λʼ. Πορευόμενος δὲ ἐγχρίμπτεται γυναιξὶ Κουροτρόφῳ θυούσαις ἐν τῇ τριόδῳ. ἡ δὲ ἱέρεια εἶπε πρὸς αὐτόν, δυσχεράνασα τῇ ὄψει, ἄνερ ἀπὸ τῶν ἱερῶν. ὁ δὲ Ὅμηρος ἐς θυμόν τε ἔβαλε τὸ ῥηθέν, καὶ ἤρετο τὸν ἄγοντα τίς τε εἴη ὁ φθεγξάμενος, καὶ τίνι θεῶν ἱερὰ θύεται. ὁ δὲ αὐτῷ διηγήσατο ὅτι γυνὴ εἴη Κουροτρόφῳ θύουσα. ὁ δʼ ἀκούσας λέγει τάδε τὰ ἔπεα· 
 κλῦθι μοι εὐχομένῳ Κουροτρόφε, δὸς δὲ γυναῖκα 
 τήνδε νέων μὲν ἀνήνασθαι φιλότητα καὶ εὐνήν, 
 ἡ δʼ ἐπιτερπέσθω πολιοκροτάφοισι γέρουσιν, 
 ὧν ὥρη μὲν ἀπήμβλυνται, θυμὸς δὲ μενοινᾷ. 
 λαʼ. Ἐπεὶ δὲ ἦλθεν εἰς τὴν φρήτρην καὶ τοῦ οἴκου ἔνθα δὴ ἐδαίνυντο ἐπὶ τὸν οὐδὸν ἔστη, οἱ μὲν λέγουσι καιομένου πυρὸς ἐν τῷ οἴκῳ, οἱ δέ φασι τότε ἐκκαῦσαι σφᾶς, ἐπειδὴ Ὅμηρος τὰ ἔπεα εἶπεν 
 ἀνδρὸς μὲν στέφανος παῖδες, πύργοι δὲ πόληος, 
 ἵπποι δʼ ἐν πεδίῳ κόσμος, νῆες δὲ θαλάσσης, 
 χρήματα δʼ αὔξει οἶκον· ἀτὰρ γεραροὶ βασιλῆες 
 ἥμενοι εἰν ἀγορῇ κόσμος τʼ ἄλλοισιν ὁρᾶσθαι. 
 αἰθομένου δὲ πυρὸς γεραρώτερος οἶκος ἰδέσθαι. 
 εἰσελθὼν δὲ καὶ κατακλιθεὶς ἐδαίνυτο μετὰ τῶν φρατόρων· καὶ αὐτὸν ἐτίμων καὶ ἐν θωύματι εἶχον· καὶ τότε μὲν τὴν κοίτην αὐτοῦ ἐποιήσατο Ὅμηρος.