ὧν 
ἕκαστος ἐν αἷς σὺν τῇ τοὐ Χριστοῦ δυνάμει συνεστήσατο
ἐκκλησίαις, δύο πρόβατα, τοῦτ’ ἔστιν δύο
τάγματα δίκην προβάτων ἐπὶ τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην
συνιόντα, τὸ μὲν εἰσέτι στοιχειούμενον, τὸ δ’
 ἤδη διὰ τοῦ λουτροῦ πεφωτισμένον, καὶ ἐπὶ τούτοις
 5 Es. 7, 14. 

 
μίαν δάμαλιν τὴν ἐκκλησιαστικὴν τῶν προέδρων
ἀρχὴν ταῖς ἐνθέοις καὶ λογικαῖς τροφαῖς ἐκθρέψας,
γόνιμον ἐξ αὐτῶν γάλα καὶ μέλι τῆς πονηθείσης
αὐτῷ τροφῆς τὸν καρπὸν ἀπηνέγκατο. ὅπως μὲν
οὖν τὰ τῶν ἀτελεστέρων πλήθη προβάτοις εἴωθεν 
ὁ θεῖος ἀφομοιοῦν λόγος οὐδὲν δεῖ λέγειν, πάσης
γραφῆς τοῦτο διδασκούσης· τὸν δέ γε
 καὶ τοὺς πολλοὺς γεωργοῦντα τῆς ἐκκλησίας ὴγούμενον
ὅπως τῷ γεωπόνῳ τῶν βοῶν παραβάλλει, συνίστησιν
ὁ ἱερὸς ἀπόστολος, λέγων μὴ τῶν βοῶν 
μέλει τῷ θεῷ, ἢ δι’ ἡμᾶς πάντως λέγει; ὅτι ὀφείλει
ἐπ’ ἐλπίδι ὁ ἀροτριῶν ἀροτριᾶν καὶ ὁ ἀλοῶν ἐπ’
ἐλπίδι τοῦ μετέχειν.” Εἰ δὲ προσκόπτοι τις ταῖς τοιαῖσδε τροπολογίαις,
ὥρα τοῦτον μηδὲ τὰς ὀνομαζομένας μυίας, 
ἢ μελίσσας, μηδὲ τὸ ξυρὸν, μηδὲ τὸν πώγωνα, μηδὲ
τὰς τρίχας τῶν ποδῶν κατὰ διάνοιαν θεωρεῖν, εἰς
ἀτόπους δὲ καὶ ἀσυστάτους ἐκπίπτειν μυθολογίας.
εἰ δ’ ἀνάγκη ταῦτα μὴ ἄλλως ἢ κατὰ μόνην θεωρίαν
δέχεσθαι, δῆλον ὅτι καὶ τὰ ἀκόλουθα παραπλησίως.