VI. Περὶ νόσων.

Νῦν δʼ ἄγε μοι, κούρη Λιβηθριάς, ἔννεπε Μοῦσα, ὅσσα φέρει νούσοισιν ἀκήματα δῖα Σελήνη, ὅσσα τε λυγρὰ πέλονται ἐν εἰδώλοισι θεούσης δώδεκα, τοῖς ἔνι τέρμα πολυτλήτου βιότοιο.

εἰ μέν γʼ εἰαρινοῖσιν ἐν ἄστρασιν Ἀρνειοῖο πασιφαὴς εἱλοῖτο βροτοῖς πανδῖα Σελήνη, ὁππότε τις νούσῳ ἀρημένος ἀλγινοέσσῃ ἀργαλέην ἴσχῃσι μεληδόνα, μή νύ τι πῆμα vill. p. 677, quem dubitanter secutus sum. an ἠθάδα? — τʼ εὐεργέα Lfg, ‘quam particulae positionem corrupto Mane- thonis loco excusavit Dorvillius l. c. scripsi κεὐεργέα, crasi ex vs. 234 deprompta’ k. quidni μειλιχίη nomen substantivum esse potest? 141 λιβηθριὰσ L, quod revocavi, πιμπληϊὰς l in marg. et v (πιμπλήϊας f). Tzetzes Chil. VI vs. 945 seqq. ὄρος καὶ τὸ Λει- βήθριόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ πόλις, τῆς γῆς Θρᾳκῶν τῶν Ὀδρυσ- σῶν, ὧν ὁ Ὀρφεύς ὑπῆρχεν. γράφει γὰρ οὕτως ὁ ἀνὴρ ἐν τοῖς αὐτοῦ βιβλίοις | ‘νῦν δ᾿ ἄγε μοι κούρη Λειβηθριῒς (sic) ἔν- νεπε Μοῦσα’. idem in scholl. ad Lycophr, vs. 275 Πίμπλεια δὲ πόλις καὶ κρήνη καὶ ὄρος Μακεδονίας, ὡς μέμνηται Καλλί- μαχος . . . καὶ Ὀρφεὺς ‘νύν δ᾿ ἄγε μοι κούρη Πιμπληιὰς ἔν- νεπε Μοῦσα’. et sd vs. 410 Λείβηθρα καὶ Λειβηθρία πόλις Μακεδονίας, ὅθεν ἦν Ὀρφεύς, ὥς φησιν αὐτὸς νῦν δʼ ἄγε μοι κούρη Λειβηθριὰς ἔννεπε Μοῦσα’. et in Exeges. Il. p. 30 10 Herm. (763, 5 Bachm.) τοῦτο δὲ Ὀρφεύς σαφέστερον παρα- δείκνυσι· Λειβήθριος γὰρ ὤν φησι νύν δʼ ἄγε μοι κούρη Λει- βηθριὰς ἔννεπε Μοῦσα’, τὴν ἰδίαν γνῶσιν πάντως σημαίνων. et p. 50, 14 (775, 38 Bachm.) φησὶ γὰρ ἐκεῖνος (sc. Orpheus) Λειβήθριος ὢν ‘νῦν δʼ ἄγε μοι κούρη Κωνσταντιὰς ἔννεπε Μοῦσα’. cfr. Wesseling. p. 137. Hermann. Orph. p. 499. Lo- beck. Aglaoph. p. 422 (qui Λειβηθριὰ reponendum iudicabat pro Κωνσταντιάς, ‘quod e Maximi carmine [?] huc transfluxit; nam tantus certe Tzetzae stupor non fait, ut Orpheum pro constantinopolitano haberet’). Mullach. Fragm. philos. Gr. I p. 185. — 144 δωδεκάτοῖσ sic L, δωδεκάτοις f. — ἐνὶ Lf. — ‘Fuit qui coniiceret πολυκλαύτου’ g, sed πολυτλήτου βιότοιο in exitu versus legitur etiam apud Quintum XIII 477. — 145 ἀστράσιν gk. — 147 ἀρήμενος Lu. — δειδέχθαι· Παιών γὰρ ἐναίσιμος ἀνθρώποισιν, εἴ κεν ἔοις, ἢν τοῦδε κατʼ εἰδώλοιο φέρηται εὐδερκὴς κερόεσσα Σεληναίη κλυτόπωλος, ἔμπλην ἀργαλέων ὀδυνάων ὀξειάων, αἵτε κάρηνον ἔχουσιν ὀιζυροῖο βροτοῖο· αἵδε γὰρ οὔτι ταχεῖαν ἐπαυρίσκονται ἀρωγήν. εἰ δὲ γυνὴ βαρύθῃσιν ἐπʼ ὠδίνεσσι μογεῦσα, ἡμιτελῆ γυίων ἀποσείσεται ἀκλέα παῖδα, πρὶν φάος ἠελίοιο φίλοις ὤπεσσιν ἀθρῆσαι. ἤματι μὲν πρώτῳ μάλʼ ἀεικελίῃ ὑπὸ νούσῳ 149 δειδέχθαι· παιών Lf, δειδέχθαι· Παιών (Παίων g, cfr. ad 306) gk e coniectura Dorvillii p. 677 improbante Lobeckio ad Buttmanni Gramm. Gr. II p.143. tentaveram aliquando δείδιθι· Παιήων (coll. 55 et 220) vel δειδιέναι· Παιών (coll. Hom. Il. Ι 229 ἀλλὰ λίην μέγα πῆμα, διοτρεφές, εἰσορόωντες | δείδιμεν), nunc vero retinui vulgatam scripturam propter Arati vs. 795 907 928. — αἰνέσιμοσ L, ἀκέσσιμος f, corr. Dorvill. p. 665 et 677. — ἀνθρώποισι fg. — 150 εἰ δέ τε οἷς κεν L (sed accen- tus spiritusque addidit l) f, ἐν δέ τε οἷς κεν Dorvill. p. 677 verba ab ἔμπλην usque ad ἥδε γυνὴ vs. 155 per parenthesin legenda esse statuens, ἒν δέ θʼ ὅσοις κεν Hermann. Orph. p. 749 εἰ δὲ θέρους κεν Gerhard. Lect. Apollon. p. 181, εἰ δέτ ἔοις, ἢν g probante anon. Hal. p. 827. ‘patet, ἔμπλην 152 hic ut apud Nicandr. Ther. 322, ubi cf. schol., idem esse atque χωρίς, non, ut apud Homer. Il. B 526, Hesiod. Scot. Herc. 372, idem quod πλησίον. iam non difficile est, quale scripserit poeta as- sequi: reposui εἴθε δʼ ἔοις, ἢν, sed haud scio an dederit μοῦ- νον ἔοις, ut 193 212’ k assentiente d, sed εἴθε δʼ ἔοις mihi quidem non ex more poetae nostri dictum videtur, quare εἴ κεν ἔοις, ἢν scribere ausus sum coll. 520 μήλοισιν σύμπασιν ἐναίσιμος ἠδὲ φερίστη, εἴ κεν ἄγοις κτἑ. (cfr. 360 et 375). — 151 κλυτοπῶλος Lf. — 153 αἵται L. — 154 αἷδε L, αἱ δὲ f. — ἐπαυρίσκονται L, sed ο paenultimae litterae superimposuit l. — 155 ἦδὲ L, ἡ δὲ f, ἥδε Dorvill. p 677 (contra p. 646 ‘lege ἠδὲ, ut 240’), εἰ δὲ gk, ‘nunc ἢν δὲ praefero’ k*, sed εἰ μέν γʼ vs. 145 requirit εἰ δὲ (ut 183 267 349 393 584), sicuti ἢν δὲ legitur 72 332 370 praecedente ἢν μὲν. — ὠδείνεσσι L, idem vitium 198 et 217. — 156 ἀκλεὰ L. — 158 ἀεικαιλίηι L, quod μοχθήσει, καί τʼ ἐγγὺς ἀδευκέος ἔσσετʼ ὀλέθρου· εἰ δὲ φάος κεν ἔχοι Κριῷ ἔπι δεύτερον ἤδη, σώζεται ἐκ καμάτοιο φυγοῦσʼ ἐριώδυνον ἄτην.

ἢν δὲ κατʼ εὐκεράοιο Βοὸς μετανισσομένη που ἰνδαλθῇ κερόεσσα, τότʼ αὖ μέγα θαρσαλέος τοι αὐδήσω πτοιητὸν ἐπʼ ἀνέρι πορσύνουσαν ἦτορ καὶ πραπίδων ἑτερήρεα δύσφορον ὁρμὴν πλαζομένοιο νόοιο, πότμον γε μὲν οὔτι φέρουσαν νοῦσον, ἔχειν δʼ ὠκεῖαν ἀκεσφορίην ἐρατεινήν. εἰ δέ τι δειρῆς ἐντὸς ἔχοις ὀλοφώιον ἄλγος, ᾗχί τε σύριγγες σφάγιαι βροτὸν ἀμφὶς ἔχουσι, φράζεσθαί σʼ ἐπέοικε συνάγχης λοίγιον ἄχθος. μὴ μὲν δὴ πρώτῳ ἐνὶ ἤματι τῷδε λεχωὶς ἀμβλώοι, ῥιγηλὸν ὀπαζομένη κακὸν οἶτον· suprascripto ε corr. l. — 160 μὲν Lv, quod post δὲ (et post μὲν vs. 158) ferri non potest, quare scripsi κεν. — 161 φυγών Lfg, φυγοῦσʼ k ex em. Wesselingii p. 338. — 162 μέτʼ ἀνεισο- μένησ L (in quo subsequitur rasura unius litterae) f, μετανισ- σομένης Iacobs. ad AG. IX 384, 13, μετανεισσομένη I. G. Schnei- der ad Nicand. Alexiph. p. 150, μετανισσομένη gk ex em. Wes- selingii l. l. — που L, σοι suprascr. l. — 163 Incipit fol. 3r L. — μάλα θαρσαλέως σοι Wesseling. l. l. — 164 αὐδήσω πτοίητον L, γ super δ et spiritum lenem super ω scripsit l, αὐγῆς ὠπτοίητον f cum nota ‘leg. αὐδῆς ἀπτοίητον’, αὐδήσω τοιοῦ- τον Wesseling. l. l., αὐδήσω πτοιητὸν gk cum Dorvillio p. 662 et I. G. Schneidero l. l. — 165 ετερηρεα L, ex quo ἑτέρηῥέα fecit l, ἑτέρη ῥέα f, quod in nota ipse emendavit ex Hesychio, ἑταρείᾳ Dorvill. p. 662. — 166 γέ μεν (et I. G. Schneider l. l), γέ μιν f, em. Dorvill. l. l. — 167 ἔχει L (idem habet Dorvill. l. l.), ν addidit l, ἔχειν v. cfr. 586. — δωκειαν L, δωκεῖαν f, corr, Wesseling. p. 338. — 168 ἔχοι Lf, corr. g. — 169 ἧχι τε L, ἦχι τε f, ἦχι τε h, ᾗχι τε g. — βροτῶν L, βρο- τὸν v. — ἔχουσιν Lv. — 170 συνάγχης Lfgdk*, ‘συνάγχη et κυνάγχη permixta’ Dorvill. p. 662, κυνάγχης k. — 172 ὀπαζο- μένη Lfg, ἐπαζομένη h, ‘substitueram ἐπαξομένη’ g, sed quo modo mulier subiectum manere possit, non perspicio. scriben- Maximus et Ammon δευτέρῃ εἰν ἠοῖ δὲ πέλει ἐλαφρώτερον ἄλγος, εἰ τόκος ἐκ μελέων ἀνεμώλιος ἀίξῃσι.

μὴ μὲν δὴ Διδύμοισιν ἐπιθρώσκουσα Σελήνη ἰξύος ἄλγος ἄγοι, μηδʼ ὤμοισιν κακότητα ἢ πάρεσιν μελέεσσι φέροι· δύστλητα γὰρ ἔσται κήδεα, καὶ δʼ ἂν ἀκεσφορίην ἀνεμώλιον ἔλποι. ἢν δέ τις ἄλλη νοῦσος ἐπιρρέπῃ, εἰ μὲν ἐν ἠοῖ πρώτῃ κλινοπετῆ τεύχοι βροτόν, ἐς χρόνον ἄξει ἴησιν, δηρὸν δʼ ἂν ἐνὶ λεχέεσσι κλιθείη, τηκόμενος δυερῇσι πανημαδὸν ἐλπωρῇσιν· εἰ δʼ ἀρχὴ καμάτοιο πέλοι ἐνὶ δευτέρῃ ἠοῖ, ἦ τʼ ἂν ὅγʼ ὠκείῃσιν ὑπʼ ἀρτεμίῃσιν ἔχοιτο, ἤματʼ ἐπὶ τρία μοῦνον ἐνὶ λέκτροισι μογήσας. ἢν δὲ γυνὴ τῆμόσδε φέρουσ᾿ ὑπομήτριον υἷα ἀμβλώσῃ, ξυνήν κεν ἐς Ἄιδα παιδὶ κέλευθον στέλλοιτʼ, εἰ μή τίς μιν ἐρύσσεται ἤπιος ἀστὴρ ἀγλαοφεγγέα δῖαν ἐσαθρήσας κερόεσσαν.

πρηΰτατος δὲ πέλει κάματος βροτῷ αὐδήεντι, εἴ κεν συμφορέηται ἀγαυὴ Θειαντίνη dum erat ὀπαζομένῳ, referendum ad diem fatalem’ k. consulto nihil mutavi coll. 242 et 245. — 173 πέλει L, ‘quod non est cur mutetur’ d probante k*, πέλοι v. — 174 ἀΐξῃσιν Lv. — 176 μὴ δʼ atque item 284. cfr. ad vs. 195. — 179 ἐπιβρέμπει μὲν Lf, ἐπιβρίθει μὲν vel ἐπιχρίμπτει μὲν Dorvill. p. 662, ἐπι- βρέμῃ εἰ μὲν gk, fortasse ἐπιδράμῃ εἰ μὲν. cf. 195’ k. emendavi ἐπιρρέπῃ εἰ μὲν coll. Oppian. Hal. II 520, al. — 180 κλεινοπετῆ L. — 184 ὅγ᾿ om. h. — ὠκοιησιν L, ὠκοίῃσιν (‘domibus’) f, corr. Wesseling. p. 338 et Iacobs ad AG. IX 644, 10. — ὑπο L, apostrophum addidit l. — ἀρτεμίῃσι f. — 186 υἱὰ L, υἱέα f, υἱέα g (v. Lobeck. Patholog. elem. II p. 86 et 165), υἷα k. — 187 ἅϊδα L, ἀΐδα f. — 191 συμφορέοιτο Witting. l. l. p. 49. male. — ἀγαυη _(ἀγαυῆι corr. l) θειαντίνι L, ἀγαυῇ Θειαντῖνι f, sed em. in nota. — Καρκίνῳ αἰγλήεντι, θοὴν δὲ φέρει ἐπαρωγήν. μοῦνον μὴ στέρνοισιν ἔχοι ὀλοφώιον ἄλγος· δυσπονέως γάρ μιν Παιήονος ἔργα σαώσοι. μηδὲ ποδὸς πληγή μιν ἐπισπέρχοι ὀδύνῃσι τῆμος, δὴ γὰρ ἂν οὔτι μετʼ ἀρτιπόδεσσι λέγοιτο. ἀμβλώσει δʼ οὔ πέρ τι φέρει κακόν, οὐδέ τι λοιγόν. κούφως δʼ αἱμορύτοισιν ἐπʼ ὠδίνεσσι πονοῖτο ἡμιτελὲς ῥίψασα γυνὴ ἀνεμώλιον ἄχθος.

ναὶ μὴν ἠυγένειον ἐπιστείχουσα Λέοντα εἴη τοι πρηεῖα καὶ ἤπιος· οὔτι γὰρ ἐσθλὸν ἄρξασθαι τῆμόσδε δυσηλεγέος καμάτοιο· οὐ γάρ κεν προφύγοισθα κακὸν φλογερῶν ὀδυνάων, εἰ μὴ γαστέρος ὦκα βάλοις ἄπο λύματα πάντα. οὐ μὲν δὴ κυέουσαν, ὅτʼ ἀμβλώσειε, γυναῖκα ῥεῖά κεν οὐδʼ αὐτὴ Παιηονὶς ἰήσαιτο Ἠπιόνη χείρεσσιν ἀκεσφορίην ἐπάγουσα.

192 θωὴν L. — ἐπʼ ἀρωγήν Lf. — 193 μὴ Lgk, μοι f, sed em. in nota. — ὁλοφώιον L, idem vitium 222 320 426. — 194 παιηῶνοσ L, παιηόνος f. — 195 μὴ δὲ L, item 214 215 221 238 286 511. cfr. ad vs. 176. — ἐπισπέρχοι Ldk*, ἐπεισέρχοι f, ἐπεισέρχοιτ᾿ gk cum Dorvillio p. 662. — ὀδύνῃσιν Lv. — 196 non post τῆμος, sed post ὀδύνῃσιν interpungunt gk, sed cfr. 361 et ad 216. — 197 ‘lege ἀμβλώσσοι δʼ, οὔ περ τι φέροι κακὸν, οὐδέ τι λοιγόν, ubi οὔτι pro οὐ accipiendum; nam λοιγὸν est substantivum’ Dorvill. p. 662, ‘ἄμβλωσις nos, quoniam nuimis longe abest ἀγαυὴ Θειαντίνη’ k. ego nihil mutavi. — οὔ πέρ τι L, οὔπερ τι v. — Post hunc versum lacunam esse suspicatur anon. Hal. p. 828. — 198 κούφως lv, paenultimae litterae οι superscr. l. — αιμορευτοισιν cum rasura unius litterae post ρ L, ex quo fecit αἱμορεύτοισιν l, αἱμορεύτοισιν f, corr. Dorvill. p. 643. — 201 πρηεία L, ὡρήεια f, corr. Dorvill. p. 659. — οὔτι L, sed ι in ras. scripsit l. — 204 Incipit fol. 3v L. — ἀπο L, ἀπὸ f. — 206 αὐτὴ Lgk, ἀυτῃ f, αὐτῇ h, quod corr. Iacobs. ad AG. VI 244, 4. — 207 ἡπιόνη L, sed ι in ras. scripsit l. — ἀκεσφορίην γ᾿ Lf, γʼ del. gk auctore Iacobsio l. l. —

εἰ δʼ ἄρα συμφορέοιτο Δίκῃ πανδῖα Σελήνη, δηρὸν ἀμυδρὴ νοῦσος ἐφημερίοις κε πέλοιτο ἀνθρώποις· πότμον δʼ ὑπαλεύεται, ὅς κεν ἐν ἠοῖ ἄρξηται κείνῃ μογέειν εὐήρεα γυῖα. μοῦνον μὴ στομάχοιο κακηπελίῃ βαρύθοιτο ἢ πλευρῆς· οὐ γάρ τι φέρει λαιψήρʼ ὑγίειαν. μηδέ τις αἵματος ἀνδρὶ ῥοὴ τῆμόσδε πέλοιτο, μηδέ τε θηλυτέρῃσιν ἐφανδάνοι ἀμβλώεσθαι τηνίκα, λοιγὸν ἄγει γὰρ ἀνάρσιον· εἰ δὲ τύχῃσιν ὠδῖνα ζωοῖσιν ἐπὶ βρεφέεσσι λύεσθαι, ἦ τʼ ἂν ἐλαφρίσσαιτο πόνον στυγερῶν ὀδυνάων Ἀστραίη κούρη σταχυηφόρος ἠπιόδωρος.

δείδιθι Χηλάων ἐνὶ τείρεσι χρυσοέθειραν Μήνην, μηδέ τε νούσῳ ὑπʼ ἀργαλέῃ μεμογηκώς κλινοπετὴς γίνοιο· φέρει δʼ ὀλοφώιον ἄστρον δοιῶν μοιράων ἑτέρην βροτῷ ἀλγινόεντι, λαιψηρὴν ὑγίειαν ἢ αἰνότλητον ἀνίην, 209 καὶ L, κε v. — 211 μογέειν L, μογέων v. — γυϊα (ϊ in ras.) L, circumflexum add. l. — 212 στοχοιο L, μά suprascr. l, στομαχοῖο f. — κακηπελίη L, prior η accentum gravem super- imposuit l, κακὴ πελίη f, quod corr. Dorvill. p. 674 et Toup. Emend. in Suid. t. II p. 525 not. — 213 φέρει Lf, φέροι gk. — λαιψηρὰν ὑγείην Lfg, λαιψήρʼ ἂν ὑγείην nos, quamquam forma displicet: haud scio an λαιψήρ᾿ ὑγίειαν scripserit. cf. v. 224’ k, posterius probavit d. neque hoc loco metrum fert ὑγείην neque altero 224 ὑγίην. — 215 μὴ δέ τι L, μηδέ τι v, scripsi μηδέ τε coll. 221 238 et 65 571 576 et 551. — Post ἀμβλώεσθαι interpungunt hgk (cf. Hermann. Orph. p 826), sed potius post τηνίκα distinctionem esse ponendam iam vidit anon. Hal. p. 828. — 217 ζώιοισιν L, ζώοισιν fg, ζωοῖσιν k. — 218 ἤτʼ Lf. — ἐλαφρίσαιτο Lf. — 219 ἀστραίη L, supra postre- mam litteram scripsit ου l. — κούρησ L. — 221 νούσω L, ι adscr. l. — ἀργαλέϊ L. — 222 γεινοιο L, ί suprascr. l. — 224 ὑγίην ἠ L, ἡγίην ἢ fg, ὑγείην ἢ h, ὑγίειαν ἢ k. — εἴ κεν δηθύνῃσι πόνος, καὶ ἀδευκέα πότμον, καί τε γυναιξὶν ὄλεθρον, ὅτʼ ἂν βρέφος ἐκπροθόρῃσι ψυχολιπὲς μελέων· τὰ δέ σε φρεσὶ πευκαλίμῃσι φράζεσθαι ἐπέοικεν, ἵνʼ ἄλγεα δεινὰ φύγῃσθα.

ὀκταπόδην δʼ ἐπὶ θῆρα φανεῖσʼ εὐῶπις ἄνασσα Σκορπίον, ἐν πρώτῃ μὲν ἐναίσιμος ἠριγενείῃ· εἰ δέ γε δεύτερον ἦμαρ ἄγοι, κίνδυνον ἰάψει.

Τοξευτῆρι δʼ ἐλαφρῷ ὁμοδρομέουσα Σελήνη μειότερον θήσει κάματον βροτῷ, ὦκα δὲ καλὴν ἀρτεμίην ὀπάσειε φίλην εὐήρεσι γυίοις.

αὕτως δʼ Αἰγοκερῆα διαστείχουσα φερίστη, ὠκείην γυίοισιν ἄγουσ᾿ ἐπιτάρροθον ἀλκήν. μὴ μὲν ἔοι τῆμόσδε περὶ πλευρῇσι μογῆσαι ἀνέρι, μηδέ τε λῦμαρ ἐν ἰσχίῳ ἐμπελάσειε· δηρὸν γὰρ βροτὸν ἄνδρα κακηπελίη δαμάσειεν. εἰ δὲ γυνὴ μογερῶν γυίων βρέφος ἠλιτόμηνον ἔνδοθεν ἐκπροβάλῃσιν ὑφʼ αἱματόεντι μιασμῷ, ἤματι μὲν προτέρῳ παῦρον πόνον ἐγγυαλίξει, ἔμπης δʼ ἠελίου κεχαρήσεται ἀκτίνεσσι, δηρὸν ὁρῶσα φάος τερψιμβρότου ἠελίοιο· δευτέρῃ εἰν ἠοῖ δὲ κακώτερον ἄλγος ὀπάσσει.

225 δηδυνηισι L, ex quo δηδῦνηισι fecit l. — 226 ἐκπροθό- ρῃσιν Lv. — 227 μολέον f (quod verum putabat Iacobs. ad AG. II 128). — πευκαλίμῃσιν k. — 229 εὔωπις Lv. — 232 ὁμο- δρομέουσα L, ὁμοδρεύουσα f, quod corr. Dorvill. p. 674. — 234 καὶ εὐήρεα γυῖα Lfg, κεὐήρεα γυῖα k cum Iacobsio ad AG. IX 644, 10. scripsi εὐήρεσι γυίοις. — 237 ἐπὶ Lfg, περὶ k ex em. Hermanni Orph. p. 749. — 238 μὴ δέ τε L, μηδέ τε fg, μηδέ τι k, sed cfr. vs. 221. — ἐμπελάσειεν Lv. — 239 κακὴ πελιὴ L, κακὴ πελίη f, corr. Dorvill. p. 674. — δαμάσειε Lfg. — 240 εἰ δὲ: cfr. Dorvill. ad vs 155. — γυΐων L. — ἡλιτό- μηνον L. — 241 ἐκπροβαλῆισιν L, ἐκ προβαλῇσιν f, ἐκπροβα- λῇσιν h. — 243 ἀκτίνεσσιν Lv. — 215 Incipit fol. 4r L. —

Ὑδροχόον δʼ ἐφέπουσα φαεσφόρος αἰγλήεσσα ἄλλας μὲν νούσους ἰήσεται· εἰ δέ κε κρείσσων χρειὼ ἀναγκαίη σε βιήσεται αἰνὰ παθόντα ἀργαλέου ὑδέροιο, τότʼ αὖ κακότητα φράσασθαι δύστλητον· τοίην γὰρ ἐπὶ στυγερὴν ἄγει ἄτην. ἠοῖ δὲ πρώτῃ χαλεπὴ πέλει, εὖτε γυναικὶ ἄμβλωσις γίνηται ὀιζυροῖο τόκοιο· εἰ δʼ ἄρα δεύτερον ἦμαρ ἄγοι φαεσίμβροτος αἴγλη, μειότερον τελέσειε πόνον λῆξίν τʼ ὀδυνάων.

Ἰχθύσι δʼ εἰαρινοῖσι παλίγκοτα πήματα φεύγει ῥηιδίως, εἴ πέρ τε νόσῳ δέμας ἀλγυνθείη· εἰ δέ τε νειαίρης γαστρὸς λύσις ἀντήσειεν ἢ νεύρων, τάτε φωτὶ ποδῶν ὑποέκλασεν ἄρθρα, οὐκ ἂν ῥηιδίως μιν ἀπήμονα πορσύνειας.

χρὴ δέ σʼ ἐπίφρονα μῆτιν ἐνὶ στέρνοισιν ἔχοντα ἴδμεναι, οὕνεκα δῖα Σεληναίη κλυτόπωλος, εἰ μὲν συμφορέηται ἐνηέσιν ἄστρασι καλοῖς, εὐδερκεῖ Φαέθοντι ἢ εὐσκόπῳ Ἑρμάωνι ἠὲ Πάφου μεδεούσῃ ἀγαυῇ Κυπρογενείῃ, 246 φαεσφόροσ L, signum ὑφέν infra pinxit l. — 250 τοίην Lkd, τοιὴ f, τοίη g cum nota ‘malim τοίηνʼ, τοίῳ Hermann. Orph. p. 715. — στυγερὴν revocavi ex L, μ supra τ scripsit l, μογερὴν fg, σμυγερὴν k ex coniectura Hermanni l l.; ‘utrum στυγερὴν an σμυγερὴν poetae sit, vix decernere audeam. στυ- γερῇ ἐναλίγκιοι Ἄτῃ in epigrammate Homerico ad nautas legi- tur; sed alterum est vocabulum Apollonianum’ k*. certe σμυ- γερὴν est mera coniectura. — 255 παλίνκοτα Lf, corr. h. — 256 ῥηδίως f. — εἴ πέρ τε L, εἴπερ τε v. — 258 ‘Insolens forma ὑποέκλασεν, pro qua toties apud alios ὑπέκλασεν legitur. sed mutandi impetum refrenat ὑποέτρεσαν Nicand. Ther. 86’ k. cfr Hom. Il. Ψ 602 ὑποείξομαι, al. — 261 κλυτοπόλοσ L, κλυ- τοπῶλος f. — 262 ἄστρασιν L, ἀστράσι v. — 264 In margine σημείωσαι δὴ τί λέγεται ἡ Ἀφροδίτη (hanc vocem siglo astro- logico expressit) Παφείη sic l. — κουφότερον τελέει πόνον ἀνέρι, καὶ λύσιν ἄλγους ὦκα φέρει, πρὶν ἀιστῶσαι εὐήρεα γυῖα· εἰ δέ τε λοίγιον ἄστρον ὁμοδρομέοι κεροέσσῃ, ἢ Φαίνων δύστλητος ἢ Ἄρης ἐγρεκύδοιμος, πλειότερον κάματον τελέει καὶ ἀεικέα νοῦσον. θηλυτέρῃσι δὲ πάντα κακώτερα φαίνεται ἄστρα, ὅσσα διαστείχῃσιν ἀγαυὴ Θειαντίνη· καὶ γὰρ Ζηνὶ συνοῦσα καὶ αὐτῇ Κυπρογενείῃ ἀμβλώσεις χαλεπάς τε δυσηλεγέας τε τίθησιν. ἀλλὰ σύ μοι μούνην πανδερκέα βούλεο Μήνην ἔμμεναι, εὖτε γυναικὶ πέλει ἀμβλώσιμον ἦμαρ.