X. Περὶ γεωργίας.

Σελήνης Κριῷ· συμφέρει φυτεύειν, σπείρειν, ση- κοὺς κατασκευάζειν, γῆν ἀργὴν βωλοστροφεῖν καὶ ἐξη- μεροῦν· ἔσται γὰρ ταχέως κάρπιμος (456— 470).

Σελήνης Ταύρῳ· συμφέρει γεωργικὰ πράγματα πάντα ἁπλῶς πράττειν· ἐργολαβίας δὲ ἢ μισθώσεως γεωργικῖς ἐπιλαβέσθαι οὐ συμφέρει (471—475).

Σελήνης Διδύμοις· κάλλιστον πάντα γεωργικὰ πράττειν, σπείρειν τε καὶ φυτεύειν (476—480).

Σελήνης Καρκίνῳ· συμφέρει κήπους ἐργάζεσθαι, κατωρυγιάζειν, ἀργὴν γῆν ἡμεροῦν (481—483).

Σελήνης Δέοντι· συμφέρει σπείρειν σῖτον καὶ κριθὰς μόνον, ἄλλο δὲ μηδέν (484—487).

Σελήνης Παρθένῳ· συμφέρει σπείρειν παντοῖα εἴδη καὶ φυτεύειν παντοῖα φυτὰ πλὴν ἀμπέλου (488 —496).

Σελήνης Ζυγῷ· συμφέρει γεωτομεῖν, σπείρειν, φυτεύειν πᾶν φυτόν (497—502).

Σελήνης Σκορπίῳ· συμφέρει σπείρειν· ἔσται γὰρ πολυκαρπία. συμφέρει δὲ καὶ γεωμετρεῖν (503—508).

Σελήνης Τοξότῃ· οὐ δεῖ σπείρειν τὸ οἱονοῦν σπέρμα, συμφέρει δὲ μάνδρας καὶ σηκοὺς κατασκευά- 1 ln marg. a man. rec. γεωργία M. — 3 βολοστροφεῖν M. corr.d. — 10 συμφέρει: hoc verbo in codice M terminatur fol. ρξϚ΄, quod nunc falso excipit fol. ρξε΄. — 11 ἢ μετροῦν (‘ut in eadem re v. 508 συμφέρει δὲ καὶ γεωμετρεῖν’) sic d, ἠμεροῦν Μ vitiose exaravit ut aliis locis ἔκαστα, ὀδὸς, αἴματος, ὠρο- σκόπος, ἤξει, ἔξει, ἔξουσιν, ἀλιέα, οὕσης alia saepissime. cor- rigendum esse ἡμεροῦν facile cognoscas ex metaphrasi versuum 456—470 — 13 μηδέν, se εν in ras. Μ. — 21 οἶον οὖν Μ.— ζειν, ἔτι δὲ καὶ ἀχυρμιὰς ποιεῖν καὶ χορτοκοπεῖν καὶ τὰ τοιαῦτα (509—517).

Σελήνης Αἰγόκερῳ· συμφέρει πᾶσαν ἀγέλην κτηνῶν εἰς ἕτερον τόπον μεθιστάνειν, οἷα γίνεται πολ- λάκις διαχειμάδια καὶ διάψυχρα ὕδατα ἐν θέρει (518 —522).

Σελήνης Ὑδροχόῳ· συμφέρει ἀροτριᾶν, γεωμε- τρεῖν, φυτεύειν (523— 526).

Σελήνης Ἰχθύσι· συμφέρει γεωργεῖν καὶ ἀμπε- λουργεῖν (527—529).

Σελήνη μετὰ μὲν Διὸς ἢ Ἀφροδίτης ἢ Ἑρμο τὰ μὲν ἀγαθὰ πάντα τὰ εἰρημένα ἐπὶ ἑκάστου τῶν ζῳδίων πολλαπλασιάζει, τὰ δὲ κακὰ μειοῖ· μετὰ δὲ Κρόνου ἢ Ἄρεως ἔμπαλιν τὰ μὲν ἀγαθὰ σμικρύνει καὶ ἀμαυροῖ, τὰ δὲ κακὰ ἐπαύξει (53Ο—543).

XI. Περὶ τῶν ἐν δεσμοῖς.

Σελήνης Κριῷ, Διδύμοις, Καρκίνῳ, Λέοντι· ὁ δεθεὶς πολὺν χρόνον ἔσται δεδεμένος (544—550).

Σελήνης Σκορπίῳ, Τοξότῃ, Ταύρῳ, Ζυγῷ, Παρθένῳ· ὁ δεθεὶς ταχέως λυθήσεται (551—555).

Σελήνης Ἰχθύσιν· ὁ δεθεὶς σχεδὸν οὐδέποτε λυθήσεται, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς δεσμοῖς τελευτήσει ἢ μετὰ χρόνον πάνυ πολὺν λυθήσεται (556—566).

Σελήνη μετὰ τῶν ἀγαθοποιῶν Διός, Ἀφροδι- 1 καὶ ante ἀχυρμιὰς om. d. — 5 διαχειμαδεία Μ (non διὰ χειμαδεῖα). — διαψυχρὰ Μ (non διὰ ψυχρὰ). — 14 ἣ Μ, καὶ d, ἢ ego. — σμικρίνοι Μ. 16 Totum hoc περὶ τῶν ἐν δεσμοῖς caput in codice Μ m. 1 omisit, addidit in margine paulo recentior manus. — 19 ‘Ταύρῳ omittit paraphr. d errore. — της, Ἑρμοῦ ταχέως τῶν δεσμῶν λύει, μετὰ δὲ [Κρό νου ἢ] Ἄρεως βραδέως λύει τὸν δεσμώτην ἢ καὶ μέχρι θανάτου κατέχει ἐν δεσμοῖς (561— 566).

XII. Περὶ κλοπῆς.

Σελήνης Κριῷ· τὸ κλαπὲν εὑρεθήσεται (567—569).

Σελήνης Ταύρῳ· ἕως μὲν τῆς ι΄ μοίρας τὸ κλα- πὲν πρός τινα δυνάστην ἀπελθὸν δυσκόλως εὑρεθή- σεται· αἱ δὲ λοιπαὶ κ΄ μοῖραι τοῦ Ταύρου εὕρεσιν ὑποφαίνουσι τοῦ κλαπέντος, πλὴν εἰ μὴ Ἄρης συμ- παρῇ τῇ Σελήνῃ (57Ο—577).

Σελήνης Διδύμοις· τὸ κλαπὲν εὑρεθήσεται, πλὴν μετά τινος μικρᾶς βλάβης (578—579).

Σελήνης Καρκίνῳ· τὸ κλαπὲν εἰ μὲν χρυσὸς ἢ ἄργυρος εἴη εὑρεθήσεται, εἰ δέ τι ἄλλο κτῆμα οὐχ εὑρεθήσεται (58Ο—583).

Σελήνης Λέοντι· τὸ κλαπὲν ἀμφισβητήσιμόν ἐστι πότερον εὑρεθήσεται ἢ οὔ (584—586).

Σελήνης Παρθένῳ· τὸ κλαπὲν χρόνῳ καὶ οὐ παραυτίκα εὑρεθήσεται (586—588).

Σελήνης Ζυγῷ· τὸ κλαπὲν εὑρεθήσεται (589).

Σελήνης Σκορπίῳ· τὸ κλαπὲν εὑρεθήσεται (590— 591).

Σελήνης Τοξότῃ· τὸ κλαπὲν οὐδέποτε εὑρεθή- σεται (591—592).

Σελήνης Αἰγόκερῳ· τὸ κλαπὲν χρόνῳ καὶ βρα- δέως εὑρεθήσεται (593—595).

1 Κρόνου η om. Μ.4 Idem titulus in marg. a m. rec. Μ. — 9 πλὴν om. d. — 16 ἐστιν M. —

Σελήνης Ὑδροχόῳ· τὸ κλαπὲν ἀμφίβολόν ἐστιν, εἰ ἄρα εὑρεθῇ ἢ οὔ (595—597).

Σελήνης Ἰχθύσι· τὸ κλαπὲν μόλις εὑρεθήσεται, πλὴν φῆμαι ψευδεῖς πολλαὶ ἐλεύσονται μηνύουσαι μάτην περὶ τῆς εὑρέσεως αὐτοῦ (598—602).

Σελήνη μετὰ τῶν κακοποιῶν Κρόνου [καὶ] Ἄρεως εὕρεσιν ποιεῖ τοῦ κλαπέντος (603—604).

Σελήνη μετὰ τῶν ἀγαθοποιῶν Διός, Ἀφροδίτης, Ἑρμοῦ ἀνεύρετον ποιεῖ τὸ ἀπολόμενον (604—610).