Πάνυ
 δὲ καὶ τοῖς τυχοῦσιν σοφές, πῶς ἐστι διδάσκαλος καὶ σαφηνιστὴς τῶν εἰς εὐσέβειαν
 συντεινόντων Ι ὁ κύριος ἡμῶν 
 καὶ κύριος δούλων τῶν ἐχόντων »πνεῦμα δουλείας εἰς φόβον‘. προ-
 κοπτόντων δὲ καὶ ἐπὶ τὴν σοφίαν σπευδόντων καὶ ταύτης
 ἀξιουμένων — ἐπεὶ »ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε τί θέλει ὁ κύριος
 αὐτοῦ‘ — οὐ μένει κύριος, γινόμενος αὐτῶν »φίλος«. καὶ αὐτὸς τοῦτο διδάσκει ὅπου μὲν ὅτε ἔτι δοῦλοι ὑπῆρχον οἱ
 ἀκροώμενοι φάσκων· »φωνεῖτέ με Ὁ διδἄσκαλος< καὶ Ὁ κύριος<, καὶ
 καλῶς »γάρ«· ὅπου δέ· »Οὐκέτι ὑμᾶς λέγω δούλους, ὅτι ὁ δοῦλος οὐκ οἶδε,
 
 4 Vgl. Κοί. 1, 15. — 10 Vgl. Ephes. 2, 14. — 15
 Vgl. S. 26, 22ff. — 20 Vgl. Kol. 1, 16; Rom. 1,20; II Kor. 4, 18. —
 29 Rom. 8, 15. — 31 Job. 15, 15. — 33 Jok 13, 13. — 35 Vgl. Joh. 15,
 15. 
 6 καί) + V Ι 7 προάγομαι We Ι 11 ἀπαρχὴν ändlich,
 verderbt aus? I nacb ἀμφοτέρων + ἓν Del, ἓν ἑαυτὸν Hu Ι
 16 βασιλευόμενοι Edd., λευόμενον MV Ι τὸ + Hu Ι 30
 δὲ + Br Ι 33 ὅτε + We. 
 «τί τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ἀλλὰ λέγω ὑμᾶς φίλους«, ὅτι
 διαμεμενήκατε »μετ’ ἐμοῦ ἐν πᾶσι τοῖς πειρασμοῖς μου«, οἱ οὖν κατὰ φόβον βιοῦντες, ὃν ἀπαιτεῖ ἀπὸ τῶν οὐ καλῶν δούλων ὁ θεὸς ὡς
 ἀνέγνωμεν ἐν τῷ Μαλαχίᾳ· »Εἰ κύριός εἰμι ἐγώ, ποῦ ἐστιν ὁ φόβος »μου;«), δοῦλοι τυγχάνουσι κυρίου τοῦ σωτῆρος αὐτῶν
 καλουμένου. ἀλλὰ διὰ τούτων πάντων οὐ σαφῶς ἡ
 εὐγένεια παρίσταται τοῦ υἱοῦ, ὅτε
 δὲ τὸ »Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε« λέγεται πρὸς αὐτὸν ὑπὸ
 τοῦ θεοῦ, ᾡ ἀεί ἐστι τὸ »σήμερον«, — οὐκ ἔνι γὰρ ἐσπέρα Μοῦ, ἐγὼ δὲ
 ἡγοῦμαι, ὅτι οὐδὲ πρωία, ἀλλὰ ὁ συμπαρεκτείνων τῇ ἀγενήτῳ
 καὶ ἀϊδίῳ αὐτοῦ ζωῇ, ἵν οὕτως εἴπω, χρόνος ἡμέρα ἐστὶν αὐτῷ σήμερον, ἐν
 ᾑ γεγέννηται ο υἱός — , ἀρχῆς γενέσεως αὐτοῦ οὕτως οὐχ εὑρισκομένης ὡς
 οὐδὲ τῆς ἡμἐρας. 
 Προσθετέον τοῖς εἰρημένοις πῶς ἐστιν ὁ υἱὸς »ἀλη- »θινὴ ἄμπελος«. τοῦτο
 δὲ δῆλον ἔσται τοῖς συνιεῖσιν ἀξίως χάριτος προφητικῆς τὸ
 »Οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου«.