schol. in Lycophr. 86 λεύσσω θέοντα γρυνόν] ... γρυνὸν δὲ εἶπε τὸν Ἀλέξανδρον κατὰ μετωνυμίαν καλέσας· γρυνὸς γάρ ἐστιν ὁ κορμός· καὶ Ὅμηρος γρυνοὶ μὲν δαίοντο μέγας δʼ Ἥφαιστος ἀνέστηeundem versum Etym. magn. 241. 45 sed γρουνοί.

Ammonius περὶ διαφορᾶς ὀνομάτων in v. οὗτοςοὗτος τοι Διομήδης.

id. in v. λῃτουργεῖνλήιτον ἀμφεπένοντο.

Galenus in Hippocr. περὶ ἀγμῶν ii. 70

καὶ μέσον μὲν γὰρ ὁ ποιητὴς ἑνικῶς εἶπεν αὐτό· περὶ ζώνηνβάλλεται ἰξύην ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυῖαν.cf. Ξ 181. corrupta fortasse varia lectio versuum ε 231 κ 544 sc. περὶ δὲ ζώνην βάλετʼ ἰξυῖ καλὴν χρυσείην ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυῖαν.

Ammonius in Porph. isag. prooem. 4 r. 30 (ed. Busse, p. 9) καὶ ὁ ποιητὴς ἐπεὶ σοφὸς ἤραρε τέκτων.

Clem. Alex. strom. i. 4. 1 Ὅμηρος δὲ καὶ τέκτονα σοφὸν καλεῖ. eadem Nicomach. isag. init. Elias proleg. philosoph. c. 9 David id. c. 15, Eust. 1023. 14. cf. Ψ 712 τούς τε κλυτὸς ἤραρε τέκτων. Bywater J. Ph. vii. 66.