V. τότε Μιχαὴλ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ἀβραὰμ ἐν τῇ ἑσπέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἑτοιμάζοντας τὸν δεῖπνονʼ καὶ ἔφαγον καὶ ἔπιον καὶ εὐφράνθησαν. καὶ εἶπεν Ἁβραὰμ τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰσαάκ· Ἀνάστηθι, τέκνον, στρῶσον τὴν κλίνην τοῦ ἀνθρώπου ἵνα ἀναπαύῃ, καὶ θὲς τὸν λύχνον ἐπὶ τήν λυχνίαν. καὶ ἐποίησεν Ἰσαάκ καθά συνέταξεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ. καὶ εἶπεν Ἰσαὰκ τῷ πατρὶ αὐτοῦ· Πάτερ, ἔρχομαι κἀγὼ ἔγηιστα ὑμῶν κοιμηθῆναι. καὶ ἀπεκρίθη Ἁβραὰμ πρὸς αὐτόν· Οὐχὶ, τέκνον μου, μήποτε ἐπιβαρεῖς γενώμεθα τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ, ἀλλὰ ἄπελθε ἐν τῷ ταμείῳ σου καὶ ἀναπαύου. μὴ θέλων δὲ Ἰσαὰκ παρακοῦσαι τὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ πρόσταγμα, ἀπελθὼν ἀνεπαύσατο ἐν τῷ ταμείῳ αὐτοῦ.

VI. καὶ ἐγένετο περὶ ὥραν ἑβδόμην τῆς νυκτὸς, ἐξυπνισθεὶς ὁ Ἰσαὰκ ἦλθεν εἰς τὴν θύραν τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κράζων καὶ λέγων· Πάτερ, ἄνοιξον, ἵνα σε ἀπολαύσω πρίν σε ἀροῦσιν ἀπʼ ἐμοῦ. ἀνέστη δὲ Ἁβραὰμ καὶ ἤνοιξεν, καὶ εἰσῆλθεν Ἀσαάκ καὶ ἐκρεμάσθη ἐπὶ τοῦ εἶνσι κ. δίκαιον ανον κ. ξενοδόχον ἐμπερεχαρῆ κ.άονείδηστον B 1 ἐμφα· νισθῆαι] ἐκφάναι λόγον C 4 καρδίαν] +τοῦ υἱοῦ B 5, μεγάληἔξελθε] μεγάλως γὰρ λυπηθήσεται ἐὰν ἄφνω ἀκούση ἀπʼ ἐμοῦ ὅτι μέλλει ἀπὸ τοῦ κόσμου ἐξέρχεσθαι B; μεγάλη γὰρ συντομὴ αὐτοῦ ἐστὶν τὸ εἰπεῖν- ἐξέρχει μάλιστα κ. ἐκ τοῦ σώματος C 18, 19 καὶ θές- λυχνίαν] καὶ τὴν λυχείαν κ. τὸν λ A; κ. ἅψον λύχνον B 21 ἔρχομαι] om A ἔρχομαι—κοιμηθῆναι] ἄς κοιμηθῶ μετά σου B 24, 25 μὴ θέλων- πρόσταγμα] om A 30 ἀπολαύσω] +κ. καταφαλήσω κ. χορτάσω τὴν σὴν ραιότητα C ABC τραχήλου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κλαίον, καὶ θρηνῶν κατεφίλει αὐτόν· ἔκλαυσεν δὲ Ἁβραὰμ σὺν τῷ υἱῷ αὐτοῦ· εἶδεν δὲ αὐτοὺς ὁ Μιχαὴλ κλαίοντας καὶ ἔκλαυσεν καὶ αὐτός. καὶ ἀκούσασα ἡ Σάρρα τὸν κλαυθμὸν ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτῆς ἔκραξε λέγουσι· Κύριέ μου Ἁβραὰμ, τί ἐστιν ὁ κλαυθμός; μή σοι εἶπεν ὁ ξένος περὶ τοῦ ἀδελφιδοῦ σου Λὼτ ὅτι ἀπέθανεν; ἄλλο τι συνέβη εἰς ἡμᾶς; ἀποκριθεὶς δὲ Μιχαὴλ εἶπε πρὸς τὴν Σάρραν· Οὐχὶ, Σάρρα, οὐκ ἤνεγκα φάσιν περὶ Λώτ· ἀλλὰ περὶ πάσης φιλανθρωπίας ὑμῶν ἔγνων ὅτι διαφέρετε πάντων ἀνθρώπων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐμνήσθη ὑμῶν ὁ θεός. τότε λέγει Σάρρα τῷ Ἁβραάμ· Πῶς ἐτόλμησας κλαῦσαι εἰσελθόντος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ θεοῦ ἐν σοί; καὶ πῶς ἐδάκρυσάν σου οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν ζευμάτον τοῦ φωτός; ὅτι σήμερον εὐφροσύνη γίνεται. λέγει οὖν πρὸς αὐτὴν Ἁβραάμ· Πόθεν γινώσκεις ὅτι ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ ἐστίν; ἀποκριθεὶς δὲ ἡ Σάρρα εἶπεν· Ὅτι παραφέρω καὶ λέγω ὅτι οὗτός ἐστιν τῶν τριῶν ἀνδρῶν εἶς, τῶν ἐν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ ἐπιξενισθέντων ἡμῖν, ὅτε ἀπῆλθεν ἓδ τῶν παιδίων καὶ ἤνεγκε μόσχον καὶ ἔθυσας· καὶ εἶπες μοι, Ἄναστα, ποίησον ἵνα φάγωμεν μετὰ τῶν ἀνθρώπον τούτων εἰς τὸν οἶκον ἡμῶν. καὶ ἀπεκρίθη Ἁβραὰμ καὶ εἶπεν· Καλῶς ἐνόησας, ὦ γύναι· ὅτι κἀγὼ ὅτε τοὺς πόδας αὐτοῦ ἔπλυνα, ἔγνων ἐν τῇ καρδίᾳ μου ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ πόδες οὓς ἔπλυνα ἐν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ, καὶ καθὼς ἠρξάμην ἐρωτᾷν τὴν πορείαν, εἶπέ 1 κλαίων] om B 1, 2 κ. θρηνῶν κατεφίλει αὐτὸν] κ. λέγων καταφιλῶν αὐτ. A; κ. καταφιλῶ αὐτ. κ. τοῖς δάκρυσι πλύνων τὸ στῆθος αὐτοῦ C 4 ἐκ τοδ κοιτ. αὐτῆς] ἐκ τῆς κλίνης αὐτ. A; ἔσω οὖσα ἐν τῆ σκηνῆ C 5, 6 τί ἐστιν— ἀδελφιδοῦ] τὶ ἔχετε ὅτι οὕτως κλέετε ὀψὲ κ ἄρτι· μὴ φθέγξω ὦ ανε τῶ κω μου Ἁ. μὴ περὶ τοῦ ἀδελφοῦ A; τί ἐστὶν ... — ἀνεψιοῦ B; τὶ ἔχετε— κλαίετε. ὅρα μή τινα φάσιν ἥνεγκεν ὁ ξ. τῶ κυρίω μου Ἁ.— ἀδελφιδοῦ C 7 συνέῃ] + λυπηρὸν B 8, 9 οὐκ— περὶ] οὐκ ἐλάλησά τι διὰ Λὼτ B 9—11 ἀλλὰ— θεός] ἀλλὰ πάσας φιλανιας ἡμῶν ἔγνω— θεὸς A; ἀλλ᾿ ἔγνων ὅτι ἐμνήσθη— θεός, κ. γέγιεν σωτημία πάσοις φύλοις των ἐπὶ γῆς B 13 ἐν σοί] ἐφ᾿ ἡμᾶς B; πρὸς ἡμᾶς C 13— 16 καὶ πῶς— θεοῦ ἐστίν] om A 14 ζευμάτων] κοιμάτων B 17 ὅτι παραφέρω] πιστεῦσον παρα ρω A; προσφέρω B 19 ἀπῆλθεν ἓν τῶν παιδία] ἀπ. ἓν τ. παίδω A; σὺ ἐνεγκὼν ἐν τῶ παιδίω B; ἀνῆλθες εἰς τὸ πεδίον C ἤνεγκεν] ἤνεγκας BC 22 ἐνόησας ὦ γύναι] om B; ἀδελφὴ, ἐνόησας C 22 p. 111, 4 καλῶς— ὦδε] καλλως εἶπας ὅτι κ. τὸν Λὼτ ἐρρυσώμεθα ἀπὸ Σοδόμων ὅτε ἐγνωομίσαμεν τὸ μυστήριον B 25—p. 111, 2 καὶ καθὼς—μυστ.] οἱ κ. ἀπεθόντες κ. ῥυσάμεοι τὸν ἀδ. τὸν ἡμέτερον ἀπὸ τῶν Σ., τὸν Λὼτ A μοι ὅτι ὑπάγω τηρῆσαι τὸν ἀδελφὸν Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων. ABC καὶ τότε ἐγνώρισα τὸ μυστήριον.