ζητ. 35.

*Β f. 322 ad ἀείκιζε Ω 22 (id. Μosq. ibid., Π).

αἰκία δὲ οὐχ ἡ ὕβριϲ μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸ αἶϲχοϲ, παρὰ τοῦ μὴ ἐοικέναι, ὃ δηλοῖ τὸ καθήκειν, ὥϲ φηϲιν δαίνυ δαῖτα γέρου ἐντὸϲ 1 ϲυνηθ (θ’ spr. η scrpt.) 2 τὸ λέγειν τὸ ἐϲπευϲμένωϲ ἄφαρι πεποίηκε τὸ ἐϲπευϲμένωϲ καὶ κτλ. (sic) 4 ἔαϲ’ 8 ὥϲτε γῦναι ἄγαμαι τέθηπ ά τε 9. 10 verba incluse e scholio ad ὡϲ δ’ αὕτωϲ adscripto orta esse videntur 9 ϲυνηθείᾳ ut spr., lin. 11, scrpt. 11 ἐπέεϲϲιν τὸ ὣϲ 14 εὐρὺπυλεϲ 17. 18 verba. inclusa huc non pertinent, quoniam in versu, q ui affertur, non ut in reliquis num αὕτωϲ, sed αὕτωϲ adiuncto ὥϲτε legitur 22 M (p.89 ed. Matth.) c. l. ὣϲ ὁ μὲν ἕκτορα δῖον ἀείκιζε μενεαίνων B M praem.: τὸ ἀείκιζεν ἀντὶ τοῦ ὕβριζεν 2 uod h. l. et Et. M. l. c. ad Alexundrinos. altero loco Et. M., 175, 14 (cf. Gud. 95, 33; An. Ox. I, p. 19, 19), ad lones et Ephesios refertur. —Omissa. verbi origne Vict. (f.185 ) K 538: ἄφαρ. ἀντὶ τοῦ ἐσπ. υσμένως, ὅθεν καὶ ἀφάρτερος, cf. Suid. v. ἀφαρεί, Εt. Gud. 95, 36, Ζonar. p. 360. 18. 19 Cum in scholio Porph yriano Κ 4 7 sqq. de versu Κ 50 ratione diversa. agatur, contenderit aliquis, in fine quaestionis, quam hic edidimus. nonnulla excidisse sed res incertior est, ct. ud p. 143, 11 sqq. 21 sqq. Scholium ad versum Ω 22, cui in codd. adscriptum est, non pertinere, inde sequitur quod verba illa τὸ ἀ είκιζεν ἀντὶ τοῦ ὕβριζεν in codd. praemissa (v. ann. crit ) iis quae statim sequuntur de v. αἰκία notione contrarium docent; idem in scholium ad Π 545 truditum quod inter scholia excerpti retulimus, cadit Statuendum potius videtur, ruliquias esse et pessime quidem habitas quaestionis, qua. de verborum οἱκ ία, αἰκί ξειν, ἀεικέλιος, ῥυστακ τύς, ἔλκειν sim. notionibus variis locis occurrentibus P orphyrius egerit. 224 ad ἀεικίσσως Π 545: [τὸ ἀ ε ι κίσσωσι ἀντὶ ϲιν· ἔοικέ τοι, ο ὔτι ἀεικέϲ (1 70), ὡϲ εἰ ἔλεγε· πρέπει ϲοι καὶ καθήκει τοῦτο. ὅτι δὲ ἡ αἰκία καὶ ἐπὶ τοῦ αἴϲχουϲ δηλοῖ· εἰπὼν γὰρ τοῖο δ’ Ἀπόλλων πᾶϲαν ἀεικίην ἄπεχε χροΐ (Ω 18), εἶτά φηϲιν αἶϲχοϲἄπειρον ἐξηγούμενοϲ τὴν ἀεικίαν· ἦ μέν μιν περὶ ϲῆμα ἑοῦ ἑτάροιο φίλοιοἕλκει ἀκηδέϲτωϲ,οὐδέ μιν αἰϲχ ύνει (Ω 416 — 18)·κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων (Ω 54 ), ὑβρίζει ἢ ἀεικίζει, ἐφ’ οἷϲ οὐκ ἄν’ τιϲ εἴξειεν· ἢ ἀνόμοιον ποιεῖ τῷ πρόϲθεν καὶ οὐκ ἐοικὸϲ ἑαυτῷ. ὅθεν ἐπαγγελλόμενοϲ τὸ μὴ αίκίϲαι φηϲίν· ἀ λλ’ ἐπεὶ ἄρ κέ ϲε ϲυλήϲω κλυτὰ τε ύχε᾿, Ἀλχιλλεῦ,νεκρὸν Ἀλχαιοῖϲι δ ώϲω πάλιν (Χ 258. 9)οὐ γὰρ ἐγ ώ ϲ’ ἔκπαγλον ἀεικι ῶ (X 256), πρὸϲ ὃ εἶπεν οἶον χωρὶϲ τοῦ ἀπεοικότα γενέϲθαι· δώϲω τὸν νεκρόν. τὸ δὲ παρὰ τὸ καθῆκον ἀεικέλιον λέγει· δμωάϲ τε γυναἰκαϲ ῥυϲτά ζονταϲ ἀεικελίωϲ (π 108). ῥυϲτάζειν δὲ τὸ ἕλκειν εἰϲ ὕβριν· πῶϲ νῦν, εἴ τιϲ ξένοϲ ἐντὸϲ ἡμετέροιϲι δόμοιϲινἥμενοϲ ὧ δε π άθοι ῥυϲτακτύοϲ ἐξ ἀλεγεινῆϲϲοί τ’ αἶϲχοϲ λ ώβ η τε μετ’ ἀνθρώ ποιϲι γέν οιτο (ϲ 225 — 5) τὴν γὰρ ὕβριν ἔφη ῥυϲτακτὸν μεταφορικῶϲ ἀπὸ τῶν ἑλκομένων· οὐ γὰρ εἱλκύϲθη ἀλλ’ ὑβρίϲθη. τὸ μέντοι ἕλκειν εἰϲ ὕβριν ἔφη · Λητ ὼ δὲ εἵλκυϲεν, ὕβριϲε, Διὸϲ κυδρὴν παρά κοιτιν (λ 580). καὶ ἐκ πλήρουϲ ἐντὸϲ ἄλλοιϲ· ἑλκ ύϲουϲιν ἀεικελίωϲ (Χ 336). παραγράφειν τηρητέον δὲ τὰ ἐκ πλήρουϲ παρ’ αὐτῷ λεγόμενα , ἵνα καὶ τὰ ἐλλιπῶϲ προενηνεγμένα ἐκεῖθεν ἀναπληρώϲωμεν. ἐκ πλήρουϲ μὲν γὰρ ἔφη· πῶϲ κεν ἔοι τάδε ἔργα (Λ 83 ); ἐλλιπῶϲ δὲ 2 γὰρ om. B 4 verba. αἶϲχοϲ — ἀεικίαν adeo corrupta sunt, ut quo modo sananda sint perspici nequeat pro ἄπειρον Vill Π 545 ὅπερ coni. φηϲὶν αὐτὸν αἴϲχουϲ ἄπειρον coni. Κamm. p.114 8 –13 et 14. 15 verba uncinis inclusa, quibus v. ἀεικίζειν aliis atque antea factum rationibus, atque ita quidem ut cum. iis quae antecedunt et sequuntur minime cohaereant, explicatur, scholia esse una cum lemmatis suis casu huc illatis apparet Kammer verba inde ab ἢ ἀεικίζει tantum (lin. 9) pro spuriis habuit 10 ἐοικὼϲ M 12 ϲυλλήϲω BM 16 λέγεται Μ δμῶάϲ τε B 19 ῥυϲτακτῆοϲ B 20 γένηται Μ 21 ῥυϲτακτὴν B 22 εἱλκύϲθαι 22. 23 ἑλκεῖν et ἥλκηϲεν coni. Kamm. 24 X 336 ἑλκήϲουϲ’ ἀικῶϲ legitur 25 τὰ δὲ M. τοῦ ὑβρίσωσιν]. αἰκία δὲ οὐχ ὕβρι μόνο ἀλλὰ καὶ τὸ αἶσχος, παρὰ τὸ μὴ ἐοικέναι , ὁ δηλοῖ τὸ καθήα ειν, ὥς φησι. δ αίνυ 〈δαῖνυ cod.⟩ δαῖτ α γέρου σιν, ἔοι κ έ τοι οὔ τι ἀε κ ές (Ι 70 ), ὡς εἰ ἔλεγε. πρέπει σοι καὶ κ αθήκε τοῦτο. ὅτι δὲ ἡ αἰκία καὶ ἐπὶ τοῦ αἴσχους δηλοῖ. εἰπὼν γὰ τοῖο δ᾿ Ἀ πόλ λ ων πᾶ σα ν ἀνικίην ἄπεχε χροΐ φησὶν αἶσχο †ἄπειρον ἐξηγούμενος τὴν ἀεικίαν. [κωφ ὴν δὲ γαῖ αν ἀει κ ίζει μενεαίνων ἀντὶ τοῦ ὑβρίζει ]. 16 Cf. E ζ 242: τὸ γὰρ παρὰ τὸ καθῆκον ἀει κέλιον λέγεται . . . . lb n="27"/> Cf. Eust. Λ 837, p. 887, 15: ἱστέον δὲ ὄτι τὸ πῶς τ’ ἄρ ἔοι τάδε πῶϲ κ’ ἔοι, εἴ τιϲ νῶι θεῶν αἰειγενετάωνεὕδοντ’ ἀθρήϲειε (Ξ 333); καὶ ἔτι ἐλλιπέϲτερον πῶϲ οὖν, εἴ τιϲ ξένοϲ ἐντὸϲ ἡμετέροιϲι δόμοιϲιν (ϲ 223); τὸ δὲ πλῆρεϲ· πῶϲ κεν ἔοι τάδε ἔργα; ὅτι δὲ τὸ ἀεικίζειν ἤτοι αἰκίζειν τὸ μὴ ἐοικότα ποιεῖν, δῆλον ἐκ τοῦ ἀλλὰ κατῄκιϲται (π 290. τ 9), τουτέϲτιν ἀλλ’ ἀνωμοίωται. καὶ ἀϲκηθήϲ οὖν ὁ μὴ παθὼν ἀεικέλια, μηδ’ ἀάϲχετα μηδ’ αἰϲχυνθείϲ, ἀλλ’ ὁλόκληροϲ. ἐξηγεῖται δὲ αὐτόϲ· ἀϲκηθήϲ μοι ἔπειτα θοὰϲ ἐπὶ νῆαϲ ἵκοιτοτεύχεϲί τε ξύμπαϲι καὶ ἀγχεμάχ οιϲ ἑτάροιϲι (Π 247. 8). τούτῳ ἴϲον τὸ ἀρτεμήϲ· ὡϲ εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προϲιόντα (ε 515).

3 καὶ εἴ τι ἐλλ. BΜ; corr. VilI, 6 — 13 verba uncinis inclusa a Porphyrio abiudicanda esse recte Kammer vidit 7 ἀλλὰ om codd.; addidi propter ea,  quae sequuntur. ἀλλ’ ἀνωμ. 8 ἀϲκηθεὶϲ M μηδ’ αἰϲχυνθείϲ ante μηδ’ ἀάϲχετα collocunt codd.; transpos. Bkk. 11 ξυμπᾶϲι M 12 ἶϲον B τοῦτο ἴϲον τῷ ἀρτ. M.ἔρ γα; ἐντελῶς ἄρτι ῥηθὲν ἐντὸϲ τοῖ ἐξῆς ἐλλιπῶς ἐρεῖ ἡ Ἥρα ἐντὸϲ τῷ πῶς κ’ ἔοι, ἤγουν πῶς ἂν εἴη τάδε τινά7 —13 Cf. E ε 26: ὥς κε μάλ᾿ ἀσκηθής] σχέθω, ἀσχεθής καὶ ἀσκηθής, ἢγουν ἀβλαβής, ὁ μὴ παθὼν ἀεικέλια μηδ᾿ ἄσζετα· τούτ ἴσον τὸ ἀρτεμής. Quibus magis etiam elucet ea, quae supra uncinis inclusimus, propter unum verbum ἀεικέλια, quo utuntur, quaestioni adhaesisse.