VII. Ποῦ οὖν ἐτέθη ὁ πρῶτος ἄνθρωπος; ἐν τῷ παραδείσῳ δηλονότι,
καθὼς γέγραπται. Et plantavit Deus paradisum in Eden contra
Οrientem, et posuit ibi hominem quem plasmavit o. καὶ ἐκεῖθεν
 ἐξεβλήθη εἰς τόνδε τὸν κόσμον παρακούσας. διὸ καὶ λέγουσιν
 l Mat. xi. 19. 
 n Jerem. xxxi. 26. 
 m Ps. cxi. 6. 
 o Gen. ii. 8. 

 
ΟΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΜΑΘΗΤΑΙ,
τοὺς μετατεθέντας ἐκεῖσε μετατεθῆναι· δικαίοις γὰρ ἀνθρώποις
καὶ πνευματοφόροις ἡτοιμάσθη ὁ παράδεισος,
ἐν ᾧ καὶ Παῦλος ἀπόστολος p εἰσκομισθεὶς ἤκουσεν
ἄῤῥητα ῥήματα, ὡς πρὸς ἡμᾶς ἐν τῷ παρόντι· κᾀκεῖ 
μένειν τοὺς μετατεθέντας ἕως συντελείας, προοιμιαζομένους
τὴν ἀφθαρσίαν. Hæc Irenæus lib. v. cap. 5. p. 298. Interpretatio Vetus.
Ubi ergo primus positus est homo?
scilicet in paradiso, quemadmodum
Scriptura dicit: Et plantavit
Deus paradisum in Eden contra
Orientem, et posuit ibi hominem
quem plasmavit. Et inde projectus
est in hunc mundum, non obediens.
Quapropter dicunt Presbyteri,
QUI SUNT Apostolorum DISCIPULL,
Eos qui translati sunt,
illuc translatos esse; justis enim
hominibus, et Spiritum habentibus
præparatus est paradisus, in 
quem et Paulus Apostolus adsportatus
audivit sermones in.
enarrabiles, quantum ad nos in
præsenti; et ibi manere eos qui
translati sunt usque ad consummationem, 
coausplcantes
incorruptelam. VIII. —καὶ ὡς ἔφη ΤΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΕΒΗΚΟΤΩΝ, διὰ τῆς θείας 
ἐκτάσεως τῶν χειρῶν, τοὺς δύο λαοὺς εἰς ἕνα Θεὸν
συνάγων (scil. ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ). δύο μὲν γὰρ αἱ χεῖρες,
ὅτι καὶ δύο λαοὶ διεσπαρμένοι εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς·
μία δὲ μέση κεφαλὴ, ὅτι εἷς ὁ Θεὸς, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ
διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. Hæc Irenæus attulit lib. v. 
c. 17. p. 314. Interpretatio Vetus.
—et (quemadmodum dixit QUIDAM
DE SENIORIBUS) per extensionem
manuum, duos populos
ad unum Deum congregans.
Duæ quidem manus, quia et duo
populi dispersi in fines terræ:
unum autem medium caput,
quoniam et unus Deus super 
omnes, et per omnes, et in omnibus
nobis. p 2 Cor. xii. 4. IX. Filius enim, quemadmodum et QUIDAM ANTE NOS dixit, dupliciter
intelligitur: alius quidem secundum naturam, eo quod
natus sit filius; alius autem secundum id quod factus est,
 reputatur filins. Hæc Irenæus affert lib. iv. cap. ult. X. Omnia enim mensura et ordine
Deus facit, et nihil non
mensum apud eum, quoniam
 nec incompositum. Et bene, qui
Ἅπαντα μέτρῳ καὶ τάξει ὁ
Θεὸς ποιεῖ, καὶ οὐδὲν ἄμετρον
παῤ αὐτῷ· ὅτι μηδὲν ἀναρίθμητον.
(cor. ἀναῤῥύθμητον.)
dixit, Ipsum immensum Patrem in Filio mensuratum: mensura
enim Patris Filius. quoniam et capit eum. Hæc Irenæus
attulit lib. iv. ejusd. Op. cap. 4. vel. 8. XI. Διὸ καὶ δικαίως, καὶ ἁρμοζόντως τῇ τοιαύτῃ σου τόλμῃ ὁ θεῖος
ΠΡΕΣΒΥΤΗΣ καὶ κήρυξ τῆς ἀληθείας ἐμμέτρως ἐπιβεβόηκέ σοι,
εἰπὼν οὕτως·
 Εἰδωλοποιὲ Μάρκε, καὶ τερατοσκόπε, Ἀστρολογικῆς ἔμπειρε καὶ μαγικῆς τεχνῆς, Δι᾿ ὧν κρατύνεις τῆς πλάνης τὰ διδάγματα, Σημεῖα δεικνὺς τοῖς ὑπό σου πλανωμένοις, Ἀποστατικῆς δυνάμεως ἐγχειρήματα, Ἅ σοι χορηγεῖ σὸς πατὴρ Σατᾶν ἀεὶ Δι᾿ ἀγγελικῆς δυνάμεως Ἀζαζὴλ ποιεῖν· Ἔχων σε πρόδρομον ἀντιθέου πανουργίας.
Καὶ ταῦτα μὲν ὁ θεόφιλος πρεσβύτης· ἡμεῖς δὲ c. Hæc Irenæus
attulit lib. I. cap. xv. al. xii. p.80. ed. Massueti.