ΙΙΙ. καὶ ἀναστάντες ἐπορεύοντο· καὶ ὡς ἤγγισαν τῇ πόλει, ὡς ἀπὸ σταδίων τριῶν, εὗρον δένδρον μέγα ἔχον κλάδους τριακοσίους, ὅμοιον ἐρηκινοῦ· καὶ ἤκουον φονὴν ἐκ τῶν κλάδων αὐτοῦ δομένην· Ἅγιος ὅτι τὴν πρόφασιν ἤνεγκας περὶ ὧν ἀπεστάλης· καὶ ἤκουσεν Ἁβραὰμ τῆς φωνῆς, καὶ ἔκρυψεν τὸ μυστήριον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, λέγων ἐν ἑαυτῷ· Ἄρα τί ἐστιν τὸ μυστήριον ὅπερ ἀκήκοα; ὡς δὲ ἦλθεν ἐν τῷ οἴκῳ, λέγει Ἁβραὰμ τοῖς παισὶν αὐτοῦ· Ἀναστάντες ἐξέλθατε εἰς τὰ πρόβατα, καὶ ἐνέγκατε τρία θρέμματα καὶ σφάξατε ταχέως καὶ ὑπηρετήσατε ἵνα φάγωμεν καὶ πίωμεν· ὅτι εὐφρασία ἐστὶν ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη. καὶ ἤνεγκαν οἱ παῖδες τὰ θρέμματα, καὶ ἐκάλεσεν Ἁβραάμ τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Ἰσαὰκ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Τέκνον Ἰσαὰκ, ἀνάστηθι καὶ βάλε ὕδωρ ἐπὶ τῆς λεκάνης, ἵνα νίψωμεν τοὺς πόδας τοῦ ξένου τούτου. καὶ ἤνεγκεν ὡς προσετάχθη· καὶ εἶπεν Ἁβραάμ. Κατανόησιν ἔχω ὅπερ καὶ γενήσεται, ὅτι ἐν τῷ τρυβλίῳ τούτῳ οὐ μὴ νίψω ἔτι τοὺς πόδας —μὴ σύλε τὸ π. ἀλλὰ περιπατήσωμεν—σου A; ἐν— ἐπορείοντο—ἕνα ἐκ τῶ παιδαρίων— κτῆνος καὶ γενέσθασαν ἐδέσματα ὅπως συεσθιασθῶμεν μετὰ τοῦ ξένου ὅτι ἐκτὸς ὁδοπορίας ἐστίν· ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχάγγ. Μ. εἷπεν πρὸς αὐτὸν· μισκιλε τὸ π. —οἵκω σου B; ἐπορ. καθήμενοι τοῖς ἵπποις· ὅτε δὲ ἦλθον ἐν τῶ οἶκω ἐκάλ. Ἁ. ἔνα τῶν οἰκοπαίδων αὐτοῦ κ. εἶπ. αὐτῶ· πορεύου κ.- κτῆνος· κ. καθήσας ἐν αὐτῶ πορεύθητι ἐπὶ τὰ πρόβατα κ. κόμισόν μαι τρία θρέμματα· ὅπως θύσαντες εὐφρανθῶμεν μετὰ τοῦ ξένου ὅτι ἐκάμαμε ἐκ τῆς ὁδοιπ ἀπεκρ. δὲ Μ. μηκέτι τὸ π. ἀλλὰ περιπατήσωμεν ἀμφτεροι μετεωρ. ἕως φθ. εἰς τὸ ποίμνιον κ. πάλιν στραφῶμεν C 3, 4 διότι— ὁμιλίαν] om AB 5, καὶ ὡς— τριῶν] κ. πορεβόμενοι ὡς ἀπὸ σταδ δύο ἑγγίσαντες τῆ πόλει B; καὶ ὡς ἤγγ.ἀπὸ σταδ. δύο τῆς ποίμνης C 6, 7 ἔχον— ἐρηκιοῦ] τριακ. κλαδ. ἔχοντα B; ὅμοιον τρεκίνου C 7 ἐρηκιοῦ] ἐρηκιόν A 8 ᾁδομέην] λέγουσαν AC; ἀδωμένην B 8, 9 ἄγιος—ἀπεστ.] ὅτι προφανῆ— ἀπέστειλας A; ἁγία ἡ πρόφασις περὶ οὗ ἀπεστάλης B 10 φω- νῆς] + ἧς ἤχησε ἐν αὐτῶ C 11 ἀκήκοα] + ἦλθον δὲ κ. παῖδες δύο κ. ἐκόμισαν ἐκ τοῦ οιμνίου θρέμματα τρία κ. ἔσφαξαν ταχέως κ.υπηρέτησαν τῆ τραπέζῃ C 13, 14 ἀναστάντες— ταχέως καὶ] om C 15 εὐφρασία— αὔτη] εὐφρ. σήμερον γίνεται A(C); εὐφρόσυνος ἐστὶν ὡσὶ ἡμ. αὕτη B 16 καὶ— θρέμμ.] om C 19, 20 καὶ ἤνεγκε—Ἁβρ.] κ. ἤν. Ἁ. ἐν τῆ καρδία αὐτοῦ λέγων A; κ. ποίησας ὡς προσετ.κ.εἶπεν Ἁ. B; κ. ἤν. κ. εἴπεν Ἁ. νίψον τέκνον τοὺς πόδας τοῦ ξένου· ὅτι C 2 κατανόησιν— γεήσεται] γενήσεται A; ὑπολαμβάνω ἐν τῆ ψυχῆ μου C ΑBC ἀνθρώπου ξενιζομένου πρὸς ἡμᾶς. ἀκούσας δὲ Ἰσαὰκ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ λαλοῦντος ταῦτα, ἐδάκρυσεν, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Πάτερ μου, τί ἐστιν τοῦτο ὅτι εἶπας Ἔσχατόν μου ἐστὶν νίψαι πόδας ἀνθρώπου ξένου; καὶ ἰδὼδν Ἁβραὰμ τὸν υἱὸν αὐτοῦ κλαίοντα, ἔκλαυσεν καὶ αὐτὸς σφόδρα· καὶ Μιχαὴλ ἰδών αὐτοὺς κλαίοντας, ἔκλαυσεν καὶ αὐτός· καὶ ἔπεσαν τὰ δάκρυα Μιχαὴλ ἐπὶ τῆς λεκάνης, καὶ ἐγένετο λίθος πολύτιμος. IV. ὡς δὲ ἤκουσεν ἡ Σάρρα τοῦ κλαυθμοῦ αὐτῶν ἔσω οὖσα ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτῆς, ἐξελθοῦσα εἶπεν τῷ Ἁβραάμ. Κύριε, τί ἐστιν ὅτι οὕτως κλαίετε; καὶ ἀπεκρίθη Ἁβραὰμ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Οὐδὲν κακόν ἐστιν· εἴσελθε ἐν τῇ οἰκίᾳ σου, καὶ ἐργάζου τὰ ἴδιά σου, μὴ ἐπιβαρεῖς γενώμεθα τῷ ἀνθρώπῳ. καὶ ἀνεχώρησεν ἡ Σάρρα, ὅτι ἔμελλεν ἑτοιμάζειν τὸν δεῖπνον. καὶ ἤγγισεν ὁ ἥλιος τοῦ δῦναι· καὶ ἐξῆλθεν Μιχαὴλ ἔξω τοῦ οἴκου, καὶ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανοὺς προσκυνῆσαι ἐνώπιον τοὺ θεοῦ· τοῦ γάρ ἡλίου δύνοντος πάντες προσκυνοῦσιν ἄγγελοι τὸν θεόν· πρῶτος δέ ἐστιν ὁ αὐτὸς Μιχαὴλ τῶν ἀγγέλων. καὶ προσεκύνησαν πάντες καὶ ἀπῆλθον, ἕκαστος εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ. ἀποκριθεὶς δὲ Μιχαὴλ ἐνώπιον τοῦ θεοῦ εἶπεν· Κύριε, κέλευσόν με ἐρωτηθῆναι ἐνώπιον τῆς ἁγίας δόξης σου. καὶ λέγει κύριος πρός Μιχαὴλ· Ἀνάγγειλον ὅπερ βούλῃ. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχάγγελος εἶπε· Κύριε, σύ με ἀπέστειλας πρὸς Ἁβραὰμ, εἰπεῖν αὐτῷ· Ὑποχώρησον ἐκ τοῦ σώματός σου, καὶ ἔξελθε ἐκ τοῦ κόσμου. καλεῖ σε ὁ κύριος. κἀγὼ 2 ταῦτα— καὶ λέγει] τὰ δάκρυα ταῦτα εἰσήνεγκεν λέγω A; ταῦτα δάκρυα εἰσήνεγκεν C 10—12 εἷπεν τῷ Ἁ.— αὐτῇ] om B 11 κύριε] om C τί — κλαίετε] τίς οὕτως οὖ κλέετε A 13, 14 ἐπιβαρεῖς— ἀνθρώπῳ] πραξενισθῶμεν τὸ παρόντι ξένω λύπην B; ἐπίβ. γένη. τῶ ξένω ἀνθ. τούτω 14—16 ἀνεχώρ. -ἐξῆλθεν] ἀνεχώρ.- ὅτε δὲ ἕμελλον- δεῖπνον, ἥγγισεν- εἱς τὸ δύνει κ. ἐξῆλθεν C; ἀναχωρήσασα ἡ Σ. μέλοντος τοῦ δ. ἐτοίμάζεσθαι τοῦ ἡλίου δύνοντος ἐξελθῶν B 16, 17 τοὺς οὐρ.] τὸν οὐρανόν B 18—20 προσκυνῆσαι—τόπον αὐτοῦ] καὶ προσεκύνησεν τὸν θ κ. οὔτωος οἱ λιπαὶ ἄγγελοι· τύπος γὰρ ἦ προσκυνεῖν δύνατος τοῦ ἡλ. πάντας τοὺς ἀγγ. ἐνωπ. τ. θῦ πρῶτον ὁ ἀρχάγγ. Μ. κ. οὕτως οἱ λιποὶ ἄγγ. ὑτοχωρησάντω δὲ τῶν ἀγγ. εἰς τ. ἰδίους τόπους κ. τοῦ Μ. ἡκταμένου ἐνόπιον τοῦ θεοῦ B 22 ἐρωτηθῆναι] ἐρωτῶ σε A; λαλῆσαι C τῆς ὰγ. δοξ. σου] σου, κύριε A 22—24 καὶ λέγει—ἀρχάγγ. εἷπε] om A; κ. λέγει ὁ κς λέγε, Μ., ὃ βούλει C 26—p. 109, 2 κἀγὼ— ὑποδεχόμενος] κ. ἀπελθὼν οὐδʼ ἐν λόγω ἔρρηξα αὐτὸν, διὰ τὸ γινώσκει αὐτὸν φίλον σου καθαρὸν κ. ἀψευδέστατον οὐ τολμῶ, κύριε, ἐμφανισθῆναι αὐτῷ, ὅτι φίλος σου ἐστὶν ABC καὶ δίκαιος ἄνθρωπος, ξένους ὑποδεχόμενος· ἀλλὰ παρακαλώ σε, κύριε, κέλευσον τὴν μνήμην τοῦ θανάτου τοῦ Ἁβραὰμ εἰς τήν καρδίαν αὐτοῦ εἰσελθεῖν, καὶ μὴ αὐτῷ ἑγὼ εἴπω. μεγάλη γὰρ συντομία τοῦτό ἐστιν, εἰπεῖν ὅτι Τὸν κόσμον ἔξελθε, μάλιστα δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἰδίου σώματος σὺ γάρ ἐξ ἀρχῆς ἐποίησας αὐτὸν ἐλεεῖν ψυχὰς πάντων ἀνθρώπων. τότε κύριος πρὸς Μιχαὴλ εἶπεν· Ἀνάστηθι καὶ πορεύου πρὸς Ἁβραὰμ, καὶ ξενίζου πρὸς αὐτόν καὶ ὅτι ἂν ἴδῃς ἐσθίοντα, φάγε καὶ σὺ, καὶ ὅπου ἂν κοιμηθῇ, κοίμησαι καὶ σὺ ἐκεῖ· ἐγὼ γὰρ ῥίψω τὴν μνήμην τοῦ θανάτου τοῦ Ἁβραὰμ εἰς τὴν καρδίαν Ἰσαὰκ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ κατʼ ὄναρ. V. τότε Μιχαὴλ ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ἀβραὰμ ἐν τῇ ἑσπέρᾳ ἐκείνῃ, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἑτοιμάζοντας τὸν δεῖπνονʼ καὶ ἔφαγον καὶ ἔπιον καὶ εὐφράνθησαν. καὶ εἶπεν Ἁβραὰμ τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰσαάκ· Ἀνάστηθι, τέκνον, στρῶσον τὴν κλίνην τοῦ ἀνθρώπου ἵνα ἀναπαύῃ, καὶ θὲς τὸν λύχνον ἐπὶ τήν λυχνίαν. καὶ ἐποίησεν Ἰσαάκ καθά συνέταξεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ. καὶ εἶπεν Ἰσαὰκ τῷ πατρὶ αὐτοῦ· Πάτερ, ἔρχομαι κἀγὼ ἔγηιστα ὑμῶν κοιμηθῆναι. καὶ ἀπεκρίθη Ἁβραὰμ πρὸς αὐτόν· Οὐχὶ, τέκνον μου, μήποτε ἐπιβαρεῖς γενώμεθα τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ, ἀλλὰ ἄπελθε ἐν τῷ ταμείῳ σου καὶ ἀναπαύου. μὴ θέλων δὲ Ἰσαὰκ παρακοῦσαι τὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ πρόσταγμα, ἀπελθὼν ἀνεπαύσατο ἐν τῷ ταμείῳ αὐτοῦ. VI. καὶ ἐγένετο περὶ ὥραν ἑβδόμην τῆς νυκτὸς, ἐξυπνισθεὶς ὁ Ἰσαὰκ ἦλθεν εἰς τὴν θύραν τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κράζων καὶ λέγων· Πάτερ, ἄνοιξον, ἵνα σε ἀπολαύσω πρίν σε ἀροῦσιν ἀπʼ ἐμοῦ. ἀνέστη δὲ Ἁβραὰμ καὶ ἤνοιξεν, καὶ εἰσῆλθεν Ἀσαάκ καὶ ἐκρεμάσθη ἐπὶ τοῦ εἶνσι κ. δίκαιον ανον κ. ξενοδόχον ἐμπερεχαρῆ κ.άονείδηστον B 1 ἐμφα· νισθῆαι] ἐκφάναι λόγον C 4 καρδίαν] +τοῦ υἱοῦ B 5, μεγάληἔξελθε] μεγάλως γὰρ λυπηθήσεται ἐὰν ἄφνω ἀκούση ἀπʼ ἐμοῦ ὅτι μέλλει ἀπὸ τοῦ κόσμου ἐξέρχεσθαι B; μεγάλη γὰρ συντομὴ αὐτοῦ ἐστὶν τὸ εἰπεῖν- ἐξέρχει μάλιστα κ. ἐκ τοῦ σώματος C 18, 19 καὶ θές- λυχνίαν] καὶ τὴν λυχείαν κ. τὸν λ A; κ. ἅψον λύχνον B 21 ἔρχομαι] om A ἔρχομαι—κοιμηθῆναι] ἄς κοιμηθῶ μετά σου B 24, 25 μὴ θέλων- πρόσταγμα] om A 30 ἀπολαύσω] +κ. καταφαλήσω κ. χορτάσω τὴν σὴν ραιότητα C ABC τραχήλου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κλαίον, καὶ θρηνῶν κατεφίλει αὐτόν· ἔκλαυσεν δὲ Ἁβραὰμ σὺν τῷ υἱῷ αὐτοῦ· εἶδεν δὲ αὐτοὺς ὁ Μιχαὴλ κλαίοντας καὶ ἔκλαυσεν καὶ αὐτός. καὶ ἀκούσασα ἡ Σάρρα τὸν κλαυθμὸν ἐκ τοῦ κοιτῶνος αὐτῆς ἔκραξε λέγουσι· Κύριέ μου Ἁβραὰμ, τί ἐστιν ὁ κλαυθμός; μή σοι εἶπεν ὁ ξένος περὶ τοῦ ἀδελφιδοῦ σου Λὼτ ὅτι ἀπέθανεν; ἄλλο τι συνέβη εἰς ἡμᾶς; ἀποκριθεὶς δὲ Μιχαὴλ εἶπε πρὸς τὴν Σάρραν· Οὐχὶ, Σάρρα, οὐκ ἤνεγκα φάσιν περὶ Λώτ· ἀλλὰ περὶ πάσης φιλανθρωπίας ὑμῶν ἔγνων ὅτι διαφέρετε πάντων ἀνθρώπων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐμνήσθη ὑμῶν ὁ θεός. τότε λέγει Σάρρα τῷ Ἁβραάμ· Πῶς ἐτόλμησας κλαῦσαι εἰσελθόντος τοῦ ἀνθρώπου τοῦ θεοῦ ἐν σοί; καὶ πῶς ἐδάκρυσάν σου οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν ζευμάτον τοῦ φωτός; ὅτι σήμερον εὐφροσύνη γίνεται. λέγει οὖν πρὸς αὐτὴν Ἁβραάμ· Πόθεν γινώσκεις ὅτι ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ ἐστίν; ἀποκριθεὶς δὲ ἡ Σάρρα εἶπεν· Ὅτι παραφέρω καὶ λέγω ὅτι οὗτός ἐστιν τῶν τριῶν ἀνδρῶν εἶς, τῶν ἐν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ ἐπιξενισθέντων ἡμῖν, ὅτε ἀπῆλθεν ἓδ τῶν παιδίων καὶ ἤνεγκε μόσχον καὶ ἔθυσας· καὶ εἶπες μοι, Ἄναστα, ποίησον ἵνα φάγωμεν μετὰ τῶν ἀνθρώπον τούτων εἰς τὸν οἶκον ἡμῶν. καὶ ἀπεκρίθη Ἁβραὰμ καὶ εἶπεν· Καλῶς ἐνόησας, ὦ γύναι· ὅτι κἀγὼ ὅτε τοὺς πόδας αὐτοῦ ἔπλυνα, ἔγνων ἐν τῇ καρδίᾳ μου ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ πόδες οὓς ἔπλυνα ἐν τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ, καὶ καθὼς ἠρξάμην ἐρωτᾷν τὴν πορείαν, εἶπέ 1 κλαίων] om B 1, 2 κ. θρηνῶν κατεφίλει αὐτὸν] κ. λέγων καταφιλῶν αὐτ. A; κ. καταφιλῶ αὐτ. κ. τοῖς δάκρυσι πλύνων τὸ στῆθος αὐτοῦ C 4 ἐκ τοδ κοιτ. αὐτῆς] ἐκ τῆς κλίνης αὐτ. A; ἔσω οὖσα ἐν τῆ σκηνῆ C 5, 6 τί ἐστιν— ἀδελφιδοῦ] τὶ ἔχετε ὅτι οὕτως κλέετε ὀψὲ κ ἄρτι· μὴ φθέγξω ὦ ανε τῶ κω μου Ἁ. μὴ περὶ τοῦ ἀδελφοῦ A; τί ἐστὶν ... — ἀνεψιοῦ B; τὶ ἔχετε— κλαίετε. ὅρα μή τινα φάσιν ἥνεγκεν ὁ ξ. τῶ κυρίω μου Ἁ.— ἀδελφιδοῦ C 7 συνέῃ] + λυπηρὸν B 8, 9 οὐκ— περὶ] οὐκ ἐλάλησά τι διὰ Λὼτ B 9—11 ἀλλὰ— θεός] ἀλλὰ πάσας φιλανιας ἡμῶν ἔγνω— θεὸς A; ἀλλ᾿ ἔγνων ὅτι ἐμνήσθη— θεός, κ. γέγιεν σωτημία πάσοις φύλοις των ἐπὶ γῆς B 13 ἐν σοί] ἐφ᾿ ἡμᾶς B; πρὸς ἡμᾶς C 13— 16 καὶ πῶς— θεοῦ ἐστίν] om A 14 ζευμάτων] κοιμάτων B 17 ὅτι παραφέρω] πιστεῦσον παρα ρω A; προσφέρω B 19 ἀπῆλθεν ἓν τῶν παιδία] ἀπ. ἓν τ. παίδω A; σὺ ἐνεγκὼν ἐν τῶ παιδίω B; ἀνῆλθες εἰς τὸ πεδίον C ἤνεγκεν] ἤνεγκας BC 22 ἐνόησας ὦ γύναι] om B; ἀδελφὴ, ἐνόησας C 22 p. 111, 4 καλῶς— ὦδε] καλλως εἶπας ὅτι κ. τὸν Λὼτ ἐρρυσώμεθα ἀπὸ Σοδόμων ὅτε ἐγνωομίσαμεν τὸ μυστήριον B 25—p. 111, 2 καὶ καθὼς—μυστ.] οἱ κ. ἀπεθόντες κ. ῥυσάμεοι τὸν ἀδ. τὸν ἡμέτερον ἀπὸ τῶν Σ., τὸν Λὼτ A μοι ὅτι ὑπάγω τηρῆσαι τὸν ἀδελφὸν Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων. ABC καὶ τότε ἐγνώρισα τὸ μυστήριον.