispensationem remissionis
 peccatorum, non iUius, > qui peccatum non fecerat, neque
inventus est dolus in ore ejus <, sed ad totius mundi apertos esse
οὐ φοβηθεὶς τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν,
οὐδὲν ἧττον πληρῶν προφητι-
κὴν παῤῥησίαν, ἤλεγξε τὸν Ἡρώ-
δην ἐπὶ τῇ παρανομίᾳ τοῦ γάμου·
διὸ καὶ κατεκλείσθη > εἰς φυλακήν <,
καὶ μὴ μεριμνῶν θάνατον ἐμερίμνα
περὶ Χριστοῦ.
 7f., 13f. Matth. 11, 2 Par. 19 f. vgl. Luk. 3, 20 25f. 1 Petr. 2, 22
1 non] sed C 2 incerto] incesto C 3 judicio] judicii De, indicio C
judicis x > CDEe sed] et A, set C sed + et E 5 ire] venire C
6 potuit B mittit + ad eum C 7 suos > A sciscitantes
9 Animadverte ABE, Animadvertes De docuerit. Unde enim] docuerit,
videns eiim In, docuerit: vides eum r et] ei C 10 discipuli B
habebat > BCE] habere De ob + hanc E persever.] per se
persever. + erudiebat Be 11 nisi — 12 erudiebat > e 11 et 1 x >
fungebantur AB 13 ex disc.] discipulos C + suos C 14 et >
16 moritur B 17 ipsa De + vox De ~ Domini voce A 18 de 2
> De 19 qui] que C scelera + sua B ut > E
deret] cluderet Dr 21 sunt > A 22 voxque] vox quoque C caelo
+ super eum C 23 dilectus > C in 2 > BCDE
sionis] remissionemque De 26 ad >
2 οὐδέν V] οὐδὲ λ 3 ἤλεγξε] ὁ οὖν Ἰωάννης ἤλεγξε, φησίν dC
3/4 Ἡρώδη β 4 t?] > λ παρανόμῳ β 5 διὸ > h
ω] θανάτου λ 7 περὶ] παρὰ B 1 περὶ + τοῦ d ( > D 5) 

 
caelos et Spiritum sanctum descendisse, ut, postquam Dominus
> adscendisset in excelsum captivam ducens captivitatem <, tri-
bueret nobis Spiritum, qui ad se venerat, quem quidem et dedit
resurrectionis suae tempore dicens : > Accipite Spiritum sanctum !
 cui dimiseritis peccata, dimittentur ei; si cui tenueritis, tenebuntur <.΄
> Descendit <autem > Spiritus sanctus < Salvatorem
columbae <, avismansuetae, in-
nocentis et simplicis. Unde et
nobis praecipitur, ut imitemur
 innocentiam columbarum. Talis
est Spiritus sanctus, mundus et
volucris et in sublime consurgens.
Quamobrem orantes dicimus : > quis dabit milii pennas ut columbae, et
volabo et requiescam? < id est : quis dabit mihi pennas Spiritus sancti?
 Et in alio loco sermo propheticus pollicetur : > si dormieritis inter medios
cleros, pennae columbae deargentatae, et posteriora dorsi ejus in virore
auri <. Si enim > inter medios cleros < veteris et novi testamenti re-
quieverimus, dabuntur nobis > pennae columbae deargentatae <, id
est, sermones Dei, et > posteriora ejus auro < fulgore et > virore < ραδιαντια,
 tia, ut sensus noster Spiritus sancti sensibus compleatur, id est, ut
sermo et mens illius compleatur adventu et nec loquamur aliquid
nec intellegamus , nisi quod ille suggesserit, omnisque sanctificatio
tam in corde, quam in verbis et in opere, a sancto Sprritu
veniat in Christo Jesu: cui est gloria et imperium in saecula
 saeculorum. Amen. [ἤτοι] διὰ τὸ πρᾶον καὶ
ἕνα καὶ ἡμεῖς τὸ πρᾶον καὶ ἀκέραιον
τῆς περιστερᾶς μιμησώμεθα καὶ τὸ
πέτασθαι τῷ τῷ ὑπέρ τὰ γήϊνα. 2 Ps. 67(68), 19; Ephes. 4, 8 4ff. Joh. 20, 22. 23 9 f. vgl.
Matth. 10, 16 13 Ps. 54 (55) 7 15 ff. Ps. 67 (68), 14
2 in > A excels.] altum C et captivam duxit D, et
duxisset e captivam > AE 2/3 tribuerit D 3 Spir. +
tum B venerat + et AE et > A ~ ded. et De dederat
4 suae > BDe 5 dimituntur 2 Ar ei] eis DEe
retinebuntur A 6 autem] enim r speciern E 11 est >
et > B 12 in > Dmr 13/14 et volabo > ADe 14
16 dorsi > BE 18 id — 19 serm.] sermo ABE, sermone C 19
virore > C 20 nostri A ~ compleantur sens. A ut >
+ etBE 21 compleantm- CE et 2] ut C 21/22 intellig. aliquid
nec loqu. A 22 sucgesserit C omnisque] sed omnis De, + illa C
23 quam] tam (avis quam corr.) C et] quam C 23/24 ~ Spir. sancto B
24 in > E] et B. et a A ’--’ Jesu Christo AE Jesu + Dominonostro
25 Explicit omeUa XXVII. AC (XXVI. C)
171, 8 — 11 dCS
8 ἤτοι] ἢ S ἀκέρ. + τῆς περιστερᾶς S 9 καὶ — 10 περιστ] αὐτὸ S
10 καὶ — 11 γήϊνα nur C HOMILIA XXVIII. De genealogia Salvatoris, et quod in Matthaeo et in Luca
diversi ejus ferantur auctores. Dominus noster atque Salvator,
 qui multo Melchisedech, cujus
generationem scriptura non docuit,
melior fuit, nunc secundum
patrum ordinem natus esse decribitur;
et cum divinitas ejus humano
 non subjaceat exordio, propter
te, qui ortus in came es, nasci
voluit. Ettamen non aeque
ab evangelistis nativitatis ejus
ordo narratur, quae res nonnullos
 plurimumconturbavit. Matthaeus
enim incipiens nativitatis illius
seriem texere ab Abraham usque
ad id pervenit, ut diceret : > Christi
autem ’ generatio sic erat <,
 et describit non eum, qui baptizatus
est, sed qui venit in mundum;
Lucas vero exponens nativitatem
ejus non a superioribus
ad inferiora deducit, sed cum
 baptizatum ante dixisset, usque
ad ipsum pervenit Deum. Nec Γενεαλογεῖται ὁ κύριος ἡμῶν
Ἰησοῦς Χριστός, ἀγενεαλόγητος μὲν
ὢν κατὰ τὴν θεότητα, εἰς γενεαλογίαν
δὲ ἐμβαλὼν ἑαυτὸν διὰ σέ. Καὶ γενεαλογεῖται
δὲ οὐχ ὁμοίως ὑπὸ τῶν
εὐαγγελιστῶν, ὅπερ ἐτάρξε πολ-
λοὺς τῶν ἐντυγχανόντων τῇ γραφῇ.
Ματθαῖος μὲν γὰρ ἀρξάμενος ἀπὸ
Ἀβραὰμ γενεαλογῶν αὐτὸν κατάγει,
μέχρις εἴπῃ· > τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ
ἡ γέννησις οὕτως ἦν <. Καὶ ὁ μὲν
Ματθαῖος οὐ τὸν βαπτιζόμενον γενεαλογεῖ,
ἀλλὰ τὸν εἰς τὸν κόσμον
ἐρχόμενον· Λουκᾶς δὲ γενεαλογῶν
οὐ κατάγει τὴν γενεαλογίαν, ἀλλ
ἀνάγει ἐπ’ αὐτὸν τὸν θεὸν τὸν βαπ-
τιζόμενον. Καὶ οὐ διὰ τῶν αὐτῶν
ἡ καταίβασις τῆς γενεαλογίας καὶ ἡ
 2—3 Matth. 1, 1— 17; Luk. 3, 23 38 5ff. vgl. Hebr. 7, 3
18f. Matth. 1, 18
1 Incipit XXVIII. de . . . AC (XXVII. C) 2 et 1 > C] eo D in 2 >
3 fer.] feritmtiar A, referantur e ~auctores ferantur B 5 multo]
multum A multo Melchisedech] multorimi Salvator e 6/7 docuit
+ quae e 7 nunc] non B 9 humano > De 11 ortus] natus
12 Et > A tamen > B 16 illius] ejus AC 17 ab > ;
x > BE 22 vero] autem C
172, 9 —177, 2 μου C 172, 9 —177, 177, 16 VW 172, 12 Καὶ — 175, llo, 7 λ
10 μὲν > C 12 σέ] τὸ ἀνθρώπινον C Καὶ > ; λ
+ ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς κατὰ τὸ ἀνθρώπινον d 13 δὲ kC >
14 ὅπερ — 15 γραφῇ > dW ἐτάραξαν C 15 τῆς γραφῆς 16
> Κ 3 ἀρχόμενος W ἀρξ. — 17 αὐτὸν] οὐ τὸν βαπτιζόμενον
τὸν εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενον γενεαλογῶν ἀπὸ τοῦ Ἀβραὰμ κ λ ür 19 καὶ —
22 ἐρχ. > κ λ΄) ἀπὸ + τοῦ C 17 Ἀβρ. + αὐτὸν Κ 3 19 ὁ
ἐγενεαλόγει ὁ CW, γενεαλογεῖ ὁ V 20/21 γενεαλ. > CVW 26 ἡ > 

 
eaedem personae sunt in generatione
ejus, quando descendere
dicitur et quando conscendere.
Qui enim facit eum de caelestibus
 descendentem, et mulieres non
quaslibet, sed peccatrices et, quas
scriptura reprehenderat , introducit;
qui vero baptizatum narrat,
nullius facit mulieris mentionem.
 In Matthaeo ergo, ut
diximus, nominatur Thamar, quae
cum socero fraude concubuit, et
Ruth Moabitis nec de genere
Israhel, et Rachab, quae unde
 sumpta sit scire nequeo, et conjux
Uriae, quae violavit mariti
thorum. Quia enim Dominus
noster atque Salvator ad hoc
venerat, ut hominum peccata susciperet,
 et > eum, qui non fecerat
peccatum, pro nobis peccatum
fecit < Deus, propterea descendens
in mundum assumpsit peccatorum
hominum vitiosorumque personam
 et nasci voluit de stirpe
Salomonis, cujus peccata conscripta
sunt, et Roboam, cujus
ἀνάβασις. Ὁ μέν γὰρ καταβιβάζων
τῷ λόγῳ καταβιβάζει αὐτὸν καὶ διὰ
γυναικῶν ἁμαρτωλῶν , μόνας ἀναγράψας
τὰς ἐπιληψίμους, ὁ δὲ γε-
νεαλογῶν τὸν βαπτιζόμενον γυναῖκα
οὐκ ὀνομάζει ἐν τῇ γενεαλογίᾳ αὐτοῦ·
τὴν Θάμαρ, οὐ νομίμως τῷ πενθερῷ
συνελθοῦσαν, τὴν Μωαβίτιδα Ῥούθ,
τὴν Ῥαχάβ, ἣν οὐδέ οἴδαμεν,
καὶ τὴν
τοῦ Οὐρίου. Ἐπειδὴ γὰρ ἤρχετο λαβεῖν τὰς
ἁμαρτίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὸν
μὴ γνόντα ἁμαρτίαν ὑπέρ ἡμῶν ἁμαρτίαν
ἐποίει < ὁ θεός, διὰ τοῦτο καταβαίνων
ἀνέλαβε τὰ ἁμαρτωλὰ πρόσωπα
καὶ γεννᾶται διὰ Σολομῶντος,
οὗ ἀναγέγραπται τὰ ἁμαρτήματα,
καὶ Ῥοβοάμ, οὗ ἐν ταῖς Βα-
σιλείαις λέγεται τὰ πταίσματα, καὶ
τῶν λοιπῶ, ὧν οἱ πολλοὶ ἐποίησαν
 20ff. 2 Kor. 5, 21 26f. 3 Kon. 11, 8 (6) u. Ö. 27f. 3 Kon. 14, 21 ff.
1 eodem (aus eadem corr.) D, eadem E 4 fecit De de caelest.]
caelo tibi De 5 et > De 7 reprehenderet ABE, reprehendit
9 fecit ABE 10 ergo] enim r, igitur C 13 Ruht C Moabites A,
Moabitidis D 14 Raab ABDEe 15/16 conjux] uxor B conjux
Uriae, quae] cum luxuria equi A, cum luxoriae quae E 16 mariti] viri C
17 torum e 18 adhoc A 19 susceperit E 21/22 ~ fecit pecc. A
24/25 personas C 26 Salemonis (immer) B 26/27 scripta AB 2 7 sunt > ;;
1 γὰρ + Ματθαῖος W 2 tw λόγῳ alle Hss] τῷ οὐρανῷ (vgl. lat.) ?
3 μόνος — 4 ἐπιληψ. > d 4 ὁ — 6 αὐτοῦ] kA erst nach p. 174, 1
δὲ + Λουκᾶς 6 ἐν — αὐτοῦ > d 11 τὴν — 16 Οὐρίου >
+ ἐκεῖ W, τι δ’ ἐκείνου V (11 οὐ > V) τῷ πενθερῷ > VW
> V Ρούθ + ἐκεῖ· Μωαβῖτις δὲ ἦν VW δὲ] γὰρ V) Ῥούθ + καὶ
16 Οὐρίου + τὴν ἐπι λήψιμον VW 18 ἤρχετο] ἦλθε d 19 κοὶ — 21 θεός >
24 οὗ — ὁμαρτ. > (s. Ζ. 26) οὗ] ὧν d 25 ταῖς x > κ λ 26
— πταίσμ.] ἀναγέγραπται τὰ ἀμαρτήματα (= Ζ. 24) d 

 
delicta referuntur, et ceterorum,
e quibus rnulti fecerunt > malum in
conspectu Dominic. Quando vero
de lavacro conscendit et secundo
 ortus describitur, non per Salomonem,
sed per Nathan nascitur,
qui ejus arguit patrem super
Uriae morte ortuque Salomonis.
 Sed in Matthaeo semper generationis
 nomen adjungitur; hic
vero penitus siletur. Scriptum est
enim ibi: > Abraham genuit Isaac,
Isaac genuit Jacob, Jacob genuit
Judam et fratres ejus, Judas
 genuit Phares et Zaram de Thamar <,
et usque ad finem > genuit <
semper apponitur. In Luca vero,
ubi de lavaco conscendit Jesus,
> filius < dicitur, > sicut putabatur
 Joseph <; et in tam multa serie nominum
nmiquam, excepto quod
>putabaturfilius Joseph <, > generationis <
nomen adscriptum est. In
Matthaeo non est scriptum: > in-
> τὸ πονηρὸν ἐνώπιον κυρίου( . Οὗτος
δὲ ἀναβιβάζει ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ
βαπτίσματος, καὶ τῇ γενεαλογίᾳ
ἀναβαίνει οὐ διὰ Σολομπωντος, ἀλλὰ
διὰ Ναθὰν τοῦ ἐλέγξαντος τὸν πατέρα
ἐπὶ τῇ γενέσει Σολομῶντος καὶ
τῇ τοῦ Οὐρίου ἀνιρέσει. Κἀκεῖ μὲν
ἀεὶ τὰ τῆς γεννήσεως ὀνομάζεται,
ἐνταῦθα δέ τὰ τῆς γεννήσεως σεσιώ-
πηται. > Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ.
Ἰσαὰκ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ
δὲ ἐγέννησε τὸν ’Ιούδαν καὶ τοὺς
ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ’Ιούδας δὲ ἐγέν-
νησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς
Θάμαρ <· καὶ μέχρι τέλους τό· > ἐγέννησε <
ὁ δεῖνα τὸν δεῖνα. Ἐνθάδε δὲ
ἀναβαίνει ὁ ’Ιησοῦς, υἱὸς ὤν, ὡς
ἐνομίζετο, Ἰωσή φ <· καὶ οὐδαμοῦ ἐνταῦθα
ταῦθα >γέννησις <, ἀλλὰ μόνον > νομίζεται <.
Κἀκεῖ μὲν οὐδέποτε ἄρχεται
εἰς γέννησιν, ἐνθάδε δέ, ἐπεὶ ἀπὸ τοῦ
βαπτίσματος ἀναβαίνει, > ἄρχεσθαι <
 2f. vgl. 3 Kön. 15, 26. 34 u.
1 feruntur De et + de e ceteris De 2 e] ex C 3 Do-
mini C] Dei ABDEe 3/4 de lavacro > ABE 4 consc.] descendit
4/5 secundo ortus] secvmdus ordo De + esse De 5 ortus + eius B descr.]
eodem scribitur E 7 > ABE 9 Sed + et A 12 Ysaac A,
B, Isac E 13 Isaak + autem C 14 ejus + et BE 15 Fares AE
Zara B, Zare E 19 ~ dic. fil. B putabatur + filius Dlmr 20 tam
multa] tanta ultra B, tota ultra A, tantum ultra E 21 mmquam >
23 nomen + ab eo B adscriptum] scriptum B, + non De
1 κυρίου + Ὁ δὲ — αὐτοῦ (= 173, 4 —6) κλ Οὗτος] ὅ τε V Οὗτος
— - 2 ἀναβαίνων] καὶ ἀναβιβάζων κλ 2 ἀναβαίνων — του] ἀναβαίνοντα W
3 καὶ x > d τῇ γενεαλογίᾳ > dW 4 ἀναβαίνει KCV λ] αναβιβάζει
4 ~ ἀναβ. nach 6 Σολομ. d 5 τοῦ — 7 ἀναιρέσει > kA 6 Σολομὼν
7 ἀναιρέσει x > V Κἀκεῖ] ἐκεῖ λ 8 ἀεὶ > d τὰ] τὸ λ 9 — 17
> kA 12 — 20 Ἰωσήφ > d 13 Ἰσαὰκ — 17 Θάμαρ] ἐκεῖ καὶ τὰ
17 μέχρι + γὰρ k 18 ὁ — δεῖνα 2 > CVW 20 καὶ x > d 2021
KCVW λ 22 Κἀκεῖ — 23 γέννησιν > κλ 22 μὲν
CW ἔνθ. — p. 175, 1 λέγεται] λέγεται δὲ κοὶ ἄρχεσθαι κλ 23 ἐπεὶ —
24 ἀναβαίνει > d 24 ἄρχεσθαι — p. 175, 1 λέγεται] ἄρχεται ἄγεσθαι CV 

 
cipiebat <; hic vero, quia de baptismate
conscensurus erat, > incipiebat <
legitur, scriptura referente:
> et ipse erat Jesus incipiens <.
 Quando enim baptizatus
est et mysterium secundae generationis
assumpsit, ut tu quoque
priorem nativitatem destruas et
in secunda regeneratione nascaris,
 tunc dicitur >incepisse <. Et
quomodo populus Judaeorum,
quando erat in Aegypto, non Habebat
initium mensium, quando
vero egressus est ex Aegypto,
 tunc dicitur ad eum : > mensis iste,
initium mensium, primus erit
vobis de mensibus anni <. sic, qui
necdum est baptizatus, nec > incepisse <
narratur. Neque enim
 frustra additum putemus ad id,
quod dicitur: > ipse erat Jesus <,
quod sequitur: > incipiens <. Sed
et hoc, quod ait : > quasi annorum
triginta <, considerandum. > Joseph Joseph
 triginta annorum erat <, quando
dimissus est e vincuhs et interpre-
λέγεται· > καὶ αὐτός <, γάρ
Ἰησοῦς ἀρχόμενος <· ὅτε γὰρ ἐβαπ-
τίσατο καὶ τὸ μυστήριον ανέλαβετῆς
ἀναγεννήσεως, ἵνα καὶ σὺ καταργησῃς
τὴν προτεραν γεννησιν
καὶ ἀναβῇς δευτέραν διὰ τῆς παλιγγενεσίας,
τότε >ἄρχεσθαι < λέγεται. Καὶ ὅσπερ οἶ ἐν Αἰγύπτῳ ὄντες οὐκ
εἶχον ἀρχὴν μηνῶν οὐδὲ μῆνα ἑορτῶν,
ὅτε δὲ ἤδη ἐξῂεσαν, νομοθε-
τοῦνται λέγοντος τοῦ λόγου πρὸς
αὐτούς· > ὁ μὴν οὗτος ἀρχὴ μηνῶν,
πρῶτός ἐστιν ὑμῖν ἐν μησὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ <,
οὕτως ὁ μὲν μηδέπω βαπτισάμενος
οὐδὲ > ἤρξατο <, ὁ δὲ βαπτισάμενος
>ἤρ ξατο <. Οὐδὲ γὰρ εἰκῇ προσέθηκε
τῷ > καὶ αὐτὸς ἦν Ἰησοῦς <
τὸ > ἀρχόμενος <. Εἴπωμεν δὲ καὶ εἰς
τὸ > ὢν ἐτῶν τριάκοντα <· τις ὢν ἐτῶν
τριάκοντα ἤρξατο τῆς οἰκονομίας τῆς
περὶ αὐτόν; Ἰωσήφ. Γέγραπται γὰρ,
ὅτι > τριάκοντα ἐτῶν ἦν <, ἡνίκα ἐλύθη
ἀπὸ τῶν δεσμῶν καὶ <συν >
 15ff. Exod. 12, 2 24 ff. vgl. Gen. 41, 14ff. 24 f. Gen. 41, 46
1 hic vero > B 4~Jesus erat A Jesus > C 6 secundae >
7 ut > BE 8 nativ.] generationem C 9 in > A 13
14 egressus] ingresssus n, regressus CDlmn ~ est regressus C 15 tmic]
nunc r 16 mensuiun DE 17 nobis E sic + nunc C 18 ~ baptiz.
est AC 18/19 incepisse] cepisse CDe 19 Neque] Nec e 20 putem
B, imputemus D 21 ~ Jesus erat AB 23 hoc > De ait]
quitux C 26 est x > De ~ e vinc. est AB
1 γὰρ φησιν > CW ἦν + ὁ k ἦν > κ 2 λ) 2 Ἰησοῦς >
ὅτι dV ὅτε — 4 ἀναγενν. > κλ 3 ἀνέλαβε] ἔλαβε W 4 ἵνα — 6
x > dC 4/5 καταργήσεις W 6 ἀναβῇς τι εἰς W 7 τότε
— λέγεται > κλ] nach 4 ἀναγεννήσ. VW τότε ἄρχεται V) ἄρχ.
ἄρχεται CV 11 Καὶ — 16 ενιαυτοῦ > C 16 ἐν + τοῖς V 17 οὕτως
μὲν] ὁ μὲν γὰρ C μηδέπω W] μὴ CV 18 οὐδὲ W] οὐ μηδέπω οὐδὲ V,
οὐδέπω οὐδὲν C 18/19 ὁ δὲ βαπτισάμενος ἤρξατο CV x > W 20 Ἰησοῦς
+ ἐτῶν ὠσεὶ τριάκοντα W 21 τὸ + κοὶ CV δὲ > W 22 τίς — 23
CV > W 23 τῆς οἰκονομίας CV] ἐκ τῆς ἱστορίας W 24
ἰωσήφ C] τὸν Ἰωσήφ VW 

 
tatus somnium Pharaonis Aegypti
effectus est princeps ubertatisque
tempore triticum congregavit,
ut famis tempore haberet,
 quod clistribueret. Ego puto,
quod triginta anni Joseph in typo
triginta annorum praecesserint
Salvatoris. Iste enim Joseph non
 tale triticum congregavit,
 quale in Aegypto ille Joseph, sed
triticum verum atque caeleste,
ut tempore ubertatis tritico congregato
haberet, quod distribueret,
cum fames esset missa in
 Aegyptum, > non fames panis neque
sitis aquae, sed fames audiendi
sermonem Dei < Congregat itaque
de prophetis, de lege, de apostohs
verba abundantiae, ut quando
 jam non scribuntur hbri nec
novum ahquod conficitur instrumentum
nec mittuntur apostoh,
ea, quae ab Jesu in horrea apostolorum
fuerant comportata, hoc
 est in animas eorum omniumque
sanctorum, tunc distribuat et
nutriat Aegyptum fame periclitantem
maximeque fratres suos.
τὸ ὄναρ Tw Φαραὼ καὶ ἐπιστεύθη
τὴν Αἰγύπτου ἀρχὴν καὶ τὸν σῖτον
τῆς εὐθηνίας συνήγαγε τῷ Φαραώ,
ἵνα καὶ ἐν τῶ λιμῶ αὐτὸν διαδῶ.
Τόχα ἐκεῖνα τὰ τριάκοντα τοῦ
Ἰωσὴφ ἔτη τύπος ἦν τῶν τριάκοντα
τοῦ Χριστοῦ μου ἐτῶν. Οὗτος γὰρ ὁ
Ἰωσὴφ οὐχ ὅμοιον τῷ ’Ιωσὴφ ἐκείνῳ
σῖτον συνάγει, ἀλλὰ σῖτον τὸν
ἀληθινόν, ἶνα ἐν καιρῷ τῆς εὐθηνίας
αὐτοῦ συναγαγὼν τὸν σῖτον ἔχῃ ἐπι-
μετρῆσαι, ὅταν ἐξαποσταλῇ λιμὸς
ἐπὶ τὴν γῆν, > οὐ λιμὸς ἄρτου οὐδὲ
δίψος ὕδατος, ἀλλὰ λιμὸς τοῦ ἀκοῦσαι
λόγον κυρίου(. Συνάγεται γὰρ τὰ ἀπὸ τῶν προ-
φητῶν, τὰ ἀπὸ τοῦ νόμου, τὰ ἀπὸ
τῶν ἀποστόλων τῆς εὐθηνίας ῥή-
ματα, ἴνα, ὅταν μηκέτι γράφηται
γραφη, τὰ ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ συναχθέντα
εἰς τὰς ἀποθήκας τῶν ψυχῶν
τῶν ἀποστολικῶν καὶ τῶν διαδεχομένων
αὐτοὺς θρέψῃ τὴν Αἴ-
γυπτον, τὸν κόσμον, μάλιστα δὲ
τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, περὶ ὧν γέ-
 8ff. vgl. Gen. 41, 47 ff. 13 ff. gr., 15ff. lat. Amos 8, 11
1 Pharaoni AB > C Aegypti > A, Aegyptii E 6 typo
12 ubert.] necessitatis C triticum congregatum C 14. 15. 16 famis E
15 neque + stella (!) C 17 serm.] verbum C itaque >
18 de lege > C 19 habundantiae ACD ut] unde De 20 ~
jam C 21 aliquod > C 22 apost.] ab apostolis De 23
x > AB 24 comparata B 26 sanctarum E tmic > r 28 suos >
1 τῷ > C 2 Αίγύπτου CV] ἐκείνου W 3 τῆς — Φαραώ]
τῷ Φ. τῆς εὐθηνίας CV 4 ἵνα > V καὶ > C 5 τριάκ.
Χριστοῦ CV] Ἰησοῦ W 7 μου > C 7/8 ὁ Ἰωσὴφ > C 8
+ σῖτον V 8/9 ἐκείνῳ > CV 9 σῖτον 1 > σῖτον 2 +
11 σῖτον· ἔχει C 11/12 ἐπιμετρῆσαι CV] ἀπομετρῆσαι W li οὐδὲ —
14 ὕδατος > C 14 δίψος] λίμὸς U τοῦ > V 20 ἵν’ V 23 ἢ
ὑπὸ] ἀΠὸ W τοῦ > CV 27 μάλιστα C ] κάλιστα W 28 αὐτοῦ
τοῦ Ἰωσὴφ VW 

 
de quibus scribitur: x >narrabo nomen
tuum fratribus meis, in
medio ecclesiae cantabo <. Habent
et alii homines verba patientiae
 verbaque justitiae et reliquarum
verba virtutum; hoc est
triticum, quod Joseph Aegyptiis
distribuit. Sed ahud est frumentum,
quod dat fratribus, id est
 discipulis suis, de Gessen terra,
de ea, quae ad orientem respicit :
triticum evangehcum, triticum
apostohcum. De hoc tritico debemus
panes facere, ita tamen, ut
 non commisceantur x >veteri <
, habeamusque panem novum
de scripturarum tritico farinaque
commohtum in Christo
Jesu : cui est gloria et imperium
 in saecula saeculorum. Amen.
γραπται· διηγήσομαι τὸ ὄνομά σου
τοῖς ἀδελφοῖς μου <. Ἔχουσι καὶ οἱ
ἄλλοι ἄνθρωποι λόγους περὶ σωφρο-
σύνης, λόγους περὶ δικαιοσύνης,
λόγους περὶ τῶν λοιπῶν ἀρετῶν·
οὗτος ὁ σῖτός ἐστιν, ὃν Ἰωσὴφ ἔδωκe
τοῖς Αἰγυπτίοις. Ἄλλος δὲ σῖτος,
ὃν μερίζει τοῖς ἰδίοις ἀδελφοῖς
τῆς Γεσέμ, ἀπὸ τῆς ἀνατολικῆς γῆς·
οὗτός ἐστιν ὁ σῖτος, ὃν ὁ Ἰησοῦς
ἔδωκε τοῖς ἰδίοις μαθηταῖς· σῖτος
εὐαγγελικός τε καὶ ἀποστολικός.
Διὰ τούτου ἀρτοποιῶμεν, >παλαιὰν <
>ζύμην < μὴ παραλάβωμεν,
καινὸν ἄρτον ἀπὸ τῶν ἱερῶν γραμμάτων
ποιήσωμεν. HOMILIA ΧΧIΧ. De eo, quod scriptum est: x >Jesus autem jDlenus Spiritu sancto
reversus estc, et de tentatione ejus prima. Quando legis in evangeho: x >Jesus autem plenus Spiritu sancto
 reversus estc, et in Actibus Apostolorum, ubi de eis scribitur,
quod x < fuerint x >Spiritu x <, vide ne aequales putes
 1 ff. Ps. 21 (22), 23 7 ff. vgl. Gen. 41, 56; 45, 10. 11 13ff. 1 Kor.
5, 7 22 22 – 23 Luk. 4, 1 –4 26 Akt. 2, 4
1 scrib.] dicitur B 3 cantabo] laudabo A 5 justitiaej judicii
BDe 8 ~ est aliud C 9 dat x > De dat fratribus] fratribus
suis dat A 10 suis x > A suis + distribuit De de Gessen] degens
in BE Gessen ACr] Jessen Dlmn ~ terra Gessen A 11 de x > B
15 commisceatur De 16/17 ~ nov. panem BE 17/18 farinamque com-
molitam CDe 19 Jesu + Domino nostro C Explicit omelia XXVIII.
AC (XXVII. C) 22 Incipit (omelia C) ΧΧΙΧ. de . . . AC (XXVIII. C)
23 reversus] regressus ABE est + ab Jordane A temptatione (immer)
ABCDE prima x > C prima + a diabolo sibi illata A 25 est + a Jordane A
de eis x > e scribitur] dicitur De 26 vide . . . putes] unde . . . putas E
5 τῶν V x > W 9 Γεσέμ Γεσίμ W 10 ὁ2 x > V 11 μαθηταῖς V]
ἀδελφοῖς W 12 ~ ἀποστ. τε καὶ εὐαγγ. V 15 ἀπὸ] διὰ V 

 
esse apostolos Salvatori, sed et Jesum et apostolos et alium
quemlibet sanctorum plenos Spiritu sancto cognosce secundum
raensuram vasculi sui; et quomodo, verbi gratia, si volueris
dicere : haec vasa plena sunt vino vel oleo, non statim indicas, quod
 aequali mensura plena sint — siquidem aliud sextarium capere
potest, aliud urnam, aliud amphoram — , eodem modo et Jesus
et Paulus pleni erant Spiritu sancto ; sed multo vas Pauli minus
erat vase Jesu, et tamen erat secundum mensuram suam utrum-
que completum. Accepto itaque baptismo Salvator >plenus
 sancot <, qui super eum >in specie clumbae <
>ducebatur a Spiritu <. Quia enim >quotquot
hi filii sunt Dei <, iste autem extra omnes proprie Filius Dei
ideo et ipsum oportebat Spiritu sancto duci. Scriptum est siquidem:
>ducebatur autem in desertum a Spiritu quadraginta
 et tentabatur a diabolo <. Quadraginta diebus tentatur
et, quae fuerint tentamenta, nescimus; quae ideo forsitan praetermissa
sunt, quia majora erant, quam ut htteris crederentur. Et
si sic oportet dicere: quomodo >mundus capere non poterat
libros < >., si scripta fuissent, quae docuit et fecit Jesus, sic
 dierum tentationes, quibus tentatus est Dominus a diabolo,
mundus ferre non poterat, si scriptura docuisset, sufficit nobis
hoc tantum scire, quod >quadraginta diebus in deserto
et tentabatur a diabolo et non comederit quidquam in diebus
illis <, mortificabat enim sensum camis jugi continuoque
 >Et cum completi fuissent dies, esuriit. Dixit autem ei diabolus
Si fihus Dei es, dic lapidi huic, ut panis fiat <. >Dic <,
>lapidi huic <. x <. Cui lapidi ? utique quem monstrabat diabolus, quem
vult panem fieri ? Quaenam est ista tentatio, ut rogato patre a
fiho panem nec dante lapidem iste quasi adversarius versipeUis
 10 Luk. 3. 22 11 ff. Rom. 8, 14 18 f. vgl. Joh. 21, 25 28 f. vgl.
Luk. 11, 11 Par.
1 esse > C et 1 > r 2 recognosceA 4 vasa] vascula C statim + id C
indicas] dicas ABE, judicas e 5 pleni D 6 omam E 7 ~ Spir. sancto
erant C ~ vas Pauli multo C 8 tamen] non B tamen + utrumque A
erat2 > C C suam] unamB 8/9 utrumque > A 9/10 ~ Spir. sancto plen.
11 dicebatur . . . dicuntiu- E quotquot] qui A ~ Dei spir. A 12 ’--’ Dei
simt ABE ~ Dei Filius C 13/14 ~ Siquidem scriptum est De
14 deserto BCE 15 et — diebus > De temptabatur (immer)
16 temptamenta + ejus C 18 si > C dici B Quomodo] sicut
19 ~ fecit et docuit De Jesus > r 20 Dom. + meus Jesus A 21
docuisset] scripta fuissent C 24 sensusB 27 monstranit C quem 2 > De
28 ~ ista est C 29 dante > De iste + fallax C iste quasi]
ne ipse quidem De adversarius + voluit De, + et A 

 
et fallax det lapidem pro pane ? Hoc est oinne, quod diabolus
voluit, ut lapis panis fieret, et non panem homines, sed lapidem
vescerentur, quem diabolus pro pane monstraverat ? Ego puto,
quod usque liodie lapidem diabolus
 ostendat et hortetur singulos
ad loquendum: >dic, ut lapis iste
panis fiat <. Omni tentatione, qua
tentandi erant homines, primus
secundum assumptionem carnis
 tentatus est Dominus. Tentatur
autem ob id, ut nos quoque illo
vincente vincamus. Obscurum
fit forte, quod dico, nisi mani-
festius exemplo fiat. Si videris
 haereticos dogmatum suorum
mendacium pro pane comedere, scito lapidem eorum esse sermo-
nem, quem monstrat diabolus. Neque vero existimes unum eum
habere lapidem; habet plures lapides, de quibus a Matthaeo in-
troducitur loquens: >fic, ut lapides isti panes fiant <. Dixit
 Marcion, et lapis diaboh ei factus est panis. Dixit Valentinus, et
ahus lapis ei versus est in panem, Habuit et Basihdes ejusmodi
panem et ceteri haeretici. Unde sollicite providendum, ne forte
diaboh lapidem comedentes pute-
mus nos pane vesci Dei. Ahoquin
 quae erat tentatio de lapide
panem fieri et a Salvatore
comedi ? Fingamus enim, quod >Εἰπὲ τῷ λίθῳ τούτῳ, ἶνα γένηται
ἄρτος <. Πάνταπειρασμόν, πειρασμόν, ὃν ἤμελλον
οἱ ἄνθρωποι πειράζεσθαι, πρῶτον
ἐπειράσθη κατὰ τὸ ἀνθρώπινον ὁ
σωτήρ· ὃ δὲ λέγω, τοιοῦτόν ἐστιν·
ἐὰν ἴδῃς τοὺς ἀπὸ τῶν αἱρέσεων
ἐσθίοντας ὡς ἄρτον τὸν λόγον τὸν
ψευδῆς, ἴσθι, ὅτι ἐκεἶνος ὁ λόγος ὁ
λίθος ἐστίν, ὃν ὁ διόβολος δείκνυσιν. Ἐπεὶ ποῖος ἦν πειρασμὸς τὸν λίθον
γενέσθαι ἄρτον καὶ τὸν σωτῆρα φαγεῖν; 19 Matth. 4, 3
1 >De omne] enim e 2 panes1 E pane2 . . . lapide E panem
— 3 vescerenturj [potius ut non (viber d. Zeile) D] in panem lapidem, sed
hominem in lapidem verterentur De (verteret e) 3 pane + esuriit C
~ monstr. pro pan. A 4 lapidem + pro pane C 6/7 lapides isti
panes fiant C 8 primum B, primi C 9 ~ carnis assmnpt. C
10 est > A 13 fit] sit CE forte] certe C 16 comedere] man-
ducare B esse > C 17 Neque] Ne A, Nec E eum > B
19 Dixit + et De 20 ~ diab. lap. BE 21 ~ est versus DEe
panem > De 23 ~ lapid. diab. BE 24 nos > De 25 erit E
27 enim] hoc B
179, 6–27d
179, 25–27 λ
6 — 7 ἄρτος, > bdC
179, 6–14 λ
179, 6–180, 23 πειραζ. b*VC
> b λ 10 ὃ — 11 ἴδῃς] ὅτον οὗν ἴδη τις dC
γνώσεται dC 14 ἐστίν — δείκνυσιν > λ(ggk)
7 ἔμελλον bdCVλ 8 πρῶτος (b(ggβ)λ 9/10 ὁ σωτήρ
11 τοὺς > d 13 ἴσθι]γνώσεται dC 14 ἐστίν — δείκνυσιν > λ(ggx) diabolo proponente Dominus lapiclem in panem verterit et id,
quod viitute sua ipse fecerat, comederit et satiarit esuriem:
quaenam· est ista tentatio, quae victoria diaboli, si haec
scriberentur ? Quae, ut diximus, ratione perspecta et tentationem
 ostendunt fuisse, si fierent, et victoriam, quod cotempta
sunt, fieri. Simulque monstratur
istum panem, qui de lapide
fiat, non esse verbum Dei,
quod pascit hominem, de quo
 scriptum est : x >non in pane solo
vivet homo, sed in omni verbo,
quod egredietur per os Dei, vivet
x <. Respondeo tibi, o versipellis
et nequam, qui me tentare
 non metuis : ahus est panis sermonis
Dei, qui vivificat hominem.
Simulque videamus, quod haec loquatur
non Fihus Dei, sed homo,
quem FihUs Dei est dignatus
 assumere ; quasi de homine enim
respondet et dicit : >Scriptum
non in pane solo vivet homo <,
quo manifestum est non Deum,
sed hominem fuisse tentatum.
 Scripturae sensum dihgenter Διδάσκει de διὰ τῆς λέξεως,
ὅτι οὗτος μὲν οὐ ῥῆμα θεοῦ, τὸ δὲ
τρέφον ῥῆμα θεοῦ καὶ τὸ ζωοποιοῦν.
οῦν. Ἐπ’ ἐκείνῳ γὰρ τῷ
ἄνθρωπος. Ἅμα δὲ τήρει, ὅτι ταῦτα λέγει
κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, οὐ καθὸ θεὸς
ην. Ὡς γὰρ περὶ ἀνθρώπου
καὶ λέγει· γέγραπται, ὅτι οὐκ
ἐπ' ἄρτῳ μόνω̣ ζήσεται ἄνθρωπος < >,
δῆλον, ὅτι ὡς ἄνθρωπός ἐστι πειραζόμενος.
Γενόμενος δὲ ἐν τῷ τόπῳ
ἔχω τὴν αἰτίαν εἰπεῖν, διὰ τί Ἰω-
 10 ff. Deut. 8, 3; Matth. 4, 4
1 vertit Cr 2 ~ sua virt. C 3 quaenam esset De ista] ipsa B
diaboli — 4 diximus] diaboli ? Quae ut diximus si exempliciter scriberentur C
4 scribuntur B, scribentur E perspecta] perfecta BE 5 quod] quia B
5/6 contempta] temptata C, contemptata E 6 SimulA (que x >) 9 quod]
qui A pascat C 11 vivit CDe 12 quod — os x > C egreditur AB
per os] de ore A vivet > B 12/13 vivet homo > A 14
quem B 15 sermo CDe 16/17 Simul A (que > 18 non >
19 ~ dign. est De 20 de hom.] homo BE (~ enim homo A) 21 respon-
dit E 21/22 ~ non est A (non iiber d. Zeile) 22 ~ solo pane BCE
vivit CDe homo + sed in omni verbo Dei C 23 est > Dmr non
24 tentat.] hominem fuisse temptatimi, non Deum C
180, –23 πειραζ. λ
182, 14 k
180, 24 Γενόμ. – 181, 17 λ
180, 24 Γενόμ.
7 λέξεως + εἰπὼν ὁ κύριος· οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνω̣ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ' ἐπὶ
παντὶ ῥήματι θεοῦ > C 8 οὗτος bCV] αὐτὸς λ 9 θεοῦ > β
> λ ὅτι > CV 23 δῆλον C] δηλῶν λ 24 δὲ > λ 25 τί 

 
eventilans reor invenire me causam,
quare Joannes tentationem
Domini non descripserit, sed tantum
Matthaeus, Lucas et Marcus.
 Joannes enim, quia a Deo exordium
fecerat, dicens: >In prineipio
erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat
Verbum <, nec poterat divinae generationis ordinem
tantummodo, quod ex Deo et cum Deo esset, expresserat, adjecit:
 Jecit: >Et Verbum caro
est <. Porro quia Deus tentari
potest, de quo ei erat sermo, ideo
tentari illum a diabolo non introducit.
Quia vero > liber generationis
 Jesu Christi < de eo in
evangeho narratur homine,
qui natus fuerat ex Maria, et in
Luca generatio ejus describitur,
et in Marco homo est, qui tentatur,
 propterea ejus fertur simile
responsum: >non in pane
vivet homo <. Si igitur Fihus
Deus pro te homo factus est et
tentatur, tu, qui natura homo es,
 non debes indignari, si forte tenteris.
Quod si tentatus illum
imitatus fueris hominem, qui pro
te tentatus est, et omne viceris
αννης μεν ουκ ανεγραψε του πειρασμόν,
Ματθαῖος δέ καὶ Μᾶρκος καὶ
Λουκᾶς ἀνέγραψαν. Ἐπειδὴ γὰρ
’ Ιωάννης ἁπὸ θεοῦ ἤρξατο, οὐκ
ἐγενεαλόγησεν αὐτὸν ὡς θεόν. Διὰ τοῦτο, ἐΠειδὴ θεός, οὐκ ἐπειράζετο·
οἱ δὲ ἄλλοι, ὡς τὰ ἀνθρώπινα
διηγούμενοι τοῦ σωτῆρος, εἰσάγουσιν
αὐτὸν καὶ πειραζόμενον. | Τοιοῦτον δέ τι ἐστὶ νοεῖν ἐπὶ τῷ
πειρασμῷ τοῦ κυρίου· μαθὼν γὰρ
τοῦ πονηροῦ τὴν ἔννοιαν ἀνῆλθεν
εἰς τὴν ἔρημον, ἐπείνασεν ἑκών,
ἐκείνου νομίζοντος διὰ τροφῆς αὐ-
τὸν δύνασθαι καθάπερ τὸν ’ Αδὰμ
ἀπατᾶν, εἰ πεινάσειεν. Καὶ πρὸς τὴν
ἔννοιαν ἐκείνου πόλιν ἀνῆλθεν εἰς τὸ
Πτερύγιον· εἰ δὲ καὶ εἰς τὸ ὄρος, φησίν,
ἀνήνεγκα x > αὐτῷ
>πάσας τὰς βασιλείας τῆς γῆς >,
ἀνῆλθεν ἑκών. Οὕτω καὶ πάλαι ὁ
θεὸς ὁρῶν αὐτὸν σκοποῦντα ὡς· εἰ
 2ff. vgl. Matth. 4, 1 ff.; Mark. 1, 12ff. 6ff. Joh. 1, 1 10 f. Joh. 1, 14
14f. Matth. 1, 1 16ff. gr. vgl. Orig. Πeρὶ ἀρχῶν III Kap. 2, 1 (S. 245
14ff., 246, Iff. Koetschau)
1 ~ me inven. AC 3 non scripserit Domini A sed] et C
4 ~ Marcus et Lucas A 5 quia] qui De a] de A 8 nec]
non BE 9 et — > Deo > B Deo] eo Ο Deo]
esset] esse quod E esset] erat C express.] cima expressisset B
11 ~tent. Deus BE 12 ~erat ei A ~sermoerat C 16 homine]
homo est A homine — 17 Maria > De 21 ~ solo pane
22 vivit BCDEe igitur] legitur C
24 tu > CDe natura > C es]
+ tu n hominem >
3 ἀνέγραψαν K 3] ἀνέγραψεν ΚΚ2λ γὰρ >
28 Deus >
25/26 tentaris De
solo >
est] esse C
27 fueris
11 ἐπεὶ K 3
16
εστι τι
voelv 2
28 ὡσεὶ 3
16/17 τῶν πειρασμῶν 3
24 ἔφη K 3
25 <ἂν > Kl. 

 
tentamentum, habebis spem cum
eo. qui tunc homo fuit, nmic
autem homo esse cessavit. Nam
qui quondam homo erat, post- 
 quam tentatus est et x >recessit
ab eo diabolus usque ad x <
mortis, >a mortuis resurgens ultra
non x <. Omnis homo
morti subjacet; iste ergo, qui
 nequaquam moritur, jam non est
homo, sed deus est. Si autem
deus est, qui quondam homo
fuit, et oportet te illi similem
fieri, quando >similes ejus fuerimus
 et viderimus eum, sicuti 
est <, te quoque necesse erit deum fieri in Christo Jesu : cui est
et imperium in saecula saeculorum. Amen.
δυνατὸν ἦν ὄφιν λαλλῆσαι, προσῆλθον
ἂν δι' αὐτοῦ εἰς ἀπάτην τοῖς πρωτοπλάστοις,
συνεχώρησε τοῦτο, πα-
ρασκευάσας λαλῆσαι τὸ ἴδιον δη
μιούργημα· ἐπειδὴ καὶ ἐπὶ τοῦ
Ἰὼβ τὴν τῶν τοσούτων ἀναίρεσιν
συνεχωρησεν εκεινου σκοπουντος
ὡς· εἰ συνεχωρήθη, ἤλεγχον <ἂν >
αὐτοῦ τὴν ἐπίπλαστον ἀρετήν, ἣν
ἔχειν διὰ τὸν πλοῦτον δοκεῖ· ὁ γὰρ
ἐκεῖ διάλογος τοιαύτην ἔχει τὴν δύναμιν
σαφηνείας ἕνεκα, τῆς γραφῆς
τῷ σχήματι τοῦ λόγου τὰς ἐννοίας
λογοποιούσης. | [Τήρει, ὅτι ταῦτα λέγει κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, οὐ καθ’ ὃ θεὸς ἦν· ὡς
γὰρ Περὶ ἀνθρώπου ἀποκρίνεται καὶ λέγει· >οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ
 x <, δηλῶν, ὅτι ὡς ἄνθρωπός ἐστι πειραζόμενος.] Ὁ μᾶρκος
καὶ ὁ Λουκᾶς εἶπον, ὅτι > ἐν τεσσαράκοντα ἡμέραις ἦν πειραζόμενος <,
εἶναι δῆλον, ὅτι ἐν ἐκείναις μὲν πόῤῥωθεν αὐτὸν ἐπείραζεν δι’ ὕπνου,
δι’ ἀκηδίας, διὰ δειλίας καὶ τῶν τοιούτων. Ἐπεὶ δὲ ἔγνω
λοιπὸν προσῆλθεν ἐγγὺς καὶ φανερῶς προσβάλλει. Καὶ σκόπει, τί
 ποιεῖ. Ἤκουσε καὶ παρὰ τοῦ Ἰωάννου καὶ παρὰ τῆς ἐνεχθείσης ἄνωθεν
φο)νῆς, ὅτι οὖτός ἐστιν <υἱὸς > τοῦ καὶ ἀγνοῶν, ὅτι >ὁ
ἐνηνθρώπησεν — ἔλαθε γὰρ αὐτὸν ἡ ἀπόῤῥητος ἐνανθρώπησις — ὑπέλαβεν,
ὅτι ἄνθρωπος ὢν ηὐδοκήθη τῷ, θεῷ διὰ τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν
ἐφθόνησεν αὐτῷ τῆς τηλικαύτης τιμῆς, ὤσπερ καὶ τῷ παλαιῷ Ἀδάμ,
 καὶ ἔσπευσεν ὥσπερ ἐκεῖνου ἐκβαλεῖν Λ·αὶ τοῦτον αὐτῆς. Διὸ καὶ προσελ-
 1 ff. gr. vgl. Gen. 3, 1 ff. 5ff. gr. vgl. Hiob 1, llff. 5f. lat. Luk.
4, 13 7f. lat. Rom. 6, 9 14 f. 1 Joh. 3, 2 21 Mark. 1, 13; Luk. 4, 2
26 Joh. 1, 34
3 homo > C Nam + si De 8 morietur CDe Onmis + autem
9 ergo > ABE 10 est > A 11 homo > A 13 et >
ei AB ~ fuerimus ejus C 15 videremus n sicut E 16 erit]
est ABE Jesu -f Domino nostro C gloria + honor C 17 iVmen
> E Explicit omelia XXIX. AC (XXVIII.
182, 18 – 183, 26 W*
2 δι’] δ’ Κ3 5 τοῦ Κ3 S (hr εἰ] ὡσεὶ Κ3 <ἂν >
18 – 20 πειραζ. = p. 180, 17 – 24 26 <υἱὸς > > W 28
W (?) 

 
θὼν ἐγγὺς πρώτην προσάγει πείραν τῆς γαστριμαργίας, δι’ ἧς εἷλε καὶ
πρῶτον Ἀδάμ. Καὶ ἐπεὶ οὐδαμοῦ βρώσιμόν τι ἦν διὰ τὴν ἄγαν ἐρημίαν,
ἐγίνωσκε δὲ τῇ πείνῃ τὸν ἄρτον εἷται κατάλληλον, αὐτὸς μέν οὐ προσφέρει,
διότι οὐκ ἤμελλεν αὐτὸν παρὰ τοῦ πολεμουμένου λαβεῖν ὁ Χριστός,
 ἐπιτάσσει δὲ αὐτῶ̣ ποιῆσαι τοὺς ὑποδεικνυμένους λίθους ἄρτους.
Καὶ ἵνα μὴ νοήσῃ τὴν ἐπιβουλὴν ὁ Χριοτός, ὅρα μηχανὴν καὶ
πονηρίας ὑπερβολήν· οὐκ εἶπεν ἁπλῶς, ὅτι· ποίησον τοὺς λίθους ἄρτους,
ἀλλὰ προσέταξε τό· >εἰ υἱὸς εἶ τοῦ θεοῦ <, ἵνα δείξῃ, ὅτι
τοῦ εἶναι αὐτὸν υἱὸν θεοῦ ζητεῖ γενέσθαι τοῦτο· ᾤετο γάρ, ὅτι παρακνηθήσεται
 τῷ λόγῳ, καθάπερ ὀνειδισθεὶς ἐπὶ τῷ μὴ υἱὸς x <,
καὶ ἀγνοῶν τὸν δόλον μεταβαλεῖ τοὺς λίθους εἰς ἄρτους, ὡς ἔχων ἐκ
θεοῦ δύναμιν, καὶ λοιπὸν ἰδὼν αὐτοὺς πάνυ Πεινῶν ἡττηθήσεται τῆς
γαστρός. Ἀλλ' οὐκ ἔλαθε τὸν >δρασσόμενον τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ
· ὁ δέ ἀποκριθεὶς εἶπεν· >γέγραπται· οὐκ ἐπ’
 ζήσεται ἄνθρωπος < καὶ τὰ ἑξὴς, συνεὶς τὴν πανουργίαν αὐτοῦ.
μέν ἐπιζητηθὲν σημεῖον οὐκ ἐποίησεν, διότι τὰ σημεῖα δι’ ὠφέλειαν
ὁρώντων εἴωθε γίνεσθαι, ὁ δὲ διόβολος οὐδέν ἤμελλεν ἐντεῦθεν ὠφε-
ληθῆναι· καὶ γὰρ ὕστερον ἰδὼν πάντα, ὅσα ἐποίησεν ὁ Χριστός, οὐδὲν
μετεβλήθη. Πρὸς δὲ τὸν κεκρυμμένον αὐτοῦ σκοπὸν ἀπολογεῖται
 καὶ ἀπὸ τῆς ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ Δευτερονομίου γραφῆς ἐπιστομίζει αὐ-
τὸν ὡσανεὶ λέγων· τί μοι ποιεῖν ἄρτους ἐκ λίθων ἐπιτάσσεις; πάντως
διὰ τὴν συνέχουσάν με πεῖναν, ἵνα φανέντων δελεασθῶ· ἀλλ’ >οὐκ
ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρμπος < >. Ἀλλ’ ἔστι καὶ ἕτερος τρόπος τροφῆς·
καὶ γὰρ >πᾶν ῥῆμα ἐκπορευόμενον διὰ στόματος θεοῦ < ἐπὶ
 δίκην τροφῆς συνέχει τὴν ζο)ὴν αὐτοῦ καὶ ἀρκεῖ αὐτῷ. Οὕτως μακροθύμως
ἀπεκρούσατο τὴν τῆς γαστριμαργίας μηχανήν. HOMILIA ΧΧΧ. De tentatione Salvatoris secunda. Tam Filio Dei quam Antichristo regnandi studium est. Sed
 Antichristus regnare desiderat, ut occidat, quos sibi subjecerat ;
Christus ad hoc regnat, ut salvet. Et unusquisquenostrum, sifidelis
est, regnatur a Christo sermone, sapientia, justitia, veritate. Sin
autem amatores voluptatis magis sumus quam amatores Dei, reg-
 2 vgl. 1 Kor. 15, 45. 47 13f. 1 Kor. 3, 19 24 Matth. 4, 4 28 Luk. 4, 8
27 Incipit XXX. de . . . AC (XXVIIII. C) 28 De tent.] Tentatio De
Salv.] Domini A 29 Sed + et nr 30 quos] quod Dmn sub-
jecerit ABCDe 31 Et > ABE fidelis A] felix
33 ~ sumus magis De
1 εἶλε Kr.] εἶχε W 4. 17 ἔμελλεν W 

 
iiamur a peccato, de quo Apostolus loquitur: >non ergo
peccatum in vestro mortali corpore <. Duo igitur reges
regnare festinant: peccati rex peccatoribus diabolus, justitiae
rex justis Christus. Sciensque diabolus ad hoc venisse Christum,
 ut regnum ilhus tolleret et hi, qui
sub eo erant, inciperent esse sub
Christo, >ostendit ei
regna mundi < et hominum
saecuh, quomodo alii regnentur a
 fornicatione, alii ab avaritia, illi
populari rapiantur aura, hi formae
capiantur illecebris. Neque
vero arbitrandum est, quod regna
ei mundi ostendens Persarum,
 verbi gratia , regnum Indorumque
monstraverit, sed >ostendit ei
omnia regna x <, id est, regnum
suum, quomodo regnaret in
mundo, ut cohortans eum facere,
 quod volebat, inciperet etiam
Christum habere subjectum. Vis,
inquit, in omnibus his regnare ?
Ἔδειξεν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας
τῆς οἰκουμένης(. Βασιλeίας κόσμου
φησὶ τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, τίνα
τρόπον οἶ μὲν βασιλεύονται ὑπὸ πορνείας,
οἱ δὲ βασιλεύονται ὑπὸ φιλ-
αργυρίας, οἱ δὲ ὑπὸ κενοδοξίας καὶ
ἑτέρων παθῶν. Εἰ μὴ γὰρ τοῦτό ἐστι,
πῶς ἠδύνατο αὐτὸς τοὺς τῶν περάτων
τόπους εἰς ἔνα τόπον πρὸς θεωρίαν
σωματικὴν ἀγαγεῖν; Οὐκ ἐδείκυνε
δέ αὐτῷ τὰς ασιλείας τοῦ κόσ-
μου, οἶον φέρε εἰπεῖν τὴν Περσῶν
οἰκονομίαν ἢ τὴν Ἰνδῶν, ἀλλ' ἐδείκνυεν
αὐτῷ τὰς βασιλείας x <,
τίνα τρόπον ἰσχύει αὐτῶν βασιλεύειν,
ἵν αὐτὸν προτρέψηται ποιῆσαι,
 1 f. Rom. 6, 12
1 non] ne E
justitiae >
9 regnentur >
12 rapiantur C
16 ostendat r
2 ~ mortali vestro DE 3 peccati + et justitiae BE
4 diab. + et A 5 illius] ejus A 6 eo] ipso C
10 illi] alii B 11 aura] cura De 11/12 formis B
15 regnumque Indorum Dm 15/16 Judaeorumque C
18 regnet AC 22 omnibus] hominibus De
184, –186, 12 λ 184, 16 Οὐκ — 21 + 7 — 13 παθῶν + 22 — 186 ’
19 dCVW 184, 13 Εἰ — 21 + 7 — 13 + 22 — 186, 19 S 184, Εἰ
— 19 Ἰνδῶν aX (16 — 19 also in b doppelt)
–8 8 οἰκουμ. > bdCSVW 8 βασιλ. — 9 φησὶ > dCS 9
γὰρ dCS 9/10 τίνα τρόπον > dCS 10 βασιλ. — 11 δὲ >
Kl.] Πονηρίας bVW 11 οἱ — φιλαργ. nach 12 κενοδοξ. V 12 κενοδοξίας
+ οἱ δὲ ὑπὸ γαστριμαργίας S καὶ — 13 παθῶν > bVWA 13 Εἰ — 16
nuT aSA 14 Πῶς > a avzdg] αὐτοὺς aA, αὐτὸς (corr. aus αὐτοὺς) Aa
τοὺς > λ τῶν περάτων x > aSA 15 ἔνα + τὸν a 16 Οὐκ
κνυε — 21 βασιλεύειν] ravza ἐδείκνυεν W Οὐκ — 17 κόσμου >
Οὐ + ydQ bV 17 δέ > bV 18 οἶον > CD5 οἶον — 19 Ἰνδῶν
οἶον — 20 κόσμου > b (steht a) V 19 οἰκονομίαν] ἡγεμονίαν aSA τὴν] τῶν
Ἰνδῶν + τοῦ κόσμου οὖν παντὸς τὴν δόξαν ἐδείκνυε καὶ καὶ πάσας τὰς βασιλείας S
ἀλλ'] κοὶ γὰρ λ 21 αὐτῶν > bVA 22 ἵνα λ ἵν' +
ἵνα — p. 185, 2 Χριστοῦ] ὅθεν ὡς ψιλὸν ἄνθρωπον προέτρεπεν ἐπὶ τοῦτο,
βουλόμενος καὶ αὐτοῦ ὡς καὶ τῶν λοιπῶν περιγενέσθαι S 

 
Ostendit innumerabiles hominum
multituclines, quae suo tenebantur
imperio. Et revera, si miseriam
et infelicitatem nostram
 simpliciter volumus confiteri, pene totius mundi rex diabolus
est; unde et >princeps istius saeculi < a Salvatore
ergo dicit, hoc est: vides hos homines, qui sub meo regno sunt? —
et >ostendit ei in puncto temporis <, hoc est in
cursu, qui ad comparationem aeternitatis puncti instar obtinet.
 Neque enim neccessarium habebat Salvator, ut ei diutius
saecuU istius negotia monstrarentur : statim ut aciem luminum
suorum ad contemplandum vertit, et peccata regnantia et eos, qui
regnarentur a vitiis, conspexit et ipsum >principem saeculi <
superbientem atque gaudentem in propriam perniciem,
 quia tantos sub suo habebat imperio.
Dicit ergo ad Dominum
diabolus : In eo venisti, ut adversum
me dimices et toUas de imperio
meo, quos nunc subjectos
 habeo ? Nolo contendas, nolo nitaris,
ne habeas uUam in certando
molestiam. Unum est, quod percor:
>procidens adora me <
regnum omne, quod teneo. Verum
 Dominus noster atque Salvator
vult quidem regnare et omnes
ὃ ἐνόμιζε ποιήσαντος περιγενήσεσθαι
τοῦ Χριστοῦ. Εἰ θέλεις, φησί, βασιλεῦσαι τού-
των καὶ ἐπὶ τούτῳ ἐλήλυθας τοῦ ἀγωνίσασθαι
καὶ ἀποστῆσαι τοὺς βασι-
λευομένους ὑπ’ ἐμοῦ; μὴ
ἔν ἀξιῶ· >πεσὼν προσκύνησ·όν
καὶ παράλαβε πᾶσαν τὴν βασιλείαν
τὴν ὑπ’ ἐμέ. Ἁλλ’ ὁ
λεῦσαι μὲν θέλει καὶ ὑποτάξαι πάντα
τὰ ἔθνη, ἵνα δοῦλα γένηται δικαιοσύνης
καὶ ἀληθείας καὶ πάσης ἀρετῆς,
βασιλεῦσαι δὲ οὐ μετὰ ἁμαρ-
 6 vgl. Joh. 12, 31; 16, 11
1 Et ostendit A 5 simpl. > C ~ tot. paene C ~
rex B 6 istius] huius B vocatur ADe 7 hoc est > CDe
omnes ABE e > 10 habuit De
sibi Dln diutius] dignitates De, divitiae C 11 istius + et CDe
11/12 ut ad cont. lum. suor. aciem vertit C 12 et1 > C 13
A ipsum > C princ. saeculi > A
supervenientem CDe in propriam] inproperia E, in propria B 15 quia]
quod AB haberet ABE, habuit C 16/17 ~ diab. ad Dom. C Dominum
diabolus] eum ABE 17 In eo] Ideo CDe 17/18 adversu De
18 et tollas > ABE 19 meo + in eos B, + et de his A 21 ne] nec
24 Verus D 25 noster > ABE Salvator -f raeus
1 ἐνόμισε dC ποιήσαντος W] ποιῆσαι bA, ποιήσας dCV 2 Χριστοῦ]
σωτῆρος λ 16 Εἰ — φησι] καί φησιν· εἰ θέλεις S θέλῃς V τούτων
> S 17 τούτω̣ bVW] τοῦτο CP. ἐλήλυθεν B1 τοῦ
19 ἐμοῦ > S 20 μοι dCA] με bVW 22 τὴν—p. 186, 17
alia S 24 γένηται + τῆς λ 

 
gentes sibi esse subjectas, ut
serviant justitiae, veritati ceterisque
virtutibus, sed vult
regnare quasi justitia, ut absque
 peccato regnet, ut nihil faciat indecorum,
et non vult absque
labore subjectus diabolo coronari
nec sic regnare ceteris, ut ipse
regnetur a diabolo. Unde loquitur
 ad eum : >scriptum est :
Deum tuum adorabis, et
ipsi soli sevies <, Hos, inquit,
omnes propterea volo mihi esse
subjectos, ut >Dominum
 adorent et ipsi soli serviant <;
est cupido regni mei. Tu autem
a me vis incipere peccatum, quod
ego dissoluturus huc veni, quod
etiam a ceteris auferre desidero.
 Scito Scito atque cognosce me in hoc
manere, quod dixi, ut adoretur Dominus Deus solus, et hos omnes
sub meam faciam potestatem meoque regno subjiciam. Cui
gaudemus nos quoque esse subjectos, et deprecemur Deum, ut
>regnans peccatum in corpore < nostro mortificet et regnet
 nobis solus Christus Jesus : cui est gloria et imperium in saecula saeculorum.
Amen. τίας, οὐδέ βούλεται ἀκμητὶ ὑποτάξας
ἑαυτὸν ἐκείνῳ στεφανώσασθαι,
οὐδέ ἀκμητὶ λαβεῖν πάσας τὰς βασι-
λείας τοῦ κόσμου < καὶ τὴν
αὐτῶν ὑποχείριον. Διό φησι πρὸς αὐτόν· > γέγραπται·
κύριον τὸν θεόν σου προσκυνήσεις
καὶ αὐτῷ μόνω̣ λατρεύσεις <.
τους, φησί, πάντας διὰ τοῦτο θέλω
ἄρχεσθαι ὑπ' ἐμοῦ, ἴνα κύριον τὸν
θεὸν προσκυνήσωσι καὶ αὐτῷ μό-
νω λατρεύσωσιν <· τοῦτό ἐστι
βούλημα τῆς ἐμῆς βασιλείας. Σὺ δέ
θέλεις τὴν ἀμαρτίαν ἀπ‘ ἐμοῦ
ἣν ἐγὼ καταργῆσαι θέλω. 10 ff. Deut. 6, 13 24 vgl. Rom. 6, 12
1 sibi > De ~ subjectas esse De 4 regnare] regna A
jure B. jusa (!) E, justa A ut] aut E 5 peccato] labore De 6 et >ABCE
7 subjectos ACDLmn coronare A 8 ipse] sibi B a diab.] ab alio ACE
10 eum + Jesus De 11 > A 12 ipsi] illi BC 13 esse
> C ~ esse mihi E 15 ipsi] illi C 16 regni mei] regiminis
Tu] Cur r autem] hoc B 17 incipere] accipere r peccata, quae De
18 ego > De huc > De quod] quae De 20 Scito +
22 mea . . . . potestate ABE meoque] eoque E 23 gaudeamus De
Deum] Dominum De 24 ~ nostro
25 ~ Jesus Christus E et imper. >
et > Β
corp. AC
deprecamur C
in2 > DEe
Exphcit omeha XXX. AC (XXVIIII. A)
βούλεται > W 2 ἐκείνῳ — 3 ἀκμητὶ > W στεφανώσασθαι
ἐστεφανῶσθαι λ 10 γεγραπται· Κύριον > V 13 φησί >
16/17 ~ τὸ βούλημα nach βασιλ. d 17 βασιλ.] παρουσίας W σὺ W]
νῦν dCSV 19 ἣν] ὃν S καταργῆσαι θέλω V] καταλῦσαι ἦλθον W,
καταργῆσαι ἦλθον CS, καταργίσαι ἦλθον D ἐγὼ nach ἦλθον dS'