εἶθ’ ἑξῆς τὰς οἰκήσεις
 αὐτῶν ὁποῖαί τινες ἦσαν διαγράψας περὶ τῶν κατὰ
χώραν ἐκκλησιῶν ταῦτά φησιν ἐν ἑκάστῃ δὲ οἰκίᾳ
ἐστὶν οἴκημα ἱερὸν ὃ καλεῖται σεμνεῖον καὶ μοναστήριον,
ἐν ᾧ μονούμενοι τὰ τοῦ σεμνοῦ βίου μυστήρια
τελοῦνται , μηδὲν εἰσκομίζοντες , μὴ ποτὸν,
 μὴ σιτίον , μηδέ τι τόν ἄλλων ὅσα πρὸς τὰς τοῦ
σώματος χρείας ἀναγκαῖα, ἀλλὰ νόμους καὶ λόγια
θεσπισθέντα διὰ προφητῶν καὶ ὕμνους, καὶ τἄλλα
οἶς ἐπιστήμη καὶ εὐσέβεια συναύξονται καὶ τελειοῦν-
ται.’ καὶ μεθ’ ἕτερά φησι “ τὸ δ’ ἐξ ἑωθινοῦ
 “ μέχρις ἑσπέρας διάστημα σύμπαν αὐτοῖς ἐστιν ἄσκη-
 4 Act. 4, 34. 10 Phil. vol. 2. p. 474. 475. 

 
“ σις. ἐντυγχάνοντες γὰρ τοῖς ἱεροῖς γράμμασι τὴν
“πάτριον φιλοσοφοῦσι σοφίαν ἀλληγοροῦντες, ἐπειδὴ
“σύμβολα τὰ τῆς ῥητῆς ἑρμηνείας νομίζουσιν ἀποκε-
“κρυμμένης φύσεως, ἐν ὑπονοίαις δηλουμένης. “ ἔστι δ’ αὐτοῖς καὶ συγγράμματα παλαιῶν ἀνδρῶν, 
“ οἳ τῆς αἱρέσεως αὐτῶν ἀρχηγέται γενόμενοι πολλὰ
“ μνημεῖαδ τῆς ἐν τοῖς ἀλληγορουμένοις ἰδέας ἀπέλιπον,
“ οἷς καθάπερ τισὶν ἀρχετύποις χρώμενοι μιμοῦνται
τῆς προαιρέσεως τὸν τρόπον. ταῦτα μὲν ἔοικεν
εἰρῆσθαι τῷ ἀνδρὶ, τὰς ἱερὰς ἐξηγουμένων αὐτῶν 
ἐπακροασαμένῳ γραφάς. τάχα δ’ εἰκὸς, ἅ φησιν ἀρχαίων
παρ’ αὐτοῖς εἶναι συγγράμματα, τά τε εὐαγγέλια
καὶ τὰς τῶν ἀποστόλων γραφὰς , διηγήσεις τέ
τινας κατὰ τὸ εἰκὸς τῶν πάλαι προφητῶν ἐρμηνευγικὰς,
ὁποίας ἥ τε πρὸς Ἑβραίους καὶ ἄλλαι πλείους 
τοῦ Παύλου περιέχουσιν ἐπιστολαὶ, ταῦτ’ εἷναι. εἶτα πάλιν ἑξῆς περὶ τοῦ νέους αὐτοὺς ποιεῖσθαι
ψαλμοὺς οὕτως γράφει “ ὥστ’ οὐ θεωροῦσι μόνον,
“ ἀλλὰ καὶ ποιοῦσιν ᾄσματα καὶ ὕμνους εἰς τὸν θεὸν
διὰ παντοίων μέτρων καὶ μελῶν, ῥυθμοῖς σεμνο- 
‘τέροις ἀναγκαίως χαράσσοντες.’’