ζητ. 33.

(*B f. 6 5 a d ἀγρ ῷ θ 1 3 7, L. f. 97 ibid., Π).

ἐντὸϲ μὲν τοῖϲ ἀγροῖϲ τὰϲ οἰκοδομὰϲ οὕττω καταλέγουϲιν· αὐλή, καὶ ἐντὸϲ ταύτῃ ϲτα θμοί, ἔνθα ἕϲτηκε τὰ ζῶα, καὶ κλιϲίαι, ἔνθα καθεύδουϲιν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ϲηκοί, ἔνθα ἐγκλείουϲι τὰ νεογνά, ὅταν τὰϲ μητέραϲ ἀμέλγωϲιν ἢ εἰϲ νομὴν ἐκπέμπωϲι. καὶ ἐπὶ μὲν τῆϲ αὐλῆϲ· ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρ ῷ ἐπ’ εἰροπὸκοιϲ ὁίεϲϲινχραύϲ μέν τ’ αὐλῆϲ ὑπερᾶλμενον οὐδὲ δαμάϲϲ(ε 137. 38). (Vat.) 6 ἀπήυρα 10 ἑλεμελήιτοϲ 11 ἔπειτα, prius ε a V e β corr. 12 οὔτα (BL) 3 καὶ ταῦτα μέρει BL 4 ὅϲϲε κὰλυψεν BL 6 ἀπηύρα B ἔπειτ’ ἄλλωϲ B L δρᾶϲον L 7 ἀφέλτιον L ἐξενάριζεν B , ἐξενάριθεν L 9 αὐληρὸν B L 10 ἄδρητον L 12 οὔτα Η 26 εἰροκόποιϲ L 11 Cf. B f. 82 ad ζωὸν ἔλ᾿ Ζ 87 (id. Lp): καλὸν ἐπεισόδιον πρὸς ἐξαλλα γὴν ταυτότητος. 21 sqq. Quae Kamm ., p. 41, ad hoc scholium proposuit domus rusticae lineamenta in ea re non probo, quod μέσαυλον ab αὐλ distinctum interiorem huius locum esee voluit, cf. quae a p. 328, 2 sq. attulimus. Cetera num e Porphyrianis phyrii sententia expressa sint diiudicari non potest. De lineamentis domus urbanae v. ad p. 329, 10 sqq. λέγει δὲ καὶ μέϲαυλον, ὅτι ὁ τῆϲ αὐλῆϲ τόποϲ ἐντὸϲ μέϲῳ ἐϲτὶ τῶν ἀγρῶν· βοῶν ἀπὸ μεϲϲαύλοιο (Λ 548). αὐλῆϲ ἐντὸϲ χόρτ ῳ δέ φηϲι (Λ 774), τῷ περιωριϲμένῳ τόπῳ καὶ περιέχοντι τὸ χώριϲμα τῆϲ αὐλῆϲ. περὶ δὲ τῶν ϲταθμ ῶν· ἀλλὰ κατὰ ϲταθμο ὺϲ δύεται, τὰ δ’ ἐρῆμα φοβεῖται(ε 140), δηλονότι εἰϲ τόπον ἐνδοτέρω τῆϲ αὐλῆϲ, ὃν ϲταθμὸν προϲηγόρευον ἀπὸ τῶν ἑϲτώτων ἐντὸϲ αὐτῷ ζώων. διὸ καὶ Ἥφαιϲτοϲ ποιεῖ ϲτα θμούϲ τε κλιϲίαϲ τε κατηρεφέαϲ ἰδὲ ϲηκούϲ ( 589)· κατηρεφεῖϲ γὰρ καὶ ἐϲτεγαϲμέναι αἱ κλιϲίαι διὰ τὸ τὴν αὐλὴν μὴ εἶναι τοιαύτην· τὸ γὰρ κατηρεφέαϲ ἐκ κοινοῦ τῶν τε κλιϲιῶν καὶ τῶν ϲταθμῶν ἀκούουϲι. ϲηκοὶ δέ, ἔνθα ϲυνέκλειον τὰ νεογνά· ὡϲ δ’ ὅταν ἄγραυλοι πόριεϲ περὶ β οῦϲ ἀγελαίαϲἐλθούϲαϲ ἐϲ κόπρον, ἐπὴν βοτάνηϲ κορέϲωνται,πᾶϲαι ἅμα ϲπαίρουϲιν ἐναντίαι, οὐδέ τι ϲηκοὶϲχουϲ′, ἀλλ’ ἀδινὸν μυκώμεναι ἀμφιθέουϲιμητέραϲ (κ 410 sq q.). λέγει δὲ πάλιν (ι 219 sqq .)· ϲτείνοντο δὲ ϲηκο ὶἀρνῶν ἠδ’ ἐρίφων· διακεκριμέναι δὲ ἕκαϲταιἔρχ ατο, χ ωρὶ ϲ μὲν πρόγονοι, χ ωρὶ ϲ δὲ μέταϲϲαι,χωρὶϲ δ’ οὖθ’ ἕρϲαι · ἔρϲαϲ καλεῖ ὁ ποιητὴϲ τὰϲ ἁπαλὰϲ καὶ νεογνὰϲ καὶ νεη γενέαϲ γα λαθηνάϲ ( δ 336 ) ϲυμβέβηκε ταύταϲ ἐντὸϲ τοῖϲ μυχοῖϲ καθεῖρχθαι. καὶ πάλιν · 1. 2 ἐντὸϲ μέϲῳ ἐϲτὶ τῶν βοῶν καὶ ἀπὸ μεϲαύλοιο B L; correxi e schol. Α. P 112 657 (v. infr. ad h. v.); Kamm. p. 40: ἐντὸϲ μέϲῳ ἐϲτί· βοῶν ἀπὸ μ. (v. ad p. 321, 21 sqq .) 3 χώρημα coni. Kamm. 5 ἔρημα H 9 κλιϲίαϲ τε om. B L ἠδὲ B L 10 post αἱ κλιϲίαι inserendum esse καὶ οἱ ϲταθμοί Kamm. censuit 12 post νεογνά Kamm ., p. 41, dubitanter οὐκ ἐϲτεγαϲμένοι εἰϲί addidit; vereor ut recte 13 ἄγραυλεϲ πόιεϲ L 15 οὐδέ τοι L 16 ἴϲχουϲιν L ἁδινὸν L 19 — 22 in codd. post κατακέκλειϲται (p. 329, 5 ) legitur: λέγει δὲ πάλιν ϲτείνοντο δὲ ϲηκοὶ ἀρνῶν ἡδ’ ἐρίφων, quae ab illo loco aliena hoc quo transposuimus loco necessaria esse videntur. Verba διακεκριμέναι — ἕρϲαι inserui , quae altero illo, ubi versus collocati fuerant, loco ut supervacanea omissa sunt; Kamm. verbis ἕρϲαϲ — καθεῖρχθαι (lin. 23 24) et αὗται κατακέκλειϲται (p. 329 , 4. 5) sublatis loco mederi conatus est 23 ἔρϲαϲ B L 23. 24 γαλθηνᾶϲ B 2 qq. Cf. A riston. P 112: ὅτι τὴν κα τὰ ἀ γρὸν ἔπα υ ι ν μέσσαυλον . . , cf. id. Ρ 657, Ηes. μέσσαυλον, Apollon. h. v. id. v. α ὐλ ῆς ἐντὸϲ χόρῳ. ἐντὸϲ τῷ περιωρισμένῳ τόπῳ τῆς αὐλῆς . . . ., Eust. Λ, p. 883, 45. 15 σπαίρουσιν quod codices praebent nisi trnscribentium errori debe- tur dissentit H orph yrius ab iis quae N 443 de v. σπαίρειν et σκ καίρειν disputavit. Τρῶεϲ δ’ ὥϲτ’ ὄιεϲ πολυπάμονοϲ ἀνδρὸϲ ἐντὸϲ αὐλ ῇμυρίαι ἑϲτήκαϲιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκὸνἀζηχὲϲ μεμακυῖαι ἀκούουϲαι ὄπα ἀρν ῶν (Δ 43 sqq ) · αὗται γὰρ ἐντὸϲ τῇ αὐλῇ ἀμέλγονται· τὰ γὰρ ἀρνία ἐντὸϲ τῇ ϲηκῷ κατακέκλειϲται. ἐκ τούτων τοίνυν μεταφέρων ἐπὶ τῶν Πρώων φευγόντων φηϲίν· ἔν θα κε λοιγὸϲ ἔην καὶ ἀμ ήχανα ἔργα γένοντο,καί νύ κε ϲήκαϲθεν κατὰ Ἴλιον ἠύτε ἄρνεϲ (Θ 130). 31 ) ἠλάθηϲαν γὰρ τῆϲ Ἰλίου εἰϲ τὸν ἐνδότατον τόπον, ὡϲ εἰϲ ϲηκὸν ἄρνεϲ.

ταῦτα μὲν οὖν ἐντὸϲ ἀγροικίᾳ· ἐντὸϲ δὲ τῇ πόλει, ἀνάλογον τῷ ϲτα θμούϲ τε κλιϲίαϲ τε κατηρε φέαϲ ἰδὲ ϲηκο ύϲ λέγειν· πλῆντο δ’ ἄρ’ αἴθουϲαί τε καὶ ἕρκεα καὶ δόμοι ἀνδρ ῶν (θ 57 ). αἴθ ουϲαι δὲ αἱ ὑψηλαὶ ϲτοαὶ ἀνθήλιοι παρὰ τὸ καταίθεϲθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου. εἶτα α ὐλ ή . κατὰ γὰρ παράληψιν τῆϲ αὐλῆϲ ἔφη τὰ ἕρκεα ἐντὸϲ γὰρ ἄλλοιϲ τὸ πλῆρεϲ ἔφη· καὶ τ ότ’ ἐγ ὼ θαλάμοιο θύραϲ πυκιν ῶϲ ἀραρυίαϲὁήξαϲ ἐξῆλ θον καὶ ὑπέθορον ἑρκίον αὐλῆϲ (1 475. 76) καὶ πάλιν ἄλλωϲ ἔφη· παρὲκ μέγα τειχίον αὐλῆϲ ( π 165). ἄλλοι δὲ ἀκριβέϲτερον αἰθο ύϲαϲ λέγουϲι τῆ ϲ αὐλῆϲ τὰϲ ϲτοάϲ, ἵνα μὴ ἔξω ὦϲι τῆϲ αὐλῆϲ, ἀλλὰ τὸ μὲν ἄϲτεγον καὶ ὑπαίθριον αὐλή, αἱ δὲ. πέριξ τοῦ ὑπαιθρίου ϲτοαὶ αἴθουϲαι· αὐτὸϲ γὰρ ἔφη· οὐδέ ποτ’ ἔϲβηπ ῦρ, ἕτερον μὲν ὑ π’ αἰθο ύϲη εὐερκέοϲ αὐλῆϲ,ἄλλο δ’ ἐνὶ προδόμ ῳ πρόϲθεν θαλάμοιο θυρίων(1 4 71 sq ). ἦϲαν γὰρ μετὰ τὰϲ αἰθούϲαϲ οἱ πρόδομοι, ὧν πύλιν ἐνδότεροι θά λαμοι, οὓϲ καὶ μυχὸϲ καλεῖ διὰ τοῦτο· 4. 5 quae in codd. post κμτακέκλειϲται leguntur transposu v. ad p. 328, 19 8 κεν L. 9 ἠλάθηϲαν ἄρνεϲ om L 11 ἠδὲ BL λέγει ? πλὴν τό δ’ ἄρ’ L 14 παράλειψιν B 16 ποινικῶϲ L 18 παρικ acc. eras. B  21 ὑπαίθρου P 26. 27 post θάλαμοι Kamm., p.43, ἢ δόμοι ins., v. infr. ad lin. 10 10 sqq. Lineumenta domus urbanae a Kammero, p. 42 , descripta omni paene ex parte recte se habent nisi quod θαλ άμους et δόμους eosdem esse vult (v. ad lin. 26. 27 ann. crit.). Videtur potius interiorem aedium partem universa m sub voce δόμος s. δόμοι, atque ita quidem ut et θάλ αμον et πρόδομον comprehendat, complexus Ρ orphyrius ab exteriore, τῇ αὐλ ῇ, distinguere, 13 27 †A I 473 (cf. Dind. ad l, p. 325, 19): θά λ αμος μὲν γὰρ ἁ ἔσω οἶκος ⟨ ἔποιτκος cod . ⟩ τῆ αὐ. ῆς , τὸ δὲ πρὸ αὐτοῦ πρό δ ομ ος. αἴθουσα δὲ περίστυλον, τουτέστι πρὸ ἥλιον τετραμμέν στοά. Ρ aris. ap. Cramer., A. P., III, p. 68, 32 (c. l. αἰθούσῃ): αἴθουσ α δὲ στοὰ περίστυλο ἡλίῳ αἰθομένη, ἤγουν λαμπομένη. ἧς τὸ μὲν ἐνδοτέρω πρόδομος, τὸ δὲ 'νδοτάτω θάλ α. μος [πρόδομος , αἴθουσα]. Eadem fere ap. † Eust. I, p. 764, 45, et in Et. Μ . 441, 18 leguntur; scholiis B (f. 124a), L. (f. 195a), Lp (f. 164a), Horn. aliena addidi, haeserunt. De αἴθουσ idem †schol. min. θ 56: . . . αἱ πρὸς ἥλι ον τετραμ μέναι στοαί, cf. Apollon. et Hes. v. αἰθούσης, Et. M. 32, 39. 49; Gud. 17, 1. 20. κἐκλετο δ’ Ἀρήτη λευκώλενοϲ ἀμφιπόλοιϲιδέμνι’ ὑπ’ αἰθούϲη θἐμεναι (η 335.6), εἶτα ἐπιφέρει· ὣϲ ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε πολύτλαϲ δῖοϲ Ὀ δυϲϲε ὺϲτρητοῖϲ ἐντὸϲ λεχέεϲϲιν ὑπ’ αἰθούϲῃ ἐριδούπ ῳ·Ἀλκίνοοϲ δ’ ἄρ’ ἔλεκτο μυχ ῷ δόμου ὑ ψηλοῖο (η 344 sqq ). ὅτι γὰρ τῆϲ αὐλῆϲ ἔνδον εἰϲὶν οἱ δόμοι, ϲαφῶϲ παρίϲτηϲι διὰ τούτων· αὐτίκ’ ἔπ ειτ’ ἀν ϲτάν τεϲ ἔβαν δόμον εἰϲ Ὀδυϲῆοϲ (δ 674 ), εἶτα ἐπάγει· κῆρυξ γάρ οἱ ἔειπε Μέδων , ὃϲ ἐπεύθετο β ουλὰϲαὐλῆϲ ἐκτὸϲ ἐ ὼν, οἱ δ’ ἔνδοθι μῆτιν ὕφαινον (δ 67 7 78). καὶ πρόδομοϲ οὖν ὁ μεταξὺ τόποϲ τοῦ τε δόμου καὶ τοῦ θαλάμου · ἄλλο δ’ ἐπὶ προδόμ ῳ πρόϲθεν θαλάμοιο θυράων (1 473). καὶ ὅταν οὖν λέγῃ· ἀλλ’ ἐξελθόν τεϲ μεγάρων ἕζεϲ θε θύραζεἐκ φόνου εἰϲ αὐλήν (χ 37 5. 76), ἐκ τῶν δόμων λέγει.